Dark desire hot🔞 #Diyaa🩵
Xonadagi ogʻir sukunat tobora boʻgʻuvchi tus olmoqda edi. Suna hamon oʻsha koʻrpa ostida, kiyimsiz vujudi bilan qimirlamay, koʻzlarini mahkam yumgancha yotardi. U Jinning borligini, uning yonib turgan nigohini har bir hujayrasi bilan his qilib tursa-da, unga zarracha reaksiya bermaslik orqali oʻzining soʻnggi magʻrurligini himoya qilmoqchi edi.
Ammo Kim Seokjinni bunday sovuqlik bilan yengib boʻlmasdi. Qizning bu qaysarona sukunati uning ichidagi oʻsha vahshiy, egalik hissi bilan yonayotgan maxluqni butkul uygʻotib yuborgandi.
— Demak, hamon koʻzlaringni ochmoqchi emassan? — Jinning ovozi daxshatli darajada past, boʻgʻiq va jozibali eshitildi.
U sekin oʻrnidan turdi-da, ustidagi qora kostyum koʻylagining tugmalarini bittalab yecha boshladi. Hoʻl sochlari peshonasiga tushgan, koʻzlarida esa aqldan ozganlik olovi porlardi. Koʻylagini yerga otib, u qaytadan karavotga, Sunaning ustiga yaqinlashdi. Jin qizning yalangʻoch vujudini yopib turgan oʻsha qora ipak koʻrpani bir chetga keskin tortib yubordi.
Suna kutilmagan sovuq havodan seskanib ketdi, ammo baribir koʻzlarini ochmadi. Uning nafas olishi tezlashgan, koʻksining koʻtarilib-tushishi uning ichidagi daxshatli hayajonni fosh qilib qoʻyayotgan edi.
Jin engashib, oʻzining qaynoq va baquvvat tanasi bilan Sunaning nozik, titrayotgan vujudini karavotga mahkam bosdi. Uning terisining issigʻi qizning muzdek tanasiga teginganda, Suna ixtiyorsiz ravishda nafasini ichiga yutib yubordi. Jinning daxshatli qudrati uning ustida togʻdek boʻlib turardi.
— Koʻzlaringni och, Suna... Menga qara! — Jin uning ikkala nozik bilagidan tutib, boshining tepasiga, karavot suyanchigʻiga bor kuchi bilan mixlab qoʻydi.
Uning barmoqlari qizning bilaklarini shunchalik mahkam qisgandiki, Suna ogʻriqdan labini tishladi.
Jin qizning boʻyniga, oʻsha xizmatkor urgan qizargan yuziga oʻzining qaynoq va tashna lablarini bosdi. Uning boʻsalari bu safar muloyim emas, balki jazo kabi shafqatsiz, talabchan va ehtirosli edi.
U qizning boʻynidan, yelkasidan tishlab, oʻzining oʻsha daxshatli muhrlarini qaytadan qoldira boshladi. Suna endi chidab turolmadi. Jinning lablari uning lablariga yaqinlashganda, u boshini chetga burishga urindi, ammo Jin uning jagʻidan changallab, oʻziga qaratdi va uning sovuq lablarini daxshatli bir tashnalik bilan oʻpishga tushdi.
Bu shunchaki boʻsa emas, balki qizning ichidagi oʻsha "Jaemin" degan xotirani, oʻsha isyonni butkul yoʻq qilib tashlamoqchi boʻlgan vahshiy bir ehtiros edi. Jin Sunaning lablarini qonagunicha tishlab, uning ogʻziga oʻz nafasini tiqardi. Suna uning quchogʻida nafas ololmay, yulqinishga urindi, ammo uning yalangʻoch vujudi Jinning qaynoq aʼzolariga va baquvvat tanasiga tobora koʻproq qorishib borardi.
Suna daxshatli ogʻriq va ayni paytda vujudini kuydirayotgan gʻalati, taqiqlangan bir lazzat girdobiga tushib qolgandi. U oʻzini boshqara olmay, nihoyat koʻzlarini ochdi. Uning koʻzlaridan quyuq yosh oqib, Jinning yuziga tomayotgan edi. U yigitning daxshatli, rashk va ehtirosdan qonga toʻlgan qora koʻzlariga tik qarab, ingradi
— S-sendan nafratlanaman... Nafratlanaman...
— Nafratlan, Suna... Qancha xohlasang, shuncha nafratlan! — Jin uning lablaridan ajralmay, pichirladi.
U qizning oyoqlarini oʻz tizzalari bilan ajratib, uning vujudiga yanada chuqurroq, shafqatsizroq va qaynoqroq kirib bordi.
— Ammo baribir mening quchogʻimda yonasan. Sen faqat meniki boʻlib oʻlasan!
Jin uni boynilariga oldingi ozi qoygan sal ketgan izlari ustiga yana oz muxrini qoyib chiqardi. Har bir joyini tishlab chiqardi. Pasda esa uni toshdek qotayotgan azosi qizni oyoqlariga ishqalanardi.
Jin uni kokraklariga tilini teqizganida Suna seskanib ketdi. Jin kokraklarni har bir joyini opib nim tishlab chiqardi. Uchlaridan sorib tishlardi. Suna bolsa bu ogriqlardan zorga nola qilib yubormaslik uchun ozini tiyib turardi. Jin buni sezgach uchini qattiqroq tishladi.
Jin ornidan turib shimini ham yechdi. Azosi toshdek qotgandi. Suna ozini olib qochishga urindi ammo Jin uni ushlab qoldi. Jin azosini Sunanikiga ishqalay boshladi. Suna allaqachon namlanib bolgandi. Namlangan azoda Jin maroq bilan uni klitorlariga ishqalab unga azob berardi.
Jin sekin uchini kirgazidi. Suna pastellarni ğichimlab qornini tepaga qilardi. Jin yana ham ichlariroq kirdi. Azosi oxirgacha kirganida Suna ixlab yubordi
Jin sekin harakat qila boshladi. Bir maromda harakat qilardi. Va birdan tezlashdi. Suna borgan sari koproq nola qilardi. Jin bulardan ham zerikib Sunani anal teshigini qoli bilan oynay boshladi. Qolini tiqib chiqazardi.
Jin oz ismini eshitarkan bundan mamnun yanada tezroq va ichkariroq qilardi. Qiz ikki taraflama aloqa qilardi. Suna bir necha soniya ichida Jinni azosiga boshanib yubordi. Jin azginasini qoliga olib ogziga soldi.
Buni korib turgan Suna bir oz irgandi. Jin ornidan turib Sunani chokkalatib qoygancha ozinikini Sunani ogziga solardi. Qiz ogzini ochmasdi. Jin sochidan tortib qattiqroq tiraganda ogzini ochdi.
Jin azosini uchini tiqib oynata boshladi. Suna ogzida galati bir mazani sezganida uchini tishlab oldi. Jin ogriqdan ixrab yubordi.
- ahhh tishlasang jazo olasan gozalim
Jin ogziga tiqib chiqarardi. Suna majburlikdan ogziga olardi. Va bir ikki qattiq qilganidan song tomogigacha bordi.
Jin uni rakum turgizib qoyib orqasiga qila boshladi. U yer Sunani amidan ham torroq edi. Jin bor kuchi bilan unga kirishga harakat qilardi. Suna esa ozini olardi. Unga bu juda ham qattiq ogriq berayotgandi.
Va Jin uchunchi urinishda borini tiqib yubordi. Va sekin sekin s*ka boshladi. Sunani qollari titrardi. Zorga rakum turib berardi. Jin tez tez kirib chiqardi.
Sunani kotlariga urib qoyardi. Urgan joylari izi qolardi. Jin shunday qilib uni ichiga boshanib yubordi.
Jin uning tanasini tonggacha tinch qoʻymadi, har safar Suna oʻzini uzoqlashtirmoqchi boʻlganida, u qizni yanada qattiqroq va daxshatliroq jazolab, oʻziga boʻysundirdi. Suna bu tunda ham jismonan, ham ruhan butkul parchalangan, ammo Jinning alangasida batamom yonib ketgan edi...
Ertasi kuni tong otdi. Quyosh nurlari xonani yoritganda, Jin karavotda charchab, holsizlanib uxlab yotgan Sunaning yonida oʻtirar, koʻylagini kiyayotgan edi. Qizning butun vujudi qizgʻish izlar, koʻksida va boʻynida Jinning tishlaridan qolgan koʻkarishlar bilan toʻla edi.
Jin oʻrnidan turib, pastga tushdi. Yoʻlakda uni Sehun kutib turardi. Sehunning koʻzlari Jinning boʻynidagi tirnalgan izlarga tushdi, u tunda nimalar boʻlganini darhol tushundi.
— Janob Kim... — dedi Sehun ovozini pastlatib. — Yertoʻladagi oʻsha bola... Jaemin. Uni nima qilaylik? U hali ham oʻsha yerda.
Jin sovuq jilmaydi. Tungi ehtiros uning gʻazabini biroz bosgan boʻlsa-da, Jaeminga boʻlgan nafrati soʻnmagandi.
— Uni hozircha tirik saqlanglar. Suna biroz oʻziga kelsin... unga oʻtmishining butkul yoʻq boʻlishini oʻz koʻzlari bilan koʻrsataman, — dedi Jin va qasr darvozasi tomon yurdi.
Tungi vahshiy ehtiros va daxshatli jazodan keyin xonada faqatgina ogʻir, chidab boʻlmas dori va ter hidi qolgandi. Suna koʻrpa ostida qimirlamay yotarkan, butun vujudi qaqshab ogʻrirdi. Uning boʻynidagi, koʻksidagi koʻkarishlar va tish izlari tun boʻyi Kim Seokjin unga oʻzining shafqatsiz muhrini qanchalik chuqur bosganidan dalolat berardi.
Jin qasrni tark etgach, qiz bor kuchi bilan oʻrnidan turdi. Uning oyoqlari qaltirar, boshi aylanardi. Shkafni ochib, oʻzining uzun, boʻynini yopib turadigan toʻq qizil koʻylagini kiydi. U hozir bu qasrdagi yagona insoniy iliqlik koʻrsatgan insonni — Sehunning yoniga borishi, undan najot soʻrashi kerakligini his qildi.
Suna ogʻir va sekin qadamlar bilan xonadan chiqdi. Koridorda, zinapoyalar yonida uning yangi shaxsiy tansoqchisi Sehun devorga suyangancha jiddiy qiyofada turardi. Uning yelkasidagi oq bogʻlam koʻylagi ostidan bilinib turardi. Suna unga yaqinlashdi. Uning koʻzlari yoshga toʻla, lablari esa Jinning boʻsasidan hali ham shishgan va qonagan holatda edi.
— Sehun... — dedi Suna ovozi titrab.
Sehun qizning ovozini eshitib, tezda qaddini rostladi. U Sunaning bu ayanchli, parchalangan ahvolini va boʻynidagi oʻsha daxshatli izlarni koʻrib, ich-ichidan chuqur xoʻrsindi. Uning qalbida bu ojiza qizga nisbatan shafqat tuygʻusi yanada kuchaygandi.
— Xonim, sizga nima boʻldi? Nega xonangizdan chiqdingiz? Sizga dam olishingiz buyurilgan edi, — dedi Sehun ovozini pastlatib, atrofdagi boshqa qoʻriqchilar eshitmasligi uchun qizga yaqinlashdi.
— Meni qutqar, Sehun... Iltimos, meni bu yerdan olib ket, — Suna uning sogʻlom qoʻlidan mahkam changalladi.
Uning koʻzlarida shunday daxshatli chorasizlik bor ediki, Sehun bir soniya oʻzini yoʻqotib qoʻydi.
— Men ortiq bu jahannamga chidolmayman. U meni tiriklayin oʻldiryapti. Sening yelkangni jarohatladim, meni kechir... lekin iltimos, menga yordam ber!
Sehun qizning qaltirayotgan qoʻllariga, uning koʻzlaridagi umid uchqunlariga qaradi. U Jin bilan bitim tuzgan edi, ammo Sunaning bu ahvoli uning mardlik tuygʻularini qattiq larzaga keltirmoqda edi.
— Oʻzingizni bosing, xonim. Men sizni himoya qilaman deb vaʼda berganman. Ammo hozir harakat qilsak, ikkalamiz ham oʻlamiz. Menga biroz vaqt bering, reja tuzaman, — deb pichirladi Sehun qizning qoʻllarini ohista qisib.
Suna bu gapdan biroz tasalli topgandek boʻldi, biroq ularning bu yashirin suhbatini pastdan kelayotgan daxshatli va sovuq qadam tovushlari boʻlib yubordi.
Kim Seokjin qasrga qaytib kelgandi. Uning ortida yana bir nechta qora kiyimdagi shafqatsiz yigitlar bor edi. Jin zinadan koʻtarilib, Suna va Sehunning bir-biriga juda yaqin turganini, qizning uning qoʻlidan tutganini koʻrdi. Jinning yuzida daxshatli, sovuq bir jilmayish paydo boʻldi. Tungi ehtirosdan keyin ham qizning boshqa erkaklardan megʻrurlik va najot izlayotgani uni battar qutqartirgandi
— Demak, xonangdan chiqishga kuch topibsan-da, Suna? — Jin uning yoniga kelib, qizning sochlaridan mahkam changalladi va uni oʻziga tortdi. Suna ogʻriqdan ingrab yubordi. — Va sening shaxsiy qoʻriqching bilan shunchalik yaqinliging menga yoqmayapti. Ammo bugun senga boshqa bir narsani koʻrsatmoqchiman.
— Sehun, oʻsha bolani yertoʻladan olib chiqinglar. Markaziy zalga. Uni biroz jazolash vaqti keldi. Suna ham oʻz oʻtmishining qanday yakun topishini tomosha qiladi!
Oradan oʻn daqiqa oʻtdi. Qasrning ulkan markaziy zalida, polga zanjirlangan holda Jaemin yotardi. Uning usti-boshi toza boʻlsa-da, tun boʻyi yertoʻlada qolib, daxshatli ruhiy bosimdan aqldan ozish darajasiga kelgandi. Jin Sunani zalning markazidagi dabdabali stulga majburlab oʻtqazib qoʻydi. Oʻzi esa uning ortida togʻdek boʻlib turdi, qoʻllarini qizning yelkasiga qoʻyib, oʻsha tishlangan izlar ustidan qattiq qisib turardi.
Sehun va boshqa qoʻriqchilar zal chetida shay boʻlib turishardi.
— Hosh, Jaemin... — Jin past ovozda gap boshladi, uning qoʻlida oʻsha yaltirab turgan oʻtkir pichoq bor edi. — Sen mening qizimga azob bergan ekansan. Uning hayotini doʻzaxga aylantirganingni aytding. Mening mulkimga zarar yetkazgan har bir kimsa buning badalini qon bilan toʻlaydi.
Jin Sehunga imo qildi. Sehun istamaygina bir qadam oldinga bosdi va Jaeminning yuziga qattiq musht tushirdi. Jaeminning labi yorilib, polga qon sachradi.
— Suna! Meni qutqar! Bu maxluqqa ayt, meni qoʻyib yuborsin! — deb baqirdi Jaemin daxshat ichida Sunaga qarab.
Suna qarshisidagi bu qonli manzarani, Jaeminning azoblanayotganini va Jinning uning ortida turib daxshatli tarzda pichirlayotganini eshitib, nafas ololmay qoldi.
— Oʻldirma uni... Iltimos, Jin, toʻxtat buni! — Suna baqirishga urindi, ammo Jin uning boʻynidan mahkam qisib, uni stulga qaytadan mixladi.
— Yoʻq, Suna... Sen buni oxirigacha koʻrasan. Men sen uchun qanday maxluqqa aylanishimni oʻz koʻzlaring bilan bilishing kerak! — Jin pichoqni Jaeminning barmogʻiga yaqinlashtirib, birinchi kesishni boshladi.
Zalni Jaeminning daxshatli faryodi qopladi... Suna esa koʻzlarini yumib yigʻlardi, Sehun esa unga qarab, ichidagi oʻsha yashirin qutqaruv rejasini tezlashtirish kerakligini tushunib turardi...
Zal ichidagi havo qon va qoʻrquv hidi bilan toʻlib ketgandi. Jinning qoʻlidagi pichoq oy nurida sovuq yaltirardi. U Sunaning ortida turib, qizning yelkasini panjalari bilan shunchalik mahkam qisgandiki, Sunaning tirnoqlari stul suyanchigʻiga botib ketdi.
— Jin! Senga yolvoraman... Toʻxtat buni! U begunoh emas, bilaman, lekin uni oʻldirma! Uni majruh qilma, iltimos! — Suna bor ovozi bilan yigʻlab, ortiga, Jinning toshdek qotgan yuziga qarashga urindi.
Uning koʻz yoshlari yuzidan oqib, koʻylagiga tomayotgan edi.
Jin uning qulogʻiga engashib, daxshatli bir pichirlash bilan javob berdi
— Kech qolding, Suna. Uni oʻtmishda senga bergan har bir ogʻrigʻi uchun javob beradi deb oʻylagandim... Lekin hozir men uni sen uni eslaganing uchun, uning ismini mening xonamda aytganing uchun jazolayapman. Sen buni koʻrishing shart.
Jin pichoqni keskin harakat bilan pastga tushirdi. Jaeminning oʻng qoʻl barmoqlari shafqatsizlarcha kesib tashlandi, soʻngra yigitning tiz choʻkib turgan oyoq mushaklariga pichoq chuqur sanchildi. Zalni Jaeminning eshitganning sochini tikka qiladigan, boʻgʻiq va dahshatli baqirigʻi qopladi.
U polga yiqilib, oʻz qoniga belanib qoldi. U endi hech qachon mustaqil yura olmaydigan, nogiron — butkul majruh bir kimsaga aylangandi.
Suna bu manzarani koʻrgach, yuragi urishdan toʻxtagandek boʻldi.
Uning koʻzlari daxshatdan qotib qoldi, lablaridan faqat boʻgʻiq bir faryod chiqdi-yu, boshi stul suyanchigʻiga holsiz quladi. U yana hushini yoʻqotayotgan edi..Jin uning hushsiz tanasiga qarab, pichoqni polga otdi.
— Buni qaytadan yertoʻlaga tashlanglar. Oʻlib qolmasin, shifokor chaqiringlar, — dedi Jin sovuqqonlik bilan va kiyimlaridagi qon yuqlarini artib, zaldan chiqib ketdi.
Tungi soat ikkilar atrofida qasr butkul sukunatga choʻmdi. Jin oʻz kabinetida ichkilik ichib, oʻzining telba rashkini bosishga urinardi. Ayni shu paytda Sehun oʻzining birinchi maxfiy qadamini boshladi. U Sunaning xonasi oldiga keldi. Eshik qulflanmagan edi, chunki Jin qizning qochishga kuchi qolmaganini bilardi.
Sehun sekin ichkariga kirdi. Suna karavotda koʻzlarini ochgancha, boʻm-boʻsh nigohlar bilan devorga tikilib yotardi. Uning ruhiyati butkul oʻlgan edi..Sehun qizning yoniga kelib, sekin choʻkkaladi. U choʻntagidan mitti, qora rangli tugmachaga oʻxshash qurilmani — maxfiy GPS va aloqa moslamasini chiqardi.
— Suna xonim... Menga qarang, — deb pichirladi Sehun juda past ovozda.
Suna sekin boshini burdi. Uning koʻzlarida hayot alomati yoʻq edi.
— Men birinchi qadamni qoʻydim, — Sehun moslamani qizning yostigʻi ostiga, astar ichiga mohirlik bilan yashirdi. — Bu tashqi dunyo bilan bogʻlanish uchun maxfiy signal beruvchi uskuna. Men oʻz odamlarim orqali qasr xavfsizlik tizimining kodlarini buzishni boshladim. Har kecha soat uchda qasrning gʻarbiy devoridagi kameralar besh daqiqaga oʻchadi. Bizga yana bir hafta vaqt kerak. Men sizni bu yerdan olib chiqaman. Faqat oʻzingizni asrang, Jinning koʻziga tik qaramang, unga boʻysungandek koʻrining. Shunda u shubhalanmaydi.
Suna Sehundan bu gaplarni eshitarkan, uning boʻm-boʻsh koʻzlarida juda zaif, ammo soʻnggi umid uchquni yondi. U Sehunning qoʻlidan mahkam qisdi.
— Rahmat... Sehun... Rahmat, — deb pichirladi Suna.
Sehun unga jiddiy qarab boshini silkidi-da, xonani jimgina tark etdi. U endi Kim Seokjinga xiyonat yoʻliga kirgan edi va agar bu reja fosh boʻlsa, nafaqat uning, balki Sunaning ham hayoti eng daxshatli tarzda yakun topishini juda yaxshi bilardi...
Ertasi kuni tongda qasr ustiga ogʻir, kulrang bulutlar yopirildi. Suna xonasida turib, shkafidan Jin unga sotib olgan, u ilgari kiyishdan bosh tortgan nafis, naqshinkor ipak koʻylaklardan birini kiydi. U yuzidagi jarohatlarni upa bilan yashirdi, sochlarini chiroyli qilib tartibga keltirdi.
Yostiq ostidagi oʻsha mitti GPS moslamasini kiyimi ichiga, yuragining ustiga mahkam yashirgandi. U har bir soniyada Sehunning "Unga boʻysungandek koʻrin, shubhalanmasin" degan soʻzlarini miyasida takrorlar edi.
Suna ogʻir, ammo qatʼiyatli qadamlar bilan pastga, oshxona zaliga tushdi. Katta stol atrofida Kim Seokjin qahva ichib oʻtirar, yonida esa xuddi kechagi xiyonat va maxfiy rejadan asar ham yoʻqdek, jiddiy va sovuqqon Sehun tik turardi.
Suna zalga kirib kelganda, ikkala erkakning ham nigohi unga qadaldi. Ayniqsa Jin qizning bugun oʻz ixtiyori bilan, chiroyli kiyingan holda tushganini koʻrib, qoshlarini biroz chimirdi. Uning qora koʻzlarida gʻalati bir hayrat va shubha uchqunlari koʻrindi.
Suna indamay kelib, stolning chetiga emas, balki Jinning aynan yonidagi oʻrindiqqa oʻtirdi. U qoʻllari qaltirayotganini bildirmaslik uchun ularni stol ostida mahkam qisib turardi.
— Senga nima boʻldi, Suna? — Jin qahva finjonini sekin stolga qoʻydi, uning ovozi daxshatli darajada sokin, ammo sinovchan edi. — Kechagi isyonkor qizdan asar ham qolmabdi. Bugun nihoyat mening aytganlarimni qilishga qaror qildingmi?
Suna chuqur nafas oldi va sekin Jinning koʻzlariga tik qaradi. Uning koʻzlarida nafrat olovi soʻngandek, faqatgina boʻysunish tuygʻusi aks etardi.
— Men shunchaki... ortiq urushishdan charchadim, Jin, — dedi Suna ovozini yumshatib, xuddi taslim boʻlgandek. — Kechagi voqealardan keyin tushundimki, bu qasrdan qochib ketolmayman. Sening aytganing baribir qonun ekan. Shuning uchun... tinch yashamoqchiman.
Jin Sunaga uzoq tikilib qoldi. U bir necha soniya davomida qizning yuzidagi har bir mimikani, koʻzlarining harakatini oʻrgandi. Oddiy odam bu gaplarga ishonishi mumkin edi, ammo Jin jinoyat olamining eng ayyor va daxshatli odami edi. U qizning ichidagi isyonkor ruh bunchalik tez va osonlikcha oʻlishiga ishonmasdi. Qizning bu toʻsatdan oʻzgargan xulq-atvori uning ichida daxshatli shubha uygʻotdi.
Jin oʻzining baquvvat qoʻlini stol ustidan oʻtkazib, Sunaning iyaklaridan changalladi va uning yuzini oʻziga yaqinlashtirdi.
— Haqiqatdan ham shundaymi? — Jin pichirladi, uning qaynoq nafasi Sunaning yuziga urilardi. — Sen mening quchogʻimda tunda oʻlim tilayotgan eding, endi esa menga tinchlik haqida gapiryapsanmi? Sening bu koʻzlaring... menga nimadir yashirayotgandek tuyulyapti.
Ortda turgan Sehunning yuragi daxshatli tezlikda ura boshladi. U Jinning shubhalarini sezib, barmoqlarini orqasida mahkam tugdi, ammo yuzidagi sovuqqonlikni saqlab qoldi.
Suna esa bor kuchi bilan oʻzini tutdi. U hatto koʻzlarini ham pirpiratmay, Jinning daxshatli nigohlariga boʻysunish bilan boʻyalgan yolgʻon maʼno berib qaradi
— Men faqatgina oʻzimni asramoqchiman, Jin. Boshqa hech narsa emas. Agar menga ishonmasang, meni shu yerda jazolashing mumkin, — dedi u, xuddi uning ehtirosli va shafqatsiz jazolariga ham tayyordek.
Jin qizning iyagini sekin qoʻyib yubordi-da, oʻrindiqqa suyandi. Labida xavfli, daxshatli bir tabassum paydo boʻldi.
— Mayli... senga ishongandek boʻlaman, Suna. Ammo bilib qoʻy, agar menga qarshi qandaydir oʻyin boshlagan boʻlsang va men buni bilsam... seni ham, senga yordam bergan oʻsha soyani ham tiriklayin terisini shilaman, — Jin bu gapni aytayotganda, koʻzlari bir soniyaga ortida turgan Sehunga qarab oʻtdi.
Xonadagi havo shunchalik taranglashdiki, pichoq bilan kessa boʻladigan darajaga yetgandi. Reja boshlangan edi, ammo Jin shubha zanjirini bogʻlay boshlagandi...