Abadiylik 2 #Sena 🎸
Oradan 1 oy o‘tdi.
“Abadiylik” loyihasi rasman to‘xtatildi.
Bir oy davomida birorta ham qo‘ng‘iroq, birorta ham xabar bo‘lmadi. Hech kim bir-birini qidirmadi. Telefonlar jim edi, lekin bu sukunat odamni aqldan ozdiradigan darajada og‘ir edi.
Sena ko‘chada ketib borardi. Ko‘zlari osti qoraygan, qarashlari bo‘shliqqa qadalgan. Depressiya uni butunlay yutib bo‘lgandi. U endi hech narsa yozmasdi. Hech narsa his qilmasdi.
Oyoqlari uni yana o‘sha tanish binoga yetaklab keldi. Sog‘inchmi yoki bog‘lanib qolish — u buni bilmasdi. Shunchaki ichkariga kirdi.
Ofis eshigini sekin ochdi.
Xona bo‘m-bo‘sh va sovuq edi. Loyiha to‘xtagani uchun hamma narsa sochilib yotardi.
Sena o‘z stoliga yaqinlashdi.
Burchakda kimdir o‘tirgandi. Suah.
U Senani ko‘rib, sekin o‘rnidan turdi. Yuzida g‘oliblikdan asar ham qolmagandi.
Sena javob bermadi. Stol ustidagi shaxsiy daftarlarini yig‘a boshladi. Qo‘llari sezilarli darajada titrardi.
SUAH: U yo‘q. Bir oydan beri bu yerga kelgani yo‘q. Telefonini ham o‘chirib qo‘ygan.
Sena harakatdan to‘xtadi. Ichida nimadir qattiq og‘ridi, lekin yuzida hech qanday ifoda ko‘rsatmaslikka urindi.
SUAH: Sen ketganingdan keyin u butunlay o‘zgardi. Uni ohirgi marta ko‘rganimda, ko‘zlari xuddi aqldan ozgan odamnikidek edi. Menga qarab “U qaytadi, baribir qaytadi” deb pichirlayotgandi. U seni qo‘yib yuborgani yo‘q, Sena
Sena narsalarini sumkasiga soldi. Suahga boshqa qaramadi.
Eshikka qarab yurdi va ofisdan chiqib ketdi.
Yo‘lak bo‘ylab ketarkan, lift oldida bir yigitga urilib ketdi. Sumkasidagi qog‘ozlar yerga sochildi.
— Kechirasiz, — dedi yigit va yerga egilib qog‘ozlarni yig‘ishga yordam bera boshladi.
U qog‘ozlardagi yozuvlarga, “Abadiylik” degan sarlavhaga va Senaning ismiga qaradi. Nigohida g‘alati bir tanishish hissi paydo bo‘ldi.
— Siz o‘sha ssenarist Senasiz, to‘g‘rimi? Men loyihalaringizni o‘qiganman. Men Inwooman. Bu yerga yangi loyiha bo‘yicha kelgandim.
Sena qog‘ozlarni uning qo‘lidan yulqib olgandek qilib oldi. Hech narsa demasdan liftga kirdi. U hozir kimdir bilan gaplashadigan ahvolda emasdi.
Inwoo esa uning ortidan qarab qoldi. U Sena haqida, uning Minhoga bo‘lgan kasallik darajasidagi munosabati va avtohalokati haqida allaqachon eshitgan edi.
Tashqarida yomg‘ir boshlandi.
Sena binodan chiqib, yomg‘ir ostida to‘xtadi.
U bilmas edi.
Yo‘lning narigi tomonida, qorong‘i mashina ichida kimdir o‘tirgandi.
Minho.
U bir oydan beri Senaga qo‘ng‘iroq qilmagandi, lekin uni bir soniya ham yolg‘iz qoldirmagan edi. Har kuni, har soniya uzoqdan kuzatib yurgandi. Uning har bir qadamini, har bir nafasini ta’qib qilardi.
Minho ruldagi qo‘llarini qattiq qisdi. Ko‘zlari qizargan, qarashlari vahshiy edi.
- Baribir meniki bo‘lasan, Sena. Qayerga qochsang ham, baribir qaytasan.
U mashina gazini bosdi. Shovqin bilan uzoqlashdi.
Tun. Tashqarida yomg‘ir hamon tinmagan edi.
Senaning uyi jim-jit. Xona qorong‘i. U karavotda o‘tirgancha, bir nuqtaga tikilib o‘tirardi. Chiroqni yoqishga ham, telefoniga qarashga ham madoli yo‘q edi. Depressiya uni butunlay o‘z domiga tortgandi.
To‘satdan eshik qattiq taqilladi. Sena cho‘chib tushdi. Yuragi tez urib ketdi. Bu soatda kim bo‘lishi mumkin? Miya beixtiyor bitta ismni o‘yladi. Minho?
U asta o‘rnidan turdi. Yo‘lak bo‘ylab yurib, eshikka yaqinlashdi. Qo‘llari titrab, qulfni buradi. Eshikni sekin ochdi.
Tashqarida yomg‘ir ostida Inwoo turardi. Ust-boshi ho‘l bo‘lib ketgan, sochlari yuziga yopishgandi. Qo‘lida Senaning bugun ofisda tushirib qoldirgan o‘sha muhim ssenariy daftari bor edi.
- Sen?.. Bu yerda nima qilyapsan? Uyimni qayerdan bilding?
Inwoo og‘ir nafas olib, daftarni unga uzatdi.
- Buni ofis yo‘lagida qoldirib ketibsan. Ichida manziling yozilgan ekan. Shu ahvolda senga kerak bo‘ladi deb o‘yladim.
Sena daftarga qaradi, keyin Inwooning sovuqdan titrayotgan yelkalariga.
- Shunchaki daftar uchun shu vaqtda keldingmi?
- Yo‘q. Faqat daftar uchun emas. Bugun ofisdan qanday chiqib ketganingni ko‘rdim. Ko‘zlaringni ko‘rdim. Seni yolg‘iz qoldirib bo‘lmasligini his qildim, Sena. Men sening hikoyangni bilaman. Minho bilan nima bo‘lganini ham.
Sena "Minho" ismini eshitishi bilan nigohlari muzlab qoldi. Eshikni yopmoqchi bo‘ldi, lekin Inwoo qo‘li bilan eshikni ushlab qoldi.
- Qochma. Qochish seni qutqarmaydi. Men senga yordam bermoqchiman.
Sena indamay yerga qaradi. Ko‘zlaridan yosh qalqib chiqdi. U chindan ham charchagan edi. Yolg‘izlikdan, bu og‘riqdan charchagan edi.
- Menga hech kim yordam berolmaydi, Inwoo... Ket.
Inwoo bir qadam ichkariga bosdi. Ammo u bilmas edi. Pastda, ko‘chaning narigi burchagida, yomg‘ir ostida o‘sha qora mashina turardi. Chiroqlari o‘chiq. Inside faqat sigaret tutuni va nafrat bor edi.
Minho mashina oynasidan Senaning uyi eshigi ochilganini, u yerda o‘sha yangi bola — Inwoo turganini ko‘rdi. Uning Senaga yaqinlashayotganini, eshikdan ichkariga qadam qo‘yganini kuzatdi.
Minhoning qo‘lidagi sigaret chirt etib sindi. Ruldagi barmoqlari oqarib ketguncha qisildi. Ko‘zlarida yovvoyi, kasallik darajasidagi rashk va aqldan ozish alomatlari paydo bo‘ldi. Uning nafas olishi tezlashdi.
- Demak, uni uyungga kiritding... Men bir oy davomida senga teginishga qo‘rqqan ruxingga u bir kunda yaqinlashdimi, Sena?
Minho mashina eshigini keskin ochdi. Yomg‘ir ostiga chiqdi. Nigohi yuqoridagi derazaga qadalgan edi. Uning sevgisi endi butunlay qora, xavfli bog‘lanishga aylangan edi. U buni shunday qoldirmasdi.
Inwoo ichkariga kirdi. Eshik sekin yopildi.
Tashqaridagi yomg‘ir ovozi biroz uzoqlashgandek bo‘ldi, lekin uydagi sukunat undan ham og‘irroq edi. Inwoo ho‘l kurtkasini yechib, chetga qo‘ydi. Sena esa hamon o‘sha joyda, daftarni mahkam qisgancha qotib turardi.
- Senga choy qilib beraman. Issiqroq narsa ichishing kerak.
Sena e’tiroz bildirmadi. Divanga borib o‘tirdi va tizzalarini quchoqlab oldi. Depressiya uning butun kuchini so‘rib bo‘lgandi. Inwoo oshxonaga o‘tib, choynakni qo‘ydi. U hamma narsani sokinlik bilan qilardi, xuddi Senani qorqitib yuborishdan qo‘rqqandek.
Oshxonadan choy ko‘tarib chiqqanida, eshik qo‘ng‘irog‘i birdaniga va vahshiyona jiringlay boshladi.
Sena sapchib o‘rnidan turdi. Daftari qo‘lidan tushib ketdi. Bu oddiy qo‘ng‘iroq emas edi. Kimdir tugmachani qo‘li bilan bosib turib olgandi
Inwoo bakalni stolga qo‘yib, eshikka yurdi. Sena uning ortidan bordi, ichidagi qo‘rquv va g‘alati bir hissiyot uni qadam tashlashga majburlardi.
Inwoo eshikni ochishi bilan ichkariga yomg‘irdan butunlay ho‘l bo‘lgan Minho bostirib kirdi. U Inwooga qarab ham o‘tirmadi, uni yelka bilan turtib o‘tib, to‘g‘ri Senaga qaradi.
Minhoning ovozi past, lekin dahshatli edi. Ko‘zlari qizargan, sochlaridan yuziga yomg‘ir suvi oqib tushardi. U tamoman aqldan ozgandek ko‘rinardi.
- Bir oy! Bir oy davomida senga tinchlik berdim! Menga "Sensiz tinchlik xohlayman" deganing uchun senga yaqinlashmadim! Lekin sen nima qilding?! - U barmog‘i bilan Inwooni ko‘rsatdi. Qo‘llari asabiylikdan qaltirardi.- Shu bola bilan yashash uchun meni haydadingmi?! Shuning uchunmi?!
- Janob, haddingizdan oshmang. Uydan chiqing.
Minho birdan ortiga o‘girildi va Inwooning yoqasidan bo‘g‘ib, uni devorga qattiq urdi. Stol ustidagi choy yerga tushib, chil-chil bo‘ldi.
- Sen aralashma! Men uni o‘ylayotganimda sen hali yo‘q eding! Yo‘qol bu yerdan!
Minho sekin Inwooni qo‘yib yubordi. Nafasi tez-tez chiqib, Senaga qaradi. Uning ko‘zlaridagi o‘sha yovvoyi, kasallik darajasidagi bog‘lanish Senani qaltiratib qo‘ydi. U endi mutlaqo boshqa odam edi.
- U shunchaki menga yordam bermoqchi edi… Sen esa… sen allaqachon ketgansan, Minho. Biz tugatganmiz. Nega tushunmaysan?
Minho sekin kuldi. Bu kulgida faqat og‘riq va aqldan ozish bor edi. U Senaga juda yaqin keldi, shunchalik yaqinki, Sena uning nafasini va sovuq yomg‘ir hidini his qildi.
- Tugatganmiz? Yo‘q, Sena. Biz hech narsani tugatmadik. Biz "Abadiylik"ni ham tugatmadik, hislarimizni ham. Sen mendan qochib qutulolmaysan. Qayerga borsang ham, kim bilan bo‘lsang ham, oxiri baribir meniki bo‘lasan. O‘lik bo‘lsang ham, tirik bo‘lsang ham.
U Senaning yuziga qo‘lini tegizmoqchi bo‘ldi, lekin Sena ortga chekindi. Minho qo‘lini havoda qoldirdi. Jag‘i qattiqlashdi.
- Bugun uni shu yerda qoldiraman. Lekin bu oxirgisi edi.
Minho ortiga burildi. Inwooga nafrat bilan qarab qo‘ydi-da, eshikni qattiq yopib chiqib ketdi.
Xonada yana o‘sha og‘ir sukut cho‘kdi. Faqat yerda singan parchalar va Minhoning poyabzalidan qolgan loyqa suv izlari qolgandi.
Sena divanga o‘tirib, yuzini qo‘llari bilan yopdi. U tushundi. Masofa hech narsani davolamagan edi. Munosabatlar endi yanada xavfli tus olgandi.
Minho ketgach, xonaga yana o‘sha sovuq sukunat qaytdi. Faqat polga to‘kilgan choy va singan bakal parchalari boyagi dahshatdan eslatma bo‘lib turardi.
Sena divan burchagiga tiqilib, titrayotgan qo‘llari bilan yuzini yopgancha jimib qoldi. Yig‘lay olmasdi ham. Ichidagi bo‘shliq va qorong‘ulik uni shunchalik ezgandiki, hatto baqirib yuborishga ham kuchi yetmasdi.
Inwoo sekin uning yoniga kelib o‘tirdi. Ortiqcha gapirmadi, savol ham bermadi. Shunchaki qo‘llarini sekin uzatib, Senani o‘z bag‘riga bosdi.
Sena qarshilik ko‘rsatmadi. U hozir shunchalik ojiz ediki, kimningdir unga shunchaki suyanch bo‘lishiga muhtoj edi. Boshini Inwooning yelkasiga qo‘ydi.
Inwoo uni mahkamroq quchoqladi va bitta qo‘li bilan uning sochlaringizni sekin, bir maromda silay boshladi. Hech qanday shoshilishsiz, xuddi kichkina bolani ovutgandek.
- Hammasi o‘tib ketadi… Men shu yerdaman. Qo‘rqma.
Sena ko‘zlarini yumdi, lekin ko‘z oldiga baribir Minhoning o‘sha aqldan ozgan qarashlari kelaverdi. Miya tinchlanishni xohlamasdi.
- Men… dori ichishim kerak… dorisiz uxlolmayman, — pichirladi Sena ovozi qaltirab.
Inwoo uning bu gapidan ichida og‘riq his qildi. Senaning qanchalik chuqur depressiyada ekanligini, har kecha faqat tinchlantiruvchi dorilar bilangina ko‘z yumishini endi tushundi.
- Qayerda? Ko‘rsat, o‘zim olib kelaman.
Sena sekin qo‘li bilan yotoqxonadagi tomonga ishora qildi. Inwoo o‘rnidan turib, oshxonadan toza stakanda suv oldi va yotoqxonadan o‘sha dorini olib chiqdi.
Sena dorini yutib, suvni ichdi. Keyin yana divanga, Inwooning yoniga suyangancha ko‘zlarini yumdi.
Inwoo uni yana bag‘riga oldi. Qo‘llari bilan uning sochlarini ohista silashda davom etdi.
Dorining ta’siri asta-sekin boshlanib, Senaning og‘irlashgan qovoqlari yopila boshladi. U uzoq vaqtdan beri birinchi marta kimningdir quchog‘ida, o‘zini qisman bo‘lsa-da xavfsiz his qilib, uyquga ketdi.
Tashqarida esa yomg‘ir hamon yog‘ardi.
Qora mashina joyidan qimirlamagan edi.
Minho rulga boshini qo‘ygancha, Senaning chirog‘i o‘chgan derazasiga tikilib o‘tirardi. Ko‘zlarida hech qanday hayot alomati yoq, faqat bitmas-tuganmas bog‘lanish va qorong‘ulik bor edi. U derazadagi chiroq o‘chganini ko‘rib, tishlarini g‘ijimladi.
- Uxladingmi, Sena?.. Kimning quchog‘ida uxlading?.. Bu dorilarni senga men ichirishim kerak edi. Men…
U mashina oynasiga mushtini qattiq urdi. Uning rashki endi oddiy tuyg‘u emas, uni ich-ichidan yeyayotgan va atrofidagi hamma narsani vakuumdek yutib borayotgan haqiqiy kasallikka aylangandi.