Abadiylik 3 #Sena
Alex xonada turib, derazadan tashqariga qaradi. Ko‘cha bo‘ylab ikkita qora mashina sekin harakatlanib, chiroqlari bilan har bir uyning darvozasini tintuv qilayotgan edi.
Mashinalarning biridan Minho — yarasini mahkam bosgancha, ko‘zlarida qonli g‘azab bilan tushib keldi.
Ikkinchi mashinadan esa Jungkook qurolini shaylab, atrofdagi har bir izni ko‘zdan kechirib borardi.
Alex vaziyatning naqadar xavfli ekanligini darhol tushundi. U Senaning yoniga kelib, ehtiyotkorlik bilan uning yelkasidan ushladi.
— Ular yetib kelishdi, — dedi Alex bosiq, lekin shoshilinch ovozda. — Menda ortiqcha savol berishga vaqt yo‘q. Hozir pastga, yertolaga tushishingiz kerak. U yer xavfsiz.
Sena Minhoning ismini eshitiboq dahshatdan titrab ketdi. Oyog‘idagi og‘riqqa qaramay, Alexning yordamida o‘rnidan turdi. Alex oshxona burchagidagi gilamni surib, poldagi yashirin yog‘och eshikni ochdi. Pastga olib tushuvchi zinapoyalar zim-ziyo va qorong‘u edi.
— Shu yerda turing va hech qanday tovush chiqarmang, — pichirladi Alex va Senani ehtiyotkorlik bilan yertolaga tushirib, ustidan qopqoqni yopdi va gilamni qayta joyiga surdi.
Yertola ichi sovuq va qorong‘u edi. Sena devorga suyanib, nafasini ichiga yutdi. Oyog‘idagi bintdan hali ham ozgina qon szib chiqardi, ammo u og‘riqni unutib, yuqoridagi har bir harakatga quloq tutdi.
Oradan bir necha soniya o‘tib, Alexning uyining darvozasi va eshigi shiddat bilan g‘ijirlab, qattiq taqilladi.
Alex sovuqqonlik bilan ust-bashini to‘g‘rilab borib, eshikni ochdi. Bo‘sag‘ada ust-boshi yomg‘irdan ho‘l bo‘lgan, ko‘zlarida aqldan ozdiruvchi egalik hissi va nafrat yonib turgan Minho hamda uning ketida qurolini ushlagancha turgan Jungkook paydo bo‘ldi.
— Yordam bera olamanmi? — so‘radi Alex, yuzida hech qanday hayajonsiz.
Minho Alexni ko‘ksidan qattiq itarib, xonaga bostirib kirdi. Uning o‘tkir nigohlari darhol stol ustida turgan ikkita finjon qahvaga va polga to‘kilgan suv izlariga tushdi.
— U qayerda?! — baqirdi Minho, Alexning yoqasidan ushlab, uni devorga tirab. — Sen uni qayerga berkitding?!
Yertolada o‘tirgan Sena Minhoning bu vajohatli ovozini eshitib, qo‘rqib ketganidan o‘z qo‘llari bilan og‘zini mahkam yopdi...
Minho Alexning yoqasidan bo‘g‘gudek mahkam ushlab, uni devorga tirab turardi. Uning yuzidagi tomirlar bo‘rtib chiqqan, ko‘zlaridan zahar sochilardi. Jungkook esa ichkariga kirib, qurolini shaylagancha xonadagi har bir burchakni, divan orqasini va pardalarni ko‘zdan kechira boshladi.
— Qaytaraman, u qayerda?! — baqirdi Minho, Alexning yuziga yaqinlashib. — Bu yerda ikkita finjon qahva turibdi! Suv izlari bor! Menga yolg‘on gapirma, bo‘lmasa seni shu yerning o‘zida so‘yib tashlayman!
Alex hatto ko‘zini ham pirpiratgani yo‘q. U Minhoning qo‘lini yoqasidan bosiqlik bilan siltab tashladi va ust-boshini to‘g‘rilab oldi. Uning yuzida xotirjam va salobatli bir tabassum paydo bo‘ldi.
— O‘zingizni bosing, janob, — dedi Alex, ovozida zarracha hayajon bilinmay. — Men qizim bilan kechki qahvani ichayotgandik. U hozir narigi xonada uxlab yotibdi.
Ayni shu daqiqada yon xona eshigi sekin ochilib, kichkina, taxminan 4-5 yoshlardagi qizaloq ko‘zlarini uqalaganicha chiqib keldi. U o‘yinchog‘ini quchoqlab, uydagi qurolli va vajohatli erkaklarni ko‘rib, dadasining bag‘riga yugurib bordi.
— Dada... bular kim? Men qo‘rqyapman... — pichirladi qizaloq Alexning oyog‘idan quchoqlab.
Alex sekin cho‘kkalab, qizining sochlarini siladi
— Qo‘rqma, azizm. Bu amakilar shunchaki adashib kirib qolishibdi. Hozir ketishadi.
Jungkook qurolini sekin pastga tushirdi. U Alex va qizaloqqa tikilib, atrofdagi muhitni yana bir bor tahlil qildi. Hammasi juda tabiiy ko‘rinardi, lekin Minhoning ichidagi shubha va zaharli rashk alangasi haliyam o‘chmagan edi. U table-ga qo‘yilgan ikkinchi finjondagi qahvaga tikildi — u hali ham issiq va bug‘i chiqib turardi.
Minho sekin Alexning qiziga yaqinlashdi. Qizaloq uning ko‘zlaridagi sovuqqonlikdan qo‘rqib, Alexning ortiga yashirindi.
— Qizingiz juda chiroyli ekan... — dedi Minho, ovozi xuddi ilonning pichirlashidek sovuq va xavfli eshitilib. — Lekin agar menga yolg‘on gapirayotgan bo‘lsangiz... qizingiz yetim qolishi mumkin.
— Minho, yetar! — dedi Jungkook uning yelkasidan ushlab, ortga tortib. — Bu yerda hech kim yo‘q. Vaqtni yo‘qotyapmiz, Sena uzoqroqqa ketgan bo‘lishi mumkin. Ketdik!
Minho Alexga so‘nggi bor nafrat to‘la nigoh tashladi-da, sekin ortiga o‘girilib, eshik tomonga yurdi. Ular xonadan chiqib, eshikni qarsillatib yopishdi. Tashqarida mashina dvigatelining o‘chirilgan ovozi va g‘ildiraklarning loyni sepib ketgani eshitildi.
Yertolada nafasini ichiga yutib o‘tirgan Sena dahshatdan qaltirardi. Minhoning o‘sha sovuq tahdidlari va uning ovozi hatto taxta qopqoq ortidan ham Senaning yuragini muzlatib qo‘ygan edi.
Alex eshik qulflanganiga ishonch hosil qilgach, qizini xonasiga kirgizib yubordi-da, dahlizdagi gilamni surib, yertola qopqog‘ini ochdi.
— Ular ketishdi... Chiqishingiz mumkin, — dedi Alex, pastga qo‘lini uzatib.
Sena titroq qadamlar bilan yertoladan yuqoriga ko‘tarildi. Uning yuzi qog‘ozdek oqarib ketgan, har bir nafasida o‘sha unutilmas qo‘rquv va iztirob bor edi. Alex unga ehtiyotkorlik bilan suyanchiq bo‘lib, divanga o‘tqazdi va yarasiga dori surishda davom etdi.
— Rahmat... — pichirladi Sena, ko‘zlaridan yana yosh quyilib. — Qizingizni va o‘zingizni xavfga qo‘ydingiz.
— Asosiysi siz xavfsizsiz, — dedi Alex bosiqlik bilan, uning oyog‘iga toza bint bog‘lab.
Ayni shu daqiqada... qora mashina qorong‘u ko‘chalar bo‘ylab katta tezlikda yelib borardi.
Minho mashina rullini shunday qattiq ushlab olgandiki, barmoq bo‘g‘inlari oqarib ketgandi. Uning qornidagi pichoq yarasi achishib, ko‘ylagiga qon sizib chiqardi, ammo u bu jismoniy og‘riqni his qilmasdi. Uning ich-etini g‘ajiyotgan, aqldan ozdirayotgan narsa — boya Alexning uyida ko‘rgani, o‘sha kichkina qizaloqning surati edi.
Minhoning xayoli o‘tmishga, hali hamma narsa barbod bo‘lmasdan oldingi shirin xotiralarga va o‘zi ko‘mgan orzularga qaytdi.
Bir paytlar... u Sena bilan birga bo‘lgan o‘sha baxtli kunlarda, xuddi shunday shirin va jajji qizalog‘i bo‘lishini tunu kun orzu qilardi. U Senaning quchog‘ida kichkina, ko‘zlari Senanikidek porlab turadigan, sochi mayin qizcha o‘tirishini, u ikkalasiga qarab kuluverishini xayoliga keltirardi. Minho o‘sha qizaloqni "jonim" deb e’zozlashni, uni dushmanlardan, butun dunyoning yovuzligidan asrashni istardi.
Lekin u o‘zining egalik hissi, toksik sevgisi va zaharli rashki bilan barchasini o‘z qo‘llari bilan kulga aylantirdi. U Senani asrayman deb, uni qafasga soldi. U oila va baxt qurish o‘rniga, Senani ham, o‘zini ham tiriklayin ruhiy qabrga ko‘mdi.
Boya Alex o‘z qizining sochlarini silaganda, Minho uning o‘rnida o‘zini va Senani ko‘rgandi. Lekin u hozir qanday ahvolda? Sena undan qochib yuribdi, undan nafratlanadi, uni "shayton" va "kasal" deb ataydi.
Minho mashinaning oynasiga qattiq musht urdi. Oyna chirt etib yorilib ketdi. Uning ko‘zlaridan achchiq va qorong‘u yosh tomchisi oqib tushdi. Bu achinish yoshi emasdi — bu o‘z orzularini o‘zi o‘ldirgan, lekin Senasiz yashay olmaydigan maxluqning iztirobi edi.
— Nega, Sena?... — pichirladi Minho, ovozi nafrat va azobdan bo‘g‘ilib. — Nega biz oddiy va baxtli bo‘la olmadik?! Men seni shunchaki o‘zimniki qilmoqchi edim... Lekin sen baribir meniki bo‘lasan. Hatto qizimiz bo‘lmasa ham, sen faqat mening qafasimda yashaysan!
Minho mashinasini yaqin atrofdagi kichik, tundagi xira chiroqlari yonib turgan do‘kon yonida to‘xtatdi. Uning asablari batamom qaqshagan, ichidagi alanga tinmay yonardi. Minho o‘zining qonli bintini berkitish uchun ustidagi plashini mahkamroq tugib, do‘kon ichiga kirdi. Unga biroz suv va asabni tinchlantiradigan dori kerak edi
Do‘kon ichi jim-jit edi. Faqat peshtaxta ortida va mahsulot tokchalari orasida turgan ikkita keksa odam past ovozda shoshilinch suhbatlashardi. Minho uzoqroqdagi tokchadan dori izlayotganida, ularning suhbati qulog‘iga chalindi.
— Anovi tepalikdagi uyni bilasan-a, Alexning uyini? — dedi do‘konchi past va sirlilik bilan.
— Ha, nimaga aytmayapsan? O‘sha kechasi mashinasida tezlikni oshirib o‘tgan yigitni-da? — javob berdi ikkinchi odam.
— O‘sha! Yaqinda xotini vafot etib, qizi bilan yolg‘iz qoluvdi-ku... Lekin bugun tunda nima bo‘lganini eshitdingmi? U yaqinda xotini o‘lmasidanoq uyiga boshqa bir yangi ayolni olib kelibdi! Yo‘lda bir qonli ayolni mashinasiga bosib, yashirincha uyiga olib kirganini qo‘shnim o‘z ko‘zi bilan ko‘ribdi.
Minhoning qo‘lidagi dori qutisi sekin polga tushib ketdi. Uning butun tanasi muzlab, tomirlarida qon to‘xtagandek bo‘ldi
Minhoning xayolidan boya Alexning yuzidagi o‘sha sovuqqon va xotirjam tabassum, peshtaxtada turgan ikki finjon issiq qahva va Alexning "Men qizim bilan qahva ichayotgandik" degan so‘zlari chaqmoqdek o‘tdi. U tushundi. Alex ularni sovuqqonlik bilan aldatgan edi! Sena aynan o‘sha uyda, Alexning qo‘lida edi!
Minho sekin turning-points-ni birlashtirdi. Uning ko‘zlaridagi mahzunlik va orzular iztirobi bir soniyada yo‘qolib, o‘rnini qonli va vahimali g‘azab egalladi. U Alexning unga yolg‘on gapirganini va Senaga qo‘l tekkizib, uni o‘z uyida berkitganini kechira olmasdi.
Minho do‘kondan otilib chiqdi. U darhol telefonini olib, Jungkookka va Yoongiga qo‘ng‘iroq qildi
— Jungkook... — dedi Minho, ovozida o‘lim va qasddan bo‘lak hech narsa yo‘q edi. — U bizni ahmoq qildi. Sena Alexning uyida! Bizni alday olishiga ruxsat berganing uchun seni ham, uni ham o‘ldiraman! Men ortga qaytyapman!
Minho mashinasiga o‘tirib, gazni oxirigacha bosdi. Dvigatelning dahshatli na'rasi tun bag‘rini yorib yubordi. U bu safar Alexning uyini shunchaki tintuv qilmaydi — u yerni kulga aylantirishga va Senani tortib olishga ketayotgan edi.
Minho mashinasidan tushiboq, omborxonadan o‘g‘irlab kelgan pichog‘ini mahkam ushladi va Alexning eshigini tepib ochdi. Jungkook ham ortidan o‘qtalgan qurol bilan kirdi. Ular o‘zlarini g‘olibdek his qilishardi — Sena shu yerda, qo‘llarida edi.
— Sena! — deya baqirdi Minho, uning ovozi devorlardan aks sado berdi. — Qayerdasan?! Chiq! Men seni topdim!
Alex esa xotirjamlik bilan divanda o‘tirib, gazeta o‘qiyotgan edi. U atrofni qoplagan g‘azab va vahimaga hatto e’tibor ham qilmadi.
— Sizlar yana keldilaringmi? — dedi Alex istehzo bilan. — Bu qanaqa tartibsizlik?
Minho Alexning oldiga yugurib borib, yoqasidan ushladi va uni yuqoriga, yotoqxona tomon sudradi.
— Sen uni qayerga yashirding?! Hozir o‘sha yerdan chiqmasa, bu uyni yer bilan bitta qilaman!
Minho yotoqxona eshigini shiddat bilan ochdi. Ichkarida, deraza oldida bir ayol o‘tiribdi. Uning sochlari uzun, qomati Senanikiga juda o‘xshash edi. U orqasiga o‘girildi. Ammo bu Sena emas edi.
Ayol hayrat va qo‘rquv bilan ularga tikildi. Bu mutlaqo begona, Minho hech qachon ko‘rmagan boshqa bir ayol edi. Alex, aftidan, ular do‘kondan chiqib ketgan vaqtdan foydalanib, Senani boshqa joyga ko‘chirib o‘tgan va o‘zini himoya qilish uchun boshqa bir ayolni "qurbonlik" sifatida olib kelib, ularni chalg‘itgandi.
Minho joyida qotib qoldi. Uning ko‘zlari olam-olam g‘azab va ishonchsizlik bilan chaqnab ketdi. Uning butun vujudi titrardi.
— Bu... bu nima degani? — dedi Minho, ovozi past va xavfli pichirlashga o‘tib. — Sena qayerda?!
Alex sekin joyidan turdi va ko‘ylagini to‘g‘rilab, Minhoga yaqinlashdi. Uning ko‘zlarida endi qo‘rquv emas, balki g‘alaba qozongan odamning sovuq nigohi bor edi.
— Seni ogohlantirgan edim, shayton janoblar, — dedi Alex pichirlab. — Sen o‘z nazorating va kuchingga shu qadar berilib ketdingki, atrofingda nima bo‘layotganini ko‘rmay qolding. Sena seniki emas. U sendan qochib ketdi va u endi hech qachon seni topa olmaydi.
Jungkook xonani tintuv qilishda davom etdi, lekin uy bo‘m-bo‘sh edi. Ular aldanib qolishgan edi. Alex ularni "tuzoq" bilan o‘rab, vaqt yutdi va Senani xavfsizroq joyga o‘tkazib yubordi.
Minho g‘azabdan shunchalik darajaga yetdiki, u o‘zini boshqara olmadi. U Alexga pichoq bilan tashlanmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook uni to‘xtatib qoldi.
— Minho! To‘xta! Uni o‘ldirsang, Sena qayerdaligini hech qachon bilmaymiz!
Minho xonaning o‘rtasida, hamma narsadan mahrum bo‘lgan bir hayvondek qichqirdi. Uning "o‘yinchoq"i, uning "mulki" — Sena yana g‘oyib bo‘lgandi. Bu safar u nafaqat qochgandi, balki Minho uni qayerdan izlashni ham bilmasdi.