Abadiylik3 #Sena
Minho Jihanni kuch bilan itarib yubordi. Jihan devorga urilib, nafas olishga qiynaldi, ammo ko‘zlari hamon xonaning qorong‘uligiga — karavotda behush yotgan Senaga qadalgan edi.
— Nega bunchalik o‘zgaryapsan? — deb pichirladi Jihan, tishlari orasidan. — U sening o‘yinchog‘ing emas!
Minho javob bermadi. U o‘girilib, Senaning yoniga bordi. Qizning yuzi ancha tinchlanib, isitmasi pasaygandek edi. Minho uning yuziga tushgan soch tolalarini juda ehtiyotkorlik bilan, go‘yo shisha haykalga tegayotgandek chetga surdi.
Uning bu harakati Jihanning g‘azabini yanada qo‘zg‘atdi, lekin u ayni damda kuchsiz ekanini anglab, mushtlarini tugdi.
— Agar u uyg‘onib, kimdir uni o‘g‘irlab ketganini bilsa, senga nisbatan nafrati yanada oshadi, — dedi Jihan vaziyatni yumshatishga urinib. — Uni hozir joyiga qaytarishimiz kerak. Hamshiralar har daqiqada kirib kelishi mumkin.
Minho bir zum o‘ylandi. Uning ko‘zlari qorong‘ulikda miltillab, yana Jihanga qadaldi.
— To‘g‘ri aytasan, — dedi u sovuqqonlik bilan. — Lekin esingda bo‘lsin, Jihan: bugun kechasi u mening qo‘llarimda edi. Bu senga hech qachon nasib qilmaydi.
Minho Senani yana quchog‘iga oldi. U buni shunchalik mohirlik bilan bajardiki, qiz hatto qimirlamadi ham. Ular xonadan chiqishdi. Yo‘lak bo‘ylab, shifokorlar xonasi tomon emas, balki 307-palata tomon yashirincha harakatlanishdi. Har bir qadamda Jihan yuragi to‘xtab qolgudek bo‘lardi.
Agar ularni ko‘rib qolishsa, ikkalasini ham jiddiy muammo kutardi.
307-palata eshigi oldiga yetishganda, uzoqdan hamshiraning qadam tovushlari eshitildi. Minho to‘xtadi. U Jihanga imo qildi. Jihan tezda eshikni ochdi, ular ichkariga kirishdi.
Minho Senani ohista karavotga yotqizdi, uning ustini yopdi va yostiqni to‘g‘riladi. Xona yana o‘sha eski, steril hid va dori-darmon isi bilan to‘ldi.
Hamshira eshik oldiga kelib, uni ochdi.
— Mana siz, Jihan! Sizni qayerdan qidirayapmiz? — dedi hamshira hayron bo‘lib. Uning ko‘zlari karavotda yotgan Senaga tushdi. — U uyg‘ondimi?
Jihan Minhoga qarab oldi. Minho esa qorong‘u burchakda, xuddi soyadek ko‘rinmas bo‘lib turardi
— Yo‘q, — dedi Jihan ovozi qaltirab. — Men... men suv olib kelgani chiqqan edim. Sena esa hali ham shu ahvolda.
Hamshira Senani tekshirdi
— Isitmasi pasayibdi. Ajablanarli... bir necha daqiqa oldin juda baland edi-ku?
Jihan chuqur nafas oldi. Minho esa hech narsa bo‘lmagandek, o‘zini shifokor qiyofasiga solib, xonadan bemalol chiqib ketdi. U chiqib ketayotib, Jihanning yelkasiga sekin urib o‘tdi. Bu urilishda ogohlantirish bor edi
Jihan xonada yolg‘iz qoldi. U Senaning qo‘lidan ushladi. Qizning tanasi hali ham biroz issiq, ammo tinch edi. Jihan unga tikilib, ich-ichidan bir narsani his qildi: u Senani bu telba odamning panjasidan qutqarishi kerak. Lekin qanday?
Ertasi kuni tongda Sena ko‘zlarini ochdi. Uning yonida o‘tirgan Jihanni ko‘rib, tushunarsiz bir g‘alati xotira xayolidan o‘tdi: kimdir uni quchog‘iga olgan, kimdir unga juda yaqin turib, shivirlagan edi... U boshini ushladi.
— Jihan? — pichirladi u. — Men tush ko‘rdimmi? Yoki... Minho shu yerda edimi?
Jihan javob berishga ulgurmay, eshik ochildi. Minho oq xalatda, qo‘lida qog‘ozlar bilan, yuzida sovuq va g‘amxo‘r ifoda bilan ichkariga kirdi.
— Bemorni tekshirish vaqti keldi, — dedi u, Jihanga bir marta ham qaramay.
Minho qo'lidagi tibbiy planshetni sekin ko'tardi. Uning yuzidagi niqob va pastga tushirilgan do'xtirlik kepkasi ostida ko'zlari faqat Senaga tikilgandi. Xonadagi havo bir zumda muzlab qolgandek bo'ldi.
Sena boshini ko'tarib, unga qaradi. Qizning nigohlarida chuqur chalkashlik va qandaydir ichki hayajon bor edi.
Minho unga yaqinlashib, stetoskopni Senaning ko'ksiga qo'ydi. Uning barmoqlari qizning terisiga tegar-tegmas holatda bo'lsa-da, Sena behoyat tanish bo'lgan o'sha birgina teginishdan titrab ketdi.
— Yurak urishingiz juda tez, Sena xonim, — dedi Minho o'z ovozini bir oz o'zgartirib, sovuqqonlik bilan. — Isitma ta'sirida gallyutsinatsiyalar va tushlar ko'rish bu holatda normal xolat. O'tgan kecha tushingizda ko'rgan narsalaringiz shunchaki miyangizning xotiralarga bo'lgan reaksiyasi.
Sena uning urayotgan barmoqlariga va ko'zlariga sinchkovlik bilan tikildi.
— Siz... — Sena pichirladi. — Sizning nigohingiz...
Aynan shu daqiqada Jihan o'rnidan irg'ib turdi. U Minhoning Senaga shunchalik yaqin turishiga va uni ruhiy manipulyatsiya qilayotganiga ortiq chiday olmadi.
— keting, doktor! — dedi Jihan ovozini balandlatib. — Bemor hali to'liq o'ziga kelgani yo'q. Uni tinch qo'ying.
Minho sekin o'girildi. Uning ko'zlaridagi sovuq nafrat Jihanning yuragini teshib o'tgudek bo'ldi.
— Men bu yerda shifokorman, bemor Jihan, — dedi Minho past va tahdidli ovozda. — O'z o'rningizni biling va mening ishlarimga aralashmang.
Minho dori-darmonlar jadvaliga nimadir yozgan bo'ldi-da, palatadan chiqib ketdi. Eshik yopilishi bilan Sena karavotiga suyanib, chuqur nafas oldi. Uning qo'llari hamon titrayotgan edi.
— Jihan... — dedi Sena unga qarab. — Bu shifokor kim? Nega u kelganida yuragim bunchalik bezovta bo'lyapti? Men o'tgan kecha shunchaki tush ko'rdimmi? Kimdir meni ko'targanini, bag'riga bosganini aniq eslayman...
Jihan Senaning yoniga keldi. Uning tomog'iga nimadir tiqilib qolgandek bo'ldi. U hammasini — Minho tirikligini, o'tgan kecha uni quchoqlab yotganini va bu dori hidsiz shifokor aynan Minho ekanini aytib baqirgisi kelardi.
Lekin Minhoning: "Bitta so'z aytsang, Sena o'ladi" degan so'zlari uning tilini bog'lab qo'ygandi.
— Bu shunchaki tush edi, Sena, — dedi Jihan qiyinchilik bilan yolg'on gapirib, ko'zlarini olib qocharkan. — Sen juda qattiq alahsirading. Men yoniningda edim... Hech kim kelgani yo'q.
Sena unga uzoq tikilib qoldi. Jihanning ko me'yorida urmayotgan nigohlari va titrayotgan ovozi Senada birinchi marta shubha uyg'otdi
Ayni shu daqiqada kasalxona koridorida og'ir qadam tovushlari eshitildi. Qora paltosini kiygan Jungkook 307-palata tomon kelayotgan edi. Uning qo'lida Jihanning shubhali fayli va Minho o'lgan kechadagi ekspertiza hujjatlari bor edi.
U burilishda "Dr. Kang" (Minho) bilan yana bir bor to'qnash keldi.
Jungkook to'xtadi. U Minhoning ortidan sinchkovlik bilan qarab, uning qadam tashlashini kuzatdi. Detektivning ichida allaqachon bir tuyg'u uyg'ongan edi — bu shifokor nimadir yashirmoqda.
Yoongi 307-palata eshigini shiddat bilan ochib kirganda, xonadagi og‘ir havo yanada taranglashdi. U Senaning yoniga shosha-pisha kelib, uning peshonasini ushladi.
— Sena, yaxshimisan? Hamshiralar kecha kechasi seni palatada yo‘q deb yugurib qolishdi, — dedi Yoongi xavotir va egalik ohangida.
Jihan burchakda turib, bu munosabatni kuzatarkan, Minhoning tahdidlarini esladi. U Minho va Yoongining asl basharasini ochiqlay olmasdi, shu bois barcha diqqatni o‘ziga burib, aybni o‘z bo‘yniga olishga qaror qildi.
— Kecha uning isitmasi ko‘tarilib ketganida, men uni quchoqlab turdim, — dedi Jihan qat’iyat bilan. — U sovqotayotgan va alahsiyotgan edi.
Yoongining yuzi bir zumda oqarib, so‘ng g‘azabdan qizardi. Uning ko‘zlarida tutqich bermas rashk alangalana boshladi. Yoongi bir qadam tashlab, Jihanning yoqasidan mahkam ushladi va uni devorga qattiq itardi.
— Sen nima deding?! — baqirdi Yoongi bo‘g‘iq, nafratli ovozda. — Qanaqa jur’at bilan unga qo‘l tekkizding?! Qanaqa jur’at bilan uni quchoqlaysan?! Sen kimsan o‘zi, unga yaqinlashadigan?!
Sena karavotda yotgancha dahshat ichida baqirdi
— Yoongi, bas qil! U menga yordam berishga urinayotgan edi!
— Jim bo‘l, Sena! — Yoongi Jihanning yoqasini qo‘yib yubormay, uning yuziga yaqinlashdi. — Bu qizga boshqa hech qachon yaqinlashma. Aks holda seni o‘zim shu yerda oldiraman etaman!
Yoongi Jihanni yo‘lakka itarib yuborgudek bo‘lib, palatadan otilib chiqdi. U g‘azabdan bo‘g‘ilib, koridor burilishida kutib turgan "Dr. Kang" — Minhoning oldiga bordi.
Yoongi atrofda hech kim yo‘qligiga ishonch hosil qilib, Minhoning yoqasidan ushlab olgudek yaqin keldi.
— Minho! Haligi razil Jihan kecha kechasi Senani quchoqlaganini aytdi! — dedi Yoongi tishlarini g‘ajib. — Uni qanaqasiga tirik qoldiryapsan? U Senaga qo‘l tekkizdi! Men uni hoziroq yo‘q qilaman!
Minho sovuqqonlik bilan Yoongining bilagidan ushlab, uning qo‘lini sekin o‘zidan nari surdi. Niqob ortidagi ko‘zlarida xotirjam, ammo dahshatli bir qat’iyat bor edi.
— O‘zingni bos, Yoongi, — dedi Minho past, vazmin ovozda. — Kecha kechasi Senani quchoqlagan, uning isitmasini tushirgan va bag‘riga bosgan odam Jihan emas edi.
Yoongi to‘xtab, Minhoga tikildi
— Nima?
Minho sovuq kulimsiradi
— Jihan faqat o‘zini qahramon qilib ko‘rsatyapti. Kecha Sena mening quchog‘imda edi. Uni benuqson parvarish qilgan ham, tanasidagi haroratni tushirgan ham men bo‘ldim. Jihan esa faqat eshik ortida chorasiz qarab turdi, xolos.
Yoongining jag‘i taranglashdi. Minho uning yelkasiga qo‘lini qo‘yib, pichirladi
— Jihan xato qildi va endi qo‘rqib yashaydi. Sensiz ham uning kuni bitadi. Hozircha rejamizga xalaqit berma.
Ayni shu daqiqada yo‘lak oxirida Jungkook paydo bo‘ldi. U Yoongi va "Dr. Kang"ning shoshilinch pichir-pichir qilayotganini ko‘rib, qadamlarini sekinlatdi...
Yoongi g‘azabdan bo‘g‘ilib, Minho tomon bir qadam tashladi.
Uning ko‘zlari nafrat bilan yonardi, lekin u atrofdagilarga, ayniqsa Jungkookga nisbatan juda ehtiyotkor edi.
— Doktor, — dedi Yoongi tishlarini g‘ajib. — Jihan bilan Senaning palatalari bir qavatda. Men buni xohlamayman. Jihanni esa kasalxonaning boshqa chekkasiga, xohlasangiz umuman boshqa bo‘limga ko‘chiring. Men uni singlimning atrofida ko‘rishni istamayman.
Minho niqob ostida sovuq kulimsiradi. U uchun bu juda qulay imkoniyat edi. Jihanni Senadan uzoqlashtirish va Yoongini nazorat ostida ushlash uning rejasiga juda mos tushardi.
— Tushunaman, — dedi Minho xotirjam ovozda. — Bemorni himoya qilish sizning huquqingiz. Men buni hal qilaman.
Aynan shu damda koridor oxirida Jungkookning qadam tovushlari eshitildi. U tez yurib, ular tomon yaqinlashdi.
Jungkookning nigohlari o‘tkir, u hamma narsani kuzatayotgan edi. U to‘xtab, Yoongi va shifokorga shubha bilan qaradi.
— Nimalar bo‘lyapti? — deb so‘radi Jungkook qat’iy ohangda. Uning ovozida detektivlarga xos bo‘lgan o‘sha o‘tkir ohang bor edi. — Nega bemorning yaqini shifokorga buyruq beryapti? Va nima uchun siz, doktor, bemorning xonasini shunchalik osonlik bilan o‘zgartirmoqchisiz?
Yoongi darrov o‘zini o‘nglab oldi va yuziga "xavotirdagi yaqin" niqobini kiydi.
— Detektiv, sizni qiziqtirmasligi kerak. Men Senaning xavfsizligini o‘ylayapman. Jihan ismli bemor juda shubhali va u singlimga zarar yetkazishi mumkin.
Jungkook qoshini chimirdi. U yaqinlashib, Minhoning ko‘zlariga tikildi. Minho esa xotirjamlik bilan unga javob qaytardi, xuddi hech narsadan qo‘rqmaydigandek.
— Kasalxona qoidalariga ko‘ra, — dedi Minho, — agar bemorning yaqini shunday iltimos bilan chiqsa, biz buni muhokama qilamiz. Hozircha esa, hammasi nazorat ostida. Sizni nima tashvishga solyapti, detektiv?
Jungkook bir zum jim qoldi. Uning ichida allaqachon bir shubha uyg‘ongan edi. U Jihanning o‘sha tunda palatada yo‘qligi va bu yerda doktor bilan pichirlashayotgan Yoongining xatti-harakatlari o‘rtasidagi bog‘liqlikni qidirayotgan edi.
— Meni bu kasalxonadagi g‘alati hodisalar tashvishga solyapti, — dedi Jungkook va Yoongiga o‘tkir nigoh tashladi. — Aytgancha, Yoongi, kecha kechasi Sena kasalxonadan g‘oyib bo‘lgan paytda siz qayerda edingiz?
Yoongining yuzidagi o‘sha soxta xotirjamlik bir lahzaga yo‘qoldi. U g‘azabini yashirishga urinib, mushtlarini tugdi.
— Men uyda edim, — dedi Yoongi sovuq ohangda. — Nega so‘rayapsiz? Meni ayblamoqchimisiz?
Minho ikkalasining o‘rtasiga kirib, vaziyatni yumshatishga urindi
— Janob detektiv, biz hozir muhim tibbiy muolajalar haqida gaplashayotgan edik. Iltimos, bemorlarimizni tinch qo‘ying.
Jungkook xiyol kulimsiradi, lekin bu kulgida iliqlik yo‘q edi.
— Yaxshi, — dedi u ortiga burilar ekan. — Lekin esda tuting, hamma narsaning yashirin tomoni bo‘ladi. Men uni albatta topaman.
Jungkook ketgach, Minho va Yoongi bir-biriga qarashdi.
— Bu detektiv bizga xalaqit beradi, — dedi Yoongi past ovozda.
Minho esa derazadan tashqariga qarab, sovuq javob berdi
— U hech narsani topa olmaydi, Yoongi. Chunki u nimani qidirayotganini o‘zi ham bilmaydi.
Sena kasalxona yo‘lagida yolg‘iz qadam tashlarkan, yuragi g‘alati sanchilardi. Uni nimalardir qiynayotgan edi, lekin bu jismoniy og‘riq emas, balki qalbining tubida uyg‘ongan tushunarsiz bir hissiyot edi. U "Dr. Kang"ning kabineti eshigini taqillatdi.
— Kiring, — dedi ichkaridan xotirjam, biroq biroz bo‘g‘iq ovoz.
Sena eshikni ochib kirdi. Minho (Dr. Kang) deraza oldida turib, tashqariga tikilayotgan edi. U o‘girilganida, Sena uning nigohlarida o‘zini bir zumga yo‘qotib qo‘ygandek bo‘ldi. Bu nigohlar... ular xuddi o‘ziga tanishdek edi.
— Sena xonim? — Minho stoliga yaqinlashdi va o‘tirishga ishora qildi. — Tinchlikmi?
Sena stulga o‘tirdi, lekin qo‘llari titrayotganini yashira olmadi. U chuqur nafas oldi va nihoyat gap boshladi:
— Doktor... men tushunmayapman. Men sizning oldingizga kelganimda, doim bir g‘alati holatga tushib qolyapman. Kecha tunda... tushimda ham, o‘ngimda ham kimdir meni quchoqlagani, menga g‘amxo‘rlik qilgani esimda. Bu shunchaki isitmaning asorati bo‘lishi mumkinmi? Nega men har safar sizga qarasam, o‘sha odamni eslayman? Nega yuragim sizni ko‘rganida bunchalik tez uradi?
Minho qotib qoldi. Uning niqobi ostidagi yuzi jiddiy edi, lekin ich-ichidan u Senaning bu savollaridan qiynalib ketayotgan edi.
U sekin stoldan turib, Senaga yaqinlashdi. Uning har bir harakati shunchalik ehtiyotkor ediki, go‘yo Sena yonib ketishi mumkin bo‘lgan olovdek edi.
— Siz tushunarsiz narsalarni his qilyapsiz, chunki sizning tanangiz va ruhiyatingiz juda kuchli stress ostida, — dedi Minho uning yuziga tikilib. — Siz xavfsizlikni istayapsiz. Sizni himoya qiladigan, sizga g‘amxo‘rlik qiladigan bir insonni sog‘inyapsiz.
Sena uning ko‘zlariga tikildi.
— Balki... balki men o‘sha odamni tirik deb o‘ylayotgandirman? Balki u o‘lmagandir? — Sena yig‘lamsirab pichirladi. — Siz menga haqiqatni ayta olasizmi? Siz kimningdir sirlarini bilasiz-a, doktor?
Minho bir lahzaga o‘zini unutdi. Uning qo‘llari beixtiyor Senaning yuziga tortildi. U qizning yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning barmoqlari Senaning terisiga tegishi bilan qizning ko‘zlari kattalashdi. Bu teginish... bu xuddi o‘sha tunda uni quchoqlagan odamning teginishi edi.
— Sena... — Minho pichirladi, uning ovozida endi shifokorning sovuqqonligi emas, balki Minhoning o‘ziga xos bo‘lgan azobli hislari bor edi. — Ba'zida haqiqat juda og‘riqli bo‘ladi. Ba'zida o‘liklar tiriklardan ko‘ra ko‘proq himoya qiladi.
Sena hayrat va dahshat ichida qotib qoldi.
— Siz... siz kim siz o‘zi? — dedi u titroq ovozda.
Minho birdan o‘ziga keldi va qo‘llarini tortib oldi. U yana "Dr. Kang"ga aylandi.
— Men shunchaki shifokorman, — dedi u keskin. — Va men sizga yordam berishga harakat qilyapman. Iltimos, xayollaringizga berilmang. Bu sizga zarar yetkazadi.
Sena o‘rnidan turdi, lekin ketishga shoshilmadi.
— Siz menga yolg‘on gapiryapsiz, — dedi u va eshikka qarab yurdi. — Yuragim meni aldamaydi.
U xonadan chiqib ketdi. Minho esa kabinetida yolg‘iz qolgancha, mushtlari bilan stolni qattiq urdi. U shunchalik yaqin edi... haqiqatni aytishga, uni bag‘riga bosishga shunchalik yaqin edi.