𝐒𝐔𝐆𝐀𝐑 𝐃𝐀𝐃𝐃𝐘
Tekila haqiqatan ham qiz bolaning boshini aylantirib qo‘yishi mumkin ekan. Yoki balki bularning barchasi amakim o‘z xotinini o‘ldirgani haqidagi xabarning asorati bo‘lsa kerak. Bu yangilik, shubhasiz, meni chuqur o‘yga toldirdi.
Xolamning vafotidan keyingi oylar davomida hayot go‘yo qandaydir g‘ayritabiiy vaqt buzilishida qotib qolgandek edi. Dunyodagi eng yaqin dugonam bo‘lgan xolavachcham esa tildan qoldi va uydan chiqmay qo‘ydi. Butun oilaviy shajarimizni qayg‘u buluti chulg‘ab olgandi. Hayot to‘xtab qolgandek edi, to bir kun hamma narsa kutilmaganda shiddat bilan harakatga kelmaguncha. Bu shunchalik sarosimaga soluvchi edi-ki, hatto boshim aylanib ketdi.
Liftning xira metall eshiklaridagi o‘zimning qiyshiq aksimga qarab, kulgimni zo‘rg‘a tiyib qoldim. Ha, tekila o‘z ishini qilgan edi.
Nara (xolavachcham) onasining o‘limi haqidagi haqiqatni so‘zlab berayotganda, biz birgalikda bir qadahdan "Patrón" ichgandik. U buni bir necha oy davomida sir saqlab kelgan va o‘rtamizdagi bu to‘siqning nihoyat parchalangani naqadar yengillik berdi. Nihoyat, oldinga qarab qadam tashlash imkoni tug‘ildi.
— Kunduzgi mayxo‘rlikmi? — lift eshiklari ochilishi bilan Jiminning ovozi meni qarshi oldi.
Uning kulgichlariga qarab jilmaydim — ular qonuniy bo‘lishi uchun haddan tashqari jozibali edi.
— Men balog‘atga yetganman, — deb javob berdim.
— Oxirgi marta tekshirganimda, — dedi u, — Nyu-Yorkda spirtli ichimlik ichish uchun ruxsat etilgan yoshga yetishingga hali bir yil bor edi, yigirma yosh hali kamlik qiladi.
— Go‘yo bu sizni qachondir to‘xtatib qolgandek, — Jimin bilan tanishganimizga ko‘p bo‘lmagandi, lekin bir necha kun oldin Naraning to‘yida birga o‘tkazgan soatlarimiz menga bir narsani anglatgandi: bu xushvaqt pleyboy qoidalar haqida qayg‘uradiganlar sirasidan emasdi. Biz u bilan xatarli jar yoqasida raqs tushayotgan, o‘rtasida ehtiros uchqunlari chaqnagan o‘yinchoqlar edik.
Tomirlarimda jo‘shayotgan hayajon va alkogol ta’sirida bu kelishgan Kareysni ko‘rib, yana o‘sha jar yoqasiga qaytib qolgandek his qildim o‘zimni. Agar uning qizil daraxt rangidagi tartibsiz yotgan jingalak sochlari va chaqnab turgan jigarrang ko‘zlari qiz bolaning oyog‘ini qaltiratishga yetarli bo‘lmasa, u holda o‘tkir chiziqli jag‘ tuzilishi va maftunkor kulgichlari halokatli zarbani berishi aniq edi. Va bu hali faqat uning yuzi edi... Jiminning xuddi haykaltarosh yo‘ngandek mukammal qomati Mikelandjeloni ham yig‘lashga majbur qilgan bo‘lar edi. Tavba, u haqda o‘ylaganimning o‘zidayoq men ham bir-ikki tomchi ko‘z yoshi to‘kishim hech gap emasdi.
Park Jimin o‘zini shunchalik erkin va ishonchli tutardiki, bu kishini beixtiyor o‘ziga ohangrabodek tortardi. U juda sho‘x, o‘ta erkakchasiga shiddatli va hayratlanarli darajada go‘zal edi. Boz ustiga, u meni uyga olib ketgani kelgandi, men esa odob doirasida o‘zimni tutish uchun haddan ortiq mast edim.
U sirli jilmayib, menga yaqinroq egildi.
— To‘g‘ri, lekin men sen qilmasliging kerak bo‘lgan ko‘p ishlarni qilaman.
Men kipriklarim ostidan unga suzilib tikilgancha, biroz oldinga egildim.
— Uyat, janob Park, — deb pichirladim erkatoy ohangda. — Nahotki bilmasangiz, hozir yigirma birinchi asr? Erkaklar qila oladigan har qanday ishni ayollar ham qila oladilar.
— Otang bunga rozi bo‘lishiga unchalik ko‘zim yetmaydi.
— Bu meni hech qachon to‘xtatib qolmagan, — dedim.
Albatta, bu yolg‘on edi. Otam o‘tgan yillar davomida hayotimga ko‘p bor aralashgan, lekin hozir vaziyat mening nazoratimda. Men allaqachon yashirincha o‘zimga alohida kvartira qidirishni boshlaganman. Rejamda mustaqil ayollar qilishi kerak bo‘lgan ishlar ro‘yxati bor edi va Park Jimin to‘satdan bu ro‘yxatdagi yana bir bandni o‘chirish uchun ajoyib imkoniyatdek ko‘rindi.
Ya’ni: bir kechalik telbalarcha olovli ehtirosni boshdan kechirish.
Vaziyat juda qulay edi. Otamning haydovchisi tushlikdan oldin meni Naranikiga tashlab ketgan, kechki ovqatgacha esa meni uyda kutishmaydi. Jimin kelshgan, bo‘ydoq va butunlay notanish bo‘lmagan darajada yaqin edi. Bundan yaxshiroq vaziyatni hatto so‘rab ham bo‘lmasdi.
Xayolimdan o‘tayotgan o‘ylar, chamasi, yuzimda aks etdi shekilli, uning tabassumi g‘oyib bo‘ldi va o‘rnini qorong‘u, shahvatli bir ifoda egalladi.
— Nazarimda, ishlar haddan oshib ketmasidan oldin seni uyingga tashlab qo‘yadigan vaqt keldi, — uning ovozi pichirlash darajasigacha pasayib, qornimning pastida ehtiros olovini yoqdi. Nafasim bo‘g‘zimga tiqildi va bu uning nigohini lablarimga mixlab qo‘ydi. U og‘riqli bir inillash bilan meni binoning chiqish eshigi tomon burdi. — Qani, yurishni boshla va menga bunday qarama.
Vasvasa uning o‘zini tutish qobiliyatini kemirib bitirayotgan edi. Juda yaxshi. Jiminning xohishdan boshini yo‘qotib, sog‘lom fikrlay olmay qolgani haqidagi o‘y menga huzur bag‘ishladi. Men istar-istamas unga bo‘ysundim, uning qo‘llaridan biri xuddi belimga tirab qo‘yilgan to‘pponchadek menga bosim o‘tkazib borardi. U meni o‘zining yorqin shaxsiyatiga juda mos keladigan och sariq rangli "Mustang" mashinasi sari yetaklarkan, lablarimda beixtiyor tabassum o‘ynadi.
— Rahmat. Uni ichini bulg‘ab (ko‘ngling aynib), rasvosini chiqarmaysanmi ishqilib?
Yelkam osha unga o‘tkir nazar tashladim.
— Agar siz shunchaki mastlik bilan g‘irt mastlik o‘rtasidagi farqni bilmasangiz, demak, men sizni boshqa birov deb o‘ylab, xato qilgan ko‘rinaman, — men unga o‘girilib, mashinasiga suyandim va chorlovchi (isyonkor) nigoh bilan tikildim.
— Men aynan sen o‘ylagan o‘sha odamman, — uning sho‘xchanlikdan birdaniga o‘lim darajasidagi jiddiylikka o‘tishi kishini lol qoldirardi.
Oxirgi bir soat davomida Naraning hikoyasini tinglar ekanman, ichimda qandaydir olov yongandek bo‘ldi. Garchi otalarimiz bir-biridan butunlay farq qilsa-da — mening otam hech qachon uning otasidek hayotimga tahdid solmagan bo‘lsa ham — men baribir o‘zimni otamning buyruqlariga bo‘ysunishga majburdek his qilardim. Men uchun ham kelishilgan (majburiy) nikoh ehtimoli juda yaqin edi va Naraga bor-yo‘g‘i ikki hafta vaqt berilgandi.
Uning o‘rnida men ham bo‘lishim mumkin edi.
O‘zim arang taniydigan erkak bilan umrbod bog‘lanib qolish fikri menga yoqmasdi. Ammo agar boshqa choram qolmagan bo‘lsa, hayot lazzatini totib ko‘rmasdan taslim bo‘lishni o‘zimga ep ko‘rmasdim. Shu paytgacha erkaklar bilan bo‘lgan tajribam sharmandali darajada cheklangan edi. Maktabda birorta bola menga yaqinlashishga botinolmasdi — otam bunga qat’iy chek qo‘ygandi. Xolam Nora vafot etib, Nara o‘z qobig‘iga o‘ralib qolganidan so‘ng esa, ko‘chaga chiqib ko‘ngil yozish menga qandaydir noto‘g‘ridek tuyula boshlagandi. Men ham xuddi Nara kabi qandaydir karaxtlik holatida yashayotgan edim. Endi esa bu karaxtlikdan qutilib, haqiqiy hayotni his qilish vaqti kelgan edi.
Nafasim bo‘g‘zimga tiqildi, qo‘limni uzatib, uning ko‘ylagining yoqasidan mahkam tutdim.
— Unda isbotlang. Meni o‘zingiznikiga olib boring.
Jiminning o‘ninchi qavatdagi kvartirasiga kirar-kirmas, u hali bir necha qadam bosishimizga ulgurmay, meni devorga qapishtirdi. Bir qo‘li bilan bo‘g‘zimdan mahkam tutib, lablarimga ochofatlik bilan yopishdi.
U meni shunchaki o‘pmayotgan edi. U xuddi qal’ani zabt etayotgan bosqinchidek hamla qilar, vujudidan ehtirosli inillashlar otilib chiqardi. Men esa bu jangda mag‘lub bo‘lishdan nihoyatda baxtiyor edim. Qo‘llarim beixtiyor uning ko‘ylagiga yopishdi, oramizdagi barcha to‘siqlarni parchalab tashlashni telbalarcha xohlardim. Ilgari hech qachon bunday qilmaganimning hozir mutlaqo ahamiyati yo‘q edi.
Jimin bilan bog‘liq bo‘lgan har bir soniya xuddi tug‘ilganimdan beri biladigan qo‘shiqni kuylashdek tabiiy va to‘g‘ri tuyulardi.
U ko‘ylagini boshidan tortib yechish uchun lablarimdan biroz uzoqlashdi, men ham xuddi shunday qildim. O‘sha lahzada kamtarona qomatimni bo‘rttirib ko‘rsatuvchi och pushti rangli jozibador ichki kiyimda ekanligimdan mamnun edim.
— Jin ursin... — u menga tikilarkan, ko‘zlari ehtirosdan xiralashib qoldi. — Sen men tasavvur qilganimdan ham go‘zalroqsan.
Men kiyimlarimni yechishda davom etdim, jinsi shortilarimning tugmasini bo‘shatib, ularning polga sirg‘alib tushishiga qo‘yib berdim. Jimin barmog‘i bilan ichki kiyimim chetini surib, ko‘kraklarimni ozod qildi va o‘sha zahoti ehtiros bilan ularga yopishdi. Vujudim bo‘ylab tarqalgan olovli ehtiros to‘lqini butun tanamni kuydirib o‘tdi. Qon tomirlarimda shiddat bilan gupurib, har bir asab tolamni titratardi. Boshim devorga tiraldi, lablarimdan esa sof huzur-halovatning titroq sadolari uchib chiqdi.
— Jimin, — deya ingradim, barmoqlarimni uning ipakdek mayin jingalak sochlari orasiga kirgizib. — Sen... meni... birga bo‘lishimizni tasavvur qilganmiding? — butun vujudimni chulg‘ab olgan sarmastlik hislariga dosh berishga urinib pichirladim.
— Oxirgi ikki kecha seni, sening mayin qomatingni tasavvur qilib, o‘zimni o‘zim qondirib keldim... — uning ovozi bo‘g‘iq va xira edi.
Xudoyim, uning bu qadar ochiq-oydin rostgo‘yligi menga nihoyatda yoqib tushayotgan edi. U bundan ham jozibaliroq bo‘lishi mumkinligini tasavvur ham qilmagandim, lekin uning tilidan uchgan har bir so‘z vujudimdagi ehtiros sunamisini yanada kuchaytirardi.
— Bu lablar haqida-chi? — pastki labim uzra tilimni yuritib, noz bilan so‘radim. — Xayollaringda bu lablar senga qanday ehtirosli lazzatlar ulashishini tasavvur qilganmisan?
U javob berishga ulgurmasidan, men tiz cho‘kdim va ko‘zlarimni uning nigohidan uzmagan holda shimining tugmalarini bo‘shata boshladim. Vujudimni egallab olgan bu ma’buda kimligini bilmasdim, lekin uning har bir harakati menga xush yoqardi. O‘zimning mutlaqo yangi bir qirramni kashf qilgandek edim. Kimdir kuchli, kimdir jasur... Nima xohlashini aniq biladigan va undan zarracha qo‘rqmaydigan ayol. Bu "Bella" edi: "Shaddod malika va Oliy ma’buda".
Jiminning butun vujudi o‘zini tiyishga urinishdan qaltirardi.
— Bu lablar bilan qilmoqchi bo‘lganlarim meni to‘ppa-to‘g‘ri do‘zaxga ravona qiladi, — uning bo‘g‘iq, xirillagan ovozi yalang‘och terimni erkalab, meni yanada shiddatliroq harakat qilishga undadi.
Uning hayratlanarli erkaklik qudrati namoyon bo‘lganida, men uni shunchaki tomosha qilish istagini arang bosdim. Ilgari hech qachon erkak kishining go‘zalligiga bunchalik yaqindan guvoh bo‘lmagandim, uning bu qadar maftunkor bo‘lishini tasavvur ham qilmaganman. Taranglashgan mushaklar, har bir chiziqda aks etgan kuch-qudrat... U haqiqiy san’at asari edi va men uning har bir qarichini his qilishni istardim.
Lekin hozir eng muhimi — u mening hali bokira ekanligimni bilmasligi kerak edi. Bundan oldin ikki marta yigitlar haqiqatni aytganimda, aynan so‘nggi soniyada mendan voz kechishgan edi. La’nat bo‘lsin, agar hech kim "birinchi" bo‘lishni istamasa, men bu yukdan qanday qilib qutulaman?
Bu safar emas. Men unga mendan shubhalanishi uchun hech qanday imkon bermayman. U bilmagan haqiqat unga zarar yetkazmaydi.
(Hozir anunaqa holat yuz bervoti🔞)
Men uning har bir harakatidan huzurlanib, vujudidagi qaynoq haroratni his qilardim. Bu olovli ehtiros tilimni kuydirgudek bo‘lsa-da, undan voz kechishni istamasdim. O‘zimni sinab ko‘rish niyatida butun jasoratimni yig‘ib, yanada shiddatliroq harakat qila boshladim.
— Xudoyim, mushukcham... Sen buni juda yaxshi bajaryapsan, — uning bo‘g‘iq ovozi eshitildi.
Boshimni ko‘tarib qaraganimda, uning boshi orqaga tashlangan, bir qo‘li bilan sochlarim orasidan mahkam tutib turganini ko‘rdim. Uning bu tahsini vujudimda nurli ehtiros to‘lqinini uyg‘otdi. Erkak kishiga lazzat bag‘ishlash bunchalik yoqimli bo‘lishini tasavvur ham qilmagandim; uning mening tegishlarimdan butunlay bo‘shashib, huzurlanayotganini kuzatish har qanday narkotikdan ham kuchliroq ta’sir qilar edi.
Men go‘yo ko‘p kunlik tashnalikdan so‘ng suv topgan odamdek, bor vujudim bilan unga intilardim. Ehtirosli inillashlarim xonani to‘ldirganda, u boshimni ohista orqaga tortdi va og‘ir nafas olib pichirladi:
— Yetarli. Birinchi marta senga kirganimda, bu o‘sha shirin, nafis vujudingning eng chuqur nuqtalarida bo‘lishini xohlayman.
U meni oyoqqa turg‘izdi va kiyimlarimning so‘nggi qoldiqlaridan xalos qildi. Kutish hissi tomirlarimda qimmatbaho shampan vinosidek ko‘pirib borardi. U hamma narsani taxt qilib, menga shunday yovvoyi va olovli nigoh bilan boqdi-ki, oyoqlarim bo‘shashib, qaltirab ketdim.
— Sen hozir menga keraksan, Jimin, — mening bu nafas qisishimni u qo‘rquv yoki hayajon emas, balki cheksiz ehtiros deb o‘ylashiga umid qilardim.
Men unga tayyor edim, lekin ich-ichimdan barbir xavotir bor edi. Har qanday noqulaylikni bildirmaslikka ahd qildim. Agar o‘zimni go‘yo buni doim qilib yurgandek tutsam va u ehtiros og‘ushida bo‘lsa, hech narsani sezmasligiga ishonardim. Erkaklar bunday lahzalarda unchalik ham e’tiborli bo‘laverishmaydi.
— Tayyormisan, azizam? — u bir qo‘li bilan bo‘ynimdan tutib, lablarimni o‘ziga chorladi, ikkinchi qo‘li esa vujudimning eng nozik nuqtalarini erkalay boshladi. Uning ko‘kragidan mamnunlik ohangi otilib chiqdi. — Shunchalar tayyorsanki... Kel bu yoqqa.
U meni dast ko‘tarib, devorga qapishtirdi. Oyoqlarim uning beliga mahkam chirmashdi. Mana, o‘sha lahza keldi. Men nihoyat bu la’nati bokiralik tamg‘asidan qutulib, ayollar dunyosiga dadil qadam qo‘yayotgan edim.
Jimin vujudimning ich-ichiga kirib borgan o‘sha soniyada, lablarimda g‘olibona bir tabassum o‘ynadi va men uning bo‘salariga butun borlig‘im bilan javob berdim.
Men buni uddaladim! Hatto qoshimni ham chimirmadim, garchi bu la’nati og‘riq jonimdan o‘tib ketayotgan bo‘lsa ham!
Men o‘z g‘alabam va bosh aylantiruvchi tuyg‘ularim og‘ushida shunchalar sarxush edimki, Jiminning g‘ayritabiiy darajada qotib qolganini sezishim uchun bir necha soniya kerak bo‘ldi.
Har bir so‘z o‘lim darajasidagi aniqlik bilan oramizdagi taranglashgan havoni teshib o‘tardi. Jimin o‘zining kuydiruvchi nigohini asta menga qaratdi.
Tamom. Hammasi rasvo bo‘ldi. Rasvo bo‘ldi, rasvo bo‘ldi!
Hamma narsa men rejalashtirgandek bo‘lmadi. U bildi. Nima qilganimni aniq tushundi va u g‘azabda edi.
— Hammasi joyida, Jimin. Men buni o‘zim xohladim. Va’da beraman, — men uni tinchlantirishga harakat qildim.
— Men-chi, Bella? — o‘shqirdi u. — Sen mening buni xohlash-xohlamasligim haqida o‘ylab ko‘rdingmi?
Zarba to‘g‘ri nishonga tegdi. Ichimdagi ehtiros ma’budasi xuddi o‘sha "Suv parisi"dagi yovuz dengiz sehrgari bilan bitim tuzgandan keyingi sho‘rlik jonlar kabi bujmayib, kichrayib qoldi.
U mening ichimdan sirg‘alib chiqqanida, yuzimni bujmaytirib oyoqlarimni yerga qo‘ydim va ko‘zlarimni yerga qaratdim. Erkak kishi bilan birga bo‘lish qandayligini bilishga bo‘lgan kuchli xohishim oqibatida, xato qilsam nima bo‘lishi haqida o‘ylamabman. Jiminning nafrati (yoki men shunday deb o‘yladim) ustimdan yopishqoq uyat qatlami bo‘lib quyildi.
— Jin ursin, men buni nazarda tutmagandim, — to‘ng‘illadi u. — Hammasi bunaqa bo‘lishi kerak emasdi, Bella. Sening birinchi martang bu la’nati devor yonida bo‘lmasligi kerak edi.
U qo‘li bilan sochlarini to‘zitib, xuddi qayerdandir javob qidirayotganidek xonani ko‘zdan kechirdi.
— Bo‘lar ish bo‘ldi. Endi ortga yo‘l yo‘q, shunday ekan, hech bo‘lmasa hammasini to‘g‘ri bajaraman.
U qo‘limdan tutib, meni yotoqxonaga yetakladi. O‘zimni gapga kirmas sho‘x bolakaydek his qilmaslikka harakat qilardim, lekin bu qiyin edi. Uni aldagan edim va buni bilardim. Bir necha daqiqa oldingi jasoratim o‘rnini endi ojizlik va o‘ziga ishonchsizlik egallab, vujudiimni aybdorlik hissi kemirardi.
Biz uning qirollarga xos ulkan karavoti yonida to‘xtadik. Xonasi biroz tartibsiz bo‘lsa-da, juda shinam edi. Poldagi bir nechta kiyimlar, yig‘ilmagan o‘rin... lekin hamma narsa qimmatbaho va did bilan tanlangandek edi. Bu xona ham dabdabali, ham haqiqiy yashaladigan maskan ruhini berardi. Menga bu juda yoqdi. Haqiqatdan ham.
Jimin menga yuzlandi va barmog‘ini ichki kiyimimning tasmasi ostidan yuritib, asta ko‘kragimning yuqori qismiga tushirdi.
— Qanday qilib sendek la’nati darajada ajoyib qizga shu paytgacha hech kim qo‘l tekkizmagan bo‘lishi mumkin?
Uning savoli shunchaki hayrat ifodasi edi, chunki butun diqqat-e’tibori barmoqlarining harakatiga qaratilgandi. Men hatto xohlaganimda ham javob bera olmasdim. Uning so‘zlaridagi shiddat va tegishlaridagi sehrli qudrat meni tildan qoldirgan edi.
Jimin orqamga qo‘l cho‘zib, oramizdagi so‘nggi to‘siq bo‘lgan matoni bo‘shatdi. U uni darrov yechib tashlamadi. Aksincha, barmoqlarini yelkamdagi ingichka tasmalarga qo‘yib, ularni asta pastga tortdi. Uning ochofat nigohi ochilayotgan har bir qarich terimga mixlangan edi; nihoyat, jozibador to‘rli mato polga sirg‘alib tushdi.
Vujudim hayajondan titrab, nafasim bo‘g‘zimga tiqildi.
Hozir o‘zimni har qachongidan ham ochiqroq va ojizroq his qilardim, lekin bu kiyimim yo‘qligi bilan bog‘liq emasdi. Kvartiraga ilk kirganimizdagi muhit butunlay o‘zgargan edi. Bizning ehtirosli o‘yinimiz cheksiz darajada jiddiyroq va o‘tkirroq narsaga aylangandi. Atrofdagi havo tuyg‘ular bilan shunchalik to‘yingan ediki, men bu havodan nafas olishni yoki eng yaqin eshik tomon qochib qolishni xohlashimni ham bilmasdim.
— Bu qilig‘ing uchun seni yaxshilab jazolashim kerak edi, lekin nazarimda, o‘zingni o‘zing yetarlicha jazolading, — uning nigohi nihoyat menga ko‘tarilib, biroz yumshadi. — Og‘riyaptimi?
Men bosh chayqadim. — Endi yo‘q.
U qisqa bosh irg‘adi va karavotga ishora qildi. — Orqang bilan yot.
Men uning aytganini qildim, lekin u yonimga kelib, tizzalarimni kerishimni so‘raganida ikkilanib qoldim.
— Buni qilishni xohlashingga ishonchim komil emas, — deb pichirladim. — Balki... menda biroz qon kelgandir.
U qo‘llarini tizzalarimga qo‘yib, meni o‘ziga butunlay fosh qildi (ochdi).
— Agar buni xohlamaganimda, qilmagan bo‘lardim, — uning lablari sonlarimning ichki qismini erkalab, asta-sekin yuqoriga ko‘tarilardi. Uning yengil tishlashi va olovli tegishlaridan qornimning pastida ehtiros alangasi kuchaydi. — Ayt-chi, hech bo‘lmaganda ilgari o‘zingni o‘zing qondirib turarmiding?
— Ha... Men o‘ta odobli yoki tor fikrli emasman, shunchaki haddan ortiq ehtiyotkorman.
Mening bu "aqlli" javobim uchun u vujudimning eng nozik joyini biroz tishlab qo‘ydi.
Nafasim bo‘g‘zimga tiqildi, mushaklarim qattiq taranglashdi.
— Iltimos, menga kir... Menga sen keraksan, — deya hansiradim.
— Men aynan shuni qilyapman, mushukcham. Shoshilishga hojat yo‘q, — Jimin barmog‘ini ichimga kiritdi. Bu men kutganimdan ko‘ra og‘riqliroq edi, lekin u ichkaridagi maxsus bir nuqtani topganida, tomirlarimda qaynayotgan lazzat o‘n baravar kuchayib ketdi.
— Xudoyim, bu shunchalar yoqimliki...
Ilgari ham orom-baxsh lahzalarni boshdan kechirganman, lekin bu safargisi butunlay boshqacha edi. Bishopning barmoqlari ichimda haqiqiy olov yoqardi, vujudim esa yaqinlashib kelayotgan ulkan lazzat to‘lqinidan titrardi. U nihoyat ehtirosning cho‘qqisiga yetkazganida, men butun nazoratni yo‘qotdim. Bo‘g‘zimdan yengil faryod otilib chiqdi. Tanam qaltirab ketdi, nazarimda, ruhim bir zumga vujudimni tark etgandek bo‘ldi.
O‘zimga kela boshlaganimda, Jimin tanasi bilan ustimni yopdi va meni ehtiros bilan o‘pdi.
— O‘z vujudingning ta’mini mening tilimda his qil, mushukcham. Endi sen tayyorsan, — u tizzalarimni biroz ko‘tardi va asta ichimga kirdi.
Ehtiros cho‘qqisidan so‘ng tanamda g‘alati bir bo‘shliq his qildim. Go‘yo vujudim nimadir yetishmayotganini bilardi, lekin uning kirishidagi bosim meni beixtiyor yana taranglashishga majbur qildi.
— Bo‘shash, azizam. O‘zingni erkin qo‘yishga harakat qil. Senga shundog‘am yetarlicha og‘riq berdim, bundan ortig‘ini xohlamayman.
Men bosh irg‘adim va tinchlanish uchun chuqur nafas oldim.
— Mana shunday, kichkintoy. — Uning ovozi taranglikdan xirillab qoldi. U menga sekin, bir dyuymdan kirib bordi, toki butunlay ichimga joylashmaguncha. — La'nati, bu kichkina, tor am men uchun yaratilgan.
— Voy, Xudoyim, Bishop. O'zimni shunchalik to'la his qilyapman. — So'zlar shunchaki parchalar edi. Butun energiyam mutlaq egalikning bu g'alati, yangi tuyg'usiga ko'nikishga qaratilgan edi. Erkak tomonidan to'liq va butunlay egallanish. U barcha hissiyotlarimni egallab oldi – men ojiz edim, uning ta'mini, teginishini va hatto hidini shimib oldim. U hamma joyda va hamma narsada edi, men esa to'yolmasdim.
Avvaliga sekin va ishonch bilan, ammo asta-sekin u tezroq va kuchliroq harakatlana boshladi, toki bizning mast qiluvchi aloqamizdan boshqa hech narsa qolmaguncha. Hech qanday kutishlar yoki qoidalar yo'q. Hech qanday oqibatlar yoki javobgarlik yo'q. Biz sof jismoniy istakdan iborat sehrli lahzaga sho'ng'idik.
U tizzalarimni yanada yuqoriga ko'tardi, toki yanada chuqurroq kirsin. Men uning tanasiga yopishdim, uni harakatlanishga undab, ko'proq narsa uchun iltijo qildim.
— Sen shuni xohladingmi, mushukcha? — deb so'radi u. — Mening jinsiy a'zoyim sening ichingda chuqur bo'lishini?
— Ha. — Ko'zlarim yumildi, chunki yaltiroq nur oyoqlarim orasida mazax qilib, kuydirdi. Avvalgi orgazmimga o'xshash, ammo boshqacha. Kuchliroq. Go'yo men ilgari boshdan kechirgan hamma narsa, faqat nima mumkinligining bir namunasi edi. Men boshdan kechirishim kerak bo'lgan narsaning.
— La'nati, men sening ho'l amingdan mening sperma tomchilab tushayotganini ko'rishni xohlayman.
Hayratlanarlisi shundaki, aynan Bishopning so'kinishlari meni tubsizlik chetiga yaqinlashtirdi. Men shunchaki so'zlar shunchalik erotik bo'lishi mumkinligini bilmasdim, ammo u har safar gapirganda, ichim eriydi.
— Mening qizcham buzuq gaplarni yaxshi ko‘radi, shunday emasmi? — U go‘yo lazzat cho‘qqisi sari tinimsiz yo‘l ochayotgan poyezd kabi shiddatli edi. — Mana shunday, jonim. Bor kuching bilan qis... Yo Tangrim.
Koinot qadar ulkan bir larza vujudimni qoplaganida, lablarim ovozsiz faryodda ochilib ketdi. Bu to‘lqin meni o‘z domiga tortib, bir lahzaga dunyodan uzib qo‘ydi, go‘yo yer yuzidan butunlay g‘oyib bo‘lgandek edim. Ichimda zirqiragan sezgilardan bo‘lak hech narsa qolmadi. Erigan lazzat daryosi vujudimda oqardi.
Jiminning bo‘shashishi ko‘kragining tub-tubidan otilib chiqqan hayqiriq bilan kechdi. U meni o‘ziga mahkam bosib, so‘nggi uchta sekin, ammo salmoqli zarbani berdi; uning tanasi meniki bilan butunlay chirmashib ketgan edi.
Men bu lahzadan keyingi sarmastlik gashtini surardim.
Niyatimga yetgan edim. Kichik bir xatoyimizni hisobga olmasa, bu lahzada hammasi mukammal edi. Jimin mening aldovimni ko‘tara olishiga ishonchim komil edi. Agar u ham o‘zini men kabi yarim bo‘lsa-da sarmast his qilayotgan bo‘lsa, u mening ko‘plab gunohlarimdan o‘tishi mumkin edi. Axir uning boshqa qanday chorasi ham bor edi?
Bir necha soatdan keyin telefon jiringlamaguncha, uxlab qolganimni sezmabman ham. Soat 19:30 edi. Jungkook nima balo sababdan ishga kelmaganimni bilish uchun qo‘ng‘iroq qilayotgan ekan. G‘o‘ldirab uzr so‘radim-da, telefonni tumbochkaga otdim. Boshqa tomonga ag‘darilib, yotoq bo‘shligini ko‘rdim.
(Shu payt Arnav esimga keb ketti 😁)
Qorong‘u xonaga ko‘z yugurtirdim. Botayotgan quyosh soyalar orasidan xira nur sochib turardi, ammo Belladan asar ham yo‘q edi. Na bir eslatma, na sochilib yotgan kiyimlar. Balki u boshqa xonada kutayotgandir, lekin ichimda bir nima u allaqachon ketib bo‘lganini aytib turardi. Onasini emsin.
Hayotimdagi eng zo‘r jinsiy aloqadan so‘ng, orom olgan "mushukcham" menga qisilgancha chalqancha yotib, hushidan ketgandi. Shu kecha uxlashga ulgurgan bor-yo‘g‘i ikki soatlik uyqu o‘z hukmini o‘tkazgan edi. Oxirgi eslaganim — Bellaning yumshoq tanasi menga yopishib turganining huzurbaxsh hissi edi.
U meni uyg‘otishga harakat qildimikan?
Uyg‘onish-uyg‘onmasligimni o‘ylab, yonimda qancha vaqt termulib yotdi ekan?
Bu men uchun yangilik... Adashmasam, hali hech kim meni bunday tashlab ketmagandi. Odatda hammasi teskarisi bo‘lardi — noqulay tonggi suhbatlardan qochish uchun qaysidir qizning kvartirasidan sekingina juftakni rostlardim. Aslida, men hozir xursand bo‘lishim kerak edi, shundaymi? Uni uyiga kuzatib qo‘yish tashvishidan meni qutqaribdi-ku.
Faqat... bizning oramizda bo‘lib o‘tgan narsa shunchaki jinsiy aloqa emasdi. La’nat, "Bella" va "oddiy" degan so‘zlarni hatto bitta gapda yonma-yon ishlatib ham bo‘lmaydi.
Yengillik o‘rniga terim ostida g‘alati bir tirnalishni, g‘idi-bidini his qildim. Xunobim oshayotgan edi. Uning ketgani menga zarracha ham yoqmayotgan edi. Menga nima bo‘lyapti o‘zi, la’nati?
Yotoqdan sapchib turdim-da, butun kvartirani ko‘zdan kechirdim. Instinktlarim aldamagan ekan — uning borligidan asar ham yo‘q. U ketganida hali yorug‘ bo‘lsa-da, uyiga sog‘-omon yetib oldimi-yo‘qmi, bilmaslik menga yoqmayotgan edi. O‘zimni go‘yo uning yo‘qolib qolganining sababi emas, xavfsizligi qayg‘uga solayotgandek ishontirishga urinardim.
Yoki, undan ham yomoni — shunchaki uni yana bir bor ko‘rgim kelayotgan edi.
Jin ursin, bu juda yomon belgi.
Yotoqxonaga qaytib, tezda dush qabul qildim. Miyamdagi g‘uborlarni ham vujudim kabi tozalashim kerak edi. Hayotimda bunaqa chigalliklar menga kerak emasdi. La'natibokira qiz.
U o‘zini har jihatdan ma’sum tutgan edi, lekin ichiga kirganim zahoti tanasi qanday taslim bo‘lganini his qildim. Uning vujudi san’at asari edi — ayollarga xos nafis egri-bugrilar va pishgan shaftolidek mayin teri. U la’nati darajada ajoyib edi va men uning birinchisi bo‘ldim.
Nega aynan shu fakt meni butunlay yovvoyi kabi his qilishga majbur qilyapti? Go‘yo ko‘kragimga mushtlab, uni o‘z g‘orimga sudrab ketishim, u yerda esa hech bir erkak unga hatto qarab qo‘yolmasligi kerakdek.
Jungkookning to‘yi oldidan uni birinchi marta ko‘rganimda, uning jozibasini inkor etolmasdim. Iliq jigarrang ko‘zlar, qumrang-sarg‘ish sochlar va Manxettenda emas, balki butun umri plyajda o‘tgandek quyoshda qoraygan teri... Keyin to‘y kunida birga o‘tkazgan soatlarimiz. U hayotga va energiyaga to‘la edi. Shunchaki uning yonida bo‘lish mast qilardi. Shuning uchun ham uni uyimga olib kelishga rozi bo‘lgandim, garchi bu ahmoqona fikr ekanini bilsam ham. U amerikan edi. Amakisi la’nati Delgado oilasining bossi edi, men esa uning "bokiralik kartasini" xuddi muddati o‘tgan haydovchilik guvohnomasidek yakson qildim — shunchaki keraksiz bir matohdek.
G‘azab o‘tida jag‘larimni shunchalik mahkam qisdimki, hatto tishim sinib ketishidan qo‘rqdim.
Qancha g‘azablanmayin, bu endi hech narsani o‘zgartirmasdi. Bu — orqaga qaytib bo‘lmaydigan, yonib bo‘lgan ko‘prik edi. Endi faqat bir narsa tasalli berishi mumkin: o‘sha la’nati ayolning uyiga sog‘-omon yetib olganiga ishonch hosil qilish.
Ishga kiyindim-da, o‘zimni Jungkookga qo‘ng‘iroq qilishga majbur qildim. Bossim va qadrdon do‘stim xotinining xolavachasi bilan ishni pishirganimni bilsa, aslo xursand bo‘lmasligi aniq edi.
''Uni devorga qabashdan oldin kallangni ishlatishing kerak edi, ahmoq ''
U go‘shakni ko‘targanida, boshimni sarak-sarak qildim.
— Nihoyat, o‘sha dangasa ko‘tingni ko‘tardingmi? — Jungkook salom-alik o‘rniga meni so‘kishdan boshladi.
— Agar sen kecha o‘sha axlatxonani tashlab ketmaganingda, men uxlab qolmasdim. Betondagi qonni artib tozalash qanchalik daxshatligini bilasanmi o‘zi? — Jungkook urush yo‘liga kirganidan keyin, o‘lgan italyaning qoldiqlarini tozalash mening zimmamda qolgan edi. U o‘sha iflosni tutganidan xursand edim-u, lekin tozalash ishlari haqiqiy azob bo‘ldi.
— U nusxaning omadi chopdi, uyga borishim kerak edi. Bo‘lmasa, bu ishni bir necha kunga cho‘zgan bo‘lardim, — deb g‘o‘ldiradi u.
Tasdiqlash ma’nosida to‘ng‘illab qo‘ydim. Bu shafqatsiz italyan to‘dasi bir necha haftadan beri bizni ta’qib qilib, hatto Jungkookning amakisini o‘ldirishgan edi. Uning g‘azabini tushunardim. Faqat bu g‘azabini polietilen bilan qoplangan, men tuni bilan betondagi qonni artishimga to‘g‘ri kelmaydigan biror kamerada sochishini xohlardim, xolos.
— Sen men bilan bahslashmoqchimisan yoki nima? — so‘radi Jungkook. Uning gapni qisqa qilishi meni ranjitmasdi. Uni bolaligimdan bilaman. U menga o‘z akamdan ham yaqinroq, demak, bir-birimizni bemalol so‘kishga haqqimiz bor edi.
— Agar xohlasang, mayli. Menga Bellaning telefon raqami kerak.
— Nega? — uning bir og‘izgina javobida shubha va hushyorlik sezilib turardi.
Javobimni qanday so‘zlar bilan bezamay, u baribir buni qabul qilmasligini bilib, gapni ehtiyotkorlik bilan tanladim:
— Biz u bilan ota-onasinikiga borishda biroz yo‘ldan chiqib ketdik...
— Nima deding, la’nati? — deya o‘kirdi u.
Telefonni qulog‘imdan uzoqlashtirib, basharamni bujmaytirdim.
— U yosh bola emas-ku, jo‘ra. O‘zi mening uyimga borishni deyarli yalinib so‘radi.
— Lekin bu sen bunga rozi bo‘lishing kerak degani emas! Nimalar qilib qo‘yding, iflos?
Agar u ahvol qanchalik jiddiyligini bilsa, u mening yonimga yetib kelgunicha menga jarroh kerak bo‘lib qolishi tayin edi.
— Hammasi joyida, — deb uni ishontirishga urindim, — shunchaki, uxlab qolibman. U uyiga sog‘-omon yetib olganiga ishonch hosil qilishim kerak.
— Yo tavba... Ishlar borgan sari "yaxshilanyapti".
— Ha, ha. Agar menga nasihat kerak bo‘lsa, o‘sha la’nati otamga qo‘ng‘iroq qilgan bo‘lardim. Shunchaki menga o‘sha jin urgur raqamni ber.
U jim turgan har bir soniyada uning noroziligi sezilib turardi.
— Senga xabar yuboraman, — deb pishilladi u va aloqani uzdi. Bir necha soniyadan so‘ng telefonim ekranida raqam paydo bo‘ldi.
Chuqur nafas olib, Bellaning raqamini terdim va kuta boshladim.
— Allo? — Uning ehtirosli va jo‘shqin ovozi, u g‘oyib bo‘lganini anglagan lahzamdan beri ko‘kragimni qisib turgan temir changalni bo‘shatgandek bo‘ldi. Ammo bu holat fondan erkak kishining ovozi eshitilguniga qadar davom etdi, xolos.
— Yur, yotoqxonaga qaytamiz. Senga atalgan maxsus narsam bor.
Butun vujudimdagi mushaklar taranglikdan yorilib ketgudek bo‘ldi. U bilan kim yuribdi, la’nati?
— Bu menman, — dedim tishlarimni g‘ijirlatib.
— O! — dedi u chin dildan hayratlanib. — Raqamim borligini bilmabman.
— Xalaqit bermadimmi? — Ovozim pichoqning tig‘idek keskir chiqdi. Bu ortiqcha edi, lekin o‘zimni jilovlay olmayotgandim. Uning allaqachon boshqa birov bilan bo‘lishi mumkinligi haqidagi o‘y menda kimnidir urib-mayib qilish istagini uyg‘otayotgan edi. — Mening yotoqxonamga qadam ranjida qilganingga bor-yo‘g‘i bir necha soat bo‘ldi. Shekilli, "tadqiqotlaringni" davom ettirishga judayam shoshyapsan.
— Tushunmadim? — Uning ovozi pichirlash darajasiga tushib, xirillab qoldi. — Sen mendan chindan ham xafa bo‘lyapsanmi?
— Shuncha gapdan keyin juftakni rostlab qolganingdan aslo xursand emasman. — So‘zlarim qanchalik aqldan ozgan odamning gapidek jaranglayotganini sezib tursam-da, o‘zimni to‘xtata olmasdim. Tuyg‘ular aqlimni yengib bo‘lgandi.
— Qara, bu yerda hech qanday jiddiy narsa yo‘q, xo‘pmi? Seni chalg‘itgan bo‘lsam uzr, lekin xavotirlanishingga hojat yo‘q. Sendan hech narsa kutayotganim yo‘q.
Uning meni bundan ham battar g‘azablantiradigan boshqa gap aytishi mumkinligini tasavvur qilolmasdim. Go‘yo u "meni tinch qo‘y, ketaver" desa, men yengil tortadigandek o‘ylayotgan edi.
O‘zimni bosish uchun chuqur va sekin nafas oldim.
— Sen bilan gaplashib olishimiz kerak, — dedim iloji boricha xushmuomalalik bilan. Ammo shu payt fondagi boyagi erkak ovozi yana eshitilib, endigina qo‘lga kiritgan nazoratimni chil-parchin qildi. — Kim bu nusxa, la’nati?! — deb baqirdim oxiri chidolmay
Bu chet el kitobining fanfikcha varianti. Bu kitobdan oldin Jungkook va Nara haqidagi kitob ham boridi lekin ulani tarjima qigim kemadi uncha qizu kitobmasakan. Bu kitobiyam yakka tartibda o'qisa bo'ladi bazi joylariga o'zim tushuntirish kiritib ketaman.
O'qib bo'lib opelaga raxmat dib ketarsila do'ndiqchalarim😘💋 Eng yaxshi narsalani doim silaga ilinamanu😁😚