𝐒𝐔𝐆𝐀𝐑 𝐃𝐀𝐃𝐃𝐘
— Bu senga tegishli bo‘lmasa-da, aytaman — u mening ko‘chmas mulk bo‘yicha agentim. O‘zingni bos, ortiqcha siqilma. Men kvartira qidiryapman, bozorga kutilmaganda yaxshi variant chiqib qoldi. Uning vaqtini bekorga sarflashni xohlamayman, shuning uchun borishim kerak.
— Menga uning ismi kerak, — deb talab qildim men.
— Chunki sen o‘sha nusxa bilan yolg‘izsan. Agar senga biror nima bo‘lsa, seni qayerdan qidirishni bilishim kerak.
Yana bir og‘ir tin olish eshitildi.
— Safsata sotyapsan, lekin sen bilan bahslashishga xohishim yo‘q. Ismi — Kim Sehun Endi ko‘ngling joyiga tushdimi?
— Unchalik emas, — deb quruq javob qaytardim.
— Xayr unda, Jimin, — u aloqa uzilishidan oldin go‘yo qo‘shiq aytayotgandek mayin ovozda xayrlashdi.
— Men Han Yonroman. “First National” bankida kredit agenti bo‘lib ishlayman. Markaziy bog‘ning janubiy qismidagi ko‘chmas mulk bo‘yicha kelishuvni yakunlamoqchi edik, biroq jiddiy muammolarga duch keldik. Xaridor agenti sifatida ko‘rsatilgan Kim Sehunga bog‘lanishga harakat qilyapman, lekin u go‘shakni ko‘tarmayapti. — Ovozimga iloji boricha yuqori ohangdagi qat’iyat va bosim yukladim. Odamlarning tabiati shunaqa — bo‘ysunishga moyil. O‘zingizni yetarlicha ishonchli ko‘rsata olsangiz, ularni deyarli har qanday ishga majbur qila olasiz.
— Oh! Uzr so‘rayman, janob. U hozir mijoz bilan obyektda edi, — kotibaning ovozida xavotir sezildi. Rejam ish berdi — u ulkan bitimning barbod bo‘lishi uchun javobgarlikni o‘z bo‘yniga olishni aslo istamasdi.
— Agar u bilan bog‘lana olmasam, yigirma million dollarlik bu shartnoma bekor bo‘lishi mumkin. U hozir qaysi manzilda ekanini bilasizmi? Unga xabarni shaxsan yetkazish uchun odam yuborgan bo‘lardim.
— Ha, albatta. Hozir, ruxsat bering, ko‘rib beraman, — ayol kishi ismimni yoki vakolatimni tekshirib ham o‘tirmay, uyimdan besh daqiqalik yo‘l masofasida joylashgan manzilni o‘qib berdi.
Ajoyib. O‘z vaqtida yetib boraman.
— Yordamingiz uchun rahmat. — Go‘shakni qo‘ydim-da, shoshilinch ravishda kvartiramdan chiqdim.
O‘n daqiqa o‘tar-o‘tmas, men hashamatli turar joy binosining dahlizida (xollida) turardim. Shu payt lift eshiklari ochilib, Bella va uning agenti chiqib kelishdi. Bella ustiga moviy rangli, qomatiga yopishib turgan g‘ilof-ko‘ylak kiyib olgan bo‘lib, bu libos uning tilla rang terisini yanada jozibali ko‘rsatardi. Uning ko‘rinishi yorqin, ammo rasmiy edi. Men esa u yonidagi o‘sha iflos uchun ataylab shunday yasangan bo‘lishi mumkinligidan nafratlanib ketdim. Kim Sehun taxminan men tengi, balki ikki yosh kattaroqdir. Kelishgan, baquvvat va mening ayolimga nisbatan o‘n dyuym yaqinroq masofada turibdi.
Sening ayoling? Nima, butunlay aqldan ozdingmi, la’nati?
Meni nima balo urganini bilmasdim, ammo o‘zimni jilovlashning endi mutlaqo iloji yo‘q edi.
— Bella, azizam. Kechikkanim uchun uzr. — Uni o‘zimga tortib, yengilgina o‘pib qo‘ydim va lablarimni tortganimdan keyin ham qo‘lini mahkam ushlab turdim.
Uning ko‘zlaridagi hayrat deyarli kulgili edi. U o‘zini qo‘lga olguncha, bir menga, bir Klintga qarab chiqdi.
— Hechqisi yo‘q. Bu joy men qidirayotgan narsa ekaniga ishonchim komil emasdi o‘zi. — Bella hamrohiga yuzlandi. — Sehun, bu — Jimin. Jimin, bu mening ko‘chmas mulk bo‘yicha agentim — Sehun. — U oxirgi so‘zlarga alohida urg‘u berdi, go‘yo menga "senga aytganmidim-ku", degandek.
Bu meni zarracha ham tashvishga solmadi. Bella hech qanday janjal ko‘tarmay, mening "qallig‘im" rolini qabul qilgani meni butunlay maftun etgandi. Keyinroq qulog‘imni cho‘zishi tayin edi, lekin hozircha u meniki edi. Ko‘ksimda g‘alati, bezovta qiluvchi bir qoniqish hissi uyg‘ondi.
— Tanishganimdan xursandman, Sehun. — Qo‘limni uzatib, uning panjasini mahkam qisdim. Uning nigohi Bellaga ko‘chganida, lablari asabiy titrab ketdi.
Shunday, iflos. Undan qo‘lingni tort.
Yana Bellaga yuzlanib, gapimda davom etdim:
— Nazarimda, senga Ist-Villij (East Village) hududi ko‘proq mos keladi. Myurrey Xill yosh mutaxassislar uchun yomon emas, lekin senga u yer biroz zerikarli va "o‘lik" tuyuladi deb qo‘rqaman. Janubroqqa tushsang, ham Midtaunga yaqin bo‘lasan, ham tungi hayotning eng zo‘r markazlariga chiqish oson bo‘ladi. Balki hozir o‘sha atrofdagi biror uyni ko‘rib o‘tarmiz?
Bellaning qoshlari chimirildi.
— To‘g‘risini aytsam, men ham aynan shu haqda o‘ylayotgandim.
— Unchalik ham xafahol ko‘rinishga urinma.
— Menda sizga yoqishi mumkin bo‘lgan bir taklif bor, u yer hozir bo‘sh, — deb gapga aralashdi Sehun. — Egalari mebellarni ko‘rsatish uchun qoldirishgan, lekin o‘zlari ko‘chib ketishgan. Agar vaqtingiz bo‘lsa, hoziroq u yoqqa borishimiz mumkin.
— Jon deb, — Bella og‘iz ochishga ulgurmasidan javob berdim.
U menga qisqacha nigoh tashladi.
— Haydovchimga xabar berib qo‘yaman.
Ist-Villijdagi ta’mirdan chiqqan binoning dahliziga kirishimiz bilan haq bo‘lganimni angladim. Bellaning chehrasi xuddi Yangi yil arafasidagi Tayms-Skverdek yorishib ketdi.
Bu kichik tuman eski dunyo madaniyatiga boy bo‘lsa-da, zamonaviy va badiiy uslubda yangilangan edi, bu esa yoshlarni o‘ziga tortardi. Bella hayotga va energiyaga shunchalik to‘la ediki, u ishdan charchagan kunduzgi savdogarlar va rangsiz buxgalterlar orasida baxtli bo‘lolmasdi. Bu mahalla aynan uning didiga mos edi.
Sehun taklif qilgan kvartira o‘n ikkinchi qavatda joylashgan ekan, bu menga ma’qul keldi. Men har doim juft raqamlarni toqlaridan ko‘ra afzal ko‘rardim. Hech bir jiddiy sababsiz, shunchaki ular muvozanatliroq tuyulardi.
— Sehun, — dedi Bella biz kvartira eshigi oldiga kelganimizda. — Jimin bilan bir necha daqiqa uyni yolg‘iz ko‘zdan kechirsak, e’tiroz bildirmaysanmi?
Uning nigohi ikkilanish bilan menga ko‘chdi.
— Albatta, do‘stlar, o‘taveringlar. Baribir qo‘ng‘iroq qilib olishim kerak edi. — U eshikni ochish uchun seyfdan kalitni oldi va chetga o‘tdi.
Eshik ortimizdan yopilishi bilan Bella shart burilib, barmog‘ini ko‘ksimga niqtadi.
— Bu yerda nima qilib yuribsan? — deb pishilladi u sekin.
— Senga aytdim-ku, gaplashib olishimiz kerak.
— Qayerdaligimni qayerdan bilding?
— Buning nima ahamiyati bor? Nega barvaqt juftakni rostlaganingni bilmoqchiman.
— Men juftakni rostlaganim yo‘q. — U iyanini baland ko‘tarib, istehzo bilan kulib qo‘ydi. — Shunchaki qolish uchun sabab ko‘rmadim. Baribir uyga qaytishim kerak edi, sen bo‘lsang qotib uxlayotganding. Agar hamma gap shu bo‘lsa, ketaverishing mumkin.
Lablarim chetida g‘alati, shaytoniy bir tirjayish paydo bo‘ldi. — Adashasan, mushukcha. Seni notanish kvartirada boshqa bir erkak bilan yolg‘iz qoldirmayman.
— Nima? — Uning og‘zi hayratdan ochilib qoldi. — Men o‘zimni himoya qila olaman.
Men oldinga yurdim, uni orqaga tisarilishga va devorga taqalishga majbur qildim. Qochishga yo‘l qolmagach, uni shart o‘girib, qo‘llaridan tutdim va ikki soniya ichida qo‘limni yubkasi ostiga yugurtirdim. U nafasini ichiga yutib yubordi, lekin qarshilik ko‘rsatmadi — u shunchalik hayratda ediki, nima qilishni bilmay qolgandi.
Lablarimni qulog‘iga yaqinlashtirib, bo‘ynidan o‘pdim, so‘ng bilaklarini ko‘karib ketguncha qattiq qisdim.
— Bor-yo‘g‘i bir necha daqiqa va hayoting butunlay o‘zgarib ketishi mumkin, — dedim qat’iyat bilan, uni devorga qattiqroq bosarkanman. U ingrab yubordi. Men uni ranjitgan har qanday iflosni o‘ldirishga tayyor edim, lekin u xavfni anglashi kerak edi. Bunday jinoyatlar dunyosida ehtiyotkorlikni unutib bo‘lmaydi.
Bellaning butun vujudi titrardi.
— Men uchun qayg‘urish sening ishing emas, Jimin, — dedi u yumshoq ovozda, endi gaplarida boyagi asillikdan asar ham qolmagandi.
— Mana shu yerda adashasan. — Men qo‘limni ohista uning ehtirosli nuqtasiga yaqinlashtirib, uni harorat bilan qopladim. — Endi bu — meniki. Men esa o‘zimga tegishli bo‘lgan narsani himoya qilaman. — Bu so‘zlar nima deyayotganimni anglashimdan oldin lablarimdan uchib chiqdi. Ular qalbimning tub-tubidan otilib chiqqan edi va men bu so‘zlarning naqadar haqiqat ekanini suyak-suyagimigacha his qildim.
Men Bella Delgadoga egalik huquqimni e’lon qilayotgan edim. Agar u hozir esankirab qolgan bo‘lsa, miyamda baqirayotgan ovozlarni hali eshitgani yo‘q edi. Men chindan ham aqldan oza boshlaganimni his qilyapman.
Uniki emish? Bularning barchasi sodir bo‘layotganiga ishonish qiyin edi. Men uni hech qanday majburiyatlar bilan bo‘g‘ib olmasligimni eshitib, Jimin xursand bo‘ladi deb o‘ylagandim. Umri davomida u yuzlab ayollar bilan bo‘lgani tayin. Unda nima uchun mendan ko‘prog‘ini talab qilyapti, nima balo?
Chunki men bokira bo‘lganim uchunmi? Shubhasiz, men u hayotida ko‘rgan yagona bokira emasman-ku. Agar gap bunda bo‘lmasa, unda nima uni meni izlab topishga majbur qildi? Liftdan chiqib, uni u yerda yirtqichlardek vajohat bilan turganini ko‘rganimda, e’tiroz bildirishga ham majolim qolmagandi. Jiminning quvnoq va yengiltak qiyofasi odamni qurolsizlantirib qo‘yardi. Uning keskin va tarang qiyofasi esa... shunchaki maftunkor edi.
Hayratimni yengib, undan javob talab qilishim uchun deyarli yarim soat vaqt ketdi. Ammo uning javobi meni battar chalg‘itib yubordi. Eng g‘alati tomoni shundaki, u ham mendan kam hayratda emasligini his qildim.
Ist-Villijdagi uyni ko‘zdan kechirib bo‘lganimizda, ikkalamiz ham butunlay dong qotgan edik. Men oshxonadagi chiroqlarning sifatini maqtadim. Jimin esa bu yerda zamonaviy xavfsizlik tizimi o‘rnatilganini ta’kidladi. Biz xonadan xonaga o‘tar ekanmiz, orqamizdan ergashib yurgan o‘sha bahaybat "pushti fil"ga — ya’ni oramizdagi hal qilinmagan masalaga e’tibor bermaslikka harakat qilardik.
“Endi bu — meniki. Men esa o‘zimga tegishli bo‘lgan narsani himoya qilaman.”
Bunga qanday munosabat bildirishni ham bilmasdim. Ko‘zdan kechirish jarayonining yarmida bizga Sehun qo‘shildi va biz baxtli er-xotin rolini o‘ynashda davom etdik. Shunchaki bir kechalik ehtirosdan keyin o‘zaro munosabatlarimizga aniqlik kiritayotganimizni tushuntirish juda noqulay edi. Qolaversa, Jiminni qandaydir ta’qibchi deb atashga tilim bormasdi. U haddan ortiq rashk qilayotgan edi, lekin uni ayblay olmasdim. U shunchaki laqillatilgan edi. Balki bir-ikki kundan keyin hovuridan tushar va hammasi o‘z iziga qaytar. Balki, u klubda biror qizni uchratib, fikrini chalg‘itar va shoshqaloqlik qilganini tushunib yetar.
To‘satdan ko‘ksimda uyg‘ongan og‘riqni qo‘lim bilan bosdim.
Bu nima edi o‘zi, la’nat? Men... rashk qilyapmanmi? Menga nima bo‘layotganini tushuna olmasdim. Faqat bir narsani — Jiminni boshqa ayol bilan tasavvur qilishning o‘ziyoq menga yoqimsiz hislarni uyg‘otayotganini aniq bilardim.
Ikkalamiz ham aqldan ozdik, la’nati. Xayolimga kelgan eng mantiqli tushuntirish shu edi. Buning ustiga, uning kutilmaganda paydo bo‘lganidan unchalik ham xafa emasdim, chunki Ist-Villij borasida u haq bo‘lib chiqdi. Bu tuman menga judayam mos edi va Sehun ko‘rsatgan kvartira yuragimga o‘t yoqdi. Rostini aytsam, uni sotib olish bo‘yicha taklif bermoqchi bo‘lib turibman.
Bu esa nafsoniyatimni chetga surib, ota-onamga alohida uyga ko‘chib o‘tmoqchi ekanligimni aytishim kerakligini anglatardi. Shu lahzada, ular bilan birga qolish unchalik ham yomon fikr emasdek tuyula boshladi.
Qani, Bel. O‘zingni qo‘lga ol. Buni uddalashing mumkin. Uddalashing shart.
Uf. Bu suhbatdan qanchalik qo‘rqmayin, uning muqarrar ekanini bilsam-da, baribir yuragim orqaga tortardi. Hayotimdan aslida mamnun edim. Qo‘limda pul, imtiyozlar va meni ardoqlaydigan ota-onam bor edi. Mafiozi hayoti shirin edi — agar qadamingni poylaydigan doimiy kuzatuvlar, to‘xtovsiz o‘lim tahdidlari va atrofidagilarni vahimaga solib, o‘zidan itaradigan otamni hisobga olmasa. Hayotimdagi biror narsani "oddiy" deb bo‘lmasdi.
Aslida, buning yomon tomoni yo‘q edi. Men har qanday qiz faqat orzu qilishi mumkin bo‘lgan hamma narsaga ega edim. Baxtli bo‘lishim uchun shuning o‘zi yetarli bo‘lishi kerak edi. Men o‘zining sehrli mafiya qirolligim devorlari ortiga mo‘ralashdek tinimsiz istak bilan kurashishimga hojat yo‘q edi, aslida.
Ammo Momo Havo ham jannatda baxtli bo‘lishi kerak edi-ku, shunga qaramay, baribir taqiqlangan mevani izlagan.
O‘z qobig‘imdan tashqaridagi hayotni o‘rgana turib, men ham aynan shuni his qilardim. Kundan-kunga o‘sha erkinlik sog‘inchi ich-etimni kemirib borardi, xolavachchamning to‘yidan so‘ng esa bu ichki ovoz har qachongidan ham balandroq hayqira boshladi. Uning erkinligini shunchalik tez tortib olganlari meni dahshatga soldi. Ikki hafta. Atigi ikki haftadan so‘ng u deyarli tanimaydigan erkak bilan nikoh ostonasiga qadam qo‘ydi.
Bu men uchun emas. Bunday bo‘lishiga yo‘l qo‘ymayman.
Men butunlay begona bo‘lgan kimsa bilan bog‘lanib qolishni va undan ham yomoni — bu dunyoda yana nimalar borligini tatib ko‘rish imkoniyatini qo‘ldan boy berishni istamayman. Hech qachon. Bu qiz hayotni boricha, to‘lib-toshib yashashga ahd qilgan edi. Endi Nara qaytib, hayot yana o‘z maromiga tushgan ekan, faqat o‘z hayotimga e’tibor qaratish vaqti keldi.
— Bugun odatdagidan ko‘ra uzoqroq qolib ketding, — dedi otam men uyga qaytganimda. — Onang bugun ertalab Naranikiga ketganingni aytgandi. — U meni boshdan-oyoq kuzatib chiqdi; shunchaki amakivachchasi bilan ko‘rishadigan qiz bunchalik oro berib kiyinmasligini uning nigohlari so‘zsiz uqtirib turardi.
— Ertalab o‘sha yerda edim, keyin uyga qaytib kiyimimni almashtirdim. — Chuqur nafas olib, bor irodamni o‘zimga ishonch hosil qilishga yo‘naltirdim. — Bugun tushdan keyin ko‘chmas mulk agenti bilan uchrashdim. Bir nechta kvartirani ko‘rdim va bittasi menga juda ma’qul keldi, o‘shani sotib olmoqchiman.
Tamom. Hammasini ochiqchasiga aytdim. Nima bo‘lishidan qat’i nazar, har holda jarayonni boshlab oldim.
Otamning yuzi xuddi unga majburlab bir qoshiq sirka ichirishgandek burishib ketdi.
— Biz bilan maslahatlashmay turib, kvartira qidirishga tushdingmi?
Gunohkordek qo‘llarimga qarashdan o‘zimni tiya olmadim.
— Buni bilishingiz sizga yoqmasligini bilardim.
— Demak, ortimizdan ish qilishni ma’qul ko‘ribsan-da?
— Yo‘q, dadajon. Ya’ni... ha, lekin sizni aldash niyatim yo‘q edi. Shunchaki sizlarni behuda xafa qilmaslik uchun, avval buni chindan ham xohlayotganimga o‘zim ishonch hosil qilmoqchi edim. — Bu gapim mutlaqo haqiqat emasdi, lekin vaziyat yomonlashib borayotgan edi. Uni kerak bo‘lganidan ortiq g‘azablantirishga haqqim yo‘q.
Uning onasiz ham ingichka lablari battar qisildi.
— Buni nega qilayotganingni tushunmayapman. Yoshing endi yigirmada bo‘lsa, bu yerda senga hamma erkinlik berilgan bo‘lsa. Shunday koshonang turganda, men sening xavfsizligingga amin bo‘lib turganimda, begona joyga pul to‘lab nima qilasan? Turmushga chiqqaningda ko‘chib o‘tarsan. Qolaversa, Aria o‘n yettiga kirdi. Sen unga o‘rnak bo‘lishing kerak. U o‘n sakkizga kirib, men ham mustaqil yashayman deb shaharga qochib ketishiga yo‘l qo‘yolmaymiz.
Umidsizlik yelkalarim orasida og‘ir tugun bo‘lib tugildi.
— Dada, men mustaqil bo‘lishni o‘rganishim kerak, — deb tushuntirishga urindim.
— Yo‘q, shart emas. Hammasini o‘zing eplashing kerak bo‘lgan biror sabab ko‘rmayapman.
Oldinga bir qadam tashlab, uning qo‘llarini tutdim va tushunishini so‘rab iltijo qildim:
— Balki eplay olmasman, lekin urinib ko‘rishni xohlayman. Bu men uchun juda muhim. O‘z oyog‘imda tik tura olishimni bilishim kerak. Iltimos, dada.
U qovog‘ini uydi, qat’iyati biroz sustlashgandek bo‘ldi.
— Men bu haqda o‘ylab ko‘raman, — deb to‘ng‘illadi nihoyat va meni bag‘riga bosdi. — Men bunga hali tayyor emasman, Bel. Harakat qilaman, lekin dunyo juda xavfli. Seni himoya qiladigan erkaksiz ko‘chaga qo‘yib yuborish mening barcha tamoyillarimga zid.
— Bilaman, dada. Shuning uchun ham ilgari bunga urinmaganman. Sizni xavotirga qo‘yayotganim uchun uzr, lekin bu men uchun hamma narsadan muhim. Men hayotda o‘z o‘rnimni topishni istayman va bunga erishish uchun menga turmush o‘rtoq kerak deb o‘ylamayman.
