ALPHA
Saroy ichida shamol esdi. Oy nuri ularning yuzlariga tushib, bir-biriga tikilgan ikki nigohni yoritdi. Havo elektrdek qiziy boshladi.
Jungkook orqaga bir qadam tashladi, ammo V oldinga yurdi. Uning ovozi chuqur, ammo titroq bilan to‘la edi.
V: Nega qarshi chiqyapsan, Kook? Bu kuch meni chaqiryapti. Uni his qilmayapsanmi?
Jk: His qilyapman... juda ham. Lekin bu his meni emas, seni yo‘qotadi.
V: Yo‘q, bu meni to‘ldiradi. Menga bu kuch kerak. Sen kerak.
Jungkookning yuragi gursillab urdi. U bir soniya sukut saqladi, ammo atrofdagi bosim ortib borar edi — havo qiziyapti, yer tebranmoqda.
Jk: V, to‘xta. Bu hissiy bog‘lanish emas, bu chaqiruv. Agar unga bo‘ysunsang, u seni yutadi.
V: Ehtimol men yutilishdan qo‘rqmayapman. Chunki men ichimda sening ovozingni eshitayapman, Kook. U meni tinch qo‘ymaydi.
Jk: Bu bizning qismatimiz emas.
V: Demak, sen buni his qilmayapsan?
V sekin Jungkookning oldiga keldi, ularning orasida endi nafas sig‘maydigan masofa qoldi. Uning kafti Jungkookning yuragi ustida to‘xtadi. Yurak urayotgandi — tez, beqaror, yovvoyi.
V: Mana shu… bu kuch shu joyda yashayapti. Men uni chaqiryapman, u esa senga javob bermoqda.
Jk: Bu... xato.
V: Yo‘q, bu bizning tabiiy holatimiz. Alpha birlashuvi shunday boshlanadi. Agar men hozir to‘xtasam, bu kuch meni tark etadi. Men esa… yo‘qolaman.
Jungkookning ko‘zlari keng ochildi.
Jk: Yo‘q, men bunga yo‘l qo‘ymayman.
U Vning bilagidan tutdi, ammo qo‘l tegishi bilan ularning orasida uchqun chaqnadi. Ikkalasini ham orqaga itarib yuborgan kuch to‘lqini o‘tib ketdi. Yer yorildi, shamol chinqirdi.
V yerga tizzalab tushdi, ammo jilmaydi.
V: Ko‘ryapsanmi? Biz bir-birimizni itaramiz, lekin bir-birimizsiz mavjud bo‘lolmaymiz.
Jk: Tae... bu yo‘l emas.
V: Men Taehyungman. Alpha avlodidanman. Bu kuch meni tanlagan — endi esa seni chaqiryapti.
Jungkook ko‘zlarini yumdi, qo‘llarini siqdi.
Jk: Bu birlashuv — men uchun yo‘qotish demak.
V: Yo‘q, bu senga qayta tug‘ilish beradi. Men seni kuchimga aylantirmayman, Kook. Men seni bir qismimga aylantiraman.
Shamol yana ko‘tarildi. Oy nuri oqarib, qizil rangga kirgandek bo‘ldi. V sekin Jungkookning qo‘lini ushladi — bu safar u chekinmadi. Ularning kaftlari to‘qnashgan zahoti atrofdagi havo titradi, yer ostidan issiqlik ko‘tarildi.
Jk: Bu... issiqlik…
V: Bu alpha chaqiruvi. Qon uyg‘onmoqda. Bizning tanamiz birlashmoqchi.
Jk: Agar men rozilik bermasam-chi?
V: Unda sen yo‘q bo‘lasan.
Jungkook boshini egdi, yuragi gursillab urar edi.
Jk: Men... seni yo‘qotishni istamayman.
V: Unda qarshilik qilma.
Ularning qo‘llari bir-birini siqdi. Vning ko‘zlari qizil, Jungkooknikilar qora rangda porladi. Atrofdagi issiqlik kuchayib, shamol ularning atrofida girdob hosil qildi.
V: Kook, his qilyapsanmi? Bu men emas, bu biz.
Jk: Bu juda kuchli...
V: Qo‘yib yuborma, iltimos.
Jk: Men... endi to‘xtata olmayman.
Yer ostidan kuchli nur otilib chiqdi. Ularning tanalari qizil-moviy nurlarga o‘raldi. Nafaslar bir xil, yuraklar bir zarb bilan urar edi.
V: Bu bizning birlashuvimiz. Endi kuch seniki ham, meniki ham emas — bizniki.
Jk: Va agar bu oxiri bo‘lsa-chi?
V: U holda, biz uni birga kutamiz.
Z
Ularning kaftlari orasidan qizil nur ko‘tarildi. Nur butun saroyni yoritdi. Havo bir soniya jim bo‘ldi — so‘ng hamma narsa yorildi. Qorong‘ulik ichida faqat ikkita ovoz qoldi — yuraklarning urishi.
V (pichirlab): Endi sen mening ichimdasiz, Kook.
Jk (past ovozda): Va sen mening yuragimda.
Nur so‘ndi. Ular yerda turgancha, bir-birining qarshisida jim turishardi. Ammo endi ularning ko‘zlari bir xil rangda edi — qizil va qora aralash.
V: Bu kuch... endi bizni tanidi.
Jk: Yo‘q, endi biz kuchmiz.
Ularning orqasida shamol yana esdi, va saroy xarobalari orasida yangragan ovoz shunday edi: