Xotima

Man sizlarga Botirxonni topib keldim.

🌚🙈🙈🙈

Ôzzzi faqat Anvar bilan adashtirmang,shunchaki Botir Anvarni kôzoynagini taqib kôrgan xolos "mengayam krutni(krutoy) tursa kerak "deb🤓🐻

—Nimaga unaqa deysan ?—dedi Anvar o'zi tarafdagi oyanachadan bir qarab mashinaga.—Mohinani olganimizdan beri ketimizdan sudralib kelyapdi,gaplashib olmaysanmI?—dedi u yoqimsiz iljayib.—Anvar yo'lingizdan qolmang,arzimaydi—dedim tund ovozda.Botirxon orqani ko'rsatadigan oynachadan menga tushunarsiz nigoh tashladi, Anvar javobsiz hotirjam mashinani boshqarishda davom etarkan,hech birimizni tahminimiz yuz bermay malibu oldinga chiqib bizni quvib o'ttida mashina siyrak ko'chada yo'limizda yurib,o'tib ketishimizga qo'ymay boshlaydi,Anvar asabiylashib mashinani chetga olarkan na undan uzib ketishga na orqada qolishga yo'l quyardi.OXiri toqati qolmagan Anvar mashinani tezligini oshirib,siganlni baland chalib malibuning orqasiga qarab shunday yaqin bordiki tezlik bilan malibu arang oldinga chiqib qutulib qoldi.—Qimmatdaa !—dedi Botirxon malibuni nazarda tutib bemalol kularkan,yastangancha ,men eshik tutqichiga yopishib qolgandim.—Anvarxon nima dedim,sal qolsa urilardikku—dedim qaltirab.—Ogzingni yumasanmi,o'zi yo'l bermasa nima qilishim kerak ed!—deb Botirxon oldda meni baqirib urushib berdi—Oldiring bo'lmasa hammamizni,hayvoon—dedim meniyam jaxlim chiqib ho'rligim kelarkan past tovushda.Mashina siyrak yo'l tugab endi markaziy ko'chaga chiqqan edik haligi malibu bizga urilishiga sal qo'lib yo'limizni to'sib oldi,uzun mashina emasmi ,salgina tezlik bo'lganda qornidan borib urilardik.Anvarxon ogzidan chiqqan sharmsiz so'kinishdan Davron qolib meni etim muzlab ketti,endi anniq bir nima bo'ladi,Davron ajalni sotib oldi.Taqdirga tan berdim.Mahinalar to'xtagan ekan,Anvar eshikdan chiqib qarsillatib yopdida malibuga qarab yurib ketti,ortidan Botiram ergashdi.Tushish tushmaslikni bila olmasdim,boshimni ochiq oynadan chiqarib qaradim,Davron tushib kelganda Anvarxonning jaxli o'ziyam eng yuqori pogonasiga chiqdimi erkakning och biqiniga shunday tepdi,bu safar Davron indamay tura olmadi,Anvarning ustiga o'zini tashlab kurashishga tushib ketti.Apil-tapil tashqariga chiqarkanman,Davronning yuzi qonga bo'yalgan Anvarning ham burni qonashga tushib,bu yoqda Botirxon qo'llarini cho'ntagiga tiqim ikkisining olishuvini maroq ila nim tabassumda kuzatardi

—Botir ahmoqmisiz nega qarab turibsiz —deya ularga qarab yugurib boraman desam yetmasimdan yoqimsiz tutib olsa bo'ladimi,yana uning baquvvat qo'llari kofta yubka kiygandim,belim keskin harakatimdan ochilib erimni oldida u yarim ochiq belimdan ushlab qolgandi,ayol kishi galati bo'larkan o'zining eri bo'lib turib begona erkak qay maqsadda bo'lmasin belidan ushlasa ,huddi u Anvarning bandligidan foydalanayotgan bo'lib ko'rinib,qichqirib berdim—Qolingni tort,itni bolasi,tegma quyvor!—dedim qo'llaridan chiqishga urinib.Men uning shilqimlidan qochaman desam,Anvarlarni ajratmoqchi deb o'ylab—O'zi eplaydi,jim tur—derdi battar bag'riga tortib meni mahkamlab tashlarkan.JIn ursin,Anvar meni u shunaqa qilayotganini ko'rmayotganmikan,Anvarni chaqira boshladim.U menga e;tibor bermadi,qonga belangan Davronni humroridan chiqib tepkilab mushtlab bo'ldida,o'lganni ustiga tepgan qilib 'Botir Mohinani uyga olib bor,desa bo'ladimi.Uzun yubkada chuvalashib Botirxoning qo'llaridan chiqa olmay,ozodlikka urinishlarimdan battar belim ochilib ketardi.Bir vaqt o'zimni oyo'gimni osmonda ko'rdim,Botirxon yelkasiga bir qop kartoshga ortgandek ko'tarib oldida uyalmay somnimni orqasidan ushlab mashinaning orqa tarafiga tashladi.—ITVACHCHA,ITDAN TARQAGAN,YALANGOYOQ,BUQA,CHO'CHQA—deya bor bisotimdagi haqoratlarni sochib ovozimni boricha telbadek baqirardim,o'zimni o'nglab olgunimcha u mashinaga o'tirib oldida joyidan jildirdi. Katta yo'lda borarkanmiz ,o'zimni bosa olmasdim,hozir u bizni uyga olib ketyapdimi,nega Anvarxon meni shu odamxor qotilga ishonib topshirdi,ahir yeb qo'yadi deb o'yalamadimi,mendakasini topish shunchalik ossonmi unga,BOtirxondaqasini topib olaveradiku,Mendaqa xotinni yana 5 asr yashasada uchratmaydiku!—Qayerga ketyapmiz—dedim baqirib.—Uyingga —dedi u .—Nega Anvarxon biz bilan ketmadi,o'sha Davronning qurt bosgan go'shti mendan suyukliroqmi—dedim Botirning qulog'iga deyarli baqirib.U orqaga qarab hotirjam kulib qo'ydida,boshini sarak-sarak qildi.—Mohina o'zingni bos,orqamizdan yetib boradi.—Nega u senga ishondi,meni senga ishonib topshirdi,sen meni yemaysanmi?—Ye desang yeyaveraman— deb u yoqimsiz iljayib boshini menga burib qaragandi,mashinamiz qarshi yolga chiqib ketganini payqamay qoldi.—Yo'lingga qara mol,—deb baqirib berdim o'lishimizga ozgina qolarkan.Keyin boyagi gapi teshib o'tti,ye desang yeyaveramanmish,yoqmay qolsin.—Mana senga —deb qo'limda so'kinib burnui tagiga tiqishtirdim,hech uyallmadim,chunki u yigit kishi bo'lgani bilan hurmatga loyiq emasdi,necha oylik unga nisbatan ishonchim,hurmat,izzatim videolar tufayli alanga olib kulga aylangandi,endi u men uchun ruhsiz maxluq.Faqat men unga nisbatan nafrat xis etaman—Anvar senga qanday chidarkina —deb u yana kuldi.—Anvargayam ko'rsatib qo'yaman kelaversin meni begona,qotil,qonxo'q manyak qo'liga tashlab ketganiga javob beradi!—Mohina baqirmay gapir—dedi u quloqlari yopib olib—shangillab ketti quloqlarim,aytgancha,Anvar ham bu sifatlardan yiroqmas.—U erim !—Voy voyey —masxara qildi.—Meni uyimga tashlab o'zing bu yerdan tuyogingni shiqillat—dedim darvozaning tugrisiga mashina kelib to'xatrkan—sen bilan bir uyda turmayman,boya Anvarxonning Davronga andarmonligidan foydalanib hamma joyimni ushlading,u xotin beqadr ham oppa-osson begona nilan jo'natib yubordi,hammang bir go'rsan!—Sekin-sekin Anvar eshitib qolmasin—deb ustimdan kinoyali kuldida mashinadan tushib darvozani ochishga bordi.Men ham tushib ketib,darvozadan kirib uyimizga kirdimda Anvarga qongiroq qildim,telefonga javob bermayapdi,yuqotib keladi shekilli telefonini yana,xudo biladi Davronni qayeridan boshlab paqqos tushirayotgan ,yo yemay g;amlayotgamikan muzlatgichag,yetib kelsa oldimga yo'latmayman,qon isi anqigan badaniga qo'l yugurtirishni istamayman

Tepaga chiqib egnimdagi jinnicha libosimni uzunrogiga alishtirib pastga qarasam meni sevgan divanimda Botirxon yonboshlab televizorda kanallarni aylantirib yotardi.Qolimdan kelsa Anvar kelgunicha bir yoqlik qilsam.
—Har bir oilada bir farishta bo'ladi,hammasida emas,masalan biznikida uchta farishta bor edi,ikkitasining eri bor,baxtli...shunday,barcha qiz baxtga loyiq,umrida qanchadan qancha orzular qiladi,har bir qizning o'z olami dunyosi bo'ladi,beg/ubor,begard.Aslida odamlar—butun bir olam,aytchi sen qizlarni daxshatli qichqirig'ini eshitgan oning ularning ham bu dunyoga yig'lab kelganini o'ylaganmisan,mana shu foniy dunyoga uni ne ne niyatlrad keltirishganini katta miyang,nuqtadek qalbing bilan xis etganmisan?—dedim zinalardan tushib borarkanman alamli tovushda.
—Mohina meni tinch qo'y —dedi u eshitishni istamay beparvo.
—Sen atiga qolgan 50 yillik gunohga botgan umrga erishishni deya bir odamni yegansan,o'lib ketsang nima qilardi,ahir jannatga tushishing mumkin edi,nimaning evaziga sen bu qabih yo'lni tanlading.BIlasanmi,u chet elda o'qib,dadasi va onasini Kabaga olib bormoqchi edi,o'z hayotini ozi qurib,kelajakda bolalarga chin ko'ngildan yangi o'qitish tizimini tatbiq etib,umrini bolalarga bagishlamoqchi edi,hali yosh endi 21 yoshni qarshi olgan,o'zi esa maktab bolasidek jajji,yuragi pok-begubor qiz edi,sen uni burdalading—deya ko'zlarimdan yoshlarim shoshqator chiqa ketti.
—Kim haqida gapiryapsan?—dedi uning rangi o'chib.
— o'tgan yil 21 - aprel kuni sen zo'rlab ,so'ng o'sha qoniga cho'milgan qizni aytayapman,esingdami Botir men senga uning yuqolgani togrisidagi e'lonni bergandim hammasini,chunki sen e'lonlarni tarqataman deb aytganding,o'zingcha dugonamnni toposhga yordam berib jentlmenlik qilmoqchi eding,qotil—deb u tomon zarra qo'rquvsiz yaqinlashdim.
—Bu gaplaring bilan nimani o'zgartira olasan ahir barchasi...—deb gapirishiga yo'l qo'ymay oppoq tinniq yuziga,qachonlardir meni maftun qilishgacha borgan o'sha yuziga uzun tirnoqlarim bilan chang soldim,qoshini yonidan qon sizib chiqishga ulgirib.
—U meni eeeng yaqin dugonam bo'lgan !—deya chinqirdim bor ovozda —Uning hayotan umidi katta,yashashni istardi toshbag'iiiiir—deya yuzini mushukdek tindalashga tushdim,yuzini berkitib meni urushimga qo'yib berdiyu tanasini har yerga olib qochar,turib ketmasdi.
—Qayeringga yuq bo'ldi o'shaning jajji tanasi,qanday ko'zing qiydi uni toptashga hayvooon—deya ozimni butunlay yuqotib uraverdim,to'g'ri kelgan yeriga ,ayniqsa yuzlarini iz qilib tashlagandim.Ular shunaqa vaqtga hozir-u nozirda ,qay go'rdan Anvar paydo bo'ib Botirxonni mendan qutqarib,orqaga tortti.
—Mohina bas qil,tinchlan—derdi u meni yiga olmay,jinniga aylangandim,hatto Anvarniyam qo'llarini qonatib tashladim.
—Uni ruhshunosga ko'rsat —deganini eshittim baqir chaqirim orasida —asablari charchagan.
Yuzi momotaloq bo'lib ketgan Botirning yuzida boyagidek kulgu o'ynamas,mag'zunlik tushgan edi yuziga,zora achchiq so'zlarim muz qalbini sal bo'lasada erita olgan bo'lsa,zarra vijdoni qiynalsa.
—Senlar qotilsanlar,gunohkorsan,jahannamda yonasan hamamsining uvoli tutadi,u behunoh edi....farishat edi...—deya Anvarxoning ko'ksiya mushtlayverardim.Botir ketgan,zalda ovozim chinkillab,aks sado berar,deyarli bog'ilib qolgandim,Anvar esa bag'riga bosgancha ixcham mushtimga va alamdan ko'pchigan gaplarimga o'zini tutib berar edi.Bila olmadim, hushimdan kettimmi yoki uxlab qoldim,balkim Anvarning o'zi uxlatib qo'ydimi chorak vaqttan song' tinchib tanamning bor o'g'irligini uning ustiga tashladim,u esa go'yo parni tutgandek qo'liga olib uzun kresloga yotqizdi.