Shadows of the Stage

Ep¹

Seul tongi odatdagidan ham shovqinli edi. Mashhur idol Jeon Jungkook navbatdagi reklama suratga olish maydoniga ketayotgan edi. Mashina oynasini tushirib, muxlislariga qo'l silkitdi.

— Oppa! Seni yaxshi ko'ramiz!

Jungkook kulib qo'l silkitdi, ammo menejeri darrov oynani yopdi.

— So'nggi kunlarda tahdidli xatlar ko'payib ketdi. Endi ehtiyot bo'lishing kerak.

Jungkook yelka qisdi.

— Men bunga o'rganib qolganman.

Shu payt kompaniya binosi oldiga qora mashina kelib to'xtadi. Undan uzun bo'yli, qora kostyum kiygan yigit tushdi. Uning nigohi sovuq, qadamlaridan esa qat'iyat sezilib turardi.

— Kim Taehyung, — dedi direktor. — Bugundan boshlab Jungkookning shaxsiy qo'riqchisi.

Taehyung boshini qisqa egdi.

— Tanishganimdan xursandman.

Jungkook esa unga boshdan oyoq qarab chiqdi.

— Qo'riqchimi? Menga kerak emas.

— Bu sizning tanlovingiz emas, — Taehyungning ovozi xotirjam edi.

Jungkook pichirlab kuldi.

— Juda sovuqqon ekansiz.

— Ishim shuni talab qiladi.

Kun davomida Taehyung Jungkookdan bir qadam ham uzoqlashmadi. Jungkook esa ataylab uni sinashni boshladi.

— Qahva olib keling.

Taehyung indamay olib keldi.

— Endi muzqaymoq xohladim.

Yana indamay bajarildi.

— Siz hech jahlingiz chiqmaydimi?

— Yo'q.

Jungkook labini burdi.

— Zerikarli ekansiz.

Kechqurun suratga olish tugagach, Jungkook yashirincha orqa eshikdan chiqib ketdi.

— Nihoyat, undan qutuldim...

Ammo uzoq yurishga ulgurmay, qorong'i ko'chada kimdir uning yo'lini to'sdi.

— Nihoyat yolg'iz qolding...

Notanish odam Jungkookning qo'lidan mahkam ushladi.

Jungkook qo'rqib ortga chekindi.

Shu zahoti kimningdir kuchli qo'li uni orqaga tortdi.

Taehyung.

U notanish odamni birgina zarba bilan Jungkookdan uzoqlashtirdi va sovuq nigoh bilan dedi:

— Unga yana yaqinlashsang, oqibati yaxshi bo'lmaydi.

Notanish odam qochib ketdi.

Jungkook hali ham hayajondan nafasini rostlay olmay turardi.

Taehyung esa unga jiddiy qaradi.

— Men sizni himoya qilish uchun shu yerdaman. Boshqa hech qachon yolg'iz chiqib ketmang.

Jungkook birinchi marta uning ko'zlariga tikildi.

Bu sovuq ko'ringan odam aslida har doim uni kuzatib, himoya qilayotganini endigina anglay boshlagandi...

Oradan ikki kun o'tdi.

Jungkook uchun esa eng asabni buzadigan narsa birgina edi.

Kim Taehyung.

Qayerga borsa, u ham ortidan yurardi.

— Men hojatxonaga ham o'zim bora olmaymanmi? — Jungkook jahl bilan qaradi.

— Eshik tashqarisida kutaman.

— Siz robotmisiz?

— Yo'q.

— Unda kuling.

Taehyung bir soniya jim turdi.

— Kerak emas.

Jungkook chuqur xo'rsindi.

— Siz bilan yashash qiyin ekan.

Kunning ikkinchi yarmida Jungkookning raqs mashg'uloti boshlandi.

Tanaffus payti u suv ichayotganida telefoniga noma'lum raqamdan xabar keldi.

«"Qancha qo'riqchi yollama. Baribir senga yetib boraman."»

Jungkookning yuzi oqarib ketdi.

Taehyung buni darrov sezdi.

— Nima bo'ldi?

— Hech narsa.

— Telefonni bering.

— Yo'q.

Taehyung indamay telefonni olib, xabarni o'qidi. Uning nigohi bir zumda jiddiylashdi.

— Bugundan boshlab xavfsizlik ikki baravar kuchayadi.

— Men qamalib yashashni istamayman!

— Sizning istagingizdan ko'ra xavfsizligingiz muhim.

Jungkook indamay boshqa tomonga qaradi.

Kechqurun Jungkook balkon havosiga chiqdi.

Taehyung esa biroz narida turardi.

— Sizning oilangiz bormi? — deb so'radi Jungkook.

— Yo'q.

— Do'stlaringizchi?

— Ishim sabab ko'p narsadan voz kechganman.

Jungkook ilk bor uning ovozida yolg'izlikni sezdi.

— Demak, siz ham yolg'iz ekansiz...

Taehyung javob bermadi.

Ertasi kuni aeroport.

Muxlislar juda ko'p edi.

Birdan olomon orasidan niqob taqqan bir kishi xavfsizlik to'sig'ini yorib o'tdi va Jungkook tomon yugurdi.

— Jungkook!

Hamma sarosimaga tushdi.

Taehyung bir lahzada Jungkookni orqasiga tortib, uning oldiga qalqondek turdi.

Notanish odam qo'lidagi buyumni chiqarishga ulgurganida xavfsizlik xodimlari uni ushlab qolishdi.

Jungkookning yuragi qattiq ura boshladi.

Taehyung esa uning yelkasiga qo'l qo'ydi.

— Sizga hech narsa bo'lmadi.

Jungkook uning qo'liga qaradi.

Bu qo'l yana bir bor uni xavfdan asrab qolgandi.

Va u ilk marta ichida g'alati bir ishonch paydo bo'lganini his qildi...

Aeroportdagi voqeadan keyin hamma narsa o'zgargandek edi.

Jungkook endi Taehyungni faqat qo'riqchi sifatida ko'rmay qo'ydi.

Har safar Taehyung uning oldida tursa, ichida tushunarsiz iliqlik paydo bo'lardi.

Bir kuni suratga olish ishlari kechgacha davom etdi.

Jamoa tarqala boshlaganida Jungkook ataylab sekin yurdi.

— Taehyung.

— Ha?

— Bugun birga ovqatlansak bo'ladimi?

Taehyung hayron bo'ldi.

— Agar xohlasangiz.

Kichkina restoran.

Jungkook tinmay gapirardi, Taehyung esa odatdagidek sokin tinglardi.

— Bilasizmi... siz avval juda qo'rqinchli ko'ringansiz.

Taehyung kulimsiradi.

— Rostdanmi?

Bu uning birinchi tabassumi edi.

Jungkook bir lahza unga tikilib qoldi.

"Demak, u kulsa bunchalik chiroyli bo'lar ekan..."

Oradan bir hafta o'tdi.

Jungkook o'zini alday olmadi.

U Taehyungni sevib qolgan edi.

Ammo bu hisni ichida saqlash tobora qiyinlashardi.

Kechqurun ular kompaniya tomida turishardi.

Shahar chiroqlari yulduzlardek yaraqlardi.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Taehyung... sizga bir gap aytsam bo'ladimi?

— Eshitaman.

— Men ilgari sizni yoqtirmasdim.

Taehyung indamadi.

— Lekin... siz meni har safar himoya qilganingizdan keyin... sizni boshqacha ko'ra boshladim.

Taehyungning nigohi Jungkookdan uzilmadi.

Jungkookning yuragi tez ura boshladi.

— Men... sizni sevib qoldim.

Atrof jimjit bo'lib qoldi.

Taehyung uzoq vaqt hech narsa demadi.

Nihoyat u sekin gapirdi.

— Jungkook... siz men himoya qilishim kerak bo'lgan odamsiz.

Jungkookning ko'zlaridagi quvonch asta-sekin so'na boshladi.

— Demak... javobingiz yo'qmi?

Taehyung og'ir xo'rsindi.

— Men hislarimni ishimdan ustun qo'ya olmayman.

Jungkook boshini egdi.

— Tushundim...

U ortiga burilib ketdi.

Taehyung esa uning ortidan qarab qoldi.

Jungkook bilmasdi...

Taehyung ham allaqachon unga befarq emas edi.

Lekin uni sevish... Jungkookni yanada katta xavfga qo'yishidan qo'rqardi.