𝙊𝙣𝙡𝙮 𝙢𝙞𝙣𝙚
Kuzning sovuq shamoli Jungkookning yuziga urilar, ammo uning ichidagi alam bundan ham sovuqroq edi.
Qo'lidagi g'ijimlangan qog'ozni axlat qutisiga uloqtirdi.
— Baribir... men uchun hech qachon joy bo'lmagan ekan...
U sekin ortiga o'girilib, boshqa tomonga yurib ketdi.
Taehyung Yoongining yoniga borib mashinaga o'tirdi.
Yoongi mashinani yurgizar ekan, kulib qaradi.
— Nima bo'ldi? Yana o'quvchilaring ushlab qoldimi?
Taehyung xavfsizlik kamarini taqib kuldi.
— Ha. Bir o'quvchim hamyonimni olib chiqib berdi. Stol ustida unutib qoldiribman.
— Sening shu odating hech o'zgarmaydi.
— Yaxshiyam sen eslatib turasan.
Yoongi uning qo'lini bir lahza ushlab qo'ydi.
— Bugun oyimnikida hamma seni kutyapti.
Taehyung:
— Bilaman. Kech qolmaylik.
Mashina asta-sekin Yoongining ota-onasi uyiga qarab yo'l oldi.
━━━━━━━━━━━━━━
Uy eshigi ochilishi bilan Yoongining onasi ularni quchoq ochib kutib oldi.
Taehyung odob bilan egilib salom berdi.
Yoongining otasi ham kulib kutib oldi.
— Kelinglar, dasturxon tayyor.
To'rtalasi birga ovqatlanishdi. Suhbat davomida Yoongining onasi so'radi:
— Ishlaring yaxshimi, Taehyung?
O'quvchilarim bilan imtihonlarga tayyorgarlik ko'ryapmiz.
Yoongi kulib qo'shib qo'ydi:
— U hatto uyda ham daftar tekshiradi.
Hamma kulib yubordi.
━━━━━━━━━━━━━━
Mehmondan qaytgach, uyga kirishdi.
Taehyung pal'tosini yechib divanga o'tirdi va chuqur xo'rsindi.
Yoongi oshxonadan ikki stakan coffee olib chiqdi.
Yoongi coffeeni uning oldiga qo'ydi.
— Bugun juda ko'p darsing bo'ldimi?
— Ha... Lekin o'quvchilarimning natijasi yaxshilanayotganini ko'rib charchoq bilinmaydi.
— Sen doim shunday mehribon ustoz bo'lgansan.
Taehyung kulimsirab Yoongining qo'lini ushladi.
— Siz bo'lmaganingizda buning uddasidan chiqolmasdim.
— Axir juftliklar bir-birini qo'llab-quvvatlashi kerak.
Taehyung uning yelkasiga boshini qo'ydi.
— Rahmat... doim yonimda bo'lganingiz uchun.
deb Taehyung gapini tugallagach Yoongi uni oldiga yaqinlashdi, va... Lablar orqali yaqinlasha boshladi
Yoongi Taehyungni oʻpib tili Taehyungni ichida sayr qilardi.
Taehyung ham Yoongi sekinlik bilan javob qaytarardi.
Xonani faqat boʻsa ovozi qumshab oldi...
Koʻp vaqt oʻtmay Yoongi Taehyungni koʻtarib yotoq tomon olib ketdi.
Yotoq xona eshiklarini astalik bilan itarib ichkariga Taehyungni koʻtargancha olib kirdi. Va astalik bilan yotoqga yotqizdi.
Yoongi Taehyungni qoʻllarini mahkam ushlagancha boʻsani chuqurlashtirdi.
Va Taehyungni shimdagi замокni yechib ichkarida endigina uygʻonyotgan aʼzoni tashqari chiqardi.
Va qoʻli bilan uygʻotardi. Lablari Taehyungning lablari bilan band boʻlsa qoʻli aʼzosi bilan band edi.
Ikki yigit oʻrtasidagi aloqa yanada yaqinlashib borardi.
Yoongi Taehyungni kiyimlarini yechdida shimini esa oyogʻi bilan bir deganda yechib irgʻitdi.
Taehyung Yoongining boʻynidan mahkam quchardi.
Yoongi Taehyungni засоз oʻrnini yangiladi.
Yoongi Taehyungni aʼzosiga taginar ekan Taehyungni nolasi tabora kuchayar qoʻllari bilan yotoq ustini qisardi.
Yoongi ustidagi kiyimlarni yechdi. Va Taehyungni ustiga oʻzini otdi.
Yoongidan oldin aʼzosi Taehyungni aʼzosi bilan uchrashdi.
Taehyung Yoongi bilan joy alishdi.
Yoongini oʻpib aʼzosi bilan oʻyanadi.
Yoongi aʼzosini oʻynayotgan Taehyungni asta pastga egdi.
Taehyung Yoongi nima demoqchiligini tushundi va uning aʼzosini ogʻziga oldi.
Bu safar Yoongi nola qila boshladi.
Ushbu zavq Yoongini yanada hirslantirardi.
Yoongi 5 minut davom etgan mnetdan keyin Taehyungni yana joyiga yotqizdi. Va uni butun tanasi boʻylab boʻsa olib chiqdi.
Koʻkrak oldiga kelgach Taehyung lablarini mahkam tishlab nola qildi.
Yoongi Taehyungni qoʻllarini "x" holatiga solib mahkam ushladi.
Va ortiga barmoqlarini birin-ketin joylashtirdi.
Taehyung bu vaqtda koʻp qoʻllari va lablarini tishlab oladigan odati bor edi.
Ammo Yoongi bunga yoʻl qoʻymay uni ogʻzini yana band qildi.
Koʻp oʻtmay Yoongining barmoqlari oʻrnini uning aʼzosi egalladi.
Xona ichi endi faqat ikki erkak oʻrtasidagi aloqa ovoziga toʻldi.
Va ikki yigit nolalari butun uyni qamrab oldi...
Taehyung odatdagidek darsni boshlab yubordi. Ammo bir narsa g'alati edi.
"Odatda u hammadan oldin kelardi..." deb o'yladi Taehyung.
Oradan bir hafta o'tdi.
Taehyung sinf jurnaliga qarab qo'ydi.
— Jungkook ketma-ket yetti kun dars qoldirdi...
Markaz rahbari yoniga kelib dedi:
— U telefon qilib, boshqa markazga o'tayotganini aytibdi.
"Men biror noto'g'ri gap aytdimmi?.."
Maktabda oraliq imtihon natijalari e'lon qilindi.
— Birinchi o'rin... Jeon Jungkook!
Avvallari oxirgi o'rinlarda yuradigan bola endi hammadan yuqori natija ko'rsatgandi.
Jungkook esa xotirjamgina sertifikatini oldi.
Yuzida tabassum yo'q edi.
Faqat bitta fikr bor edi.
"Endi hech kimning yordami kerak emas."
O'sha kuni kechqurun Taehyung tasodifan maktab oldidan o'tayotgan edi.
Darvoza yonida qo'lida kitob ushlab turgan Jungkookni ko'rdi.
Jungkook asta boshini ko'tardi.
Uning nigohi ilgarigidek iliq emas edi.
— Seni tabriklayman. Natijalaringni eshitdim. Juda faxrlanadigan darajada o'sibsan.
Jungkook sovuqqina javob berdi.
— Nega darslarga kelmay qo'yding?
Jungkook bir necha soniya jim turdi.
Jungkook kulimsiradi.
Ammo bu kulgi avvalgidek beg'ubor emas edi.
— Ba'zi joylarda ortiqcha odam bo'lib qolmaslik kerak ekan.
Taehyung uning gapidan nimadir yashirin ma'no borligini sezdi.
— Menga kech qolayapti. Men ketdim.
Jungkook bosh egib, Taehyungning yonidan o'tib ketdi.
Taehyung esa uning ortidan uzoq tikilib qoldi.
Ichida tushunarsiz og'irlik paydo bo'ldi.
"Nega u bunchalik o'zgarib qoldi?.. Men nimanidir o'tkazib yubordimmi?"
Shamol yana esdi.
Ammo bu safar sovuq faqat kuz havosida emas, balki ikki inson orasidagi masofada ham sezilib turardi.
