Kuzgi Simfoniya
Seul shahrining chetroqdagi shinamgina "Aura" kafesida doim klassik musiqa past ovozda yangrab turardi. Tashqarida maydalab yog‘ayotgan kuzgi yomg‘ir ko‘chalarni yaltiratib ko‘rsatar, kafening shisha derazalarida esa mayda tomchilar raqsga tushardi.
Areum deraza yonidagi sevimli stolida o‘tirgancha, noutbugida o‘zining yangi kitobi uchun g‘oyalar qidirardi. U yozuvchi edi. Bugun nimagadir ilhom kelmas, u nigohini tashqaridagi yomg‘ir tomchilariga qaratdi. Shu payt kafening eshigiga osilgan mayda qo‘ng‘iroqcha chalindi. Ichkariga bo‘yi baland, ustiga uzun jigarrang palto kiygan va bo‘yniga qalin sharf o‘ragan yigit kirib keldi.
Bu Taehyung edi. U shahar san’at galereyasida direktor (shunaqa dsayam boʻlad) bo‘lib ishlar, dunyoga o‘zgacha, estetik nigoh bilan boqar edi. Uning uzun barmoqlari orasida qadrdon fotoapparati bor edi. Taehyung atrofdagi odamlarni kuzata turib, birdan nigohi yomg‘irga tikilib, chuqur xayolga tolgan Areumga tushdi. Uning yuziga tushib turgan yumshoq chiroq nuri va ko‘zlaridagi mayuslik Taehyungning san’atkor qalbini junbushga keltirdi. U beixtiyor fotoapparatini ko‘tardi va linzani Areumga to‘g‘rilab, tugmachani bosdi.
Ovoz past bo‘lsa-da, sokin kafeda Areumga eshitildi. U cho‘chib boshini burdi va o‘zini rasmga olayotgan kelishgan yigitga ko‘zi tushdi. Uning yonoqlari darhol qizardi. Taehyung noqulay ahvolga tushib, xijolatli tabassum qildi va sekingina Areumning stoliga yaqinlashdi.
— Kechirasiz, — dedi Taehyungning ovozi baxmaldek mayin va yoqimli eshitildi.
- Men sizni ranjitmoqchi emasdim. Shunchaki... chiroq nuri va siz yaratgan manzara shunchalik mukammal ediki, suratga olmay ilojim qolmadi.
Areum uning samimiy ko‘zlariga qarab, jahl qilolmadi. Aksincha, yuragi biroz tezroq ura boshlaganini his qildi.
— Shunaqami? — Areum biroz jilmydi.
— Ko‘rsam boʻladimi?
Taehyung mamnuniyat bilan fotoapparat ekranini Areumga ko‘rsatdi. Suratda Areum haqiqatan ham sehrli ko‘rinardi. Go‘yoki kitoblardagi ertaknamo malikalardek.
— Voy, bu judayam chiroyli... — pichirladi Areum.
— Ismim Areum
— Men esa Taehyung. Agar ruxsat bersangiz, bu qo‘polligimni yuvish uchun sizga bir finjon qahva olib bersam?
Areum bosh silkidi. Taehyung uning qarshisiga o‘tirdi. Ikki begona inson o‘rtasidagi suhbat go‘yoki yillar davomida bir-birini tanigandek oson va tabiiy boshlandi. Ular san’at, kitoblar va yomg‘ir haqida soatlab gaplasha olishlarini tushunib yetishdi. Taehyungning har bir gapi, Areumning har bir kulgisi shinam kafedagi havoni shirin muhit bilan to‘ldirdi.
Kafening narigi burchagida, peshtaxta ortida butunlay boshqa bir dunyo bor edi. Areumning eng yaqin, qadrdon dugonasi Bora shu kafeda barista bo‘lib ishlardi. Ular bolalikdan beri xuddi opa-singildek yaqin edilar, bir-biridan hech qanday sirni yashirishmasdi. Bora xushchaqchaq, har doim energiyaga to‘la va atrofdagilarga baxt ulashuvchi qiz edi. U qahva tayyorlayotganda ham ohista qo‘shiqlarga moslab tebranib qo‘yardi.
Shu payt kafega shoshilib, yomg‘irdan biroz ho‘l bo‘lgan Jimin kirib keldi, Jimin raqs ustozi bo‘lib, yaqin atrofdagi studiyada mashg‘ulotdan qaytayotgan edi. U charchagan, ammo ko‘zlarida hamon o‘sha olov yonib turardi. Eng qizig‘i, Jimin va Taehyung ham xuddi Bora va Areumdek eng yaqin, ajralmas do‘stlar edilar. Ular bugun shu kafeda uchrashishni rejalashtirishgandi, ammo Jimin biroz kechikayotgan edi.
Jimin peshtaxtaga yaqinlashib, sochini orqaga silkidi. Uning bu harakati shu qadar nafis ediki, Bora bir soniyaga nafas olishni ham unutdi.
— Salom! Menga eng shirin karamelli macchiato (italyancha qahva) bera olasizmi? — dedi Jimin ko‘zlari qisilib, dunyodagi eng samimiy tabassum bilan.
Uning bu "ko‘z-tabassumi" Boraning yuragiga to‘g‘ri borib tegdi.
— Albatta! Hozir zudlik bilan tayyorlayman.
Bora o‘zini qo‘lga olishga harakat qilib, chaqqonlik bilan ishga kirishdi. Bora qahva ustiga sutli ko‘pikdan chiroyli qilib yurakcha shaklini chizdi. Jimin buni ko‘rib, yanada kengroq jilmydi.
— Rahmat. Bu juda ajoyib chiqibdi. Siz nafaqat barista, balki rassom ekansiz, — dedi Jimin qahvadan bir ho‘plab.
— Shunchaki mijozlarimizning kayfiyatini ko‘tarishni yaxshi ko‘raman, — javob berdi Bora yuzlari qizarib.
Jimin qahvasini ichib bo‘lgach ham ketgisi kelmadi. Kafeda odam kamligidan foydalanib, u Bora bilan gaplasha boshladi. Jimin o‘zining raqslari haqida gapirdi, hatto Boraga tushuntirish uchun qo‘llari bilan nafis harakatlarni ko‘rsatib berdi. Bora esa qahva donachalari va shirinliklar sirini so‘zlab berdi. Ular gaplashayotganda, kafeda kutilmaganda juda mayin va sokin valsi musiqasi chalina boshladi.
Jimin ko‘zlarini qisib, Boraga qaradi va kutilmaganda qo‘lini uzatdi.
— Menga o‘z raqsingizni ko‘rsatishga va’da bergandingiz. Keling, shu musiqaga shunchaki birga qadam tashlaymiz? — dedi Jimin yarim hazil, yarim chin ohangda.
Bora atrofga qaradi, kafe tinch, yagona mijozlar esa o‘z dunyosi bilan band bo‘lgan Areum va o‘sha notanish yigit edi. U tabassum qildi va qo‘lini Jiminning issiq kaftiga qo‘ydi. Peshtaxta ortidagi kichik maydonchada Jimin Borani muloyimlik bilan yetakladi.
Ularning qadamlari musiqaga mos to‘g‘ri keldi, qarashlarida esa so‘zsiz bir yaqinlik paydo bo‘ldi. Bu shunchaki raqs emas, balki ikki qalbning mukammal uchrashuvi edi.
Vaqt qanday o‘tganini hech kim sezmadi. Yomg‘ir asta-sekin tindi, shahar uzra oqshom cho‘kdi.
Taehyung Areum bilan suhbatdan shu qadar sarmast ediki, o‘zining eng yaqin do‘sti Jiminni kafeda kutayotganini butunlay unutib qo‘yganini endi payqadi. U atrofga qarab, Jiminni peshtaxta yonida, o‘sha maftunkor barista qiz bilan birga kulishib, hatto raqsga tushayotganini ko‘rib jilmaydi.
— Jimin! — chaqirdi Taehyung kulib.
— Sen kelib bo‘lganmiding? Nega meni chaqirmading?
Jimin va Bora ortlariga o‘girilishdi. Jimin o‘zining eng yaqin do‘sti Taehyungni, Bora esa o‘zining sirdoshi va dugonasi Areumni ko‘rib hayratdan qotib qolishdi.
— Areum?! Sen bu yerda nima qilyapsan? — so‘radi Bora ko‘zlari katta-katta bo‘lib.
— Bora? Sen uni taniysanmi? — hayron bo‘lib so‘radi Areum ham.
— Bu mening eng yaqin do‘stim Taehyung! — dedi Jimin kulib, Taehyungning yelkasiga qo‘lini tashlab.
— Bu esa mening eng yaqin dugonam Areum! — deb javob berdi Bora ham quvonchini yashirolmay.
To‘rtovlon bitta katta stol atrofida yig‘ilishdi. Endi suhbat yanada qizg‘in, quvnoq va samimiy tus oldi. Ikki guruh eng yaqin do‘stlar endi bir joyga jam bo‘lishgandi.
Taehyung va Jimin o‘zlarining ko‘p yillik qadrdonliklari haqidagi qiziqarli voqealarni aytib berishsa, Areum va Bora birgalikdagi bolalik va talabalik yillarini eslashdi. Kafedagi muhit chinakam baxt va muhabbat hidi bilan to‘ldi.
Taehyung sekingina stol tegidan Areumning qo‘lini ushladi. Uning barmoqlari nozik va biroz sovuq edi. Taehyung uni isitish uchun mahkamroq qisti. Areum unga qarab, ko‘zlari bilan "rahmat" degandek shirin jilmaydi. Ularning sevgisi xuddi qadimgi klassik romanlardek sokin va chuqur edi.
Narigi tomonda esa Jimin va Bora hali ham bir-birlariga hazil qilishar, Jimin har gal gapirganda Boraning sochlarini qulog‘i ortiga to‘g‘rilab qo‘yishni unutmadi. Ularning munosabati esa yorqin, dinamik va rang-barang ohangda rivojlanayotgandi. Kafedan chiqish vaqti kelganida, shahar chiroqlari porlab turardi. To‘rt yosh yigit-qiz ko‘chaga chiqishshdi.
— Bugungi kun uchun rahmat, Areum, — dedi Taehyung past ovozda, uning ko‘zlarida cheksiz mehr bor edi. — Ertaga galereyada uchrashamiz, xo‘pmi?
— Albatta, — deb javob berdi Areum tortinibgina.
Jimin esa Boraga yaqinlashib, uning qo‘liga kichik bir qog‘ozcha qistirdi. Unda uning telefon raqami bor edi.
— Ertaga karamelli macchiatto birga ichamiz, ammo bu safar mijoz sifatida emas, balki uchrashuvda, — dedi Jimin ko‘z qisib.
Kuzgi sovuq havo ularning qalbidagi iliqlikni so‘ndira olmadi. To‘rtta yosh qalb — ikki juft eng yaqin do‘stlar o‘sha oqshom uylariga butunlay boshqa inson bo‘lib qaytishdi. Ularning har biri o‘z hayotining eng go‘zal va mukammal hikoyasini birgalikda yozishni boshlagan edi.
Bu ff da pachiti hot qoʻshmiman!
Unday fanfiklardan zerkdm. endi bunaqa janrda sinab koʻrmoqchiman! Maroqli mutolaa!