♥︎ 𝐇𝐞𝐚𝐫𝐭𝐛𝐞𝐚𝐭 𝐚𝐭 𝐑𝐞𝐝𝐥𝐢𝐧𝐞 ♥︎
Bozorliklarimni olib chiqayotganimda, qarshimda umuman kutmagan inson — Hari turardi.
Uni ko‘rishim bilan indamay yonidan o‘tib ketdim. To‘g‘risi, qilgan ishidan hali ham xafa edim. Ammo uning buning uchun o‘z sabablari bo‘lganini ham bilardim. Shunday bo‘lsa-da, uni bunchalik oson kechira olmasdim.
— "Kut, Minjeong!" — dedi u bilagimdan ushlab. Men unga qarab o‘girilganimda, u asabiy jilmaydi. — "Menga qara... Rostdan ham juda afsusdaman, maylimi? Men ahmoqlik qildim. Faqat... iltimos, meni kechir."
Gapini tugatmasidanoq ko‘zlariga yosh keldi. Buni ko‘rib, yuragim yumshadi.
— "Yaxshi, yig‘lama. Ha, sendan xafaman. Lekin nima qilganingni va nega shunday yo‘l tutganingni tushunaman."
Shunday deb uni bag‘rimga bosdim. Hari esa yig‘lagancha meni mahkam quchoqladi.
Har kim kechirilishga loyiq. Shu fikr xayolimdan o‘tganda, esimga birinchi bo‘lib Jungkook keldi.
— "Hari, buning o‘rnini bosishing kerak."
— "Unda men bilan Jungkookning poygasiga bor. Keyin seni mehmon qilaman."
— "Rostdanmi?" — deb so‘radim.
— "Faqat iltimos, kel, Minjeong."
— "Mayli. Faqat akangning yuzini ko‘rishni istamayman."
— "Unda ko‘zingni bog‘lab olib boraman." — dedi.
Nega rozi bo‘ldim? Axir uni ko‘rishni xohlardim.
Kiyimlarimni titkilab chiqdim. Ko‘pchiligi kir edi. Eng mos keladigani esa Hari uyida, Jungkook bilan ilk bor gaplashgan kechada kiygan ko‘ylagim edi.
Oxiri o‘sha ko‘ylakni kiyib, o‘zimni tartibga keltirdim.
— "Senga 50 dollar berdim, mittivoy. Umid qilamanki, bunga arziydi." — dedim Hariga.
— "Ishonaver. Hammasini hal qildim."
Men uning nigohiga ergashdim va o‘sha payt Minjeong kirib kelayotganini ko‘rdim.
Dubulg‘amni kiyib, qizil mashinamga o‘tirdim.
U Hariga jilmaydi. Keyin menga qaradi.
Bugun u juda chiroyli ko‘rinardi. Agar o‘zimni qo‘lga olmasam, oyoqlarim bo‘shashib qoladigandek edi. Axir poygada gazni bosishim kerak.
Minjeong xo‘rsinib, Hari yoniga o‘tirdi. Nigohi Jungkookning qizil-qora poyga mashinasidan uzilmasdi.
Mashinalar bir-birini quvib o‘tayotgan, yuragi esa hayajondan qattiq urardi. U ichida faqat bitta narsa so‘radi — Xudo Jungkookni asrasin.
Tomoshabinlarning barchasi hayajondan joyida o‘tira olmasdi. Jungkook esa tobora oldinga intilib borardi.
Tishlarini mahkam qisgancha tezlikni oshirdi va barcha mashinalarni ortda qoldirib ketdi.
Jungkook marrani birinchi bo‘lib kesib o‘tdi.
Minjeongning lablarida beixtiyor tabassum paydo bo‘ldi.
Jungkookning otasi Minjeongga qisqacha jilmayib qo‘ydi. Minjeong ham jilmaydi, ammo odatdagidek u yana e'tiborsiz qoldirildi.
Ammo Jungkookning onasi unga iliq tabassum bilan qaradi.
Minjeong ham tabassum bilan javob qaytardi.
Shundan so‘ng hamma Jungkook mukofotini qabul qiladigan joy tomon yo‘l oldi.
— "Bugun kelganingiz uchun barchangizga rahmat!" — dedi Jungkook mikrofonni olib. Hamma, jumladan Minjeong ham uni olqishladi.
— "Men o‘n besh yoshimdan beri poyga bilan shug‘ullanaman. Juda ko‘p mukofotlarni qo‘lga kiritganman. Lekin o‘n to‘qqiz yoshimda yo‘qotgan mukofotimning o‘rnini hech biri bosa olmaydi."
Buni aytar ekan, u to‘g‘ri Minjeongga qaradi.
— "Men xato qilgan edim. Eng qimmatli mukofotimni yo‘qotdim. Va bugun uni qaytarib olish uchun shu yerdaman."
Bu gap Jungkookning otasini larzaga soldi.
Ko‘zlariga yosh to‘lgan Minjeong sekin u yerdan chiqib ketdi.
Jungkook esa mikrofonni qo‘yib, uning ortidan ketmoqchi edi, ammo jurnalistlar uni darhol o‘rab olishdi.
Jungkook Minjeong albatta kelishini bilardi va bugunni uning kuni qilishga qat'iy qaror qilgandi.
U Chaeyoungga hammasini aytib bo‘lgandi va u bunga rozi bo‘lgan edi.
Endi faqat hammasi o‘z o‘rniga tushishi qolgan edi.
Jungkook juda asabiy edi. Yuragi tez urardi.
Har bir nafasi Minjeong bilan bog‘liq edi.
Qurbongoh oldida turib atrofga qaradi.
Nihoyat, ko‘zlari yoshga to‘lgan Minjeongni ko‘rdi.
Shu zahoti otasidan yanada nafratlanib ketdi.
U bularning barchasiga sababchi edi.
Hatto Minjeongni ham to‘yga taklif qilgandi.
Minjeong boshini egib turardi, Jungkook esa undan ko‘z uzolmasdi.
— "Jungkook, bu ahmoqlikni bas qil." — dedi u mehmonlar shubhalanmasligi uchun soxta tabassum bilan.
Jungkook indamadi va yuzini boshqa tomonga burdi.
Bu otasini yanada jahli chiqardi.
Chaeyoung yo‘lak bo‘ylab kirib keldi.
Ammo u kelinlik libosida emasdi.
U sahnaga chiqib, mikrofonni qo‘liga oldi.
— "Salom. Men kelinman... Yoki kelin bo‘lishim kerak edi."
Jungkook unga dalda beruvchi bosh irg‘adi.
Chaeyoung jilmayib, otasiga yuzlandi.
— "Dada, men bu nikohni xohlamayman. Hech qachon xohlamaganman. Jungkook ham xohlamaydi."
Shunday deb mikrofonni Jungkookga uzatdi.
Otasi uning oldiga yurmoqchi bo‘lganida, Namjoon uni to‘xtatdi.
— "Siz endi dam olganingiz ma'qul." — dedi Jin.
Jungkookning nigohi Minjeongni topdi.
— "Bugun vaqt ajratib kelganingiz uchun barchangizga rahmat. Ammo bugun bo‘lishi kerak bo‘lgan bu to‘y... bo‘lmaydi."
— "Bir necha oy oldin otam menga uylanishimni aytdi. Men esa unga ishondim. To‘g‘rirog‘i, ishonishni xohlamadim. Nega?"
Hamma jim bo‘lib uni tinglardi.
Minjeongning ko‘z yoshlari esa tinmay oqardi.
— "Chunki men sevib qolgandim. Juda qattiq sevib qolgandim." — dedi Jungkook titroq ovozda.
— "O‘sha paytda hech narsa qila olmadim. Endi esa qilaman."
Shunday deb Minjeong tomon yurdi.
Atrofdagilar shivirlay boshlashdi.
Jungkook uning qo‘lidan ushlab, o‘ziga tortdi va lablaridan ohista o‘pdi.
Zaldagilar asta-sekin qarsak chalib, ularni olqishlay boshlashdi.
Jungkookning onasi ko‘z yoshlarini artdi.
So‘nggi bir necha kun davomida o‘g‘lining boshqa birov bilan turmush qurayotganini o‘ylab yuragi ezilgandi.
Endi esa yuzida chinakam tabassum paydo bo‘ldi.
Peshonalari bir-biriga tegib turgan holda Minjeong yig‘lab yubordi va uning ko‘ksiga yengil urdi.
— "Sen haqiqiy tentak poygachisan."
Jungkook kulimsirab yana uni bag‘riga tortdi.
— "Sen esa faqat mening kitobxonimsan."
U barchaning ko‘z o‘ngida Minjeongni yana bir bor o‘pdi va unga bergan va'dasini bajardi.
— "Nima o‘qiyapsan?" — deb so‘radi endi erim bo‘lgan Jungkook. Men esa asabiy jilmaydim.
— "Shunchaki romanmi?" — dedi u yonimga yaqinlashib. Men kitobni yopayotganimda, u kulib uni qo‘limdan tortib oldi.
— "Jungkook! Qaytar!" — deb kulgancha uning ortidan yugurdim. U esa kitobning ochiq turgan sahifasini o‘qib yubordi.
Labining chetida kulgi paydo bo‘ldi. Men esa uyalganimdan yonoqlarim qizarib ketdi.
— "Demak, shunday romanlarni o‘qiyapsan-a?" — dedi u menga yaqinlasharkan.
Men esa orqaga tisarila boshladim va devorga borib taqaldim.
— "Uni haqiqiy hayotda ham takrorlashimni xohlaysanmi?" — dedi u hazillashib.
— "Bu... yo‘q." — dedim xijolat bo‘lib.
— "Baribir seni devorga tirab turibman-ku." — dedi.
Keyin meni qo‘liga ko‘tarib yotoqxonaga olib bordi.
Meni karavotga yotqizib, peshonamdan bir necha marta mehr bilan o‘pdi.
— "Jin ursin seni, Taehyung!" — dedi Jiya, ko‘zlari yoshga to‘lib. — "Ishonolmayman, dada yana yubileyimizni unutibdi."
Hari kulib, qizining boshiga yengil urdi.
— "Qizimni urma, tentak." — dedi u hazillashib va tashqariga chiqib ketdi.
Bu orada Jungkook va Minjeong kulib turishardi.
Taehyung jahli chiqib, ularga yostiq otdi.
So‘ng xotinining oldiga borib, uni orqasidan quchoqladi va gullarni uzatdi.
— "Kechir, maylimi? Men faqat seni baxtli qilishni xohlagandim. Xato qilibman." — dedi.
Keyin qulog‘iga sekin nimadir shivirladi. Bu gap Taehyungni bir zum qotirib qo‘ydi. Hari esa kulib, chiqib ketdi.
— "Voy, ancha sho‘xsan-ku." — dedi Taehyung uning ortidan ergashib.
Ko‘zguga qarab chuqur xo‘rsindim. So‘ng jilmayib, yetti oylik homilador qornimni mehr bilan siladim.
Hali ham yetti oylik homilador ekanimga ishonolmasdim.
Ichimda mitti qizalog‘imiz ulg‘ayayotgandi.
Bu tuyg‘u ta'riflab bo‘lmas darajada edi. Bir paytlar o‘zimni shunday holatda tasavvur ham qilmagan edim. Endi esa shu hayotni yashayotgandim.
Sochimga qisqich taqayotganimda, birdan oyog‘im yerdan uzildi.
— "Salom, malikam." — dedi Jungkook, yuzimdan o‘pib meni pastga olib tusharkan.
— "Salom, chiroyli yigit. Buncha erta qaytding?" — dedim kulib.
— "Erim xotinini sog‘insa yomonmi?"
Shunday deb meni divanga ehtiyotkorlik bilan o‘tqazdi.
Homilador bo‘lganimdan beri Jungkook yanada mehribon va g‘amxo‘r bo‘lib qolgandi.
U oyoqlarimni sekin uqalab, paypog‘imni kiydirdi.
Hech qachon hech kimni bunchalik sevmagandim.
Aslida u hayotimdagi birinchi sevgan inson edi.
U menga qarab bosh barmog‘ini ko‘tardi.
— "Bugun qaysi kunligini eslayapsanmi?"
Voy... Bugun nima edi o‘zi? Tug‘ilgan kunmi? Yo‘q... Yubileymi? Yo‘q... To‘xta... Bolamiz tug‘ilayaptimi? Yo‘q, Jungkook, o‘zingni bos!
— "Zo‘r. Unda kechqurun ko‘rishamiz." — dedi va yuzimdan o‘pdi.
Men esa xonadan asta chiqib, darrov Jiminga qo‘ng‘iroq qildim.
— "Minjeong mendan bugungi kunni eslaymanmi deb so‘radi. O‘zim ham bilmayapman! Telba bo‘lib qoldim!"
Xona bo‘ylab u yoqdan bu yoqqa yurardim.
Uni xafa qilishni xohlamasdim.
Ayniqsa, u farzandimizni ko‘tarib yurgan paytda.
Chuqur nafas olib, u sezmasidan uydan chiqib ketdim.
Peshtaxta ortidagi yoshi katta ayolga jilmaydim.
Atrofga qarab, bir nechta yo‘lbars liliyalarini ko‘rdim va ularni olishni so‘radim.
Ayol ularga oq atirgullar va gipsofilalarni ham qo‘shib, och pushti rangli guldasta tayyorladi.
U guldastani uzatar ekan dedi:
— "Bu guldasta iliqlik, ishonch va abadiy muhabbatni anglatadi. Uni juda sevsangiz kerak?"
— "Erim ham xuddi sizdek edi. Jasur, yosh va kelishgan. U ham gullarni juda yaxshi ko‘rardi. Shuning uchun hamon shu yerda ishlayman."
Men uning xotiralariga mehr bilan jilmaydim.
Pulni uzatayotganimda u menga yana bitta atirgul qo‘shib berdi.
— "Yaxshi yigitsiz. Bir kuni xotiningizni olib keling."
Do‘kondan chiqib sovg‘alar do‘koniga bordim.
Minjeongga yoqadi deb o‘ylagan bir nechta sovg‘alarni oldim.
Biz uchun bir xil bilaguzuklar.
Yana anchadan beri xohlayotgan yeguliklarini ham sotib oldim.
Qo‘llarim to‘la sovg‘alar bilan uy eshigiga keldim.
Eshik ochilishi bilan gapira boshladim.
— "Malikam, kechir. Bugun nima kunligini eslolmadim. Lekin senga yoqadigan narsalarning hammasini oldim. Seni juda yaxshi ko‘raman..."
Hammasi stol atrofida choy ichib o‘tirishardi.
O‘zimni kulishdan to‘xtata olmadim.
Bu odam meni qanday xursand qilishni juda yaxshi bilardi.
Uni yanada qattiq sevib ketdim.
Qo‘lidan ushlab ichkariga tortdim.
— "Asalim, bugun mening emas, sening tug‘ilgan kuning. Tug‘ilgan kuning bilan."
U hayrat bilan menga, keyin esa kulayotgan Jiminga qaradi.
— "Xudoga shukur... Juda qo‘rqib ketgandim." — dedi.
Men kulib, qo‘lidagi sovg‘alarni oldim.
— "Yo‘q. Bugun sen haqingda." — dedim peshonasidan o‘pib.
— "Gullar uchun rahmat. Endi tug‘ilgan kun tortingni kesish navbati seniki."
Jungkook sovg‘alarni joyiga qo‘ygach, men uning yoniga bordim.
Orqasidan quchoqlab, boshimni yelkasiga qo‘ydim.
— "Bilasanmi, sendagi eng yaxshi fazilat nima?"
— "Sen hech qachon avval o‘zingni o‘ylamaysan. Doim meni birinchi o‘ringa qo‘yasan."
Yuzimni ikki kafti orasiga olib dedi:
— "Sen mening mas'uliyatimsan. Sen mening sevgimsan. Sen mening malikam va farzandimizning onasisan. Butun hayotim sening atrofingda aylanadi."
— "Ba'zida o‘zingni ham o‘yla."
— "Seni yaxshi ko‘raman, Minjeong. Har doim avval seni o‘ylayman."
Men esa ko‘z yoshlarimni artdim.
— "Men ham seni juda yaxshi ko‘raman, Jungkook. Buni so‘z bilan ifodalash qiyin."
— "Yonimda ekaningda yig‘lama."
— "Men doim yoningda bo‘laman."
— "Xo‘sh... Tug‘ilgan kun o‘pichim qani?"
