🦋 𝘚𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥𝘪𝘱𝘪𝘵𝘺 🦋
Joohyun menga yuborgan suratni ko‘rib, beixtiyor jilmayib yubordim. U Singapurdagi konserti bo‘ladigan mehmonxonada nonushta qilayotgan, boshqa a'zolar ham u bilan birga edi.
Uni juda sog‘ingandim. O‘sha oqshom, sahna ortidagi uchrashuvimizdan beri uni boshqa ko‘rmaganman. Ikkalamiz ham ishlarimiz bilan juda band edik.
Ba'zida ijtimoiy tarmoqlarda uni Suho hyung bilan ko‘rib qolardim. Goh oddiy kechki ovqat, goh Suho uni qatnashishi kerak bo‘lgan tadbirga olib borardi.
Lekin qo‘limdan hech narsa kelmasdi. Albatta, Joohyun menga hammasini tushuntirib bergan. Shunday bo‘lsa ham, qaysi erkak sevgan ayolini boshqa erkak bilan ko‘rishga chiday oladi? Agar o‘zim xohlagandek ish tutsam, Joohyunning agentligiga borib, o‘sha ahmoqona shartnomani bekor qilishlarini talab qilardim. Ammo buning oqibatida Joohyun va uning guruhidagi a'zolar jabr ko‘rishi aniq edi.
Shu sabab unga qo‘ng‘iroq qildim.
— "Har doimgidek go‘zalsan, Joohyun. Yaxshi dam oldingmi?" — dedim u telefonni ko‘tarishi bilan.
— "Ha. Bugun o‘zimni juda tetik his qilyapman. Nazarimda bugun juda yoqimli oqshom bo‘ladi. Siz nima qilyapsiz?"
Joohyunning kulgisi qulog‘imni to‘ldirdi.
— "Yana meni maqtayapsizmi, Kim Seokjin?"
— "Qachon seni bekorga maqtaganman?" — dedim va uning xafa bo‘lgandagi yoqimli chehrasini ko‘z oldimga keltirdim.
— "Joohyun... u yerga borishim kerakmi?"
— "Kim Seokjin... bu haqda gaplashgan edik-ku. Agar kameralar sizni konsertimizda ko‘rib qolsa nima bo‘ladi?"
— "Yana bir muammo bor. Konsert chiptalarining hammasi sotilib bo‘lgan."
— "Bu muammo emas. Chiptani o‘zim topaman. Borishim mumkinmi?"
— "Yaxshisi kelmang. Koreyaga qaytgunimcha kuting."
Javobidan hafsalam pir bo‘ldi. Shunda birdan bir narsa esimga tushdi.
— "Mmm... bu haqda gapirmay qo‘ya qolaylik."
Kayfiyatim darrov tushib ketdi.
— "Jinnie... ha, u ham keladi..."
— "Sevgilingmi?" — dedim jahlim chiqib.
— "Eh... Bugun urishmaylik bo‘ladimi? Axir bugun kechqurun konsertim bor."
— "Mayli! Unda konsertingni sevgiling tomosha qilsin. Men esa sening menga vaqt ajratishingni kutaman." — dedim xafagarchilik bilan.
— "Kim Seokjin! Meni qasddan rashk qildirmoqchimisiz? Bunday gaplarni aytmang. Men ham sizni sog‘indim. Sizgina uchrashishni istayotganingiz yo‘q."
Uning jahli chiqqanini eshitib, beixtiyor kulib yubordim.
— "Qaysarsiz..." — Joohyun hamon mendan xafa edi.
— "Demak, men u yerga bora olamanmi?" — deb so‘radim.
Yaxshiyamki, BTSning ikki kunlik bo‘sh vaqti bor edi. Bugun uchib borib, ertaga kechqurun qaytishim mumkin. Charchashim mumkin edi, ammo buning ahamiyati yo‘q. Uni juda sog‘ingandim. Qolaversa, uning konsertini faqat Suho hyung tomosha qilishiga ham ko‘na olmasdim.
— "Mayli..." — dedi Joohyun nihoyat.
— "YES!" — deya quvonib yubordim.
— "Unda keyin ko‘rishamiz, Kim Seokjin."
Telefonni qo‘yishim bilan darrov J-Hopega qo‘ng‘iroq qilib, menga konsert chiptasi va samolyot chiptasini topishini so‘radim. Bunday ishlarni hal qilishda u hammamizdan usta edi.
Men Singapurga soat uchlarda yetib keldim. Samolyot Seuldan ertalab soat to‘qqizda uchgan, Red Velvetning konserti esa kechki soat yettida boshlanardi.
Demak, mehmonxonaga borib, ozgina dam olish va tartibga kelish uchun vaqtim yetarli edi. Konsert chiptasi mehmonxona resepsiyonida qoldirilgan ekan, ro‘yxatdan o‘tishim bilan uni olib oldim.
J-Hope bularning barchasini qanday uddalaganini bilmayman. Lekin u shunday ishlarda eng ishonchli a'zo.
Shubhasiz, BTS a'zosi bo‘lish umrda bir marta beriladigan ulkan ne'mat. Men bundan juda baxtli va minnatdorman. Ammo oddiy inson sifatida ba'zida bosim, charchoq va stressni ham his qilamiz.
Shunday paytlarda o‘zimizni tiklash, ruhiyatimizni va sog‘lom fikrimizni qayta to‘plash uchun kichik tanaffuslar qilamiz. Shunda muxlislarimizga yana eng yaxshi ijodimizni namoyish eta olamiz.
Bunday tanaffuslardan biri — menejerlarsiz qisqa sayohatga chiqish. Hozir men ham shunday qilayotgan edim. Muhimi, agentlik qayerda ekanimizni biladi va belgilangan vaqtda qaytib kelamiz. Albatta, hech qachon vazifalarimizni e'tiborsiz qoldirmaymiz.
Men mehmonxona xonasidagi karavotga cho‘zildim. J-Hope haqida o‘ylab kulib qo‘ydim. Qaytishda unga ikkita sovg‘a olib berishim kerak. Shunday vaziyatlarda doim unga suyanamiz va u biror marta ham ko‘nglimizni qoldirmagan.
Qanday uddalaganining ahamiyati yo‘q. Muhimi, bugun kechqurun sevgilimni ko‘raman. Balki u bilan ozgina bo‘lsa ham uchrashishga ham ulgurarman. Ertaga ertalab esa yana Seulga qaytaman.
Shu payt telefonim jiringladi. Joohyun qo‘ng‘iroq qilayotgandi.
— "Jin, mehmonxonaga yetib keldingizmi?" — deb so‘radi u.
— "Ha. Konsertingga borishdan oldin ozgina tayyorlanib olaman."
— "Rostdan ham chipta topdingizmi?"
— "Albatta. Hobi'ni hech qachon past baholama. U hamma ishni puxta tashkil qila oladi. To‘g‘ri, VIP yoki sahnaga eng yaqin joydan chipta topa olmadi. Lekin mayli. Baribir meni topishing qiyin bo‘ladi."
— "Shuncha yo‘l bosib kelganingizning o‘zi meni xursand qildi. Yaxshiyam VIP emassiz. Aks holda Suho sizni ko‘rib qolardi."
— "Omadi chopgan ekan. U seni hech narsani yashirmasdan bemalol ko‘ra oladi."
— "Hehe... sabr qiling. Konsert tugagach uchrashamiz."
— "Xo‘p, Bae Joohyun. Seni kutaman."
U bilan uchrashishni o‘ylab, beixtiyor jilmaydim.
Men Red Velvet muxlislari orasida o‘tirardim. Niqobim va kiyimlarim tufayli hech kim meni tanimasligiga umid qilardim. Maxsus kurtka, kepka va ko‘zoynak taqib olgandim. Navbat kutmaslik uchun ataylab kechroq kelgan edim. Qo‘limdagi lightstickka qarab kulib qo‘ydim.
Joohyunni yana ko‘rishga sabrim chidamayotgandi.
Chiroqlar o‘chishi bilan butun zal qichqiriqlarga to‘ldi. Katta ekranda sahnaga chiqayotgan besh qizni ko‘rganimda yuragim tez ura boshladi. Ko‘zlarim esa faqat bitta odamni qidirardi. Men esa ahmoqdek kulib o‘tirardim.
Ikki soatdan so‘ng konsert tugadi. Men mashinalar turar joyida kutib turardim. Joohyun menejeriga biror bahona aytib tashqariga chiqishga kelishib olgandi, qolgan a'zolar esa uning gapini tasdiqlab berishardi.
Ijaraga mashina topganimga ham Hobi sababchi edi. Yana bir bor unga rahmat.
Telefonimga qaradim. Hali ham Joohyundan hech qanday xabar yo‘q edi. Taxminan yigirma daqiqa kutganimdan so‘ng unga yozdim.
— "Joohyun... hammasi joyidami?"
Xabarimga javob kelmadi. Hatto o‘qilmagan ham edi.
— "Joohyun... meni xavotirga solyapsan."
Rulga boshimni qo‘yib, uning javobini kutardim.
Birdan mashinamning chap oynasini kimdir taqillatdi. Boshimni burib qaraganimda, kutayotgan insonim menga qarab tabassum qilayotganini ko‘rdim.
O‘sha zahoti butun charchog‘im bir zumda yo‘qoldi.
Yonimda mashina haydab ketayotgan yigitga qarab beixtiyor jilmaydim. Bir marta emas, qayta-qayta unga qarab qo‘yar, go‘yo tush ko‘rayotgandek tabassum qilardim. Men bilan birga bo‘lish, konsertimni tomosha qilish va meni ko‘rish uchun shuncha tavakkal qilgani haligacha ishonarsiz tuyulardi.
— "Hali ham yuzimga termulib to‘ymadingmi?" — deb so‘radi u kutilmaganda.
— "Hech qachon to‘ymayman, Kim Seokjin."
Oxirgi paytlarda unga javob qaytarishga bo‘lgan ishonchim ham ancha ortgandi.
— "Qayerga ketyapmiz?" — deb so‘radim.
— "Seni haqiqiy uchrashuvga olib chiqmoqchiman, Joohyun. Koreyada qila olmaydigan ishlarimizni shu yerda qilamiz. Sen bilan qo‘l ushlashib sayr qilmoqchiman, birga nimadir ichib, ovqatlanmoqchiman. Och emasmisan?"
— "Zo‘r! Bu yerda juda mazali pasta tayyorlaydigan kichkina kafe topdim. Bu safar konsert uchun kelganimda tasodifan topib qolgandim."
— "U yer gavjum emasmi?" — deb so‘radim, bizni tanib qolishlaridan xavotirlanib.
— "Xotirjam bo‘l, Joohyun. Sevgiling seni yashirin sevgiling bilan kechki ovqat qilayotganingni bilmaydi." — dedi Jin kinoya bilan.
— "Uni yana tilga olmang. Konsertdan keyin ham meni rosa ranjitdi. Aslida u ham men bilan sayr qilib, ovqatlanishni rejalashtirgandi."
— "Demak, agar men bugun bu yerga kelmaganimda, ertaga gazetalarda: 'Mening sevgilim boshqa erkak bilan romantik uchrashuvda', degan sarlavhani o‘qirdim-da?"
Seokjinning ovozi birdan jiddiylashdi.
— "Yana qancha vaqt bunga chiday olaman, bilmayman."
Men unga qaradim. Mashina chiroqlari yuzini yoritib turardi va u har qachongidan ham chiroyli ko‘rinardi.
— "Men bilan bo‘lish juda charchatmayaptimi?" — deb so‘radim hazil aralash, ammo ichimda javobini ham bilishni istardim.
— "Agar sen bilan bo‘lish charchatadigan narsa bo‘lsa, nega shuncha harakat qilay? Lekin rostini aytsam, seni Suho hyung bilan ko‘rsam jahlim chiqadi. Odamlarning 'ikkalasi juda mos juftlik' degan gaplarini eshitish, uning seni bemalol qo‘lingdan ushlashi yoki quchoqlashini ko‘rish... bularning hammasi og‘ir."
Uning hafsalasi pir bo‘lganini sezib turardim.
— "Seningcha, bularning bari qachon tugaydi?" — deb so‘radi Seokjin.
— "Bilmayman..." — dedim rostini aytib.
— "Bularni tugatishni istamaysanmi?"
— "Albatta istayman. Lekin hozir emas."
— "Qachon, Joohyun? Bir oydan keyinmi? Bir yildan keyinmi?"
Men uning qo‘lidan sekin ushladim.
— "Biroz sabr qila olmaysizmi?" — dedim.
Ko‘zimga tikilgan nigohi asta yumshadi.
— "Yoki hech bo‘lmaganda, bu mavzuni hozircha yopamizmi? Men bugun siz bilan uchrashuvimizdan zavqlanmoqchiman."
Buni ataylab erkalanib aytdim. Bu oqshomni janjal bilan o‘tkazishni aslo istamasdim.
Seokjinning chuqur xo‘rsinganini eshitdim. Aftidan, bu safar ham men yutgandim.
— "Mayli... Yana sen yutding."
Men unga yanada yaqinlashib, qo‘lidan mahkam ushladim.
— "Sizni yo‘qotishni istamayman. Buni bilasiz, shundaymi? Sizni yo‘qotishga dosh bera olmayman, Kim Seokjin. Men sizni juda sevaman."
Bu gaplarni shunchaki ichimdagini aytish uchun pichirladim. Eshitishini ham kutmagandim.
— "Men ham seni yo‘qota olmayman, Joohyun. Seni sevaman." — dedi Seokjin va boshimning tepasidan mehr bilan o‘pdi.
Ko‘p o‘tmay Singapur ko‘chalarida sayr qilib ketayotgan edik. Kechasi havo ancha salqin edi. Shu sabab qalin kiyimlarda yurganimiz hech kimga g‘alati tuyulmasdi.
Seokjin kurtka, kepka, niqob va ko‘zoynak taqqan edi. Bularning barchasi uni tanimasliklari uchun edi. Lekin nega u shunday kiyinganida ham bunchalik kelishgan ko‘rinardi? Hatto niqob ham uning chiroyli yuzini yashira olmasdi.
Men esa uning katta sviteri, sharfi, kepkasi va niqobini kiyib olgan edim. Hammasini u tayyorlab bergandi. Meni doim shunchalik o‘ylaydigan insonni qanday sevmaslik mumkin?
— "Qarang, kiyimlaringiz ichida butunlay yo‘qolib ketdim." — dedim kulib, qo‘limni uning qo‘liga chirmab, qadamimizni bir xil qilishga urinarkanman.
— "Faqat qachon munosabatimizni oshkor qilishga tayyor bo‘lishingni aytsang bas. Shunda uchrashuvga chiqish uchun bunchalik yashirinib yurishimizga hojat qolmaydi."
Men uning qo‘liga sekin urdim.
— "Kim Seokjin va o‘sha hazillaringiz... Bir kecha bo‘lsa ham meni xijolat qilmay turolmaysizmi?"
— "Agar xohlasang, seni o‘pishim ham mumkin."
Uyalganimdan quloqlarim qizib ketganini his qildim.
U kulib, yurishdan to‘xtadi va menga qaradi.
— "Nima? Balki shunda lablarim seni bezovta qilishni bas qilarmikan?"
— "Bo‘lmag‘ur..." — dedim uyalib.
Aslida esa ichimda yana qachon u meni o‘parkin, deb o‘ylayotgan edim. Eh, Joohyun, juda uyatsiz bo‘lib ketyapsan.
— "Qiziq-qiziq narsalarni o‘ylayapsanmi? Balki mehmonxonamizga qaytishni xohlarsan?"
Ko‘zlarimni qisib, unga qaradim. Meni ataylab qitiqlayotganidan juda zavqlanayotgani bilinib turardi.
— "Qalay? Yana rad eta olmaysanmi?" — dedi u menga yanada yaqinlashib.
U belimdan quchoqlab, meni o‘ziga yaqin tortdi.
Men esa atrofga xavotir bilan qaradim. Biz gavjumroq ko‘chada edik. Har tomonda uylar, do‘konlar va katta oynali binolar bor edi. Atrof yorqin chiroqlar bilan yoritilgani uchun odamlar bizni bemalol ko‘rishlari mumkin edi.
— "Bu joyni qayerdan topdingiz? Do‘konlari ham juda chiroyli ekan." — deb so‘radim.
— "Savolimdan qochyapsan." — dedi Seokjin iyagimni barmog‘i bilan ko‘tarib. Endi ko‘zlarimiz to‘qnashdi.
Uning yuzida ayyorona tabassum porlab turardi.
Men esa uning belidan quchoqladim.
— "Juda ham qaysarsiz, Kim Seokjin. Rostdan ham savolingizga javob berishim shartmi?"
Jin kulib yubordi va meni yanada mahkamroq bag‘riga bosdi.
— "Hozir shu lahzada sen ham, men ham oddiy odam bo‘lishimizni juda xohlardim."
Negadir uning bu gapi yuragimni ezib yubordi.
— "Endi shu yerda quchoqlashib turaveramizmi yoki meni ovqatlantirasizmi?" — dedim kayfiyatni ko‘tarishga urinib.
— "Mayli, xonim. Qorni to‘q bo‘lsa, balki jahli ham bosilar." — dedi Jin kulib, qo‘limdan ushlab oldindan tanlab qo‘ygan joyiga boshlab ketarkan.
Jin meni juda shinam kafega olib bordi. Oddiygina kafe bo‘lsa-da, ichkariga kirishimiz bilan o‘zingni xuddi uydagidek his qilarding. Stolchalar kam va bir-biridan ancha uzoq joylashgan edi, shuning uchun har bir mehmon o‘zini erkin va xotirjam his qilardi. Orqa fonda esa mayin musiqa yangrab turardi.
Ovqatlari-chi? Buni so‘ramang. Juda mazali edi. Men bir likopcha pastani atigi to‘rt daqiqada tugatdim.
Seokjin biz uchun deraza yonidagi yumshoq divanni tanladi. Men oyoqlarimni divanga tortib, tizzalarimni quchoqlab o‘tirdim.
Seokjin jilmayib, yelkamdan quchoqladi. Men boshimni uning ko‘ksiga qo‘ydim. Shu payt birdan nimadir esimga tushdi.
— "Nima bo‘ldi?" — deb so‘radi u.
Men undan biroz uzoqlashib, yuzma-yuz o‘tirdim.
— "Bilasizmi, yelkangiz juda mashhur ekan."
— "Yana men haqimdagi maqolalarni o‘qidingmi?" — dedi u beparvolik bilan.
— "Albatta!" — dedim ishtiyoq bilan.
— "Xo‘sh, bu safar nimani qidirding? Mendan so‘ray qolmaysanmi?"
— "Siz ham o‘zingiz haqingizda internetdan qidirasiz-ku."
— "Men o‘zim haqimda emas, sen va sevgiling haqida ma'lumot qidirganman. Buni sen qiladigan g‘iybat o‘qish bilan tenglashtirma." — dedi u peshonamga yengil urib.
— "Men sizni sog‘inganim uchun internetdan qidirdim." — dedim xafa bo‘lib.
Gapim tugashi bilan Seokjin kutilmaganda yonoğimdan o‘pib oldi.
— "Bunaqa yoqimtoy bo‘lib ko‘rinma."
U endi menga yuzlanib o‘tirgandi.
— "Kim Seokjin! Meni bunaqa kutilmaganda o‘pmang." — dedim uyalib kularkan.
— "Yoqmasa, javob qaytarishing mumkin." — dedi u lablarini menga yaqinlashtirib. — "Qani, marhamat." Ko‘zlarini yumib kutdi.
"Juda ham sho‘x ekansiz," deb ichimda kuldim.
Men unga kichkina saboq berishga qaror qildim. Asta unga yaqinlashdim. Qo‘lidan ohista ushlab, u ko‘zlarini ochganda kulib qo‘ydim.
— "Nima qilmoqchisan?" — deb so‘radi u biroz hayajon bilan.
Men boshimni chayqab, yanada yaqinlashdim. Avval yonoğidan mayin o‘pdim. Keyin ko‘zlari, peshonasi va burnidan ham mehr bilan o‘pib chiqdim. So‘ng yana o‘z joyimga qaytdim.
— "Meni aqldan ozdirmoqchimisan?" — dedi Seokjin.
U qo‘limdan ushlab, meni o‘ziga tortdi va labimdan muloyim o‘pdi.
Shunchalik mayin ediki, beixtiyor yana davom etishini istab qoldim.
Men uning pastki labini sekin tishladim. Shu zahoti u yengil ingrab yubordi.
O‘sha paytda bir narsani angladim.
Men uni juda sog‘ingandim. Va u ham meni juda sog‘ingandi.
