🦋 𝘚𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥𝘪𝘱𝘪𝘵𝘺 🦋
Irene yigirma daqiqadan beri kutish xonasida o‘tirgach, nihoyat Lee Soo Manning xonasiga kirayotganini ko‘rdi.
Koreyaga qaytishi bilanoq menejeri unga sajangnim uchrashmoqchi ekanini aytgandi. Ertasigina u menejeri bilan birga direktor xonasiga kirish uchun ruxsat oldi.
— "Noona, men biror xato qildimmi?" — deb so‘radi Irene menejeridan.
— "O‘zingni aybdor his qilyapsanmi? Meni ham nega seni chaqirishganidan xabardor qilishmadi."
Irene boshini qotirib o‘ylardi. Nima qilib qo‘ydiki, uni shunday chaqirishdi?
"Nahotki... Jin bilan bo‘lgan munosabatimni bilib qolishgan bo‘lsa? Qanday? Qayerdan?.."
Miyasini son-sanoqsiz savollar egallab, qo‘llari titray boshladi.
— "Joohyun... biror ahmoqona ish qilib qo‘ymadingmi?" — deb so‘radi menejeri.
— "Noona... menimcha..." — Irene yig‘lab yuboray dedi. — "Shekilli, bilib qolishgan."
Shu payt direktor kotibasi chiqdi.
— "Miss Irene, sajangnim sizni kutyapti."
— "Men ham kiramanmi?" — deb so‘radi Irene menejeri.
— "Ha, ikkalangiz ham kirishingiz mumkin."
Irene xonaga kirishdan oldin menejerining qo‘lini mahkam siqib oldi.
— "O‘tiringlar." — dedi Lee Soo Man, Irene va menejeri kirib kelishi bilan.
Ikkalasi direktor qarshisidagi o‘rindiqlarga o‘tirib, hurmat bilan salom berishdi.
— "Ortiqcha gapirmayman." — dedi sajangnim.
U konvertni Irene oldiga qo‘yib, darrov ochdi va ichidan bir nechta suratni chiqardi.
— "Bu nima?" — dedi Irene menejeri hayrat bilan. — "Joohyun... sen uchrashib yurganing..."
U suratlarni Irene qo‘liga uzatdi.
Irenening qo‘llari titrab ketdi.
Suratlarda u va Kim Seokjin Singapurda birga tushib qolishgan edi.
Ba'zilarida ular ko‘chada quchoqlashib yurgan, boshqalarida kafeda ovqatlanayotgan, yana ayrimlarida esa Jin uni Red Velvet turgan mehmonxonagacha kuzatib qo‘yayotgani tasvirlangan edi.
Bir zumda uning xayolidan minglab o‘ylar o‘tdi. Guruhdoshlarini, Seokjinni, afsusni va ularni kuzatib, suratga olib agentlikka yuborgan noma'lum odamga nisbatan g‘azabni o‘yladi.
Bu kun baribir kelishini bilardi.
Ammo bunchalik tez bo‘lishini kutmagandi.
Irene chuqur nafas olib, suratlarni stol ustiga qo‘ydi.
— "Bunga qanday izoh berasan?" — deb so‘radi sajangnim.
— "Bunga hech qanday bahona yo‘q, sajangnim. Men BTS a'zosi Kim Seokjin bilan uchrashib yuribman."
Menejeri dahshatdan qichqirib yubordi.
— "Nima? Men buni qanday bilmay qolganman?!"
— "Sening Suho bilan shartnomang bor, shunday emasmi?" — dedi sajangnim gapini bo‘lib.
— "Bilaman, sajangnim... Shuning uchun Kim Seokjin bilan munosabatimizni hammadan yashirib yurdik." — Irene yuragi qattiq urayotgan bo‘lsa ham, xotirjam javob berdi.
— "Lekin buni endi davom ettira olmaysan, Irene. Oldingdagi narsaga qara." — dedi sajangnim.
— "Dispatch...?" — hayratlandi Irene.
— "Mening odamlarim." — dedi u kursisiga suyanib. — "Mendan hech narsani yashira olmaysan."
Demak, bularning barchasini direktorning o‘zi uyushtirgan ekan. U hatto o‘z odamlarini Irene'ni kuzatishga yuborganini xayoliga ham keltirmagandi.
— "Sajangnim... Bir iltimosim bor." — Irene hali ham shok holatida turgan menejeriga bir qarab oldi.
— "Suho bilan tuzilgan shartnomamni bekor qiling. Men Kim Seokjin bilan ochiqchasiga uchrashmoqchiman."
Menejeri Irene'ning qo‘lini qattiq siqib, gapirmasligini ishora qildi.
U qariyb o‘n yildan beri Lee Soo Man bilan ishlardi va agar u qaror qilgan bo‘lsa, unga qarshi chiqishga hech kim jur'at etmasligini yaxshi bilardi.
— "Iltimos... Men bundan ham ko‘proq ishlayman. Bor kuchimni beraman. Faqat Kim Seokjin bilan uchrashishimga ruxsat bering."
Sajangnimning nigohi sovuq tus oldi.
— "Hazillashyapsanmi? Suho bilan qanday bahona qilib ajrashmoqchisan? Keyin odamlarga bularning hammasi media o‘yini edi, deb aytmoqchimisan?"
— "Yo‘q. Shunchaki xarakterimiz mos kelmadi, deymiz."
— "Joohyun..." — menejeri uni to‘xtatishga urindi.
Sajangnim stolni qattiq mushtladi.
— "Endi umuman karyerangni davom ettirishni xohlamaysanmi, Irene? Nahotki bularning bari senga hazildek tuyulayotgan bo‘lsa?!"
— "Kim Seokjin bilan darhol ajrashasan. Agar Red Velvet faoliyatini davom ettirishni istasang, mening qarorimga qarshi chiqishni xayolingga ham keltirma. Tushundingmi?"
Irene yuzidagi barcha hissiyotlarni yashirib, sekin bosh irg‘adi.
Ko‘zlarim nam holda xonamning shiftiga tikilib yotardim. Qancha vaqtdan beri yig‘layotganimni ham bilmayman. Yuragim juda og‘rirdi.
Uyga qaytgunimizcha menejer noona meni tinmay koyidi. U meni ayblamadi, ammo Lee Soo Man sajangnimga qarshi chiqishga uringanimni ahmoqlik deb aytdi.
Uyga kirganimda barcha guruhdoshlarim mehmonxonada meni kutib o‘tirishgan ekan.
Lekin ularga hech narsani tushuntirishga na kuchim, na holim qolgan edi.
Shuning uchun indamay xonamga kirib, yana yig‘lab yubordim.
Ehtimol, menejer noona hammasini ularga tushuntirgandir. Shu sababli hech kim xonamga kirmadi.
Ular menga yolg‘iz qolishim uchun vaqt berishdi.
Kun tun bilan almashdi. Men esa hanuz karavotimda yotib, bo‘lgan voqealarni o‘ylashda davom etardim.
Axir men faqat o‘zim uchun emas, yana to‘rt nafar inson uchun ham javobgar edim.
Idol bo‘lish — o‘z istaklaringning bir qismini, hatto yuragingning bir bo‘lagini ham qurbon qilish degani emasmi...
Eshik taqillagani meni o‘ylarimdan chiqarib yubordi.
— "Unnie... hech bo‘lmasa ozgina ovqatlaning." — dedi Joy eshik ortidan.
— "Ichkariga kirishimiz mumkinmi? Siz uchun juda xavotirdamiz." — dedi Yeri iltijo bilan.
Endi ulardan qochib qutula olmasdim.
Wendy, Seulgi, Joy va Yeri ichkariga kirishlari bilan darhol oldimga yugurib kelishdi.
Ko‘zlarimning yig‘idan shishib ketganini ko‘rib, ular ham o‘zlarini tuta olishmadi.
Oxiri hammamiz birga yig‘lab yubordik.
— "Kechiringlar..." — dedim yig‘idan titragan ovozda. — "Sizlarga nisbatan juda xudbinlik qildim."
— "Nimalar deyapsiz, unnie? Siz hech qanday xato qilmadingiz." — dedi Seulgi.
— "Avval sizlarni o‘ylamasdan, faqat o‘zimni deb qaror qabul qilmasligim kerak edi."
— "Unnie... biz yaxshimiz. Siz faqat yuragingizga quloq solishingiz kerak." — dedi Wendy.
— "Yo‘q... Men aynan yuragimga quloq solganim uchun xato qildim. Endi esa bundan keyin faqat aql bilan ish tutaman."
— "Demak... Seokjin oppa bilan ajrashmoqchimisiz?"
Uning ismini eshitishim bilanoq ko‘z yoshlarim yana to‘xtamay oqa boshladi.
— "Ha, Joy... Yana qanday tanlovim bor?.. Men... men..."
Gapimni oxiriga yetkaza olmadim.
Seulgini mahkam quchoqlab oldim.
— "Uni juda yaxshi ko‘raman... Nega bularning hammasini aynan men boshdan kechirishim kerak?"
Qancha vaqt yig‘laganimizni ham bilmayman.
Kim Seokjinning oldida niqobimni yana taqishim va unga bo‘lgan sevgimni o‘z qo‘llarim bilan tugatishimdan oldin, ichimdagi barcha his-tuyg‘ularni ko‘z yoshlarim bilan chiqarib yuborishim kerak edi.
