𝓞𝓾𝓻 𝓐𝓻𝓻𝓪𝓷𝓰𝓮𝓭 𝓛𝓸𝓿𝓮 ♡
— Iltimos, gapiring! Qo‘rqityapsiz...
— Asalim... qizimni sevaman...
Shu so‘zni pichirlab uyg‘onib ketdim. Ko‘zlarimni ochib atrofga qaradim. Hali ham qorong‘i edi. Yonimdagi telefonni olib vaqtga qaradim — soat 5:46.
Chuqur xo‘rsinib, tez urayotgan yuragimni tinchlantirishga harakat qildim. Tushim juda g‘alati edi. Ammo u haqida o‘ylashni istamadim. Axir u meni tashlab ketgan. Endi u men uchun hech kim.
O‘rnimdan turib, Jiminning ustini adyol bilan yopdim. U quchoqlagan yostiq bilan qattiq uxlayotgandi. Uni uyg‘otmay, pastga tushib suv ichishga qaror qildim.
Ko‘zadan stakanga suv quyib ichdim. Shu payt butun badanimni g‘alati titroq bosdi. Atrofga alangladim, chuqur nafas oldim, lekin hech narsani ko‘rmadim.
Yo‘q... qo‘rqayotgan bo‘lsam kerak...
Imkon qadar tez yugurib xonamizga qaytdim va eshikni darhol qulfladim. Karavotga sakrab chiqqanimda, karavot qimirlagani uchun Jimin ingrab uyg‘ondi.
Qo‘rqib ketgan holda unga qaradim va adyolni tizzamgacha tortdim.
— Xayrli tong, sevgilim. Nima bo‘ldi?
— Menimcha, pastda arvoh bor...
— Arvoh degan narsa bo‘lmaydi.
— Yo‘q, rost aytyapman! Suv ichayotganimda g‘alati narsani his qildim. Balki ortiqcha o‘ylayotgandirman...
Shu payt birdan telefon jiringlab ketdi.
Jimin cho‘chib meni mahkam quchoqlab oldi.
Men kulimsirab telefonimni olib budilnikni o‘chirib qo‘ydim.
— Arvoh yo‘q emish-a? Xo‘sh, endi kim qo‘rqdi?
— Men qo‘rqmadim. Shunchaki kutilmaganda cho‘chib ketdim.
U e'tiroz bildirgach, men unga hazilomuz qarab qo‘ydim.
O'zimni deyarli bir soat ichida tartibga keltirgach, pastga tushishga qaror qildim.
Zinadan tushayotganimda uni oshxona tomon ketayotganini ko'rdim. Shekilli, meni payqamadi.
Birdan oyog'i sirpanib ketdi. Qo'lidagi stakandagi suv yuziga sachrab ketdi. Men esa kulgimni zo'rg'a bosib, og'zimni qo'lim bilan berkitdim.
U hech narsa bo'lmagandek o'rnidan turib, oshxona tomon yurib ketdi. Men esa hanuz kulgimni bosolmay turardim. Nihoyat o'zimni tutib, oshxonaga kirdim. U qog'oz salfetka bilan yuzini artayotgan ekan.
Men go'yo hech narsani ko'rmagandek so'radim.
U noqulay jilmayib qo'ydi. Men ichimda kulayotgan bo'lsam ham, u vaziyatni yashirish uchun menga yolg'on gapirdi.
Biror narsa pishirmoqchi bo'ldim, ammo muzlatkichni ochsam...
Xonamizga qaytsam, Jimin qo'lida kulrang va qora kostyumni ushlab turardi. Men sumkamni olayotganimda u so'radi:
— Chae, qaysi birini kiysam yaxshi bo'ladi? Mana bunimi yoki bunimi?
— Qorasi kulrangidan yaxshiroq.
Javob berdim. Endi chiqib ketmoqchi bo'lganimda u yana gapirdi.
— Dadangiz olgan oziq-ovqat bir necha kunlik edi. Uyda deyarli hech narsa qolmabdi. Avval bozorga borib kelaman, keyin ovqat tayyorlayman. Axir sen ham dadangnikiga borishing kerak-ku.
— Mashinangning kalitini bir ozga bera olasanmi?
— Yo'q, men ham sen bilan boraman.
— Kerak emas, o'zim borib kelaman.
— Yo'q, Rosé, men ham boraman.
— Jimin, yaxshisi sen shu yerda qol. Men tezda borib kelaman. Shu orada tayyorgarlik ko'raver. Xavotir olma, uzoq qolmayman. Qani, kalitni ber.
Qo'llarimni cho'zdim. U chuqur xo'rsinib, stol ustidagi kalitni olib menga uzatdi.
Ko'z qisib qo'yib, uydan chiqib ketdim.
Mashinasiga o'tirib, beixtiyor kulib yubordim. Anchadan beri mashina haydamagandim, sog'inibman. Motorni ishga tushirib, eng yaqin supermarket tomon yo'l oldim.
Do'konga kirib, kerakli mahsulotlarni ola boshladim: tuxum, sosiska, go'sht, sabzi, brokkoli, ismaloq va yana boshqa sabzavotlar. Kartoshkani olmoqchi bo'lganimda, kimdir mendan oldin qo'l uzatdi.
Boshimni ko'tarib o'sha odamga qaradim...
Men uyalinqirab salom berdim. Yuragim esa tez urishni boshlagandi.
— Ha, Chaeyoung. Salom. Ishlaring qanday?
— H-ha... bozorga chiqqandim. O‘zingiz-chi?
— Men ham. Lekin nega o‘zing bozorga chiqyapsan? Xizmatkorlaring yo‘qmi?
— Men hozir kvartiramda yashayapman, shuning uchun o‘zim xarid qilaman.
— Hm? Bu yerda-ku hech qanday kvartira yo‘q.
— A-a... men... shunchaki... mayli, men ketdim. Xayr, Kai.
Uyat bo‘lib ketganidan tezda u yerdan chiqib ketdim.
Hisob-kitobni qilib, mahsulotlarni mashina yukxonasiga joyladim. Haydovchi o‘rindig‘iga o‘tmoqchi bo‘lganimda tanish ovoz eshitildi.
— Meni unday chaqirma. Biz do‘st emasmiz.
Sovuqqonlik bilan javob berib ketmoqchi bo‘ldim, ammo u sochimdan tortdi.
— Hozir seni o‘ldirishim ham mumkin. Faqat bitta narsani aytgani keldim: Jiminimdan uzoq yur. Uning xotini bo‘lsang ham, undan voz kech. Aks holda seni ayamayman.
U sochimni yanada qattiq tortdi. Men ham uning sochidan ushlab, oyog‘ini bosdim.
Og‘riqdan baqirdi. Men uni qo‘yib yuborganim zahoti u yuzimga tarsaki tushirdi.
— Seulgi, nega bunday qilding?
Seulgi esa birdan yig‘layotgandek ko‘rsatdi.
— Birinchi bo‘lib o‘zi boshladi.
Jahl bilan baqirdim. Kayfiyatim butunlay buzilgani uchun mashinaga o‘tirib uyga qaytdim. Jiminga qo‘ng‘iroq ham qilmadim. Uyga kirib indamay nonushta tayyorlay boshladim.
Seulgi... yuzimga urganingni uch barobar qilib qaytaraman.
Nonushtani tugatdik. Men butun vaqt davomida Jimin bilan deyarli gaplashmadim. Xonamizga chiqayotganimda u meni to‘xtatdi.
— Rosé, bugun juda jim bo‘lib qolding. Nima bo‘ldi?
— O‘sha Seulgiga ayt, qilgan ishiga yarasha javobini oladi. Buni o‘zim ta'minlayman.
Shunday deb xonaga kirib ketdim.
Shu payt sumkamdan telefonimni oldim.
Yangi xabar kelgandi. Telefonni olib qarasam, Jennie yozgan ekan.
Jennie: Hoy, sog‘indik seni! Kechqurun klubga boramizmi?
Men xabarni o‘qib kulib yubordim.
Chaeyoung: Ha, unni. Bugun kechqurun bo‘shman. Meni olib ketarsan. Jimin mashinani ishlatadi, uning ishlari bor.
Jennie: Zo‘r! Unda kechqurun mazza qilamiz!
Jenniening holatini tasavvur qilib yana kuldim.
Birdan eshitilgan ovozdan cho‘chib ketdim.
Qarasam, Jimin qora kostyumda turardi. Sochlari tartibli, ko‘rinishi xuddi katta kompaniya rahbaridek edi.
— Meni aldayapsanmi, Chaeyoung?
— Jimin, o‘z ishing bilan shug‘ullan. Bekorga shubhalanyapsan.
Shunday deb Jenniega javob yozdim.
Chaeyoung: Ha, yigitlar ham bo‘ladi. Yana senga aytadigan gapim bor. Kechqurun ko‘rishamiz.
— Chae, yigitlar bilan yozishyapsanmi? Telefoningni ko‘rsat.
U telefonimni olmoqchi bo‘ldi.
— Voy, yo‘q! Jennie bilan yozishyapman xolos!
Telefonimni uning ko‘ksiga ohista itarib, yonidan chiqib ketdim.
Baribir kechqurun yana klubga boraman!
— Voy! Bu musiqa yuragimni junbushga keltirdi! Tezroq ichkariga kiraylik! — dedi Lisa hayajon bilan.
Baland musiqa sadolari ostida klub ichkarisiga kirib, bemalol suhbatlashish mumkin bo'lgan joyni topdik.
— Margarita, — dedim barmenga, Jennie, Jisoo va Lisaning buyurtmalarini ham aytib.
— Xo'sh, mana bu qiz menga aytadigan gapi bor emish. Nima ekan o'zi? — deb so'radi Jennie.
— Ha, bilasizlarmi? Bugun ertalab yoqtirgan insonimni ko'rdim! Shunaqangi xursandman!
Ichimda Kai yodimga tushib, kulimsiradim. Biroq qizlarga qaraganim zahoti ularning menga tikilib qolganini ko'rdim.
— Nega menga bunaqa qarayapsizlar? — dedim hayron bo'lib.
— Axir sening Jimining bor-ku. Kecha orangizda... bo'sa ham bo'ldi, shundaymi? — dedi Jisoo kulimsirab.
— Voy, qo'ysang-chi. Uni bunchalik kattalashtirmang. Bu shunchaki bo'sa edi, xolos. Men sizlar o'ylagandek his-tuyg'ularga beriladigan qiz emasman. Men uchun kimningdir chin dildan sevishi, keyin esa ketib qolishi emas, shunchaki yaqinlikdan ham muhimroq narsa bor. Oxir-oqibat hamma baribir ketadi.
Gapim tugashi bilan Jennie meni quchoqlab oldi. Uning ortidan Jisoo va Lisa ham quchoqlashdi.
— E, nima bo'lyapti o'zi? — dedim norozidek, ammo ichimda ularning mehridan iliqlik his qildim.
— Hech narsa, — dedi Jennie ayni paytda ichimliklarimiz ham keltirildi.
Jisoo xursand bo'lib Jinning oldiga yugurdi. U endigina kelgan Jin bilan ko'rishib, uni quchoqladi.
— Rostdan ham odamlarning ko'z o'ngidami?
— Sizlarga alohida xona kerak shekilli, — dedim hazillashib.
— Yo'q, avval Jisoo bilan turmush qursam, keyin o'ylab ko'raman.
— Voy, bu yangilik-ku! — dedi Lisa quvonib.
Jennie kulib Jin tomonga qaradi.
— Jisoo bilan bo'lmaydi-yu, boshqalar bilan bo'ladi, shundaymi?
Jinning ko'zlari kattalashdi. Jisoo esa darrov unga shubhali qarab qo'ydi.
— Menga xiyonat qilmayapsanmi? — deb so'radi u.
Jin Jisooning qo'lidan ushlab, uni o'zi bilan olib ketdi.
— Mayli, men ham o'z ishimni qilaman. Keyin ko'rishamiz!
Lisa ham ichimligini olib o'rnidan turdi.
— Men ham ketdim. Xayr, qadrdonim.
Shunday qilib, yana yolg'iz qoldim.
Qo'limdagi ichimlikka tikilib, xayollarimga berildim.
Telefonimni olib, Chaening xabarini o'qidim.
Chae (xotinim):Men hozir uyda emasman. Senga ovqat qoldirdim. Qayerdaligimni so'rama, bu sening ishing emas. Yana bir narsa, eshikni qulflama, kalitim uyda qolib ketibdi. Kechroq dugonalarim bilan qaytaman.
Xabar yuborilganiga deyarli bir soat bo'libdi. Soatga qaradim — kechki to'qqiz. Chamasi, yana o'sha barga ketgan.
Keyingi xabar Taehyungdan edi.
Taehyung:Hoy! Biznikiga kelasanmi? Xavotir olma, xohlasang qizlar ham bo'ladi. Jin bundan tashqari hamma shu yerda. Faqat seni kutyapmiz.
Bu xabar o'n to'rt daqiqa oldin yuborilgan ekan.
Uyimiz yonidan o'tib, to'g'ri Taehyungning uyiga yo'l oldim.
— Kai! Sen ham shu yerdamisan?
— Seni ham bu yerda uchrataman deb o'ylamagandim. Salomat!
U odatdagidek samimiy jilmaydi. Negadir uning tabassumi yuragimni tezroq urdirardi.
Stakanlarimizni urishtirdik. Oradan ko'p o'tmay uni do'stlaridan biri — Sehun chaqirib qoldi.
Ko'z qisib ketib qoldi. O'sha oddiy imo ham yuragimni g'alati hayajonga soldi.
Rosé ichimligining qolganini ichib bo'lgach, dugonalarini izlab atrofga qaradi. Ammo ular hech qayerda ko'rinmasdi.
Bo'sh stakanga tikilgancha, xayoliga kutilmaganda bir voqea qaytdi.
U va Jimin ilk bor bir-biriga yaqinlashgan tun...
Keyin u xonaga kirganida, choyshabdagi dog'ni ko'rib, hammasini anglagandi. Bu xotira uni yana o'sha kechaga qaytardi.
— Ha... o'sha kuni Jimin juda omadli edi...
Shivirlab yana bir ichimlik buyurtma qildi.
Shu paytda boshqa tomonda Jin Yoongiga qo'ng'iroq qildi.
Yoongining baland ovozi telefonning narigi tomonidan eshitildi.
— Ovozingni pasaytir! Qayerdasan? Jimin seni so'rayapti.
— Baqirishni bas qil! QAYERDASAN?!
Jin Yoongining bunchalik baland ovozda gapirganini birinchi marta eshitayotgandi.
— YANGI OCHILGAN "Cru Sins" BARIDAMAN!
Bir oz suhbatdan keyin yigitlar ham o'sha tomonga yo'l olishdi.
Qo'limdagi pivo krujkasini ushlab, Jisoo bilan raqsga tushishga qaror qildim. Ichimlikni to'kib yubormaslikka harakat qilardim.
Pivoni oxirigacha ichib, yana bittasini oldim.
Bugun rosa maza qilib hordiq chiqarmoqchiman.
Jisooni qoldirib, raqs maydoniga bordim. Lisa esa markazda raqsga tushayotgan, atrofdagilar uni olqishlayotgandi.
Kulimsirab qolgan ichimligimni ichdim-da, uning yoniga qo'shildim. Shunda olomonning qiyqiriqlari yanada kuchaydi.
— Voy... anavi sening xotining emasmi?
Namjoon yelkamga tegib, oldinga ishora qildi.
Qaragan zahotim ko'zlarim katta ochildi.
U Lisa bilan raqs tushayotgan, kulib, erkin harakat qilayotgan edi. Bir zumda butun zalning e'tibori ularga qaratildi.
Atrofdagi yigitlarning hayqiriqlari va gap-so'zlarini eshitib, ichimda g'alati rashk uyg'ondi.
Olomon orasidan yo'l ochib oldinga bordim.
Ammo yetib kelganimda Chaeyoung allaqachon yo'q edi.
Faqat Jungkook Lisaning ko'zlarini berkitib turganini ko'rdim.
— Bilmayman, Jimin... Hozirgina shu yerda edi.
Lisa atrofga qaradi, lekin undan darak yo'q edi.
Chaeyoung qayerga ketgan bo'lishi mumkin?
Raqs maydonidan chiqishga qaror qildim. Pivoga chanqab, bar peshtaxtasining narigi tomoniga borib yana bir krujka buyurtma berdim. Shu payt yonimga Lisa keldi.
Uning gapidan pivoga tiqilib qolay dedim.
— Ha. Lekin xavotir olma, unga sen haqingda tashvish qilmasligini aytdim.
— Shunchaki yelka qisib qo'ydi-da, boshqa tomonga ketdi.
Uning javobidan ichim biroz tinchidi.
— Xudoga shukur... Jimin bu yerda nima qilyapti o'zi?
— Bilmayman. Mayli, men ketdim. Janob Jeon kelib qolibdi!
Lisa shunday deb kulgancha uzoqlashdi.
Men esa pivoning ta'siri asta-sekin bilinayotganini his qila boshladim.
Yoongi yonimga o'tirib so'radi.
— Yo'q. Lisa yaxshi ekanini aytdi. Shuning uchun hozircha uni o'z holiga qo'yaman.
Shunday dedim-da, yerga tikilib qoldim. Anchadan beri xayolimni band qilayotgan savolni berishga qaror qildim.
— Hyung... nega Chaeyoung bilan ajrashganding?
Yoongi bir lahza hayrat bilan menga qaradi. So'ng yuzidagi ifoda xotirjam tortdi.
— Sababi? Uni ranjitish uchunmi?
Ovozim beixtiyor balandroq chiqdi.
Yoongi esa boshini chayqab, yengil xo'rsindi.
— Yo'q... Aksincha, buning yaxshi bir sababi bor edi.
