🦋 𝘚𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥𝘪𝘱𝘪𝘵𝘺 🦋

10 - Qism 🌸

Seokjin Irenening qo‘lidan ushlab, BTS restoranga kelishda foydalangan menejer mashinasi tomon boshlab bordi. U oldingi yo‘lovchi eshigini ochdi.

— O‘tir. — dedi u buyruq ohangida.

— Siz meni rosa qo‘rqitib yubordingiz! — dedi Irene norozilik bilan.

— O‘tir, dedim. Odamlar seni kechasi yolg‘iz yurganingni payqab qolishidan oldin.

Irene indamay mashinaga o‘tirdi. Jinning bu gapidan, u o‘zini go‘yo uchinchi odamdek tutayotganini his qildi.

Jin ham mashinaga o‘tirib, haydab ketdi. Mashina ichida sukunat hukm surardi. U rulni mahkam ushlagan, juda jahli chiqqani bilinib turardi.

Irene esa deraza tomonga burilib oldi. U Jinga qarashni ham istamasdi.

— Yarim mast holingda yolg‘iz yurib nima qilayotgan eding? — deb so‘radi Jin.

— Bu sizga tegishli emas, — dedi Irene.

— Mast ekaningni bilasanmi o‘zi?

— Men mast emasman. O‘zim yurib taksi ham chaqira olaman, — dedi Irene qat'iy ohangda. Hali ham Jinga qaramadi.

— U yerda nima qilayotgan eding? Kimnidir kutayotganmiding? — deb so‘radi Seokjin.

Irene chuqur xo‘rsinib, unga qaradi.

— Noto‘g‘ri tushunmang, Kim Seokjin. Men u yerga sizni kutish uchun bormaganman. Shunchaki qayerdadir ovqatlanishim kerak edi. Sizni umuman kutganim yo‘q. Axir siz hali ham chet elda bo‘lishingiz kerak edi-ku.

— Ovqatingga hatto qo‘l ham tekkizmabsan, — dedi Jin, uning gapiga ishonmagandek.

— Ovqatlangandim. Bilmaganday bo‘lmang.

— Hali ham ochmisan? Yana biror joydan ovqatlanamizmi? — dedi Jin bu safar ancha yumshoq ohangda.

— Sizga nima? Menga g‘amxo‘rlik qilayotgandek bo‘lmang. Meni shu yerning o‘zida tushirib yuboring. O‘zim taksi bilan ketaman, — dedi Irene.

— Joohyun...

— Meni bunday chaqirmang! Meni bunday chaqirishga haqqingiz yo‘q. Men sizga bunga ruxsat bermayman.

Jin mashinani tezroq haydab, tun bo‘lgani sabab deyarli bo‘shab qolgan bog‘ avtoturargohiga kirib to‘xtadi.

— Endi nima uchun mendan xafa ekaningni aytasanmi? — dedi u Irenega qarab.

— Ha, sizdan xafaman. Siz meni tashlab ketdingiz! — dedi Irene ovozini ko‘tarib.

— Ey, Joohyun! Axir sen hech qachon meniki bo‘lmagansan. Qanday qilib seni tashlab ketgan bo‘lishim mumkin? — dedi Jin tushkun va alamli ohangda.

“Sen boshqa birovning sevgilisisan. Men esa shunchaki yoningdagi odamman. Hech o‘zingni mening o‘rnimga qo‘yib ko‘rganmisan? Men sening yashirin munosabatingman. Men bunga rozi bo‘laman deb o‘ylaysanmi? Agar faqat ko‘nglingni yozish uchun men bilan bo‘lsang, men bunga hech qachon rozi bo‘lmayman. Lekin men buni istamayman. Men seni sevaman. Eshitdingmi, Bae Joohyun? Men seni sevaman! Seni faqat o‘zimniki qilishni xohlayman. Seni boshqa erkak bilan bo‘lishishni istamayman. Shuning uchun seni qo‘yib yubora olmayman. Endi faqat sen azob chekayotganingni o‘ylashni bas qil.”

Irene indamay Seokjinga tikildi.

— “Siz... meni sevasizmi?” — deb pichirladi u.

— “Buni endigina bilgandek tutma. Men hislarimni allaqachon aytganman,” — dedi Jin stulga suyanib.

U his-tuyg‘ulari haqida o‘ylayverib ancha charchagandek ko‘rinardi.

— “Lekin siz hech qachon meni sevishingizni aytmagansiz”

— “Meningcha, yana necha marta aytishim kerak?” — dedi Jin biroz jahli chiqib. So‘ng Irene tomonga qarab davom etdi. — “Menga bunday qaramagin.”

— “Qanday?” — dedi Irene.

— “Xuddi begonadek.”

Jin Irene juda uni bag‘riga bosishni istayotganini sezdi.

— “Bilasanmi, seni faqat o‘zimniki qilishni juda xohlayman,” — dedi u Irene yonoqlarini silab, niqobini yechar ekan.

— “Seni quchoqlashni, qo‘lingni ushlashni juda sog‘indim. Joohyun... seni juda sog‘indim.”

— “Men ham sizni sog‘indim, Kim Seokjin,” — dedi Irene uyalinqirab.

Shu zahoti Jinning sabri tugadi. U Irene tomon yaqinlashdi. Irene hayajondan qotib qoldi. Uni ilgari hech kim o‘pmagan edi.

— “Bae Joohyun, men seni sevaman,” — deb pichirladi Seokjin.

Shundan so‘ng u Irene lablaridan muloyim o‘pdi. Bu safar o‘pich uzoqroq davom etdi. Irene asta-sekin bunga ko‘nika boshladi.

Irene beixtiyor Seokjinning bo‘ynidan quchoqlab oldi. Seokjin esa javoban uni mahkamroq bag‘riga bosdi. Ularning mehri tobora kuchayib borardi.

Seokjin Irene yuzini kaftlari orasiga olib, mehr bilan o‘pishda davom etdi. Irene ham endi qo‘rquvini yengib, unga yaqinlashdi. Ikkalasi ham bir-birini qanchalik sog‘inganini his qilardi.

Oxiri Seokjin Ireneni o‘ziga yaqinroq tortib, tizzasiga o‘tqazdi.

Irene hayron edi. Qanday qilib o‘zini shunday holatda topganini tushunmay qoldi. Ammo u bu vaziyatni rad etmadi.

— “Jin... Jinnie...” — dedi u past ovozda.

Ismini shunday mehr bilan eshitgan Jin jilmaydi va Irene yuzidan yana bir necha bor o‘pdi.

Irene ham his-tuyg‘ularini yashirmadi. U Jinning yuziga mehr bilan qarab, ko‘zlari, yonoqlari, burni va oxiri labidan mayin o‘pdi.

— “Bae Joohyun...” — dedi Jin hayrat bilan. — “Bunday sodda qiz bunchalik yaxshi o‘pa oladi deb o‘ylamagandim. Buni qayerdan o‘rganding?”

— “Har xil narsani o‘ylamang,” — dedi Irene uning nimani nazarda tutayotganini tushunib. — “Men umuman o‘pishni bilmasdim. Siz birinchisiz.”

— “Rostdanmi?” — dedi Jinning kayfiyati yana yaxshilanib. U mehr bilan Irene qo‘lidan siladi.

Birozdan so‘ng Seokjin chuqur nafas olib ortga chekindi.

— "Bo‘ldi... to‘xtashimiz kerak."

U Ireneni mahkam quchoqladi.

— "Nega?" — dedi Irene sekin.

— "Joohyun... agar hozir to‘xtamasak, keyin o‘zimni to‘xtata olmasligim mumkin. Men erkakman... sen esa..."

— "Bas qiling." — Irene uyalganidan yuzini Seokjinning bo‘yniga yashirdi.

Jin kulib yubordi.

— "Qanday qilib bunchalik..."

Irene uning gapini tugatishga qo‘ymay, qo‘li bilan labini yopdi.

— "Davom ettirmang."

— "Xo‘p..." — dedi Jin kulimsirab.

Irene uning yuziga tikildi. Yuragidagi hislarni endi yashira olmasdi.

— "Men sizni sevaman, Kim Seokjin." — dedi u pichirlab.

Seokjin chuqur nafas oldi.

— "Shunday ekan... men endi sening yashirin odaming bo‘lib qoldim, shekilli."

— "Yo‘q, unday demang. Men sizni sevaman. Faqat sizni. Men qalbimni ham, o‘zimni ham boshqa hech kim bilan bo‘lishmayman. Faqat siz..."

— "Nimani nazarda tutyapsan?"

Irene yana uni quchoqladi.

— "Mendan nimani yashiryapsan?" — so‘radi Jin.

Irene uni yanada mahkamroq bag‘riga bosdi.

— "Agar munosabatimiz muvaffaqiyatli bo‘lishini istasak, oramizda hech qanday sir bo‘lmasligi kerak, Joohyun."

Irene unga tikildi.

— "Munosabatimiz? Bizning munosabatimiz?"

— "Sevgilim bo‘lishni istamaysanmi?" — dedi Jin. — "Suho bilan ajrash. Men hech qachon ikkinchi o‘rinda bo‘lishni xohlamayman."

U Irene sochlarini siladi.

— "Siz hech qachon ikkinchi o‘rinda bo‘lmagansiz," — dedi Irene past ovozda. — "Faqat sizgina meni shunday his qildira olasiz."

Jin kulib qo‘ydi.

— "Shundaymi? Masalan, seni tizzamga o‘tqazganimdekmi?"

Irene uning yelkasiga sekin urdi.

— "Yo‘q! Unday emas. Endi meni qo‘yib yuboring. Tushmoqchiman."

— "Xo‘p-xo‘p, xafa bo‘lma. Hozirgina bu holatda o‘zing ham bemalol o‘tirganding-ku." — dedi Jin hazillashib.

Irene uning quchog‘idan chiqib, yana o‘z kursisiga o‘tirdi. Seokjin esa uning holiga kulishda davom etdi.

— "Agar o‘zingizni bosolmasangiz, yaxshisi meni hoziroq uyga olib boring." — dedi Irene jiddiy ohangda.

— "Voy, Joohyun... sen juda yoqimlisan." — Jin hali ham kulardi.

— "Gaplashsak bo‘ladimi, Kim Seokjin? Fikrim o‘zgarib ketishidan oldin."

— "Fikringni o‘zgartirishni xayolingga ham keltirma. Agar o‘zgartirsang..."

— "Nega? Axir birinchi o‘pichingni ham allaqachon o‘g‘irlab bo‘ldim-ku." — dedi Jin hazillashib.

— "Meni u emas, Lee Soo Man sajangnim xavotirga solyapti."

— "Nega aynan u? Axir senga unashtirilishga ruxsat berishgandi-ku?"

Irene bosh irg‘adi.

— "Ha, lekin siz bilan emas."

Jin o‘tirgan holatini o‘zgartirib, Irenega jiddiy tikildi.

— "Jinnie... buni qanday aytishni bilmayapman."

Jin mayin jilmaydi.

— "Meni shunday chaqirishni to‘xtatma, agar yana urishishimizni istamasang. Endi hammasini gaplashib olishimiz kerak, Joohyun. Mendan hech narsani yashirma. Menga ishonmaysanmi?"

Irene uning haziliga aldanmadi. U muloyim nigoh bilan Jinga qaradi.

— "Men shunchaki sizdan xavotirdaman."

— "O‘zimni o‘zim himoya qilaman. Sen esa men uchun eng muhim odamsan. Bilishim kerak bo‘lgan hamma narsani ayt, Joohyun."

Irene chuqur nafas oldi.

— "Men Suho bilan soxta uchrashuv shartnomasini imzolaganman."

— "Nima?! Qanaqa shartnoma? To‘xta... sen Suho bilan omma oldida sevishganlar sifatida ko‘rinish berishga rozi bo‘lganmisan? Buni rahbaring buyurganmi?"

Irene bosh irg‘adi.

— "Lekin iltimos, buni hech kimga aytmang. Hatto guruh a'zolaringizga ham. Men Red Velvet a'zolari uchun javobgarman. Endi siz uchun ham javobgarman. Sizga biror narsa bo‘lishini istamayman. Bilasiz-ku, Lee Soo Man sajangnim juda qudratli inson."

Jin qoshlarini chimirdi.

— "Demak, u sen bilan istagan ishini qilishi mumkin deb o‘ylayaptimi? Bu juda iflos o‘yin."

— "Iflosmi yoki yo‘qmi, baribir foyda berdi. Mening va Suhoning uchrashayotgani haqidagi xabardan keyin SM Entertainment aksiyalari ko‘tarildi."

Jin norozi ohangda dedi:

— "Demak, bundan mamnunmisan?"

— "Yo‘q..." — dedi Irene erkalangandek. — "Maqsad sajangnimning kompaniyasi uchun edi. Va u bunga erishdi."

— "Baribir buni qabul qila olmayman."

— "Jin, iltimos. Shoshqaloqlik qilmang. Men guruhim uchun mas'ulman. Mening sababim bilan ular muammoga duch kelishini istamayman."

— "Yaxshiyam buni aytding, Bae Joohyun. Xohlasam hoziroq agentligingga borib, seni bu shartnomadan ozod qilishlarini talab qilishim mumkin."

Irene seskanib ketdi.

— "Rostdan ham shunday qilishingiz mumkinmi?"

— "Joohyun, hayotdagi eng katta tayanch — bu halollik. Agar rostgo‘y va samimiy bo‘lmasang, uzoqqa bora olmaysan. Buni eslab yur."

Irene noqulay kulib qo‘ydi.

— "Xo‘p... Kim Seokjin janoblari." — deb uni hazillashib mazax qildi.

Seokjin chuqur xo‘rsindi.

— "Xo‘sh, endi biz nima qilamiz?" — dedi u mashina eshigiga suyanib, hamon Irenega qarab.

— "Bilmayman. Hammasini sizga topshiraman. Vaziyatim juda murakkab. Oldin sizdan yonimda qolishingizni so‘ragandim, lekin keyin sizga doim jahlim chiqib, sizni ranjitdim." — dedi Irene afsus bilan.

Seokjin barmog‘i bilan uni yaqinroq kelishga ishora qildi.

Irene uyalgan holda yaqinlashdi. Ichida: "Yana o‘pmoqchimi? Voy, Kim Seokjin oxirgi paytlarda juda sho‘x bo‘lib ketdi," deb o‘yladi.

Shu payt Seokjin uning peshonasiga yengilgina turtib qo‘ydi.

— "Voy!" — dedi Irene peshonasini ushlab. — "Bu nima edi?"

— "Chunki sen hamma narsani aylanib gapirasan, menga esa haqiqatni aytmaysan. Yana meni yashirin sevgiling bo‘lishga majbur qilmoqchimisan?" — dedi Jin lablarini burishtirib. — "Bunga rozi bo‘ladigan boshqa odamni top."

— "...Kim bo‘lsa ham mayli." — dedi Seokjin lablarini cho‘chchaytirib.

— "Suho bo‘lsachi?"

— "Nima?" — dedi Seokjin sekin. — "Hozir meni Suho hyung bilan solishtiryapsanmi?"

Irene burnini jiyirdi.

— "Nega, siz ham shunday o‘ylaysizmi?" — deb so‘radi Irene biroz xavotir bilan.

— "Albatta yo‘q. Yana necha marta aytishim kerak? Men faqat sizni sevaman."

Jinning yuzida keng tabassum paydo bo‘ldi.

— "Xo‘p. Endi senga ishonaman."

— "Juda qaysarsiz." — dedi Irene kulimsirab.

— "Qolganini keyin gaplashamiz. Seni uyga olib borishim kerak. Biror kishi bizni ko‘rib qolishi mumkin." — dedi Jin.

— "Ana shu meni eng ko‘p xavotirga soladi. Munosabatimiz oshkor bo‘lib qolmasin."

— "Demak, endi o‘zing meni yashirin sevgiling bo‘lishga majbur qilyapsan, shundaymi, Bae Joohyun? Bunchalik ayyor bo‘lasan deb o‘ylamagandim."

Irene kulib yubordi va mehr bilan yonidagi yigitning yelkasiga boshini qo‘ydi.

"Sevgilim juda ham kulgili ekan," deb o‘yladi u.