Mening shaxsiy qondiruvchim

Muallif Milana Kastel

15-qism

15-bob:Telbalik:Qonli xotira yohud oʻchmas iztirob!

Savollarimning chegarasi yo‘q. Ular g‘oyibdan kelib, xuddi qora tutunga o‘xshab ongimni qamrab oladi. Har biri o‘tkir tig‘dek, yuragimni tilka-pora qiladi. Javoblar esa… ular qaerda? Balki ular yer ostining eng qorong‘u qatlamida, unutilgan tarix kabi ko‘milgandir. Balki ular hech qachon mavjud bo‘lmagandir.

Sevar edimmi uni? Haqiqatan ham sevib qolganmiding uni? Agar sevgan bo‘lsam, nega? Nega aynan u? Nega mening tanlovim shafqatsizlik bilan bo‘yalgan bir inson bo‘ldi? Nega men qalbimni vayron qilgan, ruhimni ezib, orzularimni oyoq osti qilgan bir odamni sevib qoldim? Nima meni unga bog‘ladi? Bu savollar yuragimni tirnaydi. Ularni yo‘q qila olmayman, ulardan qochib ham bo‘lmaydi.

U mening qalbimning tilini bilmasdi. U mening hislarimni eshitmasdi. U faqat o‘z istaklari, o‘z qudrati bilan yashardi. Shunday bo‘lsa-da, men uni sevib qoldim. Bu qanday telbalik? Qanday mantiqsizlik? Bu inson qalbimni eshitmagan bo‘lsa, nega mening yuragim uning sukutiga qul bo‘ldi?

Bu holat xuddi tavqi la’natga o‘xshaydi. Ammo eng dahshatli tomoni shuki, men bu la’natdan hech qachon nolimadim. Nega? Nima uchun? Bilmayman. Ishoning, hatto men o‘zimda ham bu savollarga javob topolmayman.

Qalbim og‘riydi. Har kuni, har lahza. Undan so‘rayman: “Nega u?” Ammo u jim. U sukut qiladi. Balki sukutida javob yashirindir, ammo men uni o‘qiy olmayman. Balki bu sukutning o‘zi javobdir. Ammo men tushunmayman. Men bu jimlikdan yomon azoblanaman.

Nahotki men menga yozilgan bu taqdirni shu qadar tez qabul qilib bo‘lsam? Nahot bu qabul qilish yengillik olib kelgan bo‘lsa? Yo‘q… bu yengillik emas. Bu og‘riq, yurakni ezadigan, ruhni cho‘ktiradigan og‘ir yuk. Qabul qilish – ba’zan mag‘lubiyatni tan olishdir. Ba’zan esa o‘zingni yo‘qotishdir.

Ammo men baribir qabul qildim. Va qabul qilish – ba’zan o‘zlikni anglash bilan tengdir deyishadi-ku? Ammo men o‘zimni anglay olmayapman. Men kimman? Men nima uchun shu azobni tanladim? Javob yo‘q. Ammo bir narsani aniq bilaman: u meni qancha qiynamasin, necha bor sindirmasin, men uni sevib qoldim.

Men uni yomon ko‘rishim kerak edi. Nafrat bilan yonishim kerak edi. Uning yuzini ko‘rganimda qahrim toshishi kerak edi. Ammo… aksincha bo‘ldi. Qanchalik azob bersa, shunchalik unga bog‘landim. Har bir og‘rig‘imda uning soyasi bor edi. Har bir ko‘z yoshimda uning ismi. Har bir nafasimda uning nafasi. Men undan qochdim, lekin yana unga qaytdim. Qayta-qayta… Go‘yo bir lahza uning ovozini eshitish uchun minglab qiynoqlarga rozi bo‘ldim.

Sevgi – bu najot deyishadi. Lekin mening sevgim najot emas edi. Bu halokat edi. Ammo men shu halokat sari yugurdim. O‘zim bilan birga barcha orzularimni olib kirdim. Va bu halokat meni yutdi. Lekin shu yutish jarayonida ham men undan ko‘z uzmadim.

Ba’zan o‘ylayman: ehtimol, bu sevgi emasdir. Bu telbalikdir. Balki bu la’natdir. Ammo baribir men undan qochmadim. Chunki shu azobning ichida men uni topdim. Shu og‘riqning ichida men uni his qildim.

U – mening jazom. U – mening yaralarim. U – mening tuganmas iztirobim. Lekin u bilan birga mening ehtirosim, mening yashash sababim ham.

Hayotimning eng katta siri shu: nega uni sevaman? Javob esa yo‘q. Javob o‘lik. Javob – sukut. Va men shu sukut ichida yashayman.

Oradan yigirma besh soat o‘tdi.

Xona jimjitlikka cho‘mgan, vaqtning ham izlari yo‘qolgandek, go‘yo lahzalar shu qalin zulmatda erib ketgandi. Qiz sovuq, dag‘al pol ustida bir burchakka suyanib, titrab o‘tirardi. Tanasini muzdek shamol tegmagani holda sovuq qamrab olgan, ichini esa qo‘rquvning achchiq zanjirlari bo‘g‘ib borardi. U o‘zini quchoqlab olgan, ammo bu quchoqda iliqlik yo‘q, faqat chorasizlikning og‘ir soyasi bor edi.

Xonaning qarama-qarshi burchagida zanjirlangan it bor edi. Uning bo‘g‘iq hansirashi va bo‘g‘zidan chiqqan qo‘pol nafas xonadagi sukunatni tilka-pora qilardi. Qizning ko‘zlari beixtiyor o‘sha tomonga qarab ketar, har qarashida itning yaltirab turgan qizil ko‘zlarida ochko‘zlik alangasini ko‘rardi. Go‘yo bu yirtqich jonivor qizning tomirlarida oqayotgan issiq qonning hidini tuyib, sabrni tishlab turgandek. Zanjir temir halqalari orasidan o‘tayotgan tovushlar qizning yuragini yanada siqardi — u ovozda nafaqat qamov, balki yaqinlashayotgan xavfning saslari bor edi.

Qiz vaqtni o‘lchay olmasdi. Tong otganmi yoki tun qorasi cho‘kkanmi — buni bilishning iloji yo‘q edi. Xona ichra zulmat shunchalik quyuq ediki, u nafaqat ko‘zlarni, balki xayolni ham yutib yuborgandek. Biror tirqishdan yorug‘lik o‘tmas, biror shamol harakati sezilmasdi. Havo ham qotib qolgan, rutubat va zang hidi bilan to‘lib, nafas olishni mushkul qilardi. Go‘yo bu xona faqatgina hayotni sekin-asta so‘ndiradigan qopqon edi.

Qizning ko‘zlari qorong‘uga ko‘nikib ulgurgan edi. Endi u narsalarni ko‘rmaydi, balki his qiladi: devorning sovuqligi, polning dag‘alligi, har burchakda sukunatning og‘irligi. U titroq qo‘llarini pol bo‘ylab sudrab, nimadir izlagandek paypaslardi. Barmoqlariga chang va namlik yopishdi, biroq najot emas, faqatgina umidsizlikning muzdek izlari topildi. Barmoqlari bilan sovuqni ushlab, umidning uchqunini qidirdi, ammo bu qidiriq ham befoyda bo‘ldi.

Ochlik ichini yirtib borardi. Oshqozon bo‘shlig‘idagi og‘riq tobora chidab bo‘lmas darajada kuchayardi. Ammo bu og‘riq suvsizlik oldida arzimas edi. Tomog‘i qurib, lablari yorilib ketgan, hatto so‘nggi yutqunish ham qizga azob bo‘lib tuyulardi. Har bir nafas olish og‘ir yukni ko‘tarishdek edi, har bir yutqunish esa temir tig‘ini yutgandek alamli edi. Tanasidagi harorat pasayib borardi, shuning uchun u tizzalarini ko‘ksiga bosib, o‘zini isitishga urindi. Ammo issiqlik — endi afsona edi.

Ko‘zlari beixtiyor temir eshikka qadaldi. Qiz o‘sha yopiq eshikdan najot izlar, goh-goh shivirlab: “Kimdir keladi... kimdir ochadi,” — degan xayollar bilan ovunar edi. Ammo eshik ortidan hech qanday sado eshitilmadi. Hech bir tovush yo‘q. Na odam, na hayot. Faqat jimlik, zulmat va itning og‘ir nafaslari. Har lahzada qizning umidlari singib, parchalanib, ichida qorong‘u bo‘shliqni kengaytirardi. Endi u najotni emas, faqat kechikib kelayotgan o‘limning soyasini his qilar edi.

It asta boshini ko‘tardi. Qiz bu harakatni ko‘rdi va yuragi hapriqib ketdi. Zanjir yana jarangladi. Bu jarang o‘limning kaliti singari yangradi. Qiz butun tanasi bilan orqaga tortildi, devorga suyanib, o‘zini yanada kichraytirishga urindi. Uning miyasi ichida bir fikr aylana boshladi: “Agar zanjir uzilsa-chi? Agar u menga tashlansa-chi?” Shu fikrlar bilan qo‘rquv yana kuchaydi, yuragi ko‘kragini yorib chiqadigandek urdi.

Vaqt shu xonada abadiyatga aylangandek edi. Lahzalar cho‘zilib, yillar kabi o‘tardi. Qiz ba’zan ichida shivirlardi: “Bu tush. Ha, tush bo‘lishi kerak. Men uyg‘onaman. Qachondir, qandaydir bir lahzada uyg‘onaman.” Ammo o‘sha uyg‘onish kelmadi. Qorong‘u xonada faqat itning nafaslari va yurakning betinim urishi mavjud edi.

Shu holatda qiz ko‘zlarini yumdi. Uyqu kelarmidi? Yo‘q, bu uyqu emasdi, balki hushning chekinishi, tananing holdan toyishi edi. Qiz tasavvurida yorug‘likni chaqirdi: bolaligida ko‘rgan quyoshli hovli, onasining iliq bag‘ri, gullar hidi... Ammo itning bo‘g‘iq hansirashi xotira pardasini yirtib yubordi. Hammasi yana qorong‘uga singdi.

Qiz yana chuqur nafas oldi. Nafas sovuq edi, ammo u baribir yashashga intilayotganini his qildi. “Men bor ekanman, yo‘l bor,” — degan fikr uni oxirgi kuch bilan ushlab turardi. Shundan so‘ng ko‘zlari og‘irlashdi. U yonboshladi, qo‘llarini ko‘ksiga qattiq bosdi. Ko‘zlarini yumdi. Tashqarida sukunat hukmron, temir eshik hamon yopiq, itning zanjiri esa hali uzilmagan edi. Ammo qalbining eng tubida bir uchqun bor edi — siniq, ammo o‘chmagan umid uchquni.

Shu uchqun qorong‘u xonada eng yorqin chiroqdek miltillardi. Va qiz hushsiz bo‘lsa-da, ichida shu nur bilan tirik edi.

Qasrning ulkan xonasi hali ham tunda hukm surgan sukunatni eslatardi. Og‘ir baxmal pardalar derazalarni qoplab turgan, ichkariga quyoshning biror nuri kira olmas, xona shafqatsiz qora bo‘yoqday sovuq qorong‘ilik bilan qoplangan edi. Havoda qimmatbaho atirning hidi aralash, marmarning sovuqligi sezilib turardi. Shu jimjitlik ichida yigit, ipakday oppoq choyshablar o‘ralgan yotoqda xotirjam uxlardi. Uning nafas olishi ham shu xonadagi sokinlik bilan uyg‘un edi, xuddi vaqtning o‘zi ham bu joyda sust harakatlanayotgandek tuyulardi.

Soat ko‘rsatkichlari 10:45ni ko‘rsatganda ham yigit tinchgina yotardi. Nihoyat u asta-sekin uyg‘ondi, yengil shirin uyqudan boshini ko‘tarib, xonaga sovuqqon nigoh tashladi. Bir necha lahza shunchaki shiftga tikilib qoldi, keyin yonidagi kumush qo‘ng‘iroqchani bosdi. Uning mayin jarangi xonadagi og‘ir sukunatni yirtib yuborgandek bo‘ldi. Shu on eshik ochilib, maxsus tayyorgarlikdan o‘tgan, bugun tongda ish boshlagan yosh xizmatkor qizlar birin-ketin xonaga kirib kela boshlashdi.

Ular uchun bu qasr – yangi dunyo, ham sirli, ham qo‘rqinchli. Kecha sodir bo‘lgan voqeadan – xizmatkorlarning vahshiyona qatl etilganidan ular bexabar edi. Ular hali bu joydagi qonunlarni bilmasdi, ammo yuraklarida g‘alati bir xavotir g‘imirlardi: bu yerda xato qilish mumkin emas. Har bir harakatda aniqlik, itoat va mutlaq sukut talab etilardi.

Qizlar asta qadam tashlab, pardalarni ochishga tushishdi. Qalin qora pardalar yengil shovullab yon tomonga siljidi va xonaga bahorning iliq nurlari kirib keldi. Yorug‘lik marmar devorlarga urilib, oltin naqshlarni yaltiratdi, ammo bu issiqlik qasrning sovuq ruhini yenga olmadi. Derazalar ochildi, kuz havosi pardalarni mayin tebratdi, ammo bu havoda ham biror erkinlik sezilmasdi – hammasi shafqatsiz tartib ichida edi.

Yigit o‘rnidan turishi bilan unga darhol bir stakan muzdek suv uzatildi. U hech bir so‘z aytmasdan suvni bir yutumda ichdi-da, stakanni stolga qo‘ydi. So‘ng bir og‘iz gapirmay vannaxonaga kirib ketdi. Eshik yopilishi bilan xizmatkorlar ishga sho‘ng‘ishdi: yotoqni mukammal qilib tartibga keltirishdi, ipak choyshablarni silliqlab yoyishdi, xonadagi har bir buyumni joyiga qo‘yishdi. Har bir qadamda ehtiyotkorlik, har bir harakatda vahima ufurib turardi. Ularning ko‘zlarida hayajon, yuraklarida esa qo‘rquv yashirinardi – bu joyning qoidalari haqida ularga hech kim gapirmagan, ammo ular bu qasr oddiy uy emasligini bir qarashda sezishgandi.

Yigit vannadan chiqqanda, xonada yangi havo, pokiza tartib va sokinlik hukm surardi. Unga kiyim kiydirish uchun ikki xizmatkor yaqinlashdi. Yigit oppoq ko‘ylak, qimmatbaho shim, nozik galstuk kiyarkan, qizlarning qo‘llari mayin titrar, ko‘zlari yerga tikilgan edi. Ular biror tugmani noto‘g‘ri ilishdan, biror nozik harakatni o‘tkazib yuborishdan qo‘rqishardi. Chunki ular bu yerda xato – oxirgi nafasga tengligini yurakdan sezishardi.

Taehyungning nigohlari sovuqqon, yuzida esa biror hissiyot zohir emasdi. Uning ovozi esa ohangsiz, ammo buyruqdek jarangladi:

— Xonamda nonushta qilaman.

Bu so‘zlar xizmatkorlar uchun buyrug‘idan ham ortiq hukm edi. Ular darhol egilib chiqib ketishdi va oradan bir necha daqiqa o‘tar-o‘tmas, xona markaziga kumush laganlarda nafis nonushta keltirishdi: yangi pishgan kruassanlar, bug‘ chiqarib turgan qahva, tropik mevalar – hammasi mukammallik timsoli.

Taehyung stol yoniga borib, sokin o‘tirdi. Bir ozdan so‘ng uning qo‘li yonidagi pultga tegdi. Devorda yaltirab turgan ulkan ekran asta jonlandi. Avval qorong‘ulik, so‘ng tasvir aniq bo‘lib bordi… Ekranda temir panjarali qorong‘i xona ko‘rindi. Kamera bir burchakda titrab o‘tirgan qizni ko‘rsatdi. Maya.

Uning yuzi oqarib ketgan, lablari ko‘karib, ko‘zlari ich-ichiga cho‘kkan edi. U sovuq pol ustida o‘tirar, titroq qo‘llari bilan tizzalarini quchoqlab, o‘zini isitishga urinardi. Xona zulmat, devorlardan sovuq taraladi, deraza yo‘q, na bir tirqish, na bir yorug‘lik. Faqat bir eshik – yopiq va og‘ir temir. Ammo eng dahshatlisi bu emas edi.

Burchakda zanjir bilan bog‘langan ulkan kuchuk yotar, uning ko‘zlari qizil alangadek yonib, har safar jag‘lari ochilib-yopilganda tishlarining o‘tkirligi yaltirab ko‘rinardi. Go‘yo u zanjirni uzib, shu zahoti qizni parcha-parcha qilishni istayotgandek.

Taehyungning lablarida sovuq tabassum paydo bo‘ldi. U qo‘liga finjon olib, qahvadan mayin yudum oldi. Uning nigohlari ekran tasviridan uzilmadi. U xuddi bu manzara – uning ertalabki sevimli tomoshasi, birinchi zavqi singari edi. U sekin, o‘ziga xos shafqatsizlik bilan pichirladi:

— Vaqt hali bor… o‘yin endi boshlanadi.

Ekranda esa qizning charchagan, umidsizlikka botgan ko‘zlari yonib turardi. U hali ham biror kimsa kelib qutqarishiga ishonmoqchi edi, ammo qasrning baland devorlari, temir eshiklar, kameralar – bularning bari uning yagona haqiqatini ko‘rsatardi: najot yo‘q.

Xizmatkorlar esa xonaning narigi burchagida jim turgancha, egilib xizmat qilishar, bu manzaraga qarashni ham, qaramaslikni ham bilmasdilar. Ularning yuraklari dahshatdan g‘imirlab, tomirlaridan qo‘rquv oqib o‘tar edi. Bu qasrning qonuni bitta edi: bu yigitning irodasi – yagona haqiqat.

Taehyung nonushtasini sokinlik bilan tugatdi. Har bir luqma, har bir yutum uning bexavotir, ammo yovuz niyatli xotirjamligini aks ettirardi. Pichoq va sanchqining tovushi jimjit xonaga yengil jarang berib, so‘ng sukunatga qo‘shilib yo‘qolardi. Oxirgi tomchini ham shoshmasdan ichdi, so‘ng stuldan asta turib, salobatli qadamlar bilan xonadan chiqdi.

Uning qadam tovushlari uzun, sokin yo‘lakda jaranglab borar ekan, qasrning muzdek havosi unga mosdek tuyulardi. Oq marmar pol yigitning qadamlari ostida yaltirab, devorlardagi oltin naqshlar shu’la sochardi. Qasr ko‘hna sirlarni ichiga yashirgan yovuz imoratdek ko‘rinar, har bir qadamda bu sirlarning nafasi sezilib turardi.

Taehyung temir eshik oldida to‘xtadi. Qop-qora, sovuq, og‘ir eshik go‘yo qorong‘ilik bilan birlashib, bu xonani dunyodan uzib qo‘ygandek. Yigitning lablarida sovuq jilmayish paydo bo‘ldi.
— Allaqachon aqli kirib qolgandir… — dedi u past, ammo muzday ovozda.

Og‘ir qulflarning g‘ijirlashi quloqni teshib yuborayotganday tuyuldi. Eshik sekin ochildi, qorong‘i xonaga chiroqning yorug‘i sachradi. Yorug‘lik pardasi ostida o‘tirgan yirtqich ilk ishorada sezildi.

It egasini ko‘rishi bilan zanjirga yopishdi. Temir zanjir tarang tortildi, po‘stlog‘i devorlarni larzaga keltirdi. Ammo Taehyungning nigohida na vahima, na xavotir zarrasi bor edi. U faqat barmog‘ini pastga qaratib, sokin ohangda buyruq berdi:
— O‘tir.

It bo‘ysundi. Barcha g‘azabi shu lahza so‘nib, faqat itoat qoldi. U joyida o‘tirib, tilini chiqarib, xo‘jayiniga mo‘ltirab qaradi.

Taehyungning nigohi endi burchakka o‘tdi. Maya… U hali ham qop-qora devorga suyanib o‘tirar, tanasi mayin titrar, ko‘zlari qo‘rquv bilan kengaygan edi. Yonoqlari oqarib ketgan, lablari ko‘karib, sovuqdan qurib qolgandek. Bu qizning nigohida nafaqat qo‘rquv, balki umidsizlikning o‘tkir soyasi ham bor edi.

Yigit sekin unga yaqinlashdi. Qadam tovushlari pol ustida jaranglarkan, har bir tovush qizning yuragini tilib o‘tardi. U burchakdan chiqib ketolmasdi, shuning uchun yanada devorga yopishib, jonini shu tosh orasiga singdirgisi kelayotganday.

Taehyung past ovozda, lablarining uchida sovuq kulgu bilan tizzaladi. Qo‘llarini asta qizning jingalak sochlariga olib bordi. Barmoqlari uning yumshoq, ammo sovuq soch tolalari orasida yurgan sari, yigitning ko‘zlarida yovuz rohat yaltiradi. Maya esa qo‘rquvdan ko‘zlarini yumdi, ammo bu uni qutqara olmasdi.

Taehyung qizni asta tortib, burchakdan chiqarib oldi. Uni o‘ziga yaqin bosib, nozik bo‘yini bag‘riga qamradi. Chuquroq nafas oldi, uning sochlari, terisi iforini o‘ziga yutdi. Keyin bo‘yniga lablarini bosdi… va birdan tishlarini botirdi.

Maya holsizgina ingrab yubordi. Og‘riq uning butun tanasini tilka-pora qildi, ko‘zlarida yosh miltilladi, ammo u qichqira olmadi — qo‘rquv tomog‘ini siqib qo‘ygandi.

— Mening shirinpaxtam… — Taehyungning ovozi past, ammo zavq bilan to‘la edi. — Seni iforingni sog‘ingandim.

Yigit uning bo‘yni bo‘ylab lablarini yurgizib, chuqur nafas oldi. So‘ng pichirladi:
— Xo‘sh, aqling kirib qoldimi? Yoki seni yana shu yerda… mana shu yovvoyi bilan qoldiraymi?

Maya ko‘zlarini katta ochib, dahshat bilan unga tikildi. U yana shu vahshiylikni boshdan kechirishni istamas edi. Shu sabab boshini tez-tez chayqadi, “yo‘q” degan ishorani aniq qilib ko‘rsatdi.

Taehyung jilmaydi. Bu jilmayish — ham mamnunlik, ham shafqatsizlik aralashgan kulgu edi. U o‘rnidan turib, it tomon yo‘naldi. Maya uning har bir harakatini qo‘rquv bilan kuzatar, yuragi bo‘g‘zida urayotganday.

Taehyung it oldida to‘xtadi, uning qalin junlarini siladi. Bir paytlar vahshat bilan bo‘kirgan yirtqich endi itoat bilan dumini likillatib, xo‘jayinning mehrini kutdi.

— Sen meni Mayamni juda qo‘rqitib yubordingmi, a? — dedi Taehyung, ohangi muzdek va keskin edi.

It yigitning sovuq ovozidan titradi, qo‘rquvli nigoh bilan xo‘jayinga qaradi. U asta oyoqlariga yotib, itoatkorlik bilan dumini bosdi.

— Meni kechirishimni kutma, axmoq yirtqich, — dedi Taehyung sovuq jilmayib. — Sen meni yagonamni qo‘rqitib yubording. Shu yerda uch kun och qolasan!

U sekin ortiga qaytdi. Maya hanuz qaltirar, ammo yigitning kutilmagan mehribonligidan karaxt bo‘lib qolgandi. Taehyung uni quchoqlab ko‘tardi, qiz esa ichki instinkt bilan yigitni mahkam quchdi, yuzini uning ko‘ksiga yashirdi. Bu qo‘rquv va ishonch oralig‘idagi nomalum holat edi.

Qasr yo‘laklari bo‘ylab ularning soyasi uzun cho‘zilib bordi. Taehyung o‘z xonasiga qaytib, qizni yotoqqa yotqizdi.

— Qorning ochmi? — yigitning ovozi endi yumshoq, ammo shafqatsizlikdan bo‘sh emas edi.

Maya boshini ohista qimirlatib, “ha” degandek ishora qildi.

Taehyung bir muddat unga qarab qoldi. So‘ng jilmaydi — bu jilmayishning orqasida bir sir, bir rejaga to‘la sovuq niyat yashirin edi. U ortiga burilib, xonadan chiqdi.

Qiz esa yotoqda titrab yotar, yuragida minglab savollar, qo‘rquv va umid aralash hissiyotlar ichra sukutga cho‘mgan edi. “Endi menga nima qiladi? Qayerga olib ketadi? Nega bu mehr ortida shunchalar sovuq hislar yashirin?”

Biroz vaqt o‘tgach, og‘ir eshik yana sokin g‘ijirlab ochildi. Qalin sukunatni Taehyungning barqaror qadamlari buzdi. Yigitning qo‘lida nafis kumush patnis bor edi. Patnis ustida tilla qirralari yaltirab turgan idishlar, ulardan taralayotgan yoqimli hid xona havosini to‘ldirib yubordi. Issiq ovqatning isi Mayaning hushini yanada titratdi — ochlik ichida yongan tanasi shu on unga eng shafqatsiz qiynoqqa aylanayotgan edi.

Taehyung o‘ziga xos beparvolik bilan, ammo har bir harakati nazokatli, patnisni yotoq yonidagi stolchaga qo‘ydi. So‘ng asta qadam tashlab qiz tomon yurdi va yotoq chetiga, uning yoniga o‘tirdi.

Maya yigitning yuziga qaradi. Nigohlarida qo‘rquv ham, umid ham mujassam edi. U hech narsa demadi, ammo savol to‘la ko‘zlari hammasini aytib turardi: “Nega bunday qilayapsan? Qachon tugaydi bu sinov?”

Taehyung labining uchida sovuq jilmayish bilan unga qarab, sekin qo‘lini ko‘tardi va qizning nozik yuzlaridan siladi. Ovozi muloyimdek tuyulsa-da, ichida hukm ohangi yashiringan edi:
— Ovqat yeyishni xohlaysan, shundaymi?

Maya titroq ovoz bilan javob berdi. Ko‘zlari nam, lablari esa zo‘rg‘a so‘z chiqarar edi:
— Haa…

Taehyung jilmaydi. Ammo bu kulgu ortida shaytoniy zavqning qalin soyasi yashirin edi. U yengil egilib, pichirladi:
— Unday bo‘lsa… qani, meni o‘p.

Bu so‘zlar Mayani seskantirib yubordi. Yuzida tushunmaslik va vahima alomatlari paydo bo‘ldi. Nigohi yigitning ko‘zlarini so‘roq qilganday charaqladi. Taehyung esa, jilmayishini yanada kengaytirib, shafqatsiz shirin ovozda davom etdi:
— Qani, meni lablarimdan o‘z xohishing bilan bo‘sa ol! Shunda ovqat yeyishingga ruxsat beraman, shirinpaxtam.

Bu so‘zlar qizning yuragiga tig‘dek botdi. Maya alam bilan lablarini tishladi. Uning ichida ikki kuch ayovsiz olishar edi: “Bo‘sa olsam, u yutadi. O‘lmasam ham ruhim sinadi… Ammo bo‘sa olmasam, ochlik meni asta-sekin o‘ldiradi.”

Ochlik esa shafqatsiz edi. Har bir daqiqada Mayaning kuchi so‘nib borayotganini his etardi. Miyasi g‘ovlab, hushyorligi tarqalib ketganday bo‘ldi. U o‘zini tutishga urinardi, ammo badanidagi titroq ortib borar, ichida esa bitta ovoz baqirardi:
“Yetar! Qarshi turishning foydasi yo‘q. Unga bo‘ysun!”

Ko‘zlarida alam va ko‘z yosh yaltirab, Maya asta Taehyungga yaqinlashdi. Yigit esa sokin jilmayib, biror so‘z demasdan, uning har bir harakatini kuzatar, nigohlarida g‘oliblikning sovuq ishonchi yaltirardi.

Maya qo‘llarini ko‘tardi. Ularni titroq bilan Taehyungning keng yelkalari, so‘ng bo‘yniga o‘radi. Yuragi qulog‘ida urar, nafas olishi qaltirardi. Qiz lablarini sekin yigitning lablariga yaqinlashtirdi va nihoyat… mo‘ltirab, tajribasizlarcha bo‘sa oldi.

Bu bo‘sa Taehyungning ichida yashiringan yovuz ehtirosni uyg‘otdi. Uning badani ichidan olov ko‘tarilgandek bo‘ldi. Endi u o‘zini tiyolmadi. Birdan qizning nozik lablarini shiddat bilan egalladi. Har bir nafasida hukmronlikni his qilar, chuqur va ehtiros bilan uni o‘par edi.

Taehyungning qo‘llari qizning yuzini mahkam ushlab, uni o‘ziga yanada yaqin tortdi. Lablarining harakati tobora shiddatli, talabchan bo‘lib bordi. U Mayaning lablaridan o‘pib to‘xtamasdan, og‘iz bo‘shlig‘iga tilini kiritdi. Ularning tillari tutashdi, bir-birini izlab o‘ynadi. Bu bo‘sa oddiy emas edi — bu shafqatsiz g‘alabaning, bo‘ysundirishning bo‘sasi edi.

Ularning nafaslari aralashib ketdi. Lahzalar cho‘zilib, abadiyatday tuyuldi. Atrofda faqat yuraklarning tartibsiz urishi va nafaslarning issiq shovqini eshitilar edi. Bu iztirobli ehtiros o‘n to‘rt daqiqa davom etdi.

Nihoyat Taehyung sekin orqaga tortildi, ammo masofani saqlamadi. Peshonasini Mayaning peshonasiga tirab, chuqur nafas oldi. U ham, Maya ham iztirobli ehtirosdan bo‘shashib, notekis nafas olar edi.

Taehyungning ko‘zlarida g‘alaba chaqnadi. U Mayaning yuzlaridan bo‘sa oldi, yonoqlarini yengil tishlab qo‘ydi. Qizning lablaridan past ovozli ingroq eshitildi.

Shunda Taehyung sekin, ammo buyruq ohangida pichirladi:
— Endi esa ovqatlanishing kerak, shirinpaxtam.

U stolchaga qo‘yilgan patnisni qo‘liga olib, qizning yoniga qo‘ydi. Ovqatning hidi yana havoga taraldi. Ammo bu safar Maya uni ochlik bilan emas, titrab ketgan qalbi bilan his qildi. Chunki endi uning ochligi ham, qo‘rquvi ham Taehyungga tegishli edi…

Taehyung patnisni yotoqning oyog‘i tomonga qo‘ydi. Patnisdan taralayotgan sho‘rvaning iliq hidi xonani to‘ldirib, ochlikdan holdan toygan Mayaning ichini junbushga keltirdi. Yigit muloyimlik bilan qoshiqni qo‘liga olib, sho‘rvani sekin pufladi. Issiq bug‘ havoda shaffof pardadek taralib ketdi. So‘ng u yuzida yengil jilmayish bilan qizga qarab, mayin ohangda dedi:

— Og‘zingni och.

Maya bir lahza ikkilanib qoldi, ammo so‘ng nigohini yigitning ko‘zlaridan uzolmay, asta lablarini ajratdi. Issiq sho‘rva lablariga tegishi bilan qizning yuragidan g‘alati iliqlik yugurdi. Lazzatli ta’m og‘ziga singar ekan, u yutoqib ichdi. Shu payt ichidan yengil “uf” degan nafas chiqdi, go‘yo ichidagi barcha charchoqni issiqlik bilan chiqarib yuborgandek edi.

Taehyung yana bir qoshiq sho‘rvani tayyorlab, muloyim jilmaydi. Uning nigohi Mayaning shoshib ichayotganini kuzatib, yanada yumshoq tortdi. Qiz esa sabrsizlik bilan keyingi yutumlarni ham qabul qilar, ochlikning azobi uni mutlaqo beqaror qilgandi.

— Sekinroq ich, tiqilib qolasan, — dedi Taehyung, labining chetida o‘ynoqi tabassum bilan.

Maya yengil bosh irg‘adi, go‘yo “xo‘p” dedi, ammo ochlik sabrni ko‘pdan buzgan edi. U yana shoshilinch icha boshladi. Taehyung yengil kulib qo‘ydi, so‘ng qoshiqni patnisga qo‘yib, sokin ovozda dedi:

— Mayli, o‘zing ichib ol. Men hozir qaytaman.

Shu so‘zlardan so‘ng u ohista o‘rnidan turib, xonani tark etdi.

Eshik yopilishi bilan Maya sabrsizlanib patnisdagi qolgan sho‘rvani tugatdi. Keyin nonlarni sindirib, birin-ketin og‘ziga soldi. Mevalarni ham bir zumda yeb bo‘ldi. Biroq ichidagi chanqoqlik uni yanada qiynay boshladi. U atrofiga alanglab, ichadigan narsa qidirdi, ammo hech narsa ko‘rinmadi. Shu payt eshik yana sekin ochildi.

Taehyung qaytib kirdi. Qo‘lida shaffof sharbat to‘la uzun bakal bor edi. Yigitning qo‘llaridagi harakatlarida hamisha bo‘ladigan sokin ishonch va g‘ayritabiiy joziba bor edi. U stakanga sharbat quyib, qizga uzatarkan, mayin ovozda dedi:

— Ichib ol, chanqab qolgan bo‘lsang kerak.

Mayani ko‘zlari bir zumda chaqnab ketdi. U stakanni olarkan, nigohida minnatdorlik va quvonch uyg‘unlashib, bir yutishda sharbatni tugatdi. Nafasi qisilib, yengil “uf” dedi. Taehyung jilmayib so‘radi:

— Yana xohlaysanmi?

Maya yengil bosh irg‘ab, past ovozda javob berdi:

— Ha… iltimos.

Yigit yana sharbat quyib berdi. Qiz uni ham shoshilinch ichib tugatdi. So‘ng yengil nafas oldi. Ko‘zlarida esa hayajon bilan aralash iliq minnatdorlik yashar edi.

Taehyung asta yotoqqa chiqib, qizning yoniga cho‘zildi. Uning harakati mayin, biroq o‘ziga xos hukmronlik bilan to‘la edi. Maya yotoqda o‘tirgancha qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, nigohini yashirishga urindi. Lekin Taehyung yengil kulib, boshini yostiqqa qo‘ydi va qizga yondoshdi.

— O‘qishga bormaysizmi bugun? — dedi Maya, ovozi sust va biroz hayajon bilan.

Taehyung kulib qo‘ydi, ovozida shirin erkalik bilan birga qat’iyat sezilib turardi:

— Bugun o‘zimga o‘zim dam berdim. Chunki sen bilan ko‘proq vaqtimni o‘tkazgim kelyapti, shirinpaxtam. Bilasanmi, sen xuddi menga atalgan shirinlikka o‘xshaysan… hech yeb to‘ymaydigan ta’mli shirinlik, — dedi u, so‘zlarini asta cho‘zib. So‘ng tanasini qizga yanada yaqinroq surib, nigohini uning yuziga qadadi.

Qizning yuragi hapqirar, xonadagi havoda ularning nafaslari bir-biriga aralashib ketgan edi.

Taehyung sekin yonboshladi. Ko‘ksini yostiqqa yengil tiragancha qo‘llarini Mayaning beliga uzatdi. Uning barmoqlari qiz tanasiga shunchalik ehtiyotkorlik bilan tegardiki, bu harakat ortida kuchli hukmronlik ham, shafqat aralash iliqlik ham sezilib turardi. Har bir silashi go‘yo shoshmasdan, vaqtni cho‘zib, shu lahzani o‘ziga bo‘ysundirayotgan kabi edi.

Issiq kaftlarining tafti Mayaning butun vujudiga taraldi. Qiz jimgina, qimir etmasdan o‘tirardi, ammo ichida bo‘ronlar ko‘tarilayotgan edi. Nafasi ichida qisilib, yuragi ko‘ksiga sig‘may urardi.

Maya / POV
Uning qo‘llari belimda sekin-asta harakatlanmoqda. Har bir barmog‘ining tegishi tanam bo‘ylab o‘qday o‘tib ketadi. Men unga orqa o‘girib o‘tiribman, u esa ortimda yonboshlagancha barmoqlarini belimda sayr qildirmoqda.

Tafti shu qadar issiqki, yoqib yuboray deydi. Men esa hayajondan nafas olishni ham unutdim. Bu holatda menda bitta tuyg‘u bo‘lishi kerak edi: nafrat! Uni itarib yuborishim kerak, uning qo‘llari tegayotganidan jirkanishim kerak edi! Ammo... yo‘q! Yo‘q! Ichimda bunday hislarning birortasi yo‘q!

Nega? Nega menga uning qo‘llari yoqmoqda? Nega tanam unga qarshi emas? Nega yuragim har bir teginishida tez urmoqda? Bu dahshat! Bu xiyonat! Men bunga yo‘l qo‘ymasligim kerak-ku! Ammo tanam... u menga emas, unga bo‘ysunmoqda.

Ichimdan qichqiraman: “To‘xta! Bunga ruxsat berma!” Ammo tanam boshqacha yo‘l tutadi. Uning barmoqlari sirg‘alib o‘tgan har bir joyimda iliq zavq uyg‘onadi. Nafasim izdan chiqadi. Men o‘zimdan nafratlanayapman... ammo shu issiq teginishlarni yana his qilishni xohlayapman. Ey Xudo, bu qanday tuyg‘u? Qanday qilib men bu odamning hukmiga shunchalar tez taslim bo‘ldim? U qalbi yo‘q, shafqatsiz, vaxshiy! Ammo nega yuragim shu vaxshiyni istaydi? Bu... bu daxshatning o‘zi!

Taehyungning jilmaygani ko‘z o‘ngimda paydo bo‘ldi. Nigohi g‘alaba aralash yaltirab turardi. Ovozi past, ammo hukmron ohangda jarangladi:

— Tanang hech qachon yolg‘on gapirmaydi, Maya. U meni xohlaydi. Har doim. Men tegsam, titraysan... mana shuni ko‘rish qanday rohat! — dedi u sokin, ammo keskin bir ohangda.

So‘ng Taehyung yuzini pastga egdi. Uning lablari Mayaning beliga yengil tegdi. Shu lahza butun vujudimdan o‘tgan titroqni yashirishning iloji yo‘q edi. Nafasim notekis chiqdi. Ko‘zlarim o‘z-o‘zidan yumildi. Yuragim esa bo‘kib, ichimdan qattiq urib chiqayotgandek tuyuldi.

Ichimdan faqat bitta so‘z yashin tezligida chaqnardi:
“Men nima qilayapman?..”

Ammo javob yo‘q edi. Chunki shu ondayoq men tanamni ham, his-tuyg‘ularimni ham nazorat qila olmay qo‘ydim. Va bundan eng qo‘rqinchlisi — bu holat menga yoqayotgan edi.

Taehyungning ovozi past, ammo unda sirli hukmronlik bor edi:

— Dunyoyim... bugun menga o‘zingni xohishing bilan topshirsang-chi? Nima deysan, shirinpaxtam?..

Uning so‘zlari xonadagi havoni bo‘g‘di. Mayaning quloqlarida shu ohang qayta-qayta jaranglar, yuragini g‘ash qilardi. Unga tok urgandek bo‘ldi. Shu lahzada hamma narsa o‘zgarib ketdi. Bu savolni eshitish uning tasavvurida ham yo‘q edi. U qarshi chiqishni istadi, lekin lablari gapni topolmadi, ovozi yo‘qoldi.

— Nima deysan? — dedi Taehyung, ovozi yanada yumshoqroq, ammo ichida temirday qat’iyat bor edi. — Bugun meni o‘zing xursand qilasanmi?

Maya titrab, lablarini qimirlatdi. Nihoyat ovoz chiqdi, ammo u ham titroq edi:

— Yo‘q... Meni kim deb o‘ylaysiz? Men... men bunday emasman!men sizga foxisha emasman! Xohlamayman!

Taehyung jilmaydi. Bu jilmayishda g‘urur, shahvat va qandaydir g‘alati og‘riq yashiringandek edi.

— Xohlamayman deysanmi? — dedi u sokin, ammo hukm chiqarayotgandek ohangda. — Demak, sening xohishing muhim emas... Men xohlayman. Shuni o‘zi yetarli.

Maya ortga chekinmoqchi bo‘ldi, ammo kech edi. Yigit uni asta, ammo qat’iylik bilan yotoqqa yotqizdi. Uning qo‘llari qizning bilaklarini mahkam tutib, lablari Mayaning lablarini topdi. Dunyo shu lahzada sukutga cho‘mdi, faqat yuraklarning vahshiy urishi eshitilardi.

Maya/pov
"Men qarshi bo‘lishim kerak... Bu noto‘g‘ri! Men undan jirkanishim kerak! Ammo nega... nega ichimda boshqa bir kuch uyg‘onmoqda? Bu telbalik! Ammo... bu telbalik menga yoqyaptimi?.. Men buni xohlamayman deb aytdim-ku... lekin tanam?.. Yo‘q! Nega yuragim boshqa narsani xohlayapti? Nega nafasim shu qadar notekis? Nega qo‘rquv bilan birga qandaydir issiqlik ichimni o‘rtayapti?.. Men aqldan ozdim. Ha, bu aqldan ozish! Ammo nechundir bu ozish menga yoqyapti..."

Taehyungning nafasi bo‘ynini kuydirar, uning tafti Mayaning ruhini o‘rab olar edi. Xona qorong‘usida vaqt to‘xtab qolgandek. Har bir soniya ulkan bo‘lib tuyulardi. Mayaning qo‘llari ongli ravishda pastelni siqib, barmoqlari oqardi. U nafrat bilan ishtiyoq o‘rtasida yirtilayotgandek edi. Yurak esa o‘z hukmini chiqargan: u shu lahzada o‘zinikini olmoqda edi.
Taehyung qizga chuqur kirdi,qiz pastelni mahkamroq siqib,ingradi

Maya / POV

"Uning qo‘llari bilagimni mahkam ushlab turibdi... qocholmayman. Nafasim tomog‘imda tiqilib qolgan, xonada havo bor-u, ammo menga yetmayapti. Yuragim bo‘lsa, go‘yo ko‘kragimdan chiqib ketishga urinayotgandek. Men bunga tayyor emasman! Men bunday bo‘lishini istamagan edim! Axir, bu mening hayotimdagi eng yomon lahza bo‘lishi kerak edi-ku... Ammo nega ichimda shunday issiqlik uyg‘onmoqda?

Nega tanam unga qarshi chiqmayapti? Nega uning lablari menga tegishi bilan butun tanamda titroq yugurdi? Men jirkanishim kerak! Men undan nafratlanishim kerak! Ammo yo‘q... Yo‘q, bu jirkanchlik emas, bu... bu boshqa narsa. Yuzim yonib ketyapti, nafasim taranglashib boradi. Nega unga qarshi kurasholmayapman?

Bu telbalik! Men aqldan ozdim shekilli... Ammo ich-ichimda qandaydir ovoz: 'Shuni istaysan' deb shivirlayapti. Yo‘q! Men bunday emasman! Men uni xohlamayman... lekin tanam xohlayapti. Tanam meni aldayapti. U har bir teginishda titraydi, har bir nafasi yuragimni o‘rtaydi.

Taehyungning lablari bo‘ynimni kuydirganida, butun ongimni bir mudhish quvonch egalladi. Axir, men bunga rozi emasdim-ku! Ammo ichimdan qandaydir kuch o‘sha lahzani to‘xtatmaslikni buyurdi. Men yotibman, qo‘llarim pastelni siqib oqardi, ammo yuragim unga taslim bo‘ldi.

Men o‘zimdan qo‘rqyapman... Nega unga taslim bo‘layapman? Nega? Balki men uni nafratlanib sevayotgandirman? Yo‘q, buni tushuntirib bo‘lmaydi. Bu aqldan ozish. Ha, men aqldan ozdim... Ammo bu aqldan ozishning o‘zi ham shirin ekan...

Uning qo‘llari belimda yengil silkinadi... Bu teginish qanday qilib bunchalik iliq bo‘lishi mumkin? U har bir harakati bilan meni asta-sekin egallab borayotgandek. Go‘yo barmoqlari terim ustida chizilayotgan issiq yozuvlar, tanam esa ularni o‘qiyotgandek qaltiraydi. Men nafas olayotgan havo ham endi unga tegishli, chunki uning nafasini yuzimda his qilyapman.

Nega yuragim shunchalik tez uryapti? Nega lablarim titrayapti? U menga engashganida ko‘zlarimni yumishga majbur bo‘ldim, chunki uning nigohi meni butunlay yechib tashlagandek. Lablarimiz to‘qnashganida, butun dunyo jim bo‘lib qoldi. Endi men va u bor xolos. Hamma narsani unutdim: qo‘rquvni ham, nafratni ham... faqat uning issiqligi, uning hidi, uning ovozi.

Uning lablari bo‘ynimga tegdi — bu lahza, bu rohat shunchaki tasvirlab bo‘lmas tuyg‘u. Go‘yo har bir teginish yuragimda uchqun chaqmoqda, har bir uchqun esa yong‘in bo‘lib ketmoqda. Men o‘zimni yo‘qotib boryapman. Ha, men bunga qarshi chiqishim kerak edi... ammo tanam uni chaqirmoqda. Tanam unga bo‘ysundi.

Pastelni siqib yotgan qo‘llarim muzdek, ammo ichimda shunday issiqlik alangalanmoqda-ki, u butun vujudimni o‘rab oldi. Uning har bir harakati — yangi bir zavq, yangi bir telbalik. U menga tegarkan, dunyo yanada yoqimli bo‘lib ketadi. Har bir nafasimda uning hidini yutaman, lablarimdan chiqqan har bir ingroq meni ham qo‘rqitadi, ham o‘ziga rom qiladi.

Bu lahza... dahshat bilan aralash rohat. Bu telbalik, ammo men bu telbalikni xohlayapman. Men unga qarshilik qilishni xohlamayapman. Uni itarib yuborish haqida o‘ylashni ham istamayapman. Aksincha... men uni yanada yaqinroq his qilgim kelmoqda. Ha, bu gunoh, ammo bu gunohning ta’mi juda shirin ekan..."

Oradan bir necha kun oʻtdi.
Bu muddat ichida bir necha bora Taehyung Maya bilan yaqinlik qildi. Har safar bu lahzalar Maya uchun qarama-qarshi tuygʻular uygʻotardi: bir tomonda istamay turib berilgan itoat, boshqa tomonda yurakning tushunib boʻlmas titrashi. Qasr ichida vaqt goʻyo toʻxtagandi. Kunlar bir xil, tunlar bir xil, faqat Taehyungning buyruqlari, nigohi, sovuq hukmronligi.

Maya bugun ham yolgʻizlikdan zerikib, qasrning salqin devorlaridan chiqib, hovliga sayr qilish uchun yoʻl oldi. Ammo u buni qilishdan oldin Taehyungdan ruxsat soʻrashni unutib qoʻygan edi. Bu oddiy xato emasligini u bilmasdi, yoki bilib ham, shu bir lahza ozodlik uchun tavakkal qilgandi.

Hovli – kuzning oltin nafasi bilan toʻlib ketgan. Daraxtlar yaproqlari soʻnggi bor rangini namoyish etar, sariq va qizgʻish yaproqlar yengil shamolda uchib, yer yuzini gilam kabi qoplagandi. Osmonda esa bulutlar suzib yurib, quyoshning soʻnggi iliqligini panalardi. Maya bu goʻzallikka qarab, yuragiga biroz bo‘lsin tinchlik kiritmoqchi bo‘ldi. Ammo uning holati goʻyo qafasdagi qushniki edi – qanotlar bor, ammo uchishga yoʻl yoʻq.

Uning tanasidagi libos esa aynan Taehyung tanlaganidek edi: tor, qizning nozik qomatini chizib koʻrsatadigan, har bir egri chizigʻini taʼkidlaydigan. Koʻkrak qismi esa sal ochiq – bu libosni kiyishga u majbur boʻlib qolgan. Maya o‘zini noqulay sezardi, lekin bunga qarshi chiqish imkoniyati yo‘q edi.

Hovlida yurgancha uning uzun sochlariga kuz shamoli sekin tegib oʻtar, yaproqlar esa oyogʻi ostida shitirlab yotar edi. Uni bir necha soqchilar uzoqdan koʻrib, beixtiyor qarab qoʻyishdi. Ular nigohlarini tezda olib qochishardi – chunki bu qiz kim ekanini, u kimning qoʻlida ekanini juda yaxshi bilishardi. Taehyungning odamlari biror marta ham xoʻjayiniga tegishli narsaga koʻz olaytirmagan. Ammo Mayaning goʻzalligi o‘ziga xos edi: u bir qoshiq suv bilan yutgudek nozik, kimdir sekin puflasa uchib ketadigandek nafis. Shunday bo‘lsa-da, qo‘riqchilar unga qaramaslik uchun ichida o‘zini ezardi.

Shu payt darvozadan bir necha qora rangli mashinalar kirib keldi. Ulardan birida – Taehyung. U orqa o‘rindiqda oʻtirgancha telefonga qarab o‘tirar, yuzida odatdagi jiddiylik. Ammo nigohi tasodifan oynadan tashqariga tushdi. Va shu on – uning ko‘nglida yovvoyi gʻazab chaqnadi. Atrofga boqdi: uning sevimlisi, uning “kapalakchasi” hovlida, erkaklar orasida, bunday holatda... Uning yuragi ichida bir lahzada olov alangasi ko‘tarildi.

— Toʻxtat mashinani! — uning ovozi dahshatli o‘tkir yangradi.

Haydovchi bir lahza ham ikkilanmadi, mashina keskin to‘xtadi. Taehyung eshikni shiddat bilan ochib, yerga tushdi. Qadamlarida shunchaki gʻazab emas – ularda hukm, ularda qoʻrquv uygʻotuvchi qudrat bor edi. Hovli ichida shovqin o‘chdi.

— Hamma ortiga qarasin! Hech kim bu tomonga boqmasin! — deya baqirdi u. Uning ovozi hovlida momaqaldiroqdek yangradi.

Qo‘riqchilar bir zumda boshlarini burib oldi. Taehyungning qadamlari og‘ir, shiddatli edi. U Mayaga yaqinlasharkan, qiz qoʻrquvdan qotib qoldi. Nafas ololmay, ko‘zlarini katta ochib unga tikildi.

Yigit uning bilagidan shunday kuch bilan ushladiki, Maya ogʻriqdan tishini tishiga qoʻydi. Taehyungning koʻzlarida alangali gʻazab chaqnardi.

— BU NIMA QILGANING?! AQLING QAYERDA?! NEGA BU KO‘RINISHDA HOVLIDA YURIBSAN?! ERKAKLARNI KO‘ZINI QUVNATYAPSANMI, HA HALI HAM AQLING KIRMADIMI?! — uning ovozi sovuq, ammo ichida yirtqichlik bor edi.

Maya qaltirab, shivirladi:
— Men... men faqat toza havoga chiqmoqchi edim...

Ammo bu soʻzlar yigitning gʻazabini yanada alangalatdi. Birdan uning kafti qizning yuziga shunday kuch bilan tushdiki, Maya bir zum boshini burib, ko‘zidan olov chaqnadi. Qulogʻida qarsillagan ovoz, yuzida yonib turgan ogʻriq. Ko‘zlari yoshga to‘ldi.

— HECHQISI YO‘Q! ENDI AQLINGNI KIRGIZAMAN! — deya Taehyung g‘azab bilan uni hovlining narigi chekkasiga sudray boshladi.

U yerdagi manzara Mayaning yuragini muzlatib yubordi: ikkita ulkan, vahshiy itlar qafas ichida uvillab turardi. Ularning ko‘zlari ochkoʻzlikdan yonar, tishlari porlab ko‘rinardi.

Taehyung qafasni sharaqlatib ochdi.
— Bugun kuni bilan ham, tun boʻyi ham shu yerda boʻlasan! Mana shu och yirtqichlar bilan! Seni boʻlaklarga ajratib tashlamayotganimga shukr qil! Bu – sening jazoying!

Maya qoʻrquvdan nafas ololmay, qafas panjarasiga yopishib oldi. Uning yuragi qafasni larzaga keltirayotgandek urardi. Qizni itarib yuborishdi – u ichkariga yiqildi. Yaxshiyamki, qafas ikki qismli edi. Lekin itlar panjalarini tirqishdan chiqarib, unga yetishga urinardi. Ogʻzidan soʻlak oqib, gʻazabli uvillash Mayaning miyasini teshib oʻtar edi.

Taehyung sovuq ohangda shivirladi:
— Qafasdan nari oʻtir. Hushyor boʻl. Bir lahza eʼtibor yoʻqotsang, ularning panjasi seni parcha-parcha qiladi. Yoqumli hordiq tilayman, kapalakcham! Bu – erkaklarga shunday koʻringaning uchun jazong. Qabul qil! Har holda bundan battarini qilmadim.

Maya yigʻlab, so‘nggi umid bilan baqirdi:
— Tae... iltimos! Kechiring meni! Men bilmasdim! Nima desangiz qilaman! Faqat meni bu yerdan chiqarib oling! Yolvoraman, Taehyung, iltimos!

Taehyungning nigohi sovuq edi, yuragi toshdek qattiq.
— Jazo muqarrar. Tugagach, koʻrishamiz, jonginam. Seni sevaman... va oʻpib qolaman.

Shu soʻzlarni aytib, u orqasiga burildi. Uning qadam tovushlari qasr yoʻlida yangradi. Yordamchisiga oʻgirilib, shafqatsiz buyruq berdi:
— Uni koʻrgan har bir qoʻriqchining koʻzini oʻyib ol. Soʻqir qilib, jirkanch ishlarni qildirtir. Ularning oʻrniga yangi odamlarni top.

Yordamchining ovozi pas eshitildi:
— Hoʻp boʻladi, xoʻjayin.

Kech kuzning osmoni bulutlarga burkangan, yomgʻir havoda hidini tarata boshlagan. Shamol barglarni uchirib, qafas panjarasiga urar, Maya esa titrab, panjaraga suyangancha koʻz yoshlarini yutardi. Uning ko‘zida faqat qorong‘ilik, qulog‘ida esa Taehyungning sovuq ovozi jaranglardi...

Taehyung qasr eshigini ochib kirar ekan, muzdek nigohi zalni kezdi. Shu payt ko‘zi xizmatkor qiz — Yelenaga tushdi. U bir zumga to‘xtab, sovuq ovozda buyurdi:

— Borib,Mayamning ustiga nimadir olib bor! — dedi qat’iyat bilan va ortiga qaramay zinapoyaga ko‘tarilib ketdi.

Yelena boshini egib, tezda yopinchiq oldi va tashqariga yo‘l oldi. Qorong‘u hovlidan o‘tib, qafas yoniga yetganda, ko‘rgan manzarasi yuragini o‘rtadi. Temir panjaralar ortida Maya bukchayib, sovuqdan titrab o‘tirardi. Uning yuzi oqarib ketgan, sochlari chigal, lablari ko‘karib qolgan edi. Ammo ko‘zlaridagi sukut hammasidan ham og‘ir edi.

Yelena bir lahza to‘xtadi. Ichida g‘alati bir alam va achinish uyg‘ondi. So‘ng o‘zini majbur qilib, yopinchiqni uzatdi:

— Xonim, buni ustingizga yopib oling, — dedi u sovuq ohangda.

Maya sekin boshini ko‘tardi. Nigohida hayrat va og‘ir iztirob aralashdi.Bu oʻsha qiz edi,boshiga urib,uni kiyimlarini kiyib,xonada uni qoldirib ketgan xizmatkor qiz edi.Maya qizga afsus bilan qarab turdi va sta yopinchiqni oldi va yelkalariga tashladi. Ko‘zlarida yosh chaqnadi. So‘ng titroq ovozda dedi:

— Uzr so‘rayman... o‘sha kungi voqea uchun.

Bu so‘zlarni eshitgan Yelena birdan to‘xtadi. Uning yuzida achchiq tabassum paydo bo‘ldi, ko‘zlarida esa alam alangasi chaqnadi. Ovozida nafrat va g‘azab qorishiq edi:

— O‘sha kuni mendan boshqa menga yaqin bo‘lib ketgan har bir xizmatkor qiz o‘lib ketdi, — dedi u sovuq, ammo titroq ovozda. — Hatto xo‘jayin bu yerda o‘n yildan beri ishlaydigan opajonlarimni ham ayamay o‘ldirdi! Hammasiga sizning ahmoqligingiz sabab. Endi mendan kechirim so‘ramang!

Yelena bir nafas oldi-da, so‘zlarini alam bilan davom ettirdi:

— Men ham o‘lib ketganim yaxshi edi. Aslida ular ham mening ahmoqligim sabab o‘ldi. Sizga ishongan men axmoqman! Xo‘jayin g‘azabini chiqarib hech narsaga erisholmadingiz. Faqat mana shunday azoblarga ega bo‘ldingiz. Kuningiz va tuningiz xayrli o‘tsin! — dedi-da, ortiga qaramay qafasdan uzoqlashdi.

Maya sukut ichida qoldi. Uning yuragini iztirob teshib o‘tar, ko‘zlaridan yosh sel bo‘lib oqardi. O‘zini kechira olmasdi. Har bir nafasida “men sababchiman” degan fikr uni ichidan kemirardi. Yelena haqli edi. Ha, u bunga qarshi biror so‘z topolmadi.

Bu orada qasr ichida shafqatsizlik davom etardi. Taehyungning hukmi bilan bir necha qo‘riqchi jazolandi: ularning ko‘zlari o‘yib olindi va konlarga qora ishlarni bajarishga jo‘natildi. Bu yerda rahm-shafqat degan tushuncha yo‘q edi — faqat zulmat va qon hukmron edi.

Baland qavatdagi xonasida Taehyung sokin yotar, ko‘zlarini yumib, go‘yo tinch uxlardi. Ammo uning sokinligi ortida shafqatsiz kuch yashirin edi. Devorlarda shamlarning xira yoritgan soyasi titrar, xona ichida g‘alati bir sovuq sukunat hukm surardi.

Maya esa qafas ichida bukchayib o‘tirar, panjaraga suyanib, vahshiy itlarning qahrli nigohiga qarar edi. Atrofda shamol uvillab, uning yelkalarini zarb bilan urardi. Bu holat — o‘limdan ham battar azob edi. Chunki uning xotirasida o‘sha kunning dahshati yana va yana jonlanardi.

Bu voqealardan beri oylar o‘tdi. Ammo har safar xotira pardasi ochilganda, Taehyung ham, Maya ham yuragida o‘sha alamni yana his qilardi. Og‘riq sekin o‘chayotgandek tuyulsa-da, birgina eslash kifoya edi – jarohatlar qayta ochilib, ichlarida alangali iztirob uyg‘onardi.

«15-qism»

Salom hammaga mana asallarim sizlarga yangi qismini olib keldim,vaqtim yoʻq shu sabab kamroq yozdim xafa boʻlmaysizlar
Davomi uchun 300+reaksiya va uzundan uzun 60ta fikr boʻlmasa ff shu yerda yakunlanadi
Xatolar uchun oldindan uzr
Yoqimli hordiq tilayman