Road to hell
Ey hayot… senga birgina savolim bor: nega sen shu qadar shafqatsizsan? Axir, sening sababing bormi? Nahotki sevilish — bu darajada og‘ir, nahotki sevgi — bu qadar imkonsiz bo‘lsa? Nega oddiygina “sevilish” orzusi mening yuragim uchun eng qiyin sinovga aylandi?
Biz sevganlar nega bizni sevmaydi? Nega qalbimizni bag‘riga olishi kerak bo‘lgan odam bizni ko‘rmaydi? Men xohlamayman uning ko‘zlarida mendan boshqa biron soyani, boshqa biron jilvani. Men xohlamayman uning kulgan lablari boshqasi uchun ham jilmayishini. Men istamayman, men quchgan, men yashirinib taskin topgan quchoqlar boshqa birovni ham quchishini.
Ammo qismat meni doimo shu azob bilan yuzlashtiradi. Men qanchalik xohlamasam-da, baribir shunday bo‘ladi. Men istamayman uning mehrga to‘la ko‘zlari boshqa qalbga boqishini, ammo u boqadi. O‘sha nigohlarni ko‘rgan chog‘im, ichimdagi dunyo chil-chil bo‘ladi.
Shunda men yuragimni ko‘ksimdan yulib otishni xohlayman. Balki shunda bu og‘irlikdan, bu chidab bo‘lmas iztirobdan ozod bo‘lardim. Balki yurak bo‘lmasa, bu qadar qiynalmasdim. Lekin hayot… sen yana adolatsizsan. Nega sevgi kabi muqaddas tuyg‘uda ham menday ojiz jonga shafqat qilmading? Nega qalbimni hamisha jarohatlab, yana va yana yiqitasan?
Shu sabab men hayotdan nafratlanaman. Lekin, achinarlisi, men yana sevaman. O‘sha odamni, o‘sha jilvani, o‘sha iztirobni. Men sevganimdan nafratlanaman, ammo baribir uni qaytadan sevaman. Bu nima deb bilasanmi, hayot? Bu — o‘limdan ham og‘irroq tuyg‘u. Chunki o‘lim bir marta keladi, ammo bu iztirob har kuni, har lahza keladi, yuragimni ming marta o‘ldiradi, yana tiriltiradi.
Shuning uchun, ey mening yorim… iltimos, yiqilmasimdan avval meni ushlab qol. Qattiqroq bag‘ringga bos, meni shamollardan, zulmatdan yashir. Men sening issiq quchog‘ingda sevgini yana his qilay, yana qayta tirik bo‘lay. Menga qayta va qayta sevishni o‘rgat, toki hayotning butun adolatsizligi senga bo‘lgan muhabbatimda yo‘qolsin.
Men seni his qilganimda, men seni quchganimda, hamma og‘irlik unutiladi. Sen mening eng so‘nggi najotim, eng oxirgi umidimsan. Men sensiz yiqilaman, sensiz yo‘qolaman, ammo sen bilan men hayotni yana sevishga majburman.
Ey hayot, sen shafqatsizsan — mayli. Chunki men uni sevaman. Va bu sevgi mening eng buyuk azobim ham, eng katta najotim hamdir
Seva va Hari uzoq vaqt bir-birini quchoqlab turishdi. Go‘yo ular bir-birini yo‘qotib qo‘yib, endi topgandek edi. Qizlarning ko‘nglida yig‘i to‘lqinlari kechardi, ammo ikkalasi ham shu onni buzmaslik uchun ko‘z yoshlarini ichida yutdi. Qattiq sog‘inch ularni yana birlashtirgandi.
Seva nihoyat ovoz chiqardi, ovozida titroq, ko‘zlarida ishonchsizlik bor edi:
— Hari… bu rostdan ham senmisan? Men ko‘zlarimga ishonolmayapman. Nahotki sen bo‘lsang?.. Ahvoling qalay, yaxshimisan?
Hari jilmayishga urindi, lekin uning jilmayishi ortida ko‘plab iztiroblar yashirin edi:
— Ha, bu menman, dugonam. Men yaxshiman, sen o‘zing qalaysan? Men sendan juda xavotirlandim, yuragim joyiga tushmadi hech.
Seva chuqur xo‘rsindi, yuragini kemirayotgan savollarni endi yashira olmasdi:
— Senga savollarim ko‘p, juda ko‘p. Ayt, sen bilan nima qilishdi? Seni qanday olib ketishdi? Qanday qilib buncha vaqt o‘zingni tutib turding?
Hari uning qo‘lini mahkam ushlab, sekin ovozda dedi:
— Yur, avval o‘tirib olaylik. Gaplashadiganlarimiz ko‘p.
Ular birga borib, burchakdagi stullarga cho‘kdi. Atrofda odamlar o‘z hayotiga band edi, hech kim ularning dardu hasratiga aralashmasdi.
Seva uning yuziga sinchkov qaradi, ko‘zida yig‘i to‘lqini yaltirardi:
— Endi gapir. Seni olib ketishgandan keyin nima bo‘ldi? Qanday qilib bu baloga qolding?
Hari chuqur xo‘rsindi, ko‘z oldidan o‘sha dahshatli manzaralar o‘tdi:
— To‘satdan bo‘ldi. Uyimizga bostirib kirishdi, meni hech narsani tushuntirmasdan olib ketishdi. Ko‘zlarimni ochsam — begona, qorong‘i bir xonada edim. Keyin… o‘sha Jeon Jungkook kirdi, yonida ikki sherigi bilan. U meni “xo‘rak” sifatida olganini, menga hech kim ziyon yetkazmasligini aytdi. Lekin u sen sabab meni qo‘lga oldi. O‘sha paytdan beri ko‘nglimda savollar g‘ovlab yotibdi. U seni majburlab ering boʻlgani rostmi? Axir u g‘irt xotinboz, zo‘ravon! Unga qanday chidayapsan?
Sevaning ko‘zlari namlandi. Yuragi og‘riqdan qisildi, lablari qaltirab dedi:
— Ha, o‘sha payt men uni bunday vahshiy, bunday zolim ekanini bilmagandim. Men tuzgan rejani u allaqachon tuzib qo‘ygan ekan. Seni olib, meni tahdid ostida ushladi. Shundan keyin men haqiqatni bildim… Afsuski, juda kech bildim. U meni majburlab rafiqasi qildi. Avval esa… meni zo‘rladi.
Hari ko‘zlarini yumdi, bu so‘zlarni eshitib yuragi ezilib ketdi:
— Afsuski, men bularning ko‘pini bilaman. U haqida izlanib, anchagina sirlarni ochgandim. Ammo senga aytishga ulgurmay, meni olib ketishdi. Men sezgandim unda nimadir borligini… Lekin sen hali ham uni sevasanmi?
Seva boshini quyi soldi, lablari qaltirab so‘zladi:
— Haqiqatni bilganimda, undan shu qadar nafratlandimki, bu nafrat yuragimni parchalab yuboray dedi. Lekin keyin… baribir sevgiga yengildim. Men undan nafratlanib, yana qayta sevaman. Bu telbalik, ammo rost. Qani edi, uni sevmay qo‘ya olsam edi! Ammo yuragim qo‘ymaydi. U sevgimni doimo suiiste’mol qiladi, baribir men voz kecha olmayman…
Hari uning so‘zlariga jim bo‘ldi, faqat ko‘zlarida achinish va og‘riq bor edi. Keyin sekin dedi:
— Bu og‘ir tuyg‘u, dugonajon. Lekin men hozir unda ishlayapman.
Seva boshini ko‘tardi, hayratdan ko‘zlari kattalashdi:
— Unda ishlayapsan? Qanday qilib? Kim bo‘lib?
Hari qizarib ketdi, lablarini tishladi:
— Hacker bo‘lib. Bilasan, kompyuterni yaxshi tushunaman. Hozir uning yordamchisi bilan ishlayapman…
Seva jilmayib, qiziqib so‘radi:
— Yordamchisi kim?
Hari ko‘zlarini yashirib, sekin ovozda dedi:
— Suga… u juda mukammal inson. Mehribon, jiddiy… ko‘rsang edi.
Seva darrov sezib, ayyorona jilmaydi:
— Aha… yuragingdan uribdi-da, shundaymi?
Hari cho‘chib tushdi, yuzlari qip-qizil bo‘ldi:
— E-e, qo‘ysang-chi! — dedi hayajonlanib.
Seva kulib yubordi:
— Bola paqir, qiz bechoraning yuragini o‘g‘irlab qo‘yibdi-ku. Dugonajon, sen sevib qolibsanku.
Hari sekin bosh irg‘adi, ko‘zlarida mayin qo‘rquv va yashirin umid bor edi:
— Afsuski, shunday. Lekin u ham meni sevadimi yoki yo‘q, bilmayman.
Seva uning qo‘lini qattiq siqdi:
— Sendek qizni sevmay iloj bormi? Ishon, u o‘zi kelib sevgisini izhor qiladi. Faqat vaqt kerak.
Hari asta jilmaydi, ko‘zlarida bir parcha umid yaltiradi:
— Aytganing kelsin, dugonajon.
Ular shunday qilib uzoq suhbatlashib ketishdi. Har bir so‘z, har bir qarash ularning orada yig‘ilib qolgan dardlarini yengillatardi. Shu paytda esa boshqa xonada… Katara va Jungkookning qaynoq va ehtirosli lahzalari kechardi. Ularning sirli dunyosi butunlay boshqa iztirob va boshqa ishtiyoqdan to‘qilgan edi…
Jungkookning qo‘llari Katara belidan mahkam quchib, uni o‘ziga tortar, bo‘yniga qadalgan tishlari qizning yuragini vahshiyona tez urishga majbur qilardi. Katara esa bir-biriga qarama-qarshi tuyg‘ular girdobida qolgan — og‘riq va huzur, qo‘rquv va ehtiros aralash nola chiqarardi. Uning peshonasidan tomayotgan ter tomchilari ko‘kragidan oqib tushar, yigitning issiq nafasi esa har lahzada qizning tanasini larzaga solardi.
Jungkook qizning terisini go‘yo o‘ziga xos tamg‘a kabi izlab chiqardi — lablari hamma joyda, barmoqlari esa hech bir sirli nuqtani qoldirmay ezg‘ilardi. Har bir nafas, har bir qaltirash ichkariga singib, qizning ongini egallab olardi. U qo‘rqardi, lekin bu qo‘rquv ichida qarshi turolmaydigan kuch bor edi — itoat.
Yigit uni ostidan bo‘shatib, yotoqqa tashlandi. Ko‘zlari o‘tkir buyruqdek chaqnadi, lablaridan keskin ovoz chiqdi:
— Harakatlan!
Katara yuragi hapriqib, bo‘ysunishga majbur bo‘ldi. U yigitning istagini bajararkan, qo‘rquvdanmi yoki ehtirosdanmi, nafaslari yanada tezlashdi. Jungkookning keng, ochiq ko‘ksiga lablari tekkanda, qizning butun vujudi qaltirab ketdi. Yigit esa mag‘rur jilmaydi — u bu lahzaning to‘liq hukmdori edi, Katara esa uning qo‘lidagi asir edi.Ular shu yoʻsinda yaqinlikni davom ettirdi
Katara sevgi va ehtiros girdobida yigitni qondirar ekan, birdan eshik qattiq taqillab ketdi. Qiz qo‘lidagi ishidan to‘xtab, cho‘chigandek eshikka qaradi. Jungkook esa ko‘zlarini asabiy yumib, sekin ochdi — bu kutilmagan bezovtalik uni g‘azabga solgandi.
— Kim u? — dedi Katara g‘azabli ovozda, sabrini jilovlay olmay.
Eshik ortidan erkakning tovushi eshitildi:
— Xonim, men Seojoonman. Xo‘jayin sizni qayerda ekaningizni bilib kelishimni buyurdilar. Siz ziyofatga qaytishingiz kerak ekan.
Kataraning yuragi g‘ash tortdi, asab tomirlari taranglasha boshladi. Ammo Jungkook ortiga chekinmadi. Aksincha, qizning oppoq ko‘kraklarini qo‘llari orasiga olib, barmoqlari bilan ezg‘ilab, o‘ynay boshladi. Qiz beixtiyor xirillab nafas oldi, ammo ovoz chiqarmaslik uchun labini tishlab jim qoldi.
— Asabimni buzmay, yo‘qol eshigim oldidan! — dedi u keskin ovozda. — Men charchadim, hech qayerga chiqmayman!
Jungkook shu damda qizning ko‘kraklarini lablariga olib, uni yanada kuchliroq o‘ziga tortdi. Katara esa barmoqlari bilan yigitning sochlarini silab, o‘zini ehtirosga topshirdi.
Seojoon esa yana hamon eshik ortidan tovush berdi:
— Ammo xonim… siz bu uyning qizi sifatida mehmonlar orasida bo‘lishingiz shart.
Jungkook bu so‘zlarni eshitib, qonga to‘lgan ko‘zlarini qisib oldi. Uning nafaslari og‘irlashdi, sabri charchadi. Qizni yanada mahkam quchoqlab, yalang‘och tanasini qizg‘in silay boshladi.
— Men senga nima dedim? — dedi Katara keskin ohangda eshikka qarab. — Dadamga chiqmas ekan deb ayt! Dam olmoqchiman. Endi esa eshigim oldidan yo‘qol!
Bir necha soniya sukunat cho‘kdi. So‘ng Seojoon ovozida mag‘lubiyat aralash:
— Xo‘p… yaxshi dam oling, xonim, — deb aytdi-da, uzoqlashib ketdi.
Xonada yana sokinlik hukm surdi. Jungkook tishlarini g‘ijirlatib, nafratini yashirmay so‘z qotdi:
— Bu latta kim edi?
Katara unga qarab,Jkni erkalab quchar ekan:
— Uy soqchisi, — dedi.
Jungkook qizning sochlarini silarkan, g‘azab bilan lablarini chimirdi:
— Lazzatli onlarimni buzdi… rohatli damlarimni bir chaqa qildi, axmoq!
Katara esa yigitning g‘azabini yengillatgisi kelgandek, yengil jilmayib uning yuzlariga lablarini bosdi. Qo‘llari bilan yigitning issiq tanasini silab, mayin ohangda:
— Jahlingiz chiqmasin, jonim… hammasini davom ettiramiz hozir, — dedi shivirlab.
Jungkook taranglashib, qo‘llarini uning belidan yanada mahkam siqdi:
— Davom et unda… nimani kutyapsan? — dedi ovozida hukmron ohang bilan.
Katara bir lahza yigitning ko‘zlariga qaradi, keyin sekin egilib, uni bo‘salarga ko‘ma boshladi. Yigitning nafaslari tobora og‘irlashib, xonada ehtirosning issiq nafasi yoyildi. Katara har bir harakatida yigitni yanada bo‘shashtirib, ehtirosning girdobiga chuqurroq tortar edi. Jungkook esa bu lazzatli onlar ichida o‘zini butkul yo‘qotib, uni qo‘yib yubormaslikka qasamyod qilgandek, qizni bag‘riga yanada mahkamroq bosdi.
Yotoqxonada hali ham yaqinlikning og‘ir nafasi sezilib turar, havoga Katara terining iliq hidi va Jungkookning sovuq aurasining aralashgan ta’siri singib ketgandi. Jungkook yotoqda cho‘zilib, charchoq aralash beparvo koʻzlarini shiftga qadagancha yotar, Katara esa uning koʻksiga suykalib, qattiq turtib kelayotgan yurak urishini sezib turardi. Qizning barmoqlari hali ham yigitning yonbag‘ridan sirg‘alib tushmasdi, go‘yo uni qo‘yib yuborsa, yana sovuq zulmatga cho‘kib ketadigandek.
Shu sokinlikni Jungkookning chuqur ovozi buzdi:
— Senga topshiriq bor, Katara, — dedi u qizning sochlarini barmoqlari bilan asta oʻynarkan.
Katara uning so‘zlaridan cho‘chigandek boʻlsa-da, qattiqroq bag‘riga yopishib, charchoq aralash pichirladi:
Jungkook koʻzlarini yumib, yuziga beparvolik niqobini taqdi. Unga odatdagidek sovuq ohang qaytib keldi:
— Hozir turib, butun uyni energiya bilan ta’minlab turgan elektr tizimini uzib qo‘yishing kerak.
Katara birdan boshini koʻtarib, hayrat va xavotirga toʻla nigoh bilan unga tikildi:
— Nima?.. Bu bilan siz pastga tushib chiroqni oʻchir deya buyurmoqchimisiz? Agar kimdir meni sezib qolsa, nima boʻladi?
Jungkook lablarini ayyorona qimirlatib, beparvo jilmaydi:
Katara yuzida norozilik aralash alam paydo boʻlib, ovozini koʻtaribroq soʻradi:
— Nega bunday qilishim kerak? Axir elektr uzilsa, baribir koʻpi bilan besh daqiqada yana qayta yoqishadi. Buning nima foydasi bor?
Jungkookning koʻzlari yonib ketdi, soʻzlari esa zahar singari sovuq edi:
— Foydasi bor, jonim. Lekin sen uni hozir bilmasang ham boʻladi. Vaqti kelganda tushunasan. Senga aytilgani shu oddiy topshiriqni bajarish. Chunki bu uyda istalgan joyga shubhasiz kira oladigan odam faqat sensan. Sen mening uy ichidagi josuschamsan. Endi bor, ishingni bajar.
Kataraning lablari titradi. U oxirgi kuchini yig‘ib, past ovozda iltijo qildi:
— Axir, Jungkook… hozirgina siz bilan qattiq yaqinlik qildim. Hali ham hushim joyiga kelgani yo‘q, charchadim… Tushuning, iltimos.
Jungkookning yuzidagi yumshoqlik bir lahzada muzdek sovuqlikka almashdi. Koʻzlari chaqnadi, ovozi qat’iylashdi:
— Bu meni mutlaqo qiziqtirmaydi. Sen mening aytganimni qilasan. Men seni rohatlantirdim,endi sen ham meni xursand qilasan. Bu — iltimos emas, bu — buyruq! Yoki meni xafa qilmoqchimisan?
Qiz yuragi ezilib, soʻng past ovozda taslim boʻldi:
U qiynalib boʻlsa-da, oʻrnidan turdi, oyoqlarida ogʻirlik sezilar, lekin baribir kiyimlarini tezda kiyib, oʻzini tartibga soldi. Soʻng yotoqda hali ham yotgan Jungkookka qarab, ichidagi norozilikni yashira olmay soʻradi:
— Siz-chi? Siz nima qilmoqchisiz?
Jungkook koʻzlarini yumib, koʻrinishi yanada beparvo tus oldi:
— Men charchadim. Sen kelguningcha ozgina uxlab olaman.
Katara ogʻir nafas olib, indamay yoniga bordi. Choyshabni olib, yigitning ochiq koʻksini yopdi, soʻng asta egilib, uning peshonasidan mayin oʻpdi. Ovozi past, lekin iztirobga toʻla edi:
— Yaxshi dam oling, jonim. Men tezda ishni bajarib qaytaman.
U ogʻir qadamlar bilan xonadan chiqib ketdi.
Eshik yopilishi bilanoq, Jungkookning yuzidagi beparvolik niqobi birdan tushdi. Koʻzlari sovuq chaqnab, yon tomondagi stol ustida yotgan telefonni qoʻliga oldi. Uning barmoqlari tezlik bilan raqam terdi. Xona ichini uning muzdek ovozi toʻldirdi:
— Suga… hammasi boshlandi. Katara chiqdi.
Telefon narigi tomonida qisqa jimlik choʻkdi. Soʻng chuqur, vazmin ovoz eshitildi:
Jungkook lablarini sekin qimirlatib, yuzida yovuzona jilmayish paydo boʻldi.
— Unda rejani ishga tushiramiz.
Uning nigohlari qorongʻida yaltirab, xuddi butun uy endi oʻz ixtiyorida boʻlgandek sovuq kuch tarata boshladi.
Jk yotoqda yonboshlab yotganicha sovuq tabassum bilan gapini davom ettirdi:
— Sening hozirgi asosiy ishing, Suga, Seva va Milanani chetroqqa olib oʻtish. Ular xavfdan uzoqroq turganiga ishonch hosil qil.
Goʻshak ortidan Suga ohista, ammo qat’iyatli ovozda soʻradi:
— Hoʻp, ularni tashqariga olib chiqaymi?
Jk koʻzlarini qisib, yuzida ayyorona kulgi paydo boʻldi:
— Yoʻq, shart emas. Boʻlajak ishlarni ularning koʻrishiga qarshi emasman.
— Tushunarli, — dedi Suga qisqa qilib va qoʻngʻiroqni uzdi.
U zal bo‘ylab koʻz yugurtirdi. Musiqa, kulgi va raqs ichida u Sevani topdi: qiz Hari bilan suhbatlashib turardi. Suga qat’iyat bilan ularning yoniga bordi.
— Suhbatingiz tugagan boʻlsa, qizlar, meni ortimdan yuring, — dedi u sovuq ohangda. — Sal chetroqqa chiqishingiz kerak.
Hari hayron qiyofada unga qaradi:
— Tinchlik, — dedi Suga qattiq ohangda. — Hari, Sevani olib chetroqqa chiq.
Hari yumshoq jilmayib bosh irgʻadi va Sevaga yuzlandi:
— Tanishib qoʻy, Seva, bu Suga.
— Salom, — dedi Seva muloyim jilmayib.
— Sizga ham salom, — javob qaytardi Suga, soʻng darrov soʻradi: — Milana qayerda?
Seva atrofga alanglab, yelka qisdi:
— Shu yaqin atrofda yurgan edi.
— Uni oʻzim topaman, — dedi Suga. — Hari, sen aytganimni qil. Ikkalangiz ham chetroqqa chiqinglar.
— Hoʻp, — dedi va Sevani qoʻlidan tutib olomondan olib chiqdi.
Suga oʻziga-oʻzi:
— Qayerda qoldi bu qiz? — deya oʻzicha pichirladi Suga
Bu orada Hari Sevaga qiziqsinib qaradi:
Seva mayin jilmayib, ammo ehtiyotkorlik bilan javob berdi:
— Ha, tushunarli, — dedi Hari, ko‘zlarida ajib bir qiziqish porlab. — Yoqimtoy qiz bo‘lsa kerak. Har holda eringni xolavachchasi ekan,ering koʻrkam u ham shunday yoqimtoy boʻlsa kerak yoki yo‘qmi?
Seva jilmaydi, ovozida biroz g‘urur aralash:
— Ha, juda ham go‘zal qiz u ham.
Suga esa Milanani izlashga tushdi. Uning koʻzlari zudlik bilan burchakdagi sahnaga tushdi: Milana jilmayib Jimin bilan suhbatlashib turardi,tezda Jiminga qoʻngʻiroq qildi.
Bu paytda Jimin hazilomuz ohangda soʻz qilar edi:
— Ajoyib raqs boʻldi, shunday emasmi?
Shu onda Jiminning telefoni jiringladi. U qizdan uzr soʻrab, chetga yuzlandi va goʻshakni koʻtardi:
— Yaxshiyamki, bazmdasan, — dedi Suga sovuqqonlik bilan. — Hozir Katara elektrni uzadi. Sen Milanani chetroqqa olib chiq.
— Tushunarli, — dedi Jimin, soʻng goʻshakni oʻchirdi. Uning nigohida qat’iyat uygʻondi. Oʻziga oʻzi pichirladi:
— Nima boʻlsa ham, uni himoya qilaman. Hech kim unga ziyon yetkaza olmaydi.
U ortiga qarab, qizga muloyim jilmaydi:
— Milana, bu yerda uzoq qolib ketdik. Yur, anovi yerda turaylik. Chanqamadingmi?
— Mayli, ha, biroz chanqadim, — dedi Milana yumshoq ohangda.
— Unda yur, sharbat ichamiz, — dedi Jimin va qizni ehtiyotkorlik bilan chetroqqa boshladi.
Bu paytda esa Katara hech kim yoʻqligini tekshirib, sokin qadamlar bilan podval sari tushdi. Yuragi tez ura boshlagan boʻlsa-da, u oʻzini qoʻlga oldi. Nihoyat elektr tarmogʻiga yetib borib, nafasini tiya turib, oʻtish tugmalarini burdi. Bir zumda butun uy elektrsiz qoldi. Katara darhol u yerdan chiqib, zinapoyadan shoshilinch koʻtarildi.
Bir lahzada zal zulmat domiga choʻmdi. Musiqa toʻxtadi. Chiroqlarning oʻchishi bilan mehmonlar orasida vahimali shovqin koʻtarildi.
— Chiroq nega oʻchdi?! — dedi kimdir vahima aralash.
— Kimdir tushuntirsin! Qayerdadir nosozlik boʻldimi? — deya hayqirdi boshqasi.
Yana biri gʻazab bilan baqirdi:
— Bazm uyushtirishdan oldin ehtiyot choralarini koʻrib qoʻyishmaydimi?!
Shu savollar yogʻilayotgan paytda birdan zalni oʻziga rom qilgan ovoz yangradi — oʻq portlagandek havoni yorib oʻtdi.
Quloqlarni teshib oʻtgan oʻq ovozi olomonni qotirib qoʻydi. Hamma bir zumda jim boʻldi. Qorongʻulik, vahima va oʻsha keskin ovoz odamlarning yuragini siqib yubordi.
Snayperlarning ketma-ket uzilgan oʻq tovushi zalning osuda, dabdabali sukunatini yirtib tashladi. Quloqni teshib oʻtgan bu tovush bir zumda bazmni vahshiylikka aylantirdi. Oqshomning mayin musiqa ohanglari birdaniga qonga belangan faryodlar bilan almashdi. Mehmonlar hayqirib, kimdir yonidagini tortib qochishga urinar, kimdir yiqilib, oyoqlar ostida qolib ketmaslik uchun tirishar edi. Odamlar vahima girdobida sarosimaga tushdi — goʻyo zalni qorongʻilik emas, balki qoʻrquvning oʻzi bosib olgandi.
Katara zinapoyadan tepaga koʻtarilayotganida, oʻq tovushi unga ham yetib bordi. U bir zum toʻxtadi, ammo na choʻchidi, na ortga qaradi. Sovuqqon nigohlarini pastga qadab, sodir boʻlayotgan voqealarning mohiyatini fahmlashga urindi.
Oradan ko‘p o‘tmay chiroqlar yana yonib ketdi. Yorug‘lik zalni qamrab olishi bilan odamlar koʻz oʻngida ikki jonsiz tana paydo boʻldi. Markazda, qonga belangan holda yotgan bu odamlar janob Hanga hamkor boʻlishga urinib, ammo Jkni dushman qilganlar edi. Endi ular hayotlari evaziga Jkning kimligini eslatib qo‘yishdi.
Zalda vahshiyona sukunat hukm surdi. Hech kim bu manzaraga ishona olmas, yuraklarining urishi ham quloqni qomatga keltirar edi. Keyin esa qichqiriqlar yana portlab chiqdi. Ayollar baqirib, kimdir hushidan ketib, kimdir esa eshik tomon yoʻl oldi.
Katara yuqoridan barchasini kuzatib turar ekan, yuzida biror his ifodasi sezilmasdi. U Jkning qarorini anglab, o‘zicha jim qoldi. Nigohlari bir muddat sovuq jasadlarga qadalgach, lablari yonida yovuzona jilmayish paydo boʻldi. Goʻyo bu oʻlimlar u uchun oddiy bir tomosha edi.
Seva, Milana va Hari esa qoʻrqinchdan karaxt boʻlib, joylarida qotib qolgan edilar. Ularning yuzlari oqarib ketgan, na qochishga, na gapirishga jurʼatlari yetardi. Ular koʻz oʻngida sodir boʻlayotgan manzarani tushunishga harakat qilar, ammo miyalari bunday vahshiylikni qabul qilishdan bosh tortayotgandi.
Bir necha daqiqa oʻtmay, jinoyat joyiga politsiya yetib keldi. Qora libosli odamlar vahimani tinchlantirish uchun odamlarni uylariga tarqatdi, matbuot vakillarini ham kuch bilan quvib chiqardi. Zaldagi shovqin asta-sekin so‘nib, faqatgina qo‘rquv bilan aralash shivir-shivirlar qoldi.
Janob Han esa karaxt edi. U yuzida anglab yetolmagan bir iztirob va dahshat bilan turar, nima ro‘y berganini tushuna olmasdi. Oʻzining rejasi, oʻzining bazmi — ammo hukmronlik qilayotgan shaxs boshqa edi.
Inspektor odamlarni tinchlantirishga urindi:
— Vahima qilmang, haloyiq! Biz albatta buni kim qilganini aniqlaymiz! — dedi u qattiq ovozda.
Ammo Jkning snayperlari allaqachon ko‘rinmas soyadek g‘oyib bo‘lishgan edi. Hech qanday iz, hech qanday dalil qoldirmagan. Goʻyo ular hech qachon bu yerda bo‘lmagandek.
Katara esa ortiq bu qonli manzaraga ko‘z tikib turishni istamadi. U vazmin qadamlar bilan xonasiga yo‘l oldi. Yo‘lda xizmatkori Dayun unga duch keldi. Qizning rangi oqarib ketgan, qo‘rquvdan ovozi ham titrar edi. U tezda ta’zim qilib dedi:
— Xonim, yaxshimisiz? Hozir boʻlib oʻtganlardan qoʻrqib ketmadingizmi?
Katara unga sovuq nigoh tashlab, bepisand ohangda javob berdi:
— Yoʻq. Xavotir olma. Men xonamda boʻlaman. Bugun meni hech kim bezovta qilmasin. Boshqa choʻrilarga vayy yoʻq xizmatkorlarga ham aytib qoʻy: agar kimdir meni xonamda bezovta qilsa, avvalgidan ham battar jazolayman. Meni bilasizlar-ku.
Dayun shoshib bosh egdi:
— Ha… ha, xonim, — dedi ovozi bo‘g‘ilib.
Katara davom etdi:
— Hozir boʻlgan voqealarning menga aloqasi yoʻq. Bu mening muammoyim emas. Men charchadim, dam olmoqchiman. Shuning uchun menga yaqinlashishni oʻylamang ham.
— Ho‘p boʻladi, xonim, — dedi Dayun yanada egilib.
Katara qadamlarini to‘xtatib, unga yaqinlashdi. Nigohlarini tikib, tovushini pastlatdi:
— Xonamda Jungkook borligini bilasan, shunday emasmi? Sen buni sezmasliging mumkin emas. Sen hamma narsani ko‘rib yurasan.
Dayun yutinib, yerga qaradi:
— Xavotir olmang, xonim… Men faqat sizga xizmat qilaman. Hech kimga g‘ing demayman. Sizni yaxshi bilaman-ku.
Katara yuzida sovuq kulgi bilan dedi:
— Demaysan ham. Agar gapiradigan bo‘lding, Jeon Jungkook seni ming azobda oʻldiradi. Men esa tomosha qilib o‘tiraman.
Dayunning nafasi boʻgʻilib qoldi, ammo u titrab ovoz chiqardi:
— Bilaman, xonim. O‘lsam ham hech kimga hech nima demayman.
Katara jilmayib bosh irg‘adi:
— Juda soz. Endi yo‘qol.
Shunday deb xonasiga yo‘l oldi. Bechora Dayun esa uning ortidan qoʻrquv bilan qarab, sekin pichirladi:
— Ular shaytonga ham saboq beradigan odamlardan… Bu ishda Jkning qoʻli bor. Lekin afsuski, bu sirlarni go‘rimga olib ketishga majburman. Aks holda ular meni oʻldirishdan ham battar qilishadi…
Bu orada Jk Sugaga yozib yuborgan edi: “Seva va Milanani qasrga olib ket. Men keyin qaytaman.”
Suga hech ikkilanmay qizlarni olib chiqdi.
Katara esa xonasiga kirar ekan, qadamlarida biron bir shoshma-shosharlik yoʻq edi. U sokin, mag‘rur va sirli ohangda o‘z xonasiga kirib, eshikni asta yopdi.
Katara xonaga kirib keldi. Uning vazmin qadamlari marmar pol ustida sokin, ammo hukmron jarang bilan eshitilardi. Xona yarim qorong‘i, faqat derazadan tushayotgan oy nuri yotoq ustiga oq sharpa qilib yoyilgan edi. Katara asta-sekin yotoqqa yaqinlashdi.
Jungkook yotoqda chalqancha yotar, koʻzlari yumilgan, yuzida esa goʻyo hech nimadan bexabar, sokin uyqu shukuhini taratar edi. Uning har bir chuqur nafasida hukmronlik va xotirjamlik uygʻunlashib, butun xonaga sezilarli ogʻirlik solib turardi.
Katara yotoq chetiga oʻtirib, asta qoʻl choʻzdi. Barmoqlari yigitning yuz chizigʻidan sirgʻalib oʻtdi. Uning yuzlarini silarkan, Katara yuragidan chiqqan, ichida toʻplanib qolgan hislarini sekin ovozda pichirlab aytdi:
— Sevgilim… qalbimning yagona egasi… Siz uchun hamma narsani qilaman. Agar kerak boʻlsa, dunyoni oʻtga ham tashlayman, jonim. Sizning rohatli uyquyingizni buzmaslik uchun oʻzimni qurbon qilaman. Sizning baxtingiz yoʻlida qoʻlim qonga botishi kerak boʻlsa ham, men hech qachon ortga chekinmayman. Siz — mening yagona hayotim. Siz yaxshi uxlang, jonim…
Shunday deya Katara uning yuzlariga lablarini tekkizib, peshonasidan asta oʻpdi. Soʻng sekin pastga siljib, yotoqning oyoq tomoniga oʻtirdi va yigitning oyoqlarini mayin, ammo ishonchli harakatlar bilan massaj qila boshladi. Uning qoʻllari issiq, teginishi esa mehrga toʻla edi.
Jungkook lablarini biroz qimirlatib, shaytoniy jilmaydi. Koʻzlarini hanuz ochmagancha, sokin va hukmron ovozda dedi:
— Hmm… davom et. Bugun rosa charchadim. Hohlasang, butun tanamni massaj qilib chiq… men qarshi emasman.
Katara bir lahza dovdirab qoldi. Yuragi hapriqdi. U shoshib, ovozi titrab dedi:
— Uygʻoqmisiz?.. Men sizni uygʻotib yubordimmi? Kechiring, hayotim…
Aslida Jungkook boshidan uygʻoq edi. Lekin qizni sinashni, uning itoatini va qoʻrquvini yanada chuqurroq his qilishni istadi. U ovozini biroz keskinlashtirib gapirdi:
— Ha, uygʻotib yubording. Endi meni xursand qil. Aks holda bu tun sendan yuz oʻgiraman. Uyimga ketaman. Sen faqat asabimni buzishni bilasan, Katara. Massaj qilishdan boshqa ish qoʻlingdan kelmaydimi? Menga ataylab ozor berib, bundan huzur topasanmi?
Bu soʻzlar qizning yuragini tilka-pora qildi. Koʻzlari namlandi, lekin u oʻzini yig‘lashga qoʻymadi. Shoshib, yigitning qoʻlidan ushlab, yalina boshladi:
— Yoʻq, iltimos, bunday demang! Uzr, hayotim… borligʻim, jonim… Men sizning qulingiz boʻlay. Men faqat sizni xursand qilishni istayman. Meni kechiring…
U asta yigitning bosh tomoniga siljib, qoʻllarini Jungkookning peshonasiga qoʻydi. Barmoqlari sekin chakkasidan sirgʻalib, boshining orqa tomoniga oʻtdi. Katara mehr bilan uning boshini massaj qila boshladi. Keyin esa sekin pastga tushib, boʻynini, keng yelkasini, bilaklarini, koʻksini, soʻng oyoqlarini ham massaj qilib chiqdi. Har bir teginishi itoat, har bir harakati esa mehrning ifodasi edi.
Jungkookning yuzida rohatlanish alomatlari paydo boʻldi. Uning lablari biroz ochilib, nafaslari sekinlashdi. Yuziga qoniqish aralash shaytoniy jilmayish qaytdi.
Katara barcha kuchini sarflab, oxir-oqibat yigitning yoniga qaytib yotdi. Uning koʻksiga boshini qoʻyib, quchib dedi:
— Siz men uchun hamma narsadan azizsiz… uxlang, jonim… men siz bilanman.
Lekin Jungkook hali uxlab qolmagan edi. Koʻzlarini ochmay, buyruq ohangida gapirdi:
— Katara, men uxlab qolmaguncha koʻksimni silab yot.
Katara charchoqdan boʻshashib qolgan boʻlsa ham, yonida yotgan yigitga qarshi soʻz aytishga jur’at etmadi. U qoʻllarini Jungkookning koʻksiga qoʻyib, asta silay boshladi. Barmoqlari sekin ritmda harakat qilar, koʻzlaridan uyqu aksincha oqib tushayotgan boʻlsa-da, sabr bilan davom etdi.
Naqd bir soat davomida u yigitni erkalab, tinchlantirib yotdi. Nihoyat Jungkookning nafaslari ogʻirlashib, sokin uyquga choʻmganini sezdi. Katara uni kuzatib, koʻzlarini sevgi va itoat aralashlik bilan yumdi. Oʻzini yengil, ammo charchagan his qilib, sevgilisining yonida chuqur uyquga ketdi.
Tong sekin asta yorisha boshladi. O‘tgan kechaning izlari mamlakat ustida qora soya bo‘lib qolgan edi. Osmonda shafaq ranglari yoyilar, ammo odamlarning qalbida hali ham vahima hukmron edi. Kecha yuz bergan voqealar haqida hech kim baland ovozda gapirmasdi — politsiya hammasini bosdi-bosdi qildi, xuddi hech nima bo‘lmagandek ko‘rsatishga urinardi. Ammo haqiqatning izi, qonga bulg‘angan so‘zsiz guvohlar odamlarning xotirasida yashirincha o‘rnashib qolgandi.
Mamlakat bosh vazirining uyidagi kecha yuz bergan hodisa tezda “hal qilindi” deb e’lon qilindi. Biroq bu shunchaki rasmiy bayonot edi, aslida esa ko‘plab yuraklarda qo‘rquv ildiz otgan edi. Odamlar o‘z jonlarini o‘ylab, tilsiz qoldilar, sukut ular uchun yagona najot bo‘lib qolgandi. Qo‘rquv ularni jimlikka mahkum etgan edi.
Janob Han esa o‘z uyida hali ham halak bo‘lib yurardi. U kechagi voqealarni qayta-qayta yodidan o‘tkazar, ammo biror mantiq topolmasdi. Har qancha kuchli va qudratli bo‘lishiga qaramay, bu kechaning o‘zi uchun qanday tugashini u ham oldindan anglay olmadi.
Seva butun tun davomida uxlamadi. Yuragi bezovta urar, fikrlari esa bir nuqtaga borib taqalardi — Jungkook. Uning bu voqealardagi o‘rni, uning asl ishi, nima uchun kechasi uyiga qaytmagani… Seva yotoqda sokin yotib chiqdi, biroq ko‘zlarini yumsa ham xayollar uni qo‘yib yubormasdi. “U qayerda bo‘ldi? Nima ish qildi? Nega bu qadar sovuq jimlik ichida yo‘qoldi?” degan savollar uni tungi vahshiy sukunatdan ham ko‘ra ko‘proq qiynardi.
Milana ham bu kechadan beomon qutula olmadi. Tunda yomon tushlar uni bezovta qildi. U tushida qora soyalarni, qon izlarini va begona qiyofalarni ko‘rdi. Har safar uyg‘onib, yuragi bo‘g‘ziga tiqilib urardi. Qalbining tub-tubida bir narsa buzilgandek, bir chiziq yorilib ketgandek tuyuldi.
Janob Hanning katta qizi Kyuri ham kechagi hodisalardan so‘ng yuragida qo‘rquv sezdi. U hech narsani oshkor etmasdan jim yurishga odatlanishga majbur bo‘ldi. Ammo o‘sha kechaning eng yashirin voqeasi shundaki, Hyunjin o‘z niyatiga yetdi. U sekin, ehtiyotkorlik bilan Kyurining yoniga kirdi, unga tasalli bo‘lishni boshladi va shu yo‘l bilan uning ishonchini qozondi. Kyuri o‘zi sezmagan holda unga yaqinlashib bordi.
Tong chog‘ida mamlakat tashqaridan osoyishtadek ko‘rinsa-da, aslida ichida bo‘ronlar gupirib yotar edi. Kechagi voqealar unutilmaydi. U faqat sukut pardasi ortida yashirinib yotibdi, xolos.
Ertalab. Qasrning sokin, jimjit xonalaridan birida Jungkook Katara bag‘rida uyquda edi. Qiz ham uni mahkam quchib, yuzini yigitning ko‘ksiga bosgancha shirin uyqu og‘ushida edi. Tong yorishib, quyosh nurlari pardalardan kirib, xonaning sokin havosiga oltin jilva soldi. Lekin ular uchun vaqt go‘yo to‘xtab qolgandek, o‘tmishning g‘urbati va kechaning sirli lahzalari ularni hali ham tark etmagandek edi.
Bir mahal xona eshigi qattiq taqilladi. Bu Kyuri edi. Uning ovozi sabrsiz va buyruq ohangida yangradi:
— Katara, singilginam! Hali ham uxlayapsanmi? Tur o‘rningdan, kun peshinga yaqinlashdi, sen esa hanuz uyqudamisan?Kecha nima bo‘lganini bildingmi o‘zi? Nega xonangni qulflab olding? Tezroq och eshikni, Katara!
Bundan Katara erinib ko‘zini ochdi va:
— Opa, qo‘ysangchi, yana ozgina uxlay… — deya og‘iz juftladi. Ammo shu payt yonida yotgan Jungkookni ko‘rib qoldi va qaltirab og‘zini qo‘li bilan yopdi. Yuragi hapriqib ketdi, nafasini to‘xtatishga majbur bo‘ldi.
Qiz ichida pichirlab dedi:
— Jin ursin… Sal qolsa Jungkookni uyg‘otib yuborardim. Kyuri hozir ketmasa, u ham uyg‘onadi. Agar eshikni ochsam, hammasi fosh bo‘ladi. Kyuri bilib qolsa, hammasi tamom. Endi nima qilaman?..
Katara o‘zini qo‘lga olib, sekin ovozda dedi:
— Opa, ketgin hozir. Mana turdim, chiqaman.
Kyuri asabiy ohangda javob berdi:
— Hoy, qiz! Nega eshiging qulf? Seni it yeydimi?
Katara tezda bahona topdi:
— Opa, kecha uyda erkaklar ko‘p bo‘lgani uchun qulflab uxladim. Axir qiz bolaman-ku. Rosa charchagan edim, shunday qilib uxlab qoldim.
Kyuri kinoyali ohangda gap qildi:
— Hmmm, yaxshiyam miyang ishlabdi. Axir qiz bola ekaningni eslabsan. Hoy qiz, o‘zingga qarab yur! Kelajakda turmushga chiqishing bor. Bil, ering uchun to‘y kechasidagi eng katta sovg‘ang — bu bokiraligingdir. O‘zimni aqlli qizim, meni anglading-a? Endi tez nonushtaga tush!
Katara ko‘zlarini aylantirib, pichirladi:
— Hhh, o‘rgildim nasihatidan… — so‘ng istehzoli ohangda baland dedi:
— Ho‘p, opajon.
Kyuri bundan mamnun bo‘lib, tezda eshikdan uzoqlashdi.
Katara chuqur xo‘rsindi:
— Toba qildim, o‘zicha aqlli… Men turmushga chiqmayman. Qayoqdagi axmoq erkaklarga!..
Shu mahal yonida yotgan Jungkook birdan qizning belini qattiq qisdi. Katara og‘riqni his qilib beixtiyor “uh” tortdi va yigitga qaradi. Qarasa, Jungkook unga sovuq va jiddiy nigoh bilan qarab turardi.
— Ertalabdan opang yetmay turgandi ertalabdan uyqumni buzib!— dedi u sovuq ohangda.
Katara yigitning jahli chiqqanini sezib, sekin ovozda dedi:
— Uzr… Opam doim shunaqa axmoq bo‘lgan, — so‘ng yigitning yuzidan o‘pib qo‘ydi.
Ammo Jungkookning g‘azabi bosilmadi:
— Senga mendan boshqasi tegishi haqida aytdimi hozirgina?!
Katara bir yutunib, lablari titrab dedi:
— Yo‘q… unday emas. Hech kim menga tegmaydi…
Jungkookning qahrli qo‘llari qizning belini battar siqib, nafasini to‘sdi. Kataraning yuzida azob ifodasi paydo bo‘ldi.
— Buni hatto hayolingga ham keltirma! Agar bir kun turmushga chiqsang, bil: o‘sha yigitning o‘limiga o‘zing sababchi bo‘lasan! — dedi u sovuq ohangda.
Katara zo‘rg‘a ovoz chiqardi:
— Ho‘p… unday bo‘lmaydi.
Jungkook keskin kulib yubordi. Uning kulgusi o‘tkir va istehzoli edi:
— Bokiraliging sovg‘a emish! Juda kulgili! Go‘yoki bokira bo‘lsang, sovg‘a bo‘larmiding?! Axir sen allaqachon sovg‘a qilib bo‘lgansan. Shunchalik ham axmoq opang bormi?!
Katara chuqur xo‘rsinib qo‘ydi:
— Ha, juda axmoq… Endi turamizmi? Hoziroq tushmasam, yana qaytib keladi.
Jungkook asabiy ko‘zlarini yumib, yuzini burdi:
— Uyqum buzildi, asablarim joyida emas. Tursang, turib bor. Endi baribir boshqa ilojim yo‘q, turaman-da.
Katara hijolat bo‘lib, sekin dedi:
— Kechiring…
Ular ikkovlari ham cho‘milishga kirib, keyin kiyinishdi.
Katara xavotir bilan so‘radi:
— Jungkook, kecha bo‘lgan voqealar sabab otamga gap tegmaydimi?
Jungkook bepisand ohangda javob berdi:
— Yo‘q. Dadang bosh vazir. Ish allaqachon bosdi-bosdi qilingan bo‘lsa kerak. Hech narsa qilmaydi.
Katara yengil tortib:
— Huff… Unda ko‘nglim tinch, — dedi. Yigitning bo‘ynidan quchoqlab, yuzidan o‘pdi. — Yaxshi boring, sevgilim. Sizni sog‘inaman. Kechagi tunni men bilan baham ko‘rganingiz uchun katta rahmat.
Jungkook ham qizning bo‘ynidan o‘pib, jilmaydi:
— Chunki kecha menga katta yordaming tegdi. Mukofotga loyiq eding. — so‘ng undan ajraldi. — Men ketdim.
Katara shoshib dedi:
— Yashirin yo‘ldan chiqib keting. Bilasiz-ku, hech kim ko‘rib qolmasin. Siz chiqib ketguningizcha hech kim sezmasligini Dayun ta’minlaydi.
— Juda yaxshi, — dedi Jungkook va qizning xonasidan chiqib ketdi.
Yo‘lakda Dayun uni kutib turardi. U egilib ta’zim qildi:
— Janob, — dedi muloyim ovozda. — Ortimdan yuring.
Dayun uni yashirin yo‘l orqali kuzatib qo‘ydi. Jungkook qasrdan chiqib, uni kutib turgan mashinaga bordi.
Mashina yonida Hyunjin turardi. U darhol eshikni ochib, hurmat bilan dedi:
— Janob, yaxshi dam oldingizmi?
Jungkook unga sovuq nigoh tashladi:
— Meni olib ketgani sen keldingmi? Yana o‘sha qiz sezib qolmasin, menga ishlayotganingni.
Hyunjin ishonch bilan dedi:
— Xavotir olmang, janob. Men ishimga puxtaman.
Shundan so‘ng Jungkook mashinaga o‘tirdi va ular uning jahannam qasriga — zulmat hukmronligiga yo‘l olishdi.
Jungkook qasr hovlisiga kirib kelishi bilan xuddi bo‘ron shamolidek havoni larzaga soldi. Qadamlarida zo‘ravonlik, nigohida sovuq o‘t bor edi. Bosh xizmatkor yugurib chiqdi, bo‘yin egib ta’zim qildi.
— Seva qani? — dedi Jungkookning ovozi muzdek jaranglab. — Nega meni kutib olmadi?
Xizmatkor titrab-pishib javob berdi:
— Janob… Seva xonim xonalaridalar.
Bu so‘z yigitning ko‘zlarini yanada qorong‘ulashirdi. Zinalardan tepaga ko‘tarilarkan, uning og‘ir qadamlari qasrning har bir toshida aks-sado berib, butun binoni titratayotgandek tuyulardi. Nihoyat, u eshikni ochib, ichkariga bo‘kirgandek kirib bordi.
Seva beixtiyor sapchib turdi. Ko‘zlari hayrat va xavotirdan katta-katta ochilgan, qo‘llari titrardi.
— Bu qanday hurmatsizlik? — Jungkookning qahrli ovozi havoni tilib o‘tdi. — Eringni kutib olmaysanmi?
Seva alam bilan, dardini ichiga sig‘dira olmay qarshi tikildi:
— Qayerda edingiz? Qaysi o‘ynashingizning bag‘ridan qaytyapsiz?
So‘z xuddi o‘qdek Jungkookning ko‘ksiga tegdi. G‘azabi qaynab, yuragi alangaga aylandi. Qanday qilib oldiga borib, qo‘lini ko‘targanini sezmay qoldi. Qattiq tarsaki ovozi devorlardan aks sado berdi. Seva yerga quladi, yuzi yonib, ko‘zidan yosh oqib chiqdi.
— Menga bunday muomala qilma! — Jungkookning ovozi bo‘ron kabi gumburladi. — Men sening erkakligingni ko‘taradigan otang emasman, men sening eringman! Ering! Asabimni buzding, Seva! Meni xotin sifatida kutib olishing kerak edi! Lekin sen nima qilding? Sen mening sabrimni tugatding!
Sevaning ko‘zlari yoshga to‘lib, bo‘g‘zidan alamli qichqiriq otilib chiqdi:
— Menga baqirmang! Men sizning o‘yinchoq qo‘g‘irchog‘ingiz emasman! Men ham odamman! Sizni yomon ko‘raman! Mendan boshqa tanalarga tekkizgan qo‘llaringizdan jirkanaman!
Jungkook chuqur nafas oldi, sochlarini orqaga asabiy silab tashladi. Ko‘zlari o‘tkir tig‘day chaqnardi. Keyin lablari sovuq tabassumga yoyildi.
— Mayli, jonginam… — dedi u o‘tkir ohangda. — Bu so‘zlaring uchun javob berasan.
U Sevani qo‘pol kuch bilan sudrab yotoq tomon olib bordi. Qiz uning kuchiga qarshi kurashsa-da, befoyda edi. Temir kishanlar jaranglab, Sevaning bilaklarini qattiq bog‘ladi.
Seva titrab, ovozi uv tortdi:
— Nima qilmoqchisiz? Qo‘yib yuboring meni, iltimos…
Jungkookning kulgisi vahshiyona yangradi:
— Seni qiynamayman. Seni joningga azob bermayman.Bilasanmi, endi nima qilaman? Sening o‘rniga kim javob beradi? Ha, sen uchun Milana javob beradi. Uning hayotini barbod qilishda hissangni qoʻshayotganing bilan tabriklayman!
Seva karaxt bo‘lib qoldi. Yuragi muzlab, tanasi qotib qolgandek bo‘ldi. Keyin birdan bo‘shashib, ko‘zlaridan oqayotgan yosh yuzini chizib tushdi.
— Yo‘q… unday qilmang, iltimos! — dedi u yig‘lab. — U hali yosh, u sizning singlingiz-ku, xolangizning qizi-ku! Unday qilmang, yolvaraman!
Jungkook jilmayib, ko‘zlari sovuq chaqnadi:
— Yo‘q, jonginam. U menga hech qanaqa singil emas. Sen shu yerda uning chinqirganini eshitib, o‘zingni qiynab o‘tirasan.
Shu so‘zlar bilan u eshikni qattiq yopib chiqib ketdi.
Sevaning yuragi tilka-pora bo‘ldi. U yovvoyi ovozda baqirib yubordi:
— Yo‘q! Unday qilma! Milana! Qoch! Tezroq qoch! Milanaaa! Kechir meni, singlim! Hammasiga men aybdorman! Iltimos, qoch, Milana! Yo‘q, iltimos!
Ammo Jungkook allaqachon boshqa eshikni ochib, Milananing xonasiga bostirib kirgan edi.
Milana stol ustida dars tayyorlab o‘tirardi. U birdan Jungkookni ko‘rib, hayratlandi:
— Jungkook? Qachon keldingiz? Nima bo‘ldi?
Jungkookning ko‘zlari qorong‘u edi. U sekin yumib ochdi, qo‘llari esa ko‘ylagi tugmalarini yecha boshladi. Yaqinlasharkan, past ovozda pichirladi:
— Kechir meni, Milana…
Milana yuragi gursillab urdi. U orqaga chekinib, devorga yopishdi. Ko‘zlari kattalashib, qo‘llari bilan o‘zini to‘sdi.
— Nima qilmoqchisiz? Jungkook, iltimos, o‘zingizni bosing! Menga yaqinlashmang! — deya ovozi titrab chiqdi, ko‘z yoshlari yuzidan oqib tushdi.
— Unday qilmang, axir men sizning singlingizman! — deya yig‘ladi u. — Onamga nima deysiz? Unday qilmang!
Milana / pov
Uning ko‘ylagi tugmalari birin-ketin yechilarkan, u menga yaqinlashdi. O‘sha lahzada yuragim to‘xtab qolgandek bo‘ldi. “Tamom”, deb o‘yladim. “Nahotki shu yerda hammasi tugasa? Orzularim armon bo‘lib qolsa? Nahotki nomusim toptalsa?” Sovuq devorga orqam tegdi, bu — so‘nggi chegara edi. Endi hammasi yakun topganini, hayotim abadiy zulmatga aylanganini tanamning har bir hujayrasi bilan his qildim. Ota-onamning ko‘ziga qanday qarayman? Erkaliklarim, yoshligim, orzularim shu yerdan boshlab yo‘q bo‘ladimi? Ha, endi hammasi shu yerda tugadi. Men tugadim. Hammasi tugadi…
Jungkook esa tobora yaqinlashardi…
Hammaga salom deyman bilaman uzoq kuttirdim chunki oʻqishim boshlangan yana sizlar ham aktiv emassiz
Qizlar bu ff va mening shaxsiy qondiruvchim tugasa men ham ketyapman...aktivlik yoʻq tushunasiz degan umiddaman ❤️