Road to hell
Bo‘shliq.
Ha, atrofimda hamma narsa bo‘shliq. Nafas olsam ham bo‘shliqni yutayotgandekman, ko‘zlarimga qorong‘ilik yopiriladi. Hech nima yo‘q. Hech nima qolmadi. Hamma narsa ma’nosiz. Go‘yo dunyo bir lahzada muzlab qoldi. Go‘yo vaqt qo‘llarimdagi kishanlar kabi to‘xtab, meni shu azobning ichiga mixlab qo‘ydi. Har lahza uzayadi, cho‘ziladi, bitmaydi.
Yuragim og‘riydi.
Ha, u qattiq og‘rib ketyapti. Shu qadar kuchli og‘riyaptiki, nafas olish ham og‘riqqa aylanib ketdi. Yuragimni ko‘ksimdan sug‘urib olib otgim kelyapti. U menga ortiqchalik qilyapti. U men bilan birga bo‘lishni istamayotgandek, o‘zining ham qochgisi kelayotgandek. His qilyapsizmi? Siz his qilyapsizmi? Bu qanday og‘riq? Ichimni tilka-pora qilayotgan, qonimni muzlatayotgan, aqlimni egayotgan bu azobni his qila olasizmi?
Men bechora qizning chinqiriqlarini eshityapman. O‘zimning chinqiriqlarimni. Ammo yordam bera olmayapman. Faqat eshitib turibman. Faqat quloqlarimga urilayotgan achchiq hayqiriqlar. Qanday qilib yordam bera olmayapman? Qanday qilib shu yerda jim o‘tirib, ichimdan chirqirab yonayotganimga qaramay hech nima qila olmayapman?
U menga xiyonat qildi.
Ha, u menga xiyonat qildi. Faqat menga emas — singlisiga ham xiyonat qildi. U mening yuragimni sindirdi, lekin singlisining nomusini ham toptadi. Bu qanday xiyonat? Bu qanday jinoyat? Qanday qilib shu odamni sevib, shu odam uchun yashab, shu odamning ismini tilimdan duoga aylantirib yurganman?
Qo‘llarimdagi kishanlar bilagimni achishtirib yubordi. Men ularni yecha olmayman. Harakat qilmayapman ham. Chunki bilaman — ojizman. Men kuchsizman. Men hayotning oldida bir parcha qum bo‘lib qoldim. Hayot esa shavqatsiz, juda shavqatsiz. Bu dunyo hech kimni ayamaydi, meni ham ayamaydi.
Men hali ham uni sevaman. Ha, sevaman. Ammo u meniki emas. Hatto men uning rafiqasi bo‘lsam ham u hech qachon meniki bo‘lmagan. U menga hech qachon tegishli emasdi. U hech qachon faqat meniki bo‘lmagan. Qanchalik ayanchli, qanchalik kulgili bu! Men unga ishonib, hayotimni qo‘liga tutqazdim, ammo u meni asrab qolmadi.
Ko‘zlarimdan yosh oqar, ammo u his qilmaydi. Mening ko‘z yoshlarim unga yetib bormaydi. Bugun u yana bir bor mening yuragimni o‘ldirdi. Bu yurakni necha marta o‘ldirdi? U o‘ldirganda ham his qilmaydi. Go‘yo men odam emasman, go‘yo men faqat unga tegishli narsaman.
Quloqlarimni berkitishga urinaman. Barmoqlarim quloqlarimga qadaladi, ammo foydasi yo‘q. Baribir eshitaman. Tananing tanaga urilgan ovozlari, kimningdir bo‘g‘iq nafaslari, kimningdir ich-ichidan chiqayotgan yig‘isi — bularning barchasi qulog‘imda jaranglaydi. Bu tovushlar meni aqldan ozdirmoqda. Men yiqilib tushgim keladi, o‘zimni devorga urib hushimni yo‘qotgim keladi, ammo kishanlar meni ushlab turibdi.
Men o‘zimga yana savol beraman:
Shunda ham uni sevamanmi? Shu barcha iztiroblardan so‘ng ham, shu azoblardan o‘tib ham, shu chirkin tunning ichida ham — men uni sevamanmi?
Yuragim sukutda. Ammo men javobni bilaman. Ha, men uni hanuz sevaman. Mana shu ham eng katta azob — men hali ham uni sevaman.
Milana devorga qadalib, koʻzlari umidsizlikdan boʻshliqqa tikilgancha qotib qolgan edi. Titroq qoʻllari yonida osilib turar, lablari esa hiqqillashdan qaltirardi. Xonada faqat yuragining shiddatli urishi eshitilayotgandek, vaqt ham toʻxtab qolgandek tuyulardi.
Jungkook uning yoniga kelib, yuzini qoʻllari orasiga oldi. Milananing koʻz yoshlariga toʻlgan yuzi uning lablariga tegdi. U sekin tilini chiqarib, yuzidagi shoʻr yoshlarni yalar ekan, koʻzlarida gʻalati, sovuq zavq uchqunlari chaqnadi.
— Yigʻlama, — dedi u, ovozi past, ammo buyruqdek keskin. — Qarshilik qilmasang, ogʻritmayman. Maylimi?
Milananing yuragi gursillab urar, koʻksidagi ogʻriq tomirlari uzib yuborgudek boʻlardi. U boʻgʻilib hiqqillab yubordi:
— Iltimos qilaman… axir singlingizman… iltimos… bunday qilmang… — dedi, titroq ovoz bilan.
Ammo Jungkookning yuzi toshday sovuq edi. U gaplarni eshitmayotgandek, goʻyo faqat oʻz ichki istagini eshitayotgandek edi. Uning qoʻllari qizning bilaklarini mahkam ushlab, asta yotoq tomon yetakladi. Milana oyoqlarini yerga qadalib olib qarshilik qilmoqchi boʻldi, lekin uning qarshiligi juda ojiz edi.
Yotoqqa yiqilib tushganida Milana butun vujudi bilan zirqirab ketdi. Yuragi boʻgʻziga tiqilib, nafas olishi qiyinlashdi. Jungkook ustiga engashib kelganida, qoʻrquv ichini teshib yuborgandek boʻldi.
— Jungkook… — dedi Milana xirillab, ovozi shu qadar mayin va singan ediki, goʻyo oxirgi umidlarini yigʻlayotgandek eshitildi. — Iltimos qilaman… iltimosss…
Jungkookning yuzida gʻazab uchquni chaqnadi, lablari qattiq siqildi.
— Oʻchir ovozingni, — dedi u tish orasidan. — Men hali boshlamadim ham. Asabimni buzma, oʻzingga qiyin boʻladi.
Bu soʻzlar Milananing yuragini yana bir bor teshib oʻtgan oʻqdek boʻldi. U ovoz chiqarmadi. Faqat unsiz yigʻladi. Koʻz yoshlari yostiqqa tomchilab tushdi, xonani oʻzining bo‘g‘iq hiqqillashi toʻldirdi. Ichida esa bir dunyo faryod, alam, najotga boʻlgan umidsiz chaqiriq chinqirar edi.
U koʻzlarini yumdi — balki ko‘rmasa, bu azob uncha ogʻir boʻlmas, degandek. Ammo quloqlaridagi tovushlar, yuragining telbalarcha urishi va qoʻrquvning keskin hidi xonani toʻldirib yuborgan edi.
Jungkook qizning titrab turgan yelkasidan ushlab, uni oʻziga yanada yaqin tortdi. Milananing namlangan yuzida qoʻrquv va ojizlik qorishib ketgandi. Uning koʻz yoshlari yana bir tomchi boʻlib yonoqlaridan sirgʻalib tushdi. Jungkook egilib, shu yoshlarni lablari bilan tutib olib, goʻyo ularni oʻziga singdirgandek sekin yaladi.
— Shirinim… — uning ovozi past va xirillagan, ammo shu qadar hukmron edi — yurakni ezardi. — Juda shirinsan. Bilasanmi, seni tatib koʻrishni qancha xohlaganman? Har safar yoningda boʻlganimda oʻzimni zoʻrgʻa tutib turganman…
U qizning yuzlarini kaftlari orasiga oldi, lablaridan yana oʻpdi. Milana jim edi, koʻzlaridagi vahima esa soʻnmagan olov kabi yonib turardi. Jungkookning nigohi esa chuqur, sovuq va ayni paytda och yirtqichning nigohiga oʻxshardi.
— Sen shirinliksan, — deya u pichirladi, qizning boʻyniga yuzini bosib, sekin nafas oldi. — Juda shirin, ammo senga yetishish oson boʻlmadi. Seni qoʻlga kiritish uchun sabr qildim, seni kutdim. Endi esa… yoʻq, boshqa kuta olmayman. Bugun seni olaman, shirinim. Bugun sen faqat meniki.
Milananing butun tanasi qotib qolgandek boʻldi. Qoʻllari yostiqqa yopishib qoldi, ammo qarshilik koʻrsatishga kuchi yetmadi. Yigit esa uni erkalashda davom etar, qizning boʻyniga lablarini bosar, har safar biroz qattiqroq tishlab, oʻz izlarini qoldirar edi. Qizning tomirlarida qoʻrquv shovullab oqardi, yuragi esa quloqlarida urayotgandek eshitilardi.
Libosning yirtilgan ovozi xonani larzaga keltirdi. Yulib tashlangan mato havoda uchib, polga tushdi. Jungkookning nafasi yanada ogʻirlashdi, ovozida toʻxtatib boʻlmas istak va hukmronlik aralashib ketgan edi.
— Oh, shirinim… — deya u past ovozda xirilladi. — Hozir sen faqat men uchun bor.
U engashib, qizning yuzidan yana oʻpa boshladi. Har bir oʻpishi zoʻrma-zoʻrakilik va ehtiros aralashgan edi. Milananing koʻzlaridan yoshlar tinimsiz oqib, yostiqqa singar, ammo Jungkookning lablari ularni yana va yana oʻchirardi. Soʻng uning boʻsalari boʻyniga, yelkasiga, hatto bilagiga tushar, goʻyo qizning butun tanasiga oʻz hukmini oʻyib yozayotgandek edi.
Milana ichidan baqirar, lekin ovoz chiqara olmasdi. Har bir nafas olishi qiyinlashar, yuragi butun vujudi bilan qarshilik qilardi, lekin tanasi unga boʻysunmay qoʻygandek edi. Uning ichki dunyosi chilparchin boʻlgan, ammo shu payt ham Milana qoʻrquv va umidsizlik orasida, hech boʻlmasa moʻ‘jiza yuz berib, bu holatdan qutulishni tilar edi.
Jungkook qizning sochlariga yuzini bosdi, ularning aralashib ketgan ip-iplari orasidan tanish, ammo hozir vahima va qo‘rquvga to‘la hidni chuqur nafasiga tortdi. U shu hidni ichiga singdirar ekan, go‘yo o‘zi ham hushidan ketayotgandek, ichki istaklari yanada qo‘zg‘aldi. So‘ng asta qizning sochlariga labini bosdi — o‘sha bo‘sa ichida issiqlik va hukmronlik, qochib qutulib bo‘lmas kuch bor edi.
Milana jon holatda jim yotardi, lekin titrab ketayotgan vujudini yigitning qo‘llari sezardi. Jungkook pastga egilib, qizning lablariga labini bosdi. Milananing nafasi bo‘g‘ilib chiqdi, ko‘zlaridan yosh sizib chiqdi. Yigit lablarini sekinroq, ammo qat’iy harakat bilan qizning bo‘yniga tushirdi va u yerdan iz qoldiradigan tish izlarini bosdi.
Uning qo‘llari qizning ko‘krak qafasida aylanar, barmoqlari har safar tegib o‘tganda Milana butunlay titrar edi. Jungkook asta egilib, uning kichik, nozik ko‘kraklariga labini bosdi, ularni bo‘salar bilan to‘ldirdi, so‘ng tishlari orasiga olib, shivirlagandek nafas chiqarib shimib qo‘ydi. Milana lablarini tishlab olgancha ovoz chiqarmaslikka urinardi, ammo bo‘g‘iq xo‘rsiniq baribir qulog‘iga chalinib ketdi.
Yigit shoshilmasdi — u qizning vujudini go‘yo san’at asaridek, sabr bilan o‘rganar, har bir qarshilik va titroqdan huzur olar edi. U pastlab, qizning qorin bo‘shlig‘iga issiq lablarini bosdi, u yerda ham bo‘sa qoldirdi. Milananing nafasi tezlashib ketdi, yuragi qafasidan chiqib ketadigandek urardi.
Jungkook asta qizning oyoqlariga tushdi. Ularning oppoq sonlariga labini bosdi, keyin tishlari bilan ohista iz qoldirdi. Milana beixtiyor qaltirab ketdi, uning tomirlarida qon muzdek bo‘lib oqayotgandek tuyuldi. Jungkook esa yana pastga egilib, qizning oyoqlarini erkaladi, lablari bilan iz qoldirdi — bu izlar go‘yo uning mulki ekanini bildirish uchun qo‘yilgan tamg‘a edi.
Jungkook qizning ichiga kirgan on, xonani yorib yuboradigandek chinqiriq yangradi. Milananing ovozi devorlarni larzaga soldi, yurakni tilka-pora qiladigan nolaga aylandi. Qo‘shni xonada turgan Seva qo‘llarini quloqlariga qattiq bosib, bu ovozlardan qochmoqchi bo‘ldi, ammo baribir hammasini eshitib turardi. U yig‘idan bo‘g‘ilib, lablari titrab faqat bitta so‘zni pichirlardi:
— Kechir meni, Milana… kechir… hammasi meni deb bo‘ldi…
Sevaning ko‘z yoshlarida hoʻl bo‘lib ketgan yuzi rangsiz, ko‘zlari bo‘shliqka tikilgan, u o‘zini qattiq ayblar edi.
Milana esa og‘riqdan butun tanasi bilan titrar, ko‘zlarini mahkam yumib, ovozi boricha chinqirar edi. Og‘riq kuchaygan sayin ovozi pasaya boshladi, hiqqillab, bo‘g‘iq yig‘i bilan nafas olar edi. Unga go‘yo butun dunyo zulmatga g‘arq bo‘lgandek tuyuldi. Har bir nafasida yuragi ezilar, vujudidan issiq qon oqib, pastelga singib borardi. Oppoq mato asta-sekin qizil rangga bo‘yalib, bu voqeaning guvohiga aylandi.
Jungkook esa qizning vujudida o‘z hukmronligini o‘rnatganidan mamnun edi. Uning lablarida sovuq, ammo g‘alaba ifodasi bilan jilmayish paydo bo‘ldi. Milananing peshonasiga lablarini bosdi, qizning qaltirayotgan tanasini siladi va pichirladi:
— Shsh… aqlli qizim… hozir hammasi o‘tib ketadi. Qattiq og‘ritib qo‘ydimmi? Kechir meni, maylimi? O‘zimning oppoq qizim… hozir o‘tib ketadi…
Uning ovozida g‘alati yumshoqlik bor edi, go‘yo qilgan ishini oqilona ko‘rsatishga urinar, qizning ruhini tinchlantirmoqchi bo‘lardi. Ammo Milana jim yotardi — u o‘z ichida bir dunyoni yo‘qotgan, o‘zini yo‘qotgan edi. Ko‘zlari bo‘sh, ruhiyati chil-parchin, ovozi esa chiqmasdi. Faqat yonoqlaridan oqayotgan yoshlar uning ichida hali ham bir parcha hayot borligini bildirardi.
Pastel qon va oqish suyuqlikdan nam bo‘lib yotardi — bu kecha endi unutilmas, xotirada abadiy chandiq bo‘lib qolardi.
Milana tinmay yigʻlar edi. Uning yelkalari titrar, koʻz yoshlari yonoqlaridan oqar, lablari esa hiqqillab, zoʻrgʻa ovoz chiqarardi. Jk qizning bu ahvoliga qarab jim qoldi, soʻng asta uning yuzini oʻz kafti bilan ushlab, koʻz yoshlarini artdi va yuzidan oʻpdi. Har bir boʻsasi mehr, yupanch va tasalli bilan toʻla edi. Qizning peshonasiga, yonoqlariga, koʻzlariga oʻpichlar qoʻyar ekan, ovozini imkon qadar sokin va ishonarli qilishga harakat qildi.
Soʻng Jk qizning qorin boʻshligʻiga issiq kaftini qoʻyib, juda mayin ohangda pichirladi:
— Mana shu joying qattiq ogʻriyaptimi, kichkintoyim? Hozir oʻtib ketadi... biroz chiday olasanmi, jonim?
Milana ovoz chiqarmay, faqat sekin bosh irgʻadi. Jkning kafti iliq edi — goʻyo ogʻriqni oʻziga singdirib olayotgandek. Qizning koʻzlaridagi qoʻrquv asta-sekin susayib, faqat charchoq va kuchsiz yigʻi qoldi.
Shunda Jk asta-sekin yana ichiga kirdi, ammo shoshilmadi. Avval jim turdi — goʻyo qizning tanasi bu yangi ogʻriqqa moslashib olishini kutdi. Soʻng uning lablaridan ohista oʻpdi, sochlarini siladi, pichirlab yupatdi. Shundan keyin asta-sekin harakatlana boshladi. Dastlab juda sekin, juda ehtiyotkor. Har bir kirib-chiqishida qizning ingragan ovoziga quloq solib, ogʻriq qanchalik kamayganini yoki kuchayganini tekshirib turdi.
Asta-sekin tempni kuchaytirib bordi. Milana har safar ingrab qoʻyardi, ba’zan lablarini tishlab, ba’zan esa chinqirib yuborardi, ammo endi uning ovozida faqat ogʻriq emas, balki yangi, begona hissiyotlar ham paydo boʻlayotgandek edi. Uning koʻzlari yoshlanib turar, ammo nigohi asta-sekin yumshardi.
Ikki yarim soat davom etgan bu uzoq va shiddatli yaqinlik oxirida Jk qizning ichiga spermalarini sochdi. Nafasi tez, ammo nigohi mamnun edi. Qiz esa holsiz yotar, lablari titrar, yuzlari esa yigʻidan shishib ketgan edi.
Jk uning yuziga lablarini bosdi, sochlarini siladi va mehr bilan pichirladi:
— Barakalla, aqlli qizim... oppoq qizim. Hozir ogʻriqlaring qoladi, yigʻlama, jonim...
U qizni ehtiyotkorlik bilan koʻtardi. Yotoqdagi qon va sperma bilan boʻyalgan pastelni sekin yotoqdan olib tashladi. Milana juda charchagan, hatto qarshilik qilishga ham kuchi qolmagan edi. Jk qizni asta yotoqqa qayta qoʻydi, soʻng oʻzi ham yoniga yotib, bagʻriga bosdi.
U qizning ustiga hech narsa yopmadi — chunki Milananing butun vujudi ogʻriqdan toshdek tarang edi, ustiga biror narsa tegsa, yana battar ogʻriydigandek tuyuldi. Uni faqat oʻz quchogʻi bilan asradi. Sochlaridan yana bir bor oʻpdi va sekin ovozda dedi:
— Ertaga yuvinasan, hozir kuching qolmadi. Hozir dam ol, oppoq qizim.
Jkning ovozi shu qadar ishonarli va tinchlantiruvchi ediki, Milana koʻzlarini yumib, ogʻriq bilan kurashgancha asta uxlab qoldi. Jk ham qizning yonida, bagʻrida, unga issiqlik berib uxlab qoldi.
Faqat qoʻshni xonada yotgan Seva tinchimadi. U shiftga termulib, quloqlariga bosgan kaftlarini qoʻymay yotardi. Milananing chinqiriqlari, ingroqlari, yigʻilari qulogʻidan ketmas, yuragini ezib yuborardi. Sevaning koʻzlaridan yosh tinimsiz oqardi, u esa tun boʻyi uyquga yeta olmadi.
Tongning dastlabki nurlari derazadan sekin kirib, yotoqxonani yumshoq oltin rangga boʻyadi. Milana ogʻir xoʻrsinib uygʻondi. Har bir a’zosi ogʻir, goʻyo tun bo‘yi azobli uyquda emas, jazo ichida yotganday. Pastki qismi achishib, qattiq og‘riqdan toshday qotib qolgandi. U sekin boshini burdi — yonida Jk yotardi. Uning qo‘li Milananing belini quchib olgan, yuzida esa g‘amdan mutlaqo xoli, hatto mamnun bir tabassum bilan tinch uxlab yotar edi.
Milana uzoq tikildi. Ko‘zlaridagi yosh yana dumalab chiqdi. Uning butun vujudi dardga to‘lib ketdi.
Milana/pov
Kecha… kecha u meni sindirdi. Meni nomusimdan ayirdi. U mening akam edi — qonimdan, ruhimdan, oilamdan. Men uning singlisi edim,xolavachcha boʻlsam ham singlisi edim.Men unga ishonardim. Men uni yaxshi ko‘rardim. Endi-chi? Endi men faqat nafratlanaman. Bu nafrat yuragimni o‘rtayapti. Meni azoblarga tashladi. Endi qanday ota-onam yuziga qarayman? Men endi avvalgidek Milana emasman. Endi men o‘sha pokiza qiz emasman. Kecha men o‘ldim. Bugun men faqat tanam bilan yashayapman. Yuragim allaqachon to‘xtab bo‘lgan.
Milana sekin qo‘llarini yuziga qo‘ydi. Qo‘llari qaltirardi. Ko‘z yoshlarining achchiq issig‘i kaftlariga singib borardi. U o‘zidan jirkanardi. Hamma narsa iflos bo‘lib tuyulardi — yotoq, havo, hatto o‘z tanasi. Unga go‘yo bu xona qamoqdek tor ko‘rinardi. Nafas olish ham qiyinlashdi.
"Nega? Nega meni tanlading? Nega meni azobladng? Axir men senga singildek edim-ku?!" — ichida qichqirdi Milana, lekin ovozi chiqmadi. Uning ichki nidosi butun tanasini larzaga soldi.
Yuragi g‘ash tortib, ko‘kragi siqildi. Bu og‘riq nafaqat tanasidan, balki ruhining tub-tubidan kelardi. U hech qachon bunday bo‘lmagan edi — u o‘zini bu qadar yolg‘iz, bu qadar himoyasiz his qilmagan edi. U shunchaki o‘tirib qoldi, go‘yo dunyo uning ustiga qulab tushgandek.
"Men o‘sha Milana emasman. Men endi boshqa. Men endi tirik o‘likman. Yuragimning bir bo‘lagi abadiy ko‘mildi. Bu kecha meni yo‘q qildi. Yashashim uchun sabab ham qolmadi. O‘lishim osonroq edi."
Milana qo‘lini asta pastga tushirdi. Pastki qismi hanuz og‘rirdi, lekin bu og‘riq ruhidagi azob oldida hech narsa emasdi. U bilardi — bu og‘riq ketadi, lekin uning ichidagi jarohat hech qachon bitmaydi.
U Jkning tinch yuziga qaradi. Uning osoyishta nafas olishi Milanani yanada qiynardi. Go‘yo hech narsa bo‘lmagandek, go‘yo u kechagi vahshiylikni qilmagandek. Milana o‘zini bosolmadi — ko‘zlaridan yana yosh oqdi.
"Sen meni o‘zingniki qilding, lekin meni o‘ldirding ham. Men endi sening singling emasman, men endi hech kim emasman."
U asta o‘rnidan turdi, lekin hushini yig‘olmay o‘tirib qoldi. Tizzalarini quchib, yuzini yashirdi. Ko‘z yoshlaridan yostiq yana namlandi.
Tongning oltin nurlari esa go‘yo beayb dunyo yangilanganini, hayot davom etayotganini aytardi. Lekin Milana uchun tong endi hech qachon yorqin bo‘lmasdi. U o‘sha tun bilan birga so‘nib ketgandi.
Milana asta o‘rnidan turdi. Har bir harakati og‘riq bilan uyg‘unlashgan edi. Tanasidagi og‘riq go‘yo har bir qadamini eslatib turar, kechagi zulmatli kecha uning ongini yana va yana tirnar edi. Oyoqlari bo‘shashgan, go‘yo bu tanaga ruh endi kerak emasdek, uni tark etmoqchi bo‘lganday edi. Yotoqxonaning burchagida kechagi kiyimlari sochilib yotar, ularni ko‘rishning o‘zi Milananing yuragini g‘ijimlab, ichini kuydirar, alamli xotiralarni yanada jonlantirardi.
Qiz derazaga bordi. Tong hali yangi edi — oppoq sokinlik, ammo shu sokinlik Milananing yuragiga tig‘day botdi.
"Men endi bu uyda turolmayman." — dedi ichida.
U derazani ohista ochdi. Sovuq tong havosi ichkariga kirib, qizning yuziga tegdi, sochlarini o‘ynatdi. Shamol unga go‘yo pichirlardi: “Qoch, Milana. Bu uy seni o‘ldirdi. Bu odam seni o‘ldirdi. Bu devorlar seni bo‘g‘adi. Ket!”
Milana derazadan tashqariga qarab qoldi. Uning ongida bir fikr yashin tezligida paydo bo‘ldi: derazadan sakrab tushish. Shu fikr tanasini muzlatib yubordi, lekin shu fikr unga tinchlik bergandek ham tuyuldi. Ichida pichirladi:
"Shunchaki sakrab tushsam, hammasi tugaydi. Azob ham, qo‘rquv ham, uyat ham. Endi hech kim meni qiynay olmaydi. Faqat sukut…"
Uning qo‘llari deraza romiga tegdi. Barmoqlari mayda titrar, ko‘z yoshlari yuzidan asta oqardi. Shu payt ortidan Jkning ovozi eshitildi:
Bu ovoz juda sokin, hatto mehribon eshitildi. Milana beixtiyor ortiga o‘girildi. Jk yotoqdan turib turgan edi. Sochlari biroz to‘zg‘igan, ammo ko‘zlaridagi qarash o‘tkir va nazoratli. U sekin qizga yaqinlashdi.
— Qayerga? — dedi u past ovozda, xuddi biror narsani allaqachon bilib turgandek.
Milana jim edi. Nigohlari yoshga to‘lgandi, lablari titrar, ammo hech nima demasdi.
— Meni yomon ko‘ryapsan, shundaymi? — dedi Jk ohista, qizga yaqinroq kelib. — Kechagi uchun nafratlanayapsan…
Milana bir qadam orqaga chekinib, uning yaqinlashishidan qo‘rqdi. Shu payt birdan o‘zini bosib bo‘lmay, alam bilan baqirdi:
— Yaqinlashmang! Agar yaqin kelsangiz, o‘ylab ham o‘tirmay shu yerdan o‘zimni tashlayman! O‘lsam hamma narsadan qutilaman — sizdan ham, bu jahannamdan ham!
Jk qo‘lini baland ko‘tarib, ohista gapirdi:
— Milana, qara, senga tegmayapman. Unday qilma, kichkintoy… Mana, qaragin — men senga yaqinlashmayman. Faqat bunday axmoqlik qilma! Eshityapsanmi? Aslo qilma!
Milana qattiq yig‘lab yubordi, ovozida alam bor edi:
— Menga buyruq bermang! Sizning bunday qilishga haqqingiz yo‘q! Sizdan nafratlanaman! Agar bir qadam ham yaqinlashsangiz, hech ikkilanmay o‘zimni tashlab yuboraman!
Jkning sabri tugadi. U asabiy ovozda gapirdi:
— Qara menga, Milana! Men senga yaqinlashmayman, lekin u yerdan tush! Axmoqlik qilma!
Milana titrab, o‘zini tutolmay dedi:
— Men kecha o‘lib bo‘ldim. Endi yashashdan ma’no qolmadi. Yashab nima qilaman?
Jk qattiq xo‘rsindi, ichidagi g‘azabni yutib bo‘lmay, birdan qahr bilan dedi:
— Menga qara, Milana! Dadangni yaxshi ko‘rasan-a? Ha, jonim? Dadangni yaxshi ko‘rasan. Agar dadangga nimadir behosdan bo‘lishini istamasang, aytganimni qilasan. Aqlli qiz bo‘lasan va o‘zingni o‘ldirish haqida o‘ylashni ham unutasan. Agar biror narsa qilmoqchi bo‘lsang — ishon, dadang ham ortingdan boradi! Shunday ekan, gulim, axmoqlik qilma. Yonimga kel. Hozir! Quchog‘imga kelib tinchlan! Qani, bo‘laqol!
Milana Jkga alam bilan qarab turdi. Uning ko‘zlarida nafrat va qo‘rquv qorishib ketgan edi. Bu yigitdan hamma narsani kutsa bo‘lardi — axir kecha u hech ikkilanmay qizning nomusini toptagan edi. Milana dadasi haqida eshitgan so‘zlardan so‘ng majburan Jk tomon qadam tashladi. Qadamlar og‘ir edi. Unga yaqin joyda to‘xtadi.
Jk hech ikkilanmay qizni o‘ziga tortdi va qattiq quchib, past ovozda pichirladi:
— Bunday axmoqlikni unut. Aks holda mendan yaxshilik kutma. Men qanday odam ekanimni yaxshi bilding, shundaymi, jonim?
Milana uning quchog‘idan chiqib ketishga urindi. Titroq ovozda dedi:
— Jon deb o‘zimni o‘ldirar edim, ammo buni ham qilolmayman. Mayli, shunday bo‘lsa ham, sizdan jirkanaman! Hatto o‘zimdan ham!
Bu so‘zlar Jkning g‘azabini portlatdi. U qizga qattiq tarsaki tushirdi. Milana chinqirib ketdi va yerga yiqildi. Yig‘lab, yuzini ushlab qoldi.
Jk qizning yelkasidan ushlab, uni ko‘tardi, sochlaridan tortdi:
— Aqlli qiz bo‘l dedim, shirinim! Bunday gaplarni menga aytma. O‘zingni o‘ldirishni unut! Aks holda bundan ham battar qilaman seni!
U qizning yuzidagi qo‘lini olib tashladi. Qizarib ketgan yuzidan asta o‘pdi.
— Mana, qaragin. Jahlimni chiqarib nimaga erishding? Og‘riyaptimi? — dedi u va yana shu joydan o‘pdi.
Keyin qizni quchoqlab ko‘tardi va vannaxonaga olib kirib ketdi.
Jk Milanani xonasidan chiqarkan, ohista ovozda gap qoldirdi:
— Bu dorini ichib uxla, og‘riqlaring biroz kamayadi. Yaxshi uxlab, o‘zingni tiklab ol, — dedi-da, ortiga qaramay chiqib ketdi.
U o‘z xonasiga kirganida, ko‘zi darhol Sevaga tushdi. Seva hanuz yotoqqa kishanlangan, holsiz va charchagan holda yotar edi. Qizning nozik bilaklaridagi teri kishan sabab shilinib ketgan, qizarib, ba’zi joylari qonab ham qolgan edi. Bu manzarani ko‘rgan Jkning yuragi zirq etdi. U sekin qizning yoniga bordi, cho‘kkaladi va asta sochlarini siladi.
— Sevoshim… kechasi yaxshi uxladingmi, imm? — deya muloyim ovozda so‘radi u.
Seva javob bermadi. Faqat ko‘zlari uyqusizlikdan yanada qoraygan, yuziga azob izlari tushgan, lablari esa rangsiz edi.
Jk yana qizga qaradi, bu safar ovozida xavotir sezilib:
— Kechasi uxlamadingmi, Sevoshim? Seva, ahvoling yaxshimi? — dedi, lekin baribir javob eshitmadi.
Bu sukut Jkning g‘azabini qo‘zg‘adi. Uning ko‘zlarida alam chaqnadi, ichidagi sabr chiziqlari uzilgandek bo‘ldi.
— Seva! — deya ovozini ko‘tardi u. — Kecha uxlamadingmi?! Hoy, eshityapsanmi meni? Agar kecha jahlimni chiqarmaganingda, hozir mening quchog‘imda uyg‘ongan bo‘larding! Ammo sen nima qilding? Yana meni g‘azablantirding! — dedi u, asabini tiya olmay.
Seva ichidan ming parcha bo‘lib ketayotgan edi. O‘zini qo‘lga olib, hech narsa demasdan jim o‘tirardi. Uning bu sukuti Jkni yanada qiynadi, ammo baribir qizning qo‘lini kishandan xalos qildi.
— Og‘riyaptimi, jonim? — deya shilingan qo‘liga lablarini bosdi. — Hozir malham surtib qo‘yaman…
Ammo shu zahoti Sevaning kuchi yetmadi. U ko‘zlarini yumdi, boshi yon tomonga og‘ib, hushidan ketdi.
Bu holatni ko‘rgan Jkning yuragi muzlab ketdi. U qo‘rquvdan qotib qoldi, so‘ng darhol qizni quchoqlab, shoshqaloqlik bilan chinqirdi:
— Sevosh! Sevosh! Senga nima bo‘ldi, gulim?! Ko‘zingni och! Seva, jonim! Sevaginam, unday qilma! Senga nima bo‘ldi, ko‘zingni och! — deya vahimaga tushdi.
Qo‘lidagi telefonni topolmay shoshib ketdi.
— Telefonim qani?! Jin ursin! — deya o‘zidan norozi bo‘lib, nihoyat telefonni topdi va shifokoriga qo‘ng‘iroq qildi.
— Alo! Menga quloq sol, xotinim hushidan ketdi! Oldingga olib ketyapman, boshqa bemorlarni qabul qilma! Men yetib boraman! — dedi u buyruq ohangida va telefonni o‘chirib qo‘ydi.
Jk tezlik bilan Sevaning nozik gavdasini quchog‘iga oldi, uning yengil nafasini tingladi. Yuragi hapriqib, qizning peshonasini o‘pdi:
— Bardam bo‘l, Sevoshim… Men yoningdaman...
Shunday deya uni ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib, tashqariga olib chiqdi. Mashinaga joylashtirdi, xavotirli nigohi qizning oqarib ketgan yuzidan uzilmadi.
Mashinaga o‘tirishi bilanoq, u dvigatelni ishga tushirdi va gazni bosdi. G‘ildiraklar asfaltni yirtgudek g‘ijirlab ketdi. Jkning yuragi vahimadan gursillab urar, qo‘llari rulda biroz titrardi. Mashina ko‘chalardan shiddat bilan o‘tib ketar ekan, uning qulog‘ida faqat Sevaning og‘ir nafas olishi eshitilardi.
—Biroz chidab tur, jonim… Men seni qutqaraman… — dedi u, lablari orasidan zo‘rg‘a chiqqan ovozda.
Uning haydashi yanada shiddatli bo‘ldi, shifoxonaga yetib borish uchun vaqt bilan musobaqaga tushgandek edi.
Mana nihoyat bu qismni ham olib keldim
Toʻgʻrisi umuman fikrlaringiz kam men hammadan xafaman
Yozgim kelmay qolyapti ff tugasa ketaman xafa boʻlmang
Bu qism uchun 360ta reaksiya bosing va fikr yozing baribir fikr soʻrasam ham yozmayapsiz sogʻ boʻling