Mening shaxsiy qondiruvchim
13-bob:Oʻtmish girdobida yohud sindirilgan kapalak!
Bir bor uchgan qanotim endi charchagan,
Koʻkda uchmoq o‘rniga tuproqqa parchalan.
Kapalak edim, ranglarim yorqin, tiniq,
Endi rangim oʻchdi, qoldi faqat qorongʻilik.
Qoʻllarida sovuq kuch, shafqatsiz bir panja,
Oʻsha kecha uzdi mening osmonimdan hamma.
Qanotlarim sindi, yulduzlar ham so‘ndi,
Shabada oʻrniga zulmat bag‘rimni to‘ndi.
Onajon, men o‘sha emasman, endi yo‘qman,
Oʻzimdan ketdim, ruhimni yoʻlda unutdim.
Meni izlab chaqirma, men boshqa manzilman,
Endi men faqat siniq bir soyaman.
Uchmoqchi boʻlaman – osmonda yo‘q yoʻl,
Chunki osmonim ham endi qafas, tunim qora boʻl.
Bir bor uchgan kapalak yana ucholmaydi,
Nomusi sindirilgan qiz qayta turolmaydi.
Hayot nega shunchalik qiynaysan, bechoragina yurakni?
Bu yurakning ichida dardning toshga aylanib qolgan og‘irligi bor, alamning ichga singib ketgan qora izlari bor, yillar to‘zonining shafqatsiz zarbalari bor.
Bu yurak endi qanday urishini ham unutib qo‘ygandek — sekin, charchagan, bo‘g‘ilib uradi.
Bir qaragin unga, sen ko‘ryapsanmi?
Unda qancha yoriqlar borligini, har bir yorug‘lik o‘sha yoriqlardan chiqib ketayotganini sezasanmi?
O‘tmishni eslash unga qanday azob?
Uning kechmishida yuz minglab baxtli lahzalar bir-bir so‘lib, changga aylangan.
Bir paytlar u kulardi — chindan kulardi.
O‘sha kulgu hamon quloqlarda jaranglaydi, ammo endi o‘zi o‘sha ovozni eshitmaydi.
Bir paytlar u kelajak haqida orzu qilardi — qanchalar oq niyatlar, qanchalar toza umidlar bilan kelgan edi bu dargohga!
Ammo, hayot degan narsa, bilasanmi, uning oldidan hammasini tortib oldi.
Endi na umid, na quvonch — faqat xotira qoldi.
O‘sha xotira esa jarohat singari: uni qo‘zg‘atsang qonaydi, bekitmoqchi bo‘lsang ham og‘rig‘i bosilmaydi.
Qarang unga!
O‘sha qiz endi boshqa.
Orzulari — shamol uchirib ketgan qog‘oz parchalaridek, yo‘q.
Fikrlari — qorong‘u uy ichidagi singan oynalar, bo‘lak-bo‘lak.
Ko‘ngli — cheksiz cho‘l, unda hech narsa o‘smaydi.
U endi dunyoni boshqacha ko‘radi: go‘yo hamma ranglar oqarib, hamma narsa ma’nosiz bo‘lib qolgandek.
O‘zini esa bo‘shliqning ichida his qiladi.
Hech kim yetib bormaydigan, hech qanday ovoz eshitilmaydigan, qop-qorong‘u bir bo‘shliq.
Borliqning ichida yo‘qlikka qamalib qolgandek.
Buni his qila olasanmi?
Seza olasanmi u yurakning ichida necha bora qichqirganini, ammo biror kishi eshitmagani uchun sukutni tanlaganini?
Ko‘zlariga qaragin…
U ko‘zlar — haligacha yig‘layotgan dengiz.
Okean ichida to‘lqinlar tinmaydi, ko‘rinmaydigan bo‘ronlar kechadi.
Ko‘z yoshi qurib ulgurmaydi — har yangi og‘riq har yangi tomchi bo‘lib tug‘iladi.
Ko‘zlari ichida yashiringan nido bor: “Men charchadim”.
Lekin bu nido hech kimga yetib bormaydi.
O‘tmish — uning uchun qafas.
O‘tmishdan qochib, kelajakni ko‘ra olmaydi.
O‘tmishdan qochib, hozirning o‘zini ham ushlay olmaydi.
Faqat yashaydi…
Yashaydi-yu, ammo hayotini his qilmaydi.
Hayotning shavqatsizligi uni shu darajaga tushirdi.
Sevgi ham uni qutqarmadi.
Aksincha, sevgi ham jarohat qo‘shdi, sevgi ham uni o‘zgartirib, sindirdi.
Bir paytlar sevgi davo bo‘lishi kerak edi, lekin bu hayotda sevgi ham bir sinov, sevgi ham bir qurol bo‘lib chiqdi.
Vaxshiylik — hammasining soyasi bo‘ldi.
Shunday qilib, hayot va sevgi qo‘shilib, uning yuragini yirtib tashlashdi.
Lekin…
Mana shu ko‘ngilning eng tubida, eng tub-tubida bir uchqun qolgan.
O‘sha uchqun — ishonch.
Kichkina, ammo o‘chmagan.
Ishonch — bir kun kelib yorug‘lik bo‘lishiga.
Ishonch — bir kun kelib yana kulish mumkinligiga.
Ishonch — bir kun kelib shunday quyuq zulmat ham o‘z kuchini yo‘qotishiga.
Umid — bu qizning ichida oxirgi qolgan tuyg‘u.
U yiqiladi, ammo yiqilgani bilan to‘xtamaydi.
Har qadam — og‘ir, lekin u yurmoqda.
Sudralib bo‘lsa ham yurmoqda.
Chunki biladi:
to‘xtash — tamom bo‘lishdir.
Chidash esa — yashashdir.
Va yashashning o‘zi ham ba’zan g‘alabaga tengdir.
Hali, balki, bir bahor kelar.
U bahor kelganda, quyuq qor erir, ko‘ngilning muzlagan yerida birinchi maysalar ko‘karar.
Ammo hozircha…
Faqat shamol bor.
Shamol — o‘tmishning changini yuziga uradi.
U ko‘zlarini yumadi.
Ko‘zlarini yumdi va ichidagi sukutni tingladi.
Sukut unga shivirlaydi:
"Chidagin. Hammasi o‘tadi. Hammasi bir kun kechadi."
U esa ichida so‘raydi:
“Men qachongacha chidashim kerak? Qachon mening osmonga tikilgan ko‘zlarim yana yorug‘likni ko‘radi?”
Shu qiz ham, qanchalar sindirilmasin,
Bir kuni yana boshini ko‘taradi.
Yuragini changallagan og‘ir o‘tmishdan chiqadi,
Ko‘zidagi yoshlar quriydi,
U yana bir bor o‘zini topadi.
Lekin hayot, eshit!
Endi u avvalgidek emas.
Endi u sendan hadiksiragan,
Endi u seni yaxshi biladi — sening shavqatsiz yuzingni.
Shunga qaramay, u yashaydi.
Umid bilan yashaydi.
Chunki insonning eng katta g‘alabasi —
Azobdan so‘ng ham sevishni, ishonishni,
Va kelajakka yurak ochishni davom ettirishdir.
Fleshback.
Bundan yarim yil avvalgi voqealar…
Oʻsha mash’um oshxona ichida Taehyung va Mayaning keskin tortishuvidan soʻng bir hafta vaqt oʻtib ketdi. Oradan oʻtgan shu yetti kun ichida Maya oʻsha sovuq, muzday nigohli yigitni ko‘rishga ham, eshitishga ham toʻgʻri kelmadi. Goʻyo hayot yana odatdagi sokin oqimiga qaytganday, darslar, auditoriyalar va kundalik hayotning mayda-chuyda tashvishlari uni asta-sekin yutib yuborganday edi. U hatto, ichida qaynagan oʻsha keskin holatning qoldiqlarini unutishga harakat qildi.
Oʻsha kuni ham darslar juda kech tugadi. Universitetning ulkan, temir darvozasi sekin ochilib, talabalar birin-ketin tashqariga chiqayotgan edi. Charchoqdan yelkasi choʻkkandek boʻlib, Herin bilan yonma-yon chiqib kelayotgan Maya chuqur nafas oldi. Shahar kechki shovqin-suron bilan yashardi, biroq bu tovushlar uning boshi ichidagi charchoqni tarqata olmasdi.
Herin kulimsirab dedi: — Maya, yur biznikiga. Uyim juda yaqin, bugun men bilan qol. Dars juda kech tugadi, kvartiranggacha yetib olguncha toliqib ketasan-ku.
Maya jilmaydi, labidagi kulgu ko‘zlaridagi ehtiyotkorlikni yashira olmadi: — Yoʻq, mendan xavotir olma. Meni it yermidi? Tezda kvartiramga yetib olaman. U ham unchalik uzoq emas. Xonadosh qizlarim ham kutishadi, onamga ham telefon qilaman. Bugun u bilan gaplasha olmadim, juda sogʻindim onamni.
Herin koʻzlarini chimirib, uni kuzatib qoldi: — Ha, qishloqlik boʻlish qiyin-da. Agar menga oʻxshab shaharlik boʻlganingda, oilang bagʻrida boʻlarding.
Maya mayin ovozda javob qildi: — Ha, lekin bu ham sinov. Tez orada ularni koʻrgani boraman. Kuniga telefonda ikki-uch martadan gaplashamiz baribir. Mayli, yaxshi bor, dugonajon.
Herin bir ikki qadam yurib, yana to‘xtadi. Nimadandir xavotirlangan koʻyi qayrilib qaradi: — Rostan ham men bilan ketmaysanmi? Negadir koʻnglim gʻash. Maya, tezroq uyga bor, xoʻpmi?
Maya uning gapidan ichida iliqlik his qilib, unga yaqinlashdi: — Xoʻp, jonim dugonajonim. Yaxshi yetib ol sen ham, — dedi va Herinni quchoqladi.
Herin ham uni bagʻriga bosib, shivirladi: — Sen ham yaxshi yetib ol, goʻzalim.
Shundan soʻng ular ikki yoʻlga ajralishdi.
Maya asta-sekin yoʻlga tushdi. Uning kvartirasi shaharning biroz chekkaroq joyida edi. Kechqurun havo salqinlashgan, ko‘chalarda chiroqlar birin-birin yonib, shaharga boshqacha ruh baxsh etar edi. Qiz telefonini olib, naushnik taqdi va sekin ovozda musiqa qoʻyib, oyoq ostidagi mayda toshlar ustidan ohista yurdi.
Lekin bir mahal yuragi gʻash tortdi. Qadam tovushlari… Ortidan kelayotgan bir necha sharpani sezganday boʻldi. Yelkasiga sovuq shamol urib oʻtgan kabi boʻldi. Biroq Maya o‘zini sezdirmaslikka, beparvo yurgandek koʻrsatishga urindi. Faqat qadamlarini biroz tezlatdi.
Har bir qadami bilan ortidan kimningdir kuzatuvchi nigohi borligini aniqroq his qilar edi. Bu tuygʻu avval shubha edi, keyin esa aniq ishonchga aylandi. Yuragi hapqirgancha odamlar koʻproq yigʻilgan joyga oshiqdi.
Ammo oldinda uzun, qorong‘u tunel ko‘rinib turardi. Uni ko‘rgan zahoti tezroq shu tomonga qarab yo‘naldi: odamlar gavjumligidan uzoqlashsa ham, shu tor, ammo to‘g‘ri yo‘ldan yugurib o‘tib ketish niyatida.
Qadamlarini tezlashtirib, tunelga yaqinlashdi. Musiqa qulog‘ida chalinayotgan boʻlsa ham, yurak urishi qulog‘ini to‘sib qo‘yganday edi. Yuragi bo‘g‘ziga tiqilgandek boʻldi. Nihoyat, tunel ogʻziga yetgan zahoti qiz oʻzini bosolmay, yugurib ketdi. Nafasi qisilib, oyoqlari boʻshashayotgan bo‘lsa-da, yugurdi.
Ortidagi sharpalar ham bu holatni sezib, endi aniq qadamlar bilan uni quvlay boshlashdi. Ularning oyoq tovushlari beton devorlarga urilib, tunel ichida dahshatli aks sado berdi. Qizning qoʻrquvdan tomirlaridagi qon muzlab qolganday boʻldi, lekin u to‘xtashga jur’at eta olmadi.
Tunelning qorong‘u ichida uning soyasi ham o‘zi bilan birga yugurardi. Yuragi urayotganini o‘zi eshitardi. Bu yoʻlda uni nima kutayotganini bilmasdi, lekin bir narsani his qildi: ortidagi sharpalar endi unga yaqinlashib kelayotgandi…
Tunelning sovuq toshlari orasida aks sado qilayotgan qadam tovushlari tobora balandroq eshitilardi. Qorongʻulik tobora qalinlashib, Mayaning nafasini ham yutib yuborayotganday edi. Nafasi qisilib, yuragi qafasidan chiqib ketadigandek urardi. Har bir qadamida ichini vahm, qoʻrquv va tushunarsiz bir xavotir chulgʻab oldi.
Tunelning oxiri yaqinlashdi. Bir necha metr… yana ozgina chidasa boʻldi. Maya soʻnggi bor kuchini toʻpladi, ammo qadamini tezlatgan sari oyoqlari boʻshashib, nafas olishi yanada ogʻirlashdi. Uzoqdan ko‘rinayotgan yorugʻlik unga ozodlikdek tuyulgan bir lahzada, birdan oldini to‘sib, qora soyalar ko‘rindi.
Tunel chiqishida besh nafar qora kiyimdagi, gavdali erkaklar bir-biriga yelka tirab saf tortib turishar edi. Ularning qiyofasida biror insoniy ifoda yoʻq — toshday qotib qolgan nigohlarida faqat sovuq buyruq aks etardi.
Maya oʻsha zahoti joyida qotib qoldi. Nafasi kesildi, yuragi bo‘yniga tiqilganday bo‘ldi. U boshini sekin ortga burdi — orqa tomondan ham uchta gavdali erkak unga yaqinlashib kelayotgan edi. Endi ular juda yaqin edi, hatto ularning qadam tovushlari yurak urishidan balandroq eshitilayotgandek.
Qizning butun vujudi titradi. Qoʻllari muzlab, oyoqlari ostidagi yer qimirlayotgandek tuyuldi. Nima qilishini bilmay, goʻyo vaqt muzlab qolgandek, oʻsha oʻrtada qadalib qoldi. Koʻzlari vahm bilan kattalashdi, tomirlaridagi qon goʻyo muzdek suvday oqib chiqib ketdi.
Erkaklar ikki tomondan yaqinlashishdi va ularning nigohi Mayaning bor-yoʻgʻini siqib, uni naqadar ojiz ekanini his qildirdi. Biroq ular hech qanday shoshilinch harakat qilmadilar — ular shunchaki yoʻlni toʻsib, uni koʻzdan kechirishar, qizning qoʻrquvga botgan holatidan huzur olishayotganday edi.
Shu payt… tunel ichini o‘zgacha tovush larzaga soldi. Past ovozda, ammo hukmron bir gʻuvillash eshitildi. U asta-sekin yaqinlashar, beton devorlarga urilib, aks-sado bo‘lib, dahshatli ohangda taralardi. Bu — mashina motorlarining tovushi edi.
Qorongʻulik ichidan uchta qora mashina birin-ketin kirib keldi. Ularning farasi tunel ichidagi sovuq devorlarni yoritib, soyalarni ham yoʻqotib, ham yanada dahshatliroq qildi. Birinchi ikkita mashina toʻxtashi bilan ulardan yana qora kiyimdagi bir nechta erkaklar tushishdi. Ularning harakati shunchalar aniqlik va tartib bilan edi-ki, goʻyo butun bu sahna allaqachon rejalashtirilgan.
Oʻrtadagi mashina eng oxirida to‘xtadi. Kabinadan haydovchi tushib, hech narsaga qaramay orqa eshikni ochdi. Mayaning yuragi bir lahzaga butunlay toʻxtagandek boʻldi.
Orqa eshikdan tushgan insonni koʻrgan zahoti u hushidan ketay dedi. Bu — Taehyung edi.
Uning kelishini Maya aslo kutmagandi. Shu qorong‘u, dahshatli vaziyatning ichida, aynan u paydo boʻlishi — tushmi yoki haqiqatmi, ajratib bo‘lmasdi.
Taehyung mashinadan tusharkan, atrofdagi hamma narsa bir zumda oʻzgarib ketgandek tuyuldi. Qora kiyimlar ichida, chiroq nurlarida yanada sovuq va sirli koʻringan yigit tunelning sukunatini hukmronlik bilan toʻldirdi. U yengil qadamlab oldinga yurdi.
Maya esa joyidan jilolmadi. U goʻyo tuproq bilan birga qotib qolganday edi. Koʻzlari kattalashgancha, hayrat va qoʻrquv bilan qarab turardi.
Taehyung unga qaradi. Nigohi oʻtkir, lekin chuqur va sirli edi. Bu nigoh ichida gʻazab ham, hukmronlik ham, nimadir mayin bir his ham yashirinardi. U Mayaning qoʻrquvdan qaltirab turganini, yuzidagi rangi o‘chganini ko‘rdi va shu lahzada lablarida sezilar-sezilmas jilmayish paydo boʻldi. Bu jilmayish issiq emasdi — balki oʻzini o‘zi bilgan, hamma narsani nazorat qilayotgan insonning jilmayishi edi.
Tunel ichidagi hamma narsa shu ondayoq unga bo‘ysunganday, sukutga cho‘mdi. Havo ham ogʻirlashdi.
Maya yuragini qoʻlga olib hamon uni tushunolmay qarab turardi. Nega u bu yerda? Nega hamma narsa goʻyo u uchun tayyorlangandek?
Taehyung bir qadam tashlagan sayin, tunel ichidagi har bir soya, har bir sharpaning ma’nosi oʻzgarib borardi… va bu lahzada qiz hayotida yana nimadir uzilmasdan oʻzgarganini sezdi.
Tunel ichiga kirib kelgan mashina faralari asta o‘chdi. Og‘ir eshikning yopilishi bilan go‘yo havo ham qotib qolganday bo‘ldi. Beton devorlarda titroq sukunat hukm surar, bu sukunatning markazida esa bir insonning qadami hukmronlik bilan yangrardi.
Taehyung mashinadan chiqishi bilan ikki tomonda saf tortib turgan qora kiyimdagi erkaklar birvarakayiga bosh egib, unga chuqur ta’zim qilishdi. Ularning bu harakati hech qanday buyruqsiz, go‘yo ichki instinkt bilan, tabiiy ravishda sodir bo‘ldi. Bu yerda kimning hukmronligi borligi shubhasiz edi.
Maya esa nima bo‘layotganini tushunmay, atrofga alanglardi. Ko‘zlari vahm bilan kengaygan, yuragi esa go‘yo tor qafasida changallangan qushdek urar edi. Boshida shunchaki tasodifiy xavf deb o‘ylagan ortidagi sharpalar aslida qanday kuchning soyasi ekanini endi anglay boshlardi.
Taehyung sekin, og‘ir qadamlab unga yaqinlashdi. Uning har bir qadamida poyabzal tovushi beton devorda aks-sado berib, havoni larzaga solardi. Yuzida shaytoniy, sovuq jilmayish bor edi. Nigohi qizning eng chuqur qo‘rquvini topib, uni yirtib tashlayotganday edi.
— Salom, go‘zalim Maya, — dedi u keskin, muzday ohangda, — meni kutmaganmiding?
Bu so‘zlar qizning qulog‘ida chaqmoqdek jarangladi. Uning tomog‘idan so‘z chiqmay qoldi, lablari titradi. Ko‘zlarida yosh qalqib chiqdi.
Taehyungning jilmayishi biroz kengaydi, ammo u mehrdan emas, shafqatsizlikdan tug‘ilgan jilmayish edi.
— Shoshma, — dedi u ohista, ammo buyruqdek jaranglagan tovushda, — sen hozir shu yerda yig‘lamoqchimisan? Mendan shunchalik qo‘rqib ketdingmi?
Maya o‘rnidan qimirlamadi. Ko‘zlari yigitning sovuq nigohiga mixlangancha qoldi. Tomog‘i qurib ketgan, ovozi chiqqani bilan eshitilar-eshitilmas darajada bo‘ldi:
Bu savol titroq ichida, ojizona chiqdi.
Taehyung to‘xtadi. Uning lablarida yana bir jilmayish uchquni paydo bo‘ldi. Nigohi sekin qizning yuzidan oyoqlarigacha sirg‘alib o‘tdi va yana ko‘ziga qaytdi.
— Sendan nima xohlayman, shundaymi? — dedi u past, mayin ohangda. — Hmm… rostan ham o‘ylab ko‘raychi, sendan nima xohlayman o‘zi?
Bir zum jim bo‘lib qoldi. Go‘yo javobni ichidan qidirdi. So‘ng birdan kutilmaganda kulib yubordi.
Bu kulgi oddiy kulgi emasdi — u keskin, shafqatsiz va sovuq edi. Bu kulgi tunelning devorlariga urilib, yuzlab pichoq bo‘lib tarqalganday bo‘ldi. Har bir aks-sado qizning yuragini tilka-pora qilardi.
Bir necha soniyadan so‘ng u birdan jiddiy tortdi. Qon sovutuvchi nigohi yana Maya ko‘zlariga qadaldiyu, ovozi ham endi pichoqdek o‘tkir bo‘ldi:
— Men seni ogohlantirgan edim, Maya. Menga qilgan hurmatsizliging uchun javob berasan, deganmidim?
U qizning ko‘zlariga egilib qaradi. Ovozida o‘sha sovuq hukmning tig‘day qirrasi bor edi:
— Mana, shuning uchun shu yerdaman, jonginam.
Taehyung bir qadam oldinga yurdi. U bilan o‘rtadagi masofa endi bir necha qadamga yetar-yetmas edi. Nafasining issig‘i ham Mayaning yuziga urilib turardi.
— Qani endi, aqlli qiz bo‘lib, meni quchog‘imni to‘ldir, — dedi u yovuz ohangda. So‘zlari buyruqdek, ammo ichida o‘ziga xos bir zavq yashirin edi.
Uning nigohi qizning ichidagi barcha qo‘rquvni va ojizligini tortib olayotganday, uni o‘ziga tortardi. Atrofdagi erkaklar ham bir qadam yaqinlashishdi, ammo Taehyungning yana bir imosi bilan joylarida to‘xtab qoldilar.
Tunel ichidagi havo qizib ketgandek, ammo shu bilan birga muzday edi. Har bir nafas olish og‘ir, har bir soniya abadiyatga teng tuyulardi.
Maya esa shu yerda, shu lahzada, o‘z taqdirining yana qayta o‘sha yovuz nigoh bilan bog‘lanib qolayotganini his qildi.
Tunel ichidagi havoning sovuqligi Mayaning suyaklarigacha singib ketdi. Qarshisida turgan yigitning nigohi shunchalar sovuq ediki, u nigohga qaragan payt yuragida barcha umid uchqunlari birin-birin o‘chayotgandek bo‘ldi. Uning ko‘zlari qorong‘ilikdan ham qorong‘i, yuzidagi sokin ifoda esa — qizning butun hayotini izdan chiqarishga qodir kuch edi.
Maya uning qarshisida turgan paytda, na odam, na insoniylik ko‘rdi. Go‘yo qarshisida iblisning o‘zi turardi. Nafasi og‘irlashdi, ko‘kragiga havo sig‘may qoldi.
Taehyung bir qadam oldinga yurdi. Ovozida hech qanday bahsga joy qoldirmaydigan hukm eshitildi:
Bu so‘zda iltimos ham, tushuntirish ham yo‘q edi — faqat hukm. Ammo Maya butun vujudi bilan qarshi chiqishni istardi. Ichidagi qo‘rquvdan ham kuchliroq bo‘lgan narsa — bo‘ysunmaslik istagi edi. U lablarini qattiq tishlab, zo‘rg‘a ovoz chiqardi:
— Yo‘q… xohlamayman! Meni qo‘yib yuboring!
Uning ko‘zlari yoshga to‘ldi, ammo qarashlari qat’iy edi.
Taehyungning lablari yana jilmayishga yoyildi. Bu jilmayish shafqatsizlikdan yasalgan edi.
— Xohlamaysanmi? — dedi u sekin, past va o‘tkir tovushda. — Juda kulgili. Ojizsan, ammo menga qarshi chiqmoqchisan. Mayaginam, bu chindan juda kulgili. Men sendan xohlasanmi yoki yo‘q, deb so‘ramadim. Men ketamiz dedim.
Uning ovozi yomon niyatni pichirlardi. So‘ng bir lahzalik sukutdan keyin yuzini qizga yaqin keltirib, pichirladi:
— Va sen bu tun meni xursand qilasan… tushunarlimi?
Maya titragan bo‘lsa-da, lablarini mahkam qisib, o‘zini yig‘lashga yo‘l qo‘ymadi. Bu safar uning ovozida nafaqat qo‘rquv, balki qat’iyat ham bor edi:
— Aslo! Aslo siz bilan ketmayman. Men uyimga ketaman!
Taehyung birdan kulib yubordi. Bu kulgi tunelning beton devorlarini larzaga solganday aks-sado berdi.
— Sen… mening kichkintoyim, qaysi uying haqida gapiryapsan? — dedi u jiddiy ohangda, kulgidan keyin yuzida yana sovuq ifoda paydo bo‘lib. — Sening uying menman. Shuni tushun. Endi esa sabrimni to‘ldirma. O‘zimga kel!
Maya ortga chekinib, butun kuchi bilan qarshilik qilishga urinardi. Ammo bu qarshilik shamolda chayqalgan yaproqday kuchsiz edi.
Bir lahza ichida Taehyungning qo‘li chaqqonlik bilan qizning belidan ushlab, uni osonlik bilan ko‘tarib oldi. Qiz tepindi, qo‘llarini silkitdi, ammo yigitning qudratli quchog‘idan chiqib ketishga ojiz edi.
Tunel oxiriga yaqinlashgan paytda haydovchi mashinaning eshigini ochdi. Taehyung hech narsa demay, Mayani o‘rindiqqa joyladi. Qizning tirishqoq harakatlari hech narsaga yaramadi. Mashina eshigi yopildi, qulf ovozi ichkaridagi havoni butunlay qamab qo‘ydi.
Taehyung qizning yoniga o‘tirdi. Maya o‘rnidan sirg‘alib chiqishga urinib, qo‘llari bilan eshikni turtdi, ammo yigitning kuchli qo‘li uni qayta o‘ziga tortdi.
Uning sovuq quchog‘ida Maya butunlay qamalib qolganday edi.
Mashina yurib ketdi. Tunelning qorong‘uligi ortda qolib, shahar chiroqlari derazadan birin-birin o‘tib ketardi. Ortidan yana ikki mashina ergashib borardi.
Maya barcha kuchi bilan qarshilik ko‘rsatardi, ammo Taehyung bir qo‘li bilan uning belidan mahkam ushlab, ikkinchi qo‘li bilan yuzini burab, qizning bo‘shashib qolgan soch tolalarini yuzidan asta surib qo‘ydi.
Uning harakati mayin ko‘rinsa-da, unda hukmronlik bor edi.
Taehyung qizning sochlaridan chuqur hid oldi. Ko‘zlarini yumib, sekin nafas chiqardi.
— Hidi juda ham xushboʻy… — dedi u past ovozda, g‘alati bir zavq bilan. — Qanday yo‘qotsam ham, sendan keladigan hid meni o‘zimga qaytaradi.
Maya ko‘zlari yoshga to‘lib, birinchi marta boshini chayqadi.
— Iltimos… meni qo‘yib yuboring… — dedi u zo‘rg‘a eshitilarli ovozda.
Taehyung uning yuziga qaradi. Ko‘zlarida sovuq, ammo o‘tkir uchqunlar chaqnadi.
— Sen juda ko‘p narsa so‘rayapsan, Mayaginam. Juda ko‘p. Ammo sen tushunmayapsan… endi men xohlagancha bo‘ladi.
Mashina tun qorong‘uligini yorib, Taehyungning yashirin, sirli uyi tomon yo‘l olar ekan, ichkarida faqat qizning titragan nafasi va yigitning og‘ir sukunati hukmron edi.
Qasr darvozasi og‘ir temir kabi shovqin bilan ochildi. Uchta qora mashina, go‘yo tunning o‘zidan yaralgandek, jimlikni yorib birin-ketin hovliga kirib bordi. Qorong‘u osmon ostida bu qasr o‘zini boshqa dunyoning uyidek tutar, uyning har bir derazasi, har bir ustuni hukmronlik va sovuq ulug‘vorlikni sochardi.
Mashinaning orqa o‘rindig‘ida Maya charchoqdan ham, alamdan ham o‘zini yo‘qotay derdi. Ko‘zlari shishib ketgan, qovoqlaridan yosh tinmasdi. Taehyungning kuchli quchog‘i uni butun yo‘l bag‘rida qamab kelgan edi. U qizning yuzini, ko‘zlarini tinmay o‘pardi, har bir o‘pich bilan Mayaning ruhini sindirishga urinar, ammo lablarini qizning lablariga tekkizmasdi. Go‘yo bu oxirgi nuqtani ataylab, keyinga qoldirayotgandek edi.
Mashina nihoyat qasrning ulkan zinapoyalari oldida sekin to‘xtadi. Derazadan tashqariga qaragan Maya bu hashamatni ko‘rib hayratdan jim qoldi. Ammo ko‘z yoshlaridan ko‘rish qiyinlashib, olamning hamma narsasi unga loyqa va tuman ichida ko‘rinardi.
Haydovchi orqa eshikni taqillatib, past ovozda:
— Janob, yetib keldik, — dedi.
Taehyung shunda qizdan sekin uzoqlashdi, ammo nigohi uni tark etmadi.
— Eshikni och, — dedi u sovuq ohangda.
Eshik ochilishi bilan u mashinadan chiqdi. So‘ng, hech kimning qarshiligiga e’tibor qilmasdan, yana Mayani bag‘riga tortdi. Qizning yuzi, namlangan kipriklari, titrayotgan lablari — hammasi qo‘rqinch va ojizlikni aytib turardi.
Qizning nigohi qasr hovlisini kezdi: saf tortgan soqchilar, egilgan boshli xizmatkorlar, har bir qadamning jim ovozi. Bu manzara Mayaning qalbida yana bir vahm uyg‘otdi. U ichkariga qadam qo‘ymoqchi emasdi. Tipirchilab, yigitning bag‘ridan chiqishga harakat qildi. Ammo Taehyungning sabri tugadi.
— Tinch tur! — dedi u sovuq ohangda va qizning beliga yengil, ammo qat’iy urib qo‘ydi. Shundan so‘ng u qizni ko‘targanicha ichkariga qadam qo‘ydi.
Qasr ichida marmar zinalar yaltirab, shiftlardan ulkan lyustralar osilib turardi. Xonalar jim, keng va behisob edi.
Shu payt yuqoridan shoshilgan qadamlari bilan Kim xonim yugurib chiqdi. Ko‘zlarida quvonch bilan o‘g‘lini kutib olarkan, uning qo‘lidagi begona qizni ko‘rib to‘xtadi. Hayrat va xavotir ohangi bilan so‘radi:
Taehyungning yuzida sovuq kulgi paydo bo‘ldi.
— Bu? Bu mening qo‘g‘irchog‘im, oyi. Juda chiroyli, juda qaysar qo‘g‘irchoq, — dedi u bemalol.
Kim xonimning ko‘zlari xavotirdan to‘lib, ohista dedi:
— Qayerdan olib kelyapsan uni? Bu juda yosh-ku… qo‘yib yubor, o‘g‘lim.
Taehyungning ohangi keskinlashdi.
— Oyi, mayli, qo‘yib yuboraman, va bu uyga qaytib qadam bosmayman. Uni olib kelganimga meni pushaymon qilmang?
Kim xonimning yuragi uvishdi. U og‘ir xo‘rsinib, ohista dedi:
— Voy, o‘g‘lim, unday demagin. Mayli, bu ishga aralashmayman. Faqat… qizga yaxshilik bilan muomala qil, — dedi va asta yoniga chekinib, zinadan yuqoriga qaytdi.
Taehyung esa biror so‘z aytmay, qizni bag‘ridan tushirmasdan, tepaga ko‘tarildi. Keng yo‘lakdan o‘tib, katta yog‘och eshikni ochdi va ichkariga kirdi. Bu xona qasrning yuragi edi: baland derazalar, oppoq pardalar, qalin gilamlar va o‘rtada ulkan yotoq.
Yigit qizni yotoqqa ohista qo‘ydi. So‘ng eshikni ichkaridan qulfladi. Qulflanish ovozi devorlarga urilib, xonaning sukunatini yanada tig‘izlashtirdi.
Maya birdan yotoqning eng chekkasiga cho‘kdi, oyoqlarini quchib oldi. U titrar, ko‘zlaridan yosh yana oqar edi.
Taehyung sekin qadam tashlab, yovvoyi yirtqich kabi unga yaqinlashdi. Har bir qadami og‘ir, sokin va hukmron edi. Uning ovozi yumshoq ko‘rinsa-da, aslida ichida kuchli buyruq yashiringandi:
— Mendan qo‘rqma, kapalak, — dedi u mayin, ammo hukmron ohangda. — Sen endi menikisan. Men seni xohlayman. Qarshilik qilma, xo‘pmi, kapalagim? Qarshilik qilsang, o‘zing qiynalasan.
Taehyung qizning oldida tiz cho‘kib, uning yuzini kafti bilan ushlab oldi. Uning qo‘llari issiq, lekin kuchli edi.
— Men seni sindirish uchun emas, o‘zimniki qilish uchun olib keldim, — dedi u pichirlab. — Shuni eslab qol. Endi bu uydan chiqolmaysan.
Qizning butun tanasi titrab ketdi. Ovoz chiqarmadi. Faqat ko‘zlari katta ochilib, o‘zining ichki faryodini yashira olmadi.
Xonada vaqt ham, havo ham muzdek jimlikka cho‘mdi.
Xona ichidagi havo asta-sekinlik bilan og‘irlashdi, devorlardan ham sovuq hukmronlikning nafasi kelardi. Maya yotoq chetida qisilib o‘tirgan edi, ammo Taehyungning yaqinlashgan har bir qadami u uchun chekinishning iloji qolmaganini anglatardi.
U sekin egilib, qizning qaltirayotgan yelkalaridan tutdi-da, hech qanday shoshilinch harakatsiz, ammo qarshilikka o‘rin qoldirmasdan uni yotoqning markaziga yotqizdi. Yigitning har bir harakati o‘ylangan, og‘ir, hukmron edi.
Taehyungning qo‘llari qizning tanasidan asta-sekin liboslarni yecha boshladi. Har bir tugma yechilganda, Mayaning yuragi battar urar, ko‘zlari yoshga to‘lar, ammo ovoz chiqara olmasdi. U o‘zini himoya qilmoqchi bo‘lib qo‘llarini ko‘targanida, yigit uning bilaklarini bir harakatda ushlab, yon tomonga bosdi. Qizning qarshiligi uning uchun bir lahzalik shirin zavqday edi, ammo u bu qarshilikni hisobga olmadi ham.
Bir zumda yigitning liboslari ham asta sirg‘alib yerga tushdi. Xona ichida mayin shamolday jimlik hukm surar, faqat qizning bo‘g‘iq nafasi va yigitning sekin, og‘ir nafaslari eshitilardi.
Taehyung birinchi bor qizning lablariga lablarini bosdi. Shu payt Mayaning butun vujudi muzlab qolganday bo‘ldi. Qizning lablaridan u nafaqat bo‘sa oldi, balki sabrning o‘zi bilan, uzoq, chuqur va hukmron bo‘sa bilan uning qalbini egallashga urindi. Bu bo‘sa 13 daqiqa davom etdi: u to‘xtamadi, qizning lablarini bir lahza ham bo‘sh qo‘ymadi.
Yigitning lablari qizning yuziga, so‘ng bo‘yniga sirg‘alib tushdi. Har bir tegishida u go‘yo o‘lja ustida yirtqich kabi harakat qilardi. Bo‘yniga yetgach, tishlari bilan terisini chaynap, qizning bo‘ynida qizil iz qoldirdi. Mayaning nafasi bo‘g‘ildi, u o‘zini ozod qilmoqchi bo‘ldi, ammo bu urinishlari befoyda edi.
Taehyungning lablari uning yonoqlariga, jag‘lariga ko‘chdi. Har safar lablari bilan o‘pib, keyin tishlab olishni kanda qilmasdi. Uning lablarida ham shafqatsizlik, ham o‘ziga xos shijoat bor edi.
Qizning tanasi shunday qilib asta-sekin yigitning irodasi ostida qolib ketdi. Har bir bo‘sa, har bir tishlash qizning ichki dunyosini sindirardi. Taehyung esa uni har qarshiligida yanada kuchliroq quchib, o‘z hukmini yanada chuqurroq o‘tkazar edi.
Xonadagi jimlik faqat qizning titroq nafasi va yigitning og‘ir nafaslari ostida asta-sekinlik bilan cho‘zilar, vaqt esa shu paytda to‘xtab qolganday tuyulardi.
Qizni faqat ichki kiyimda qoldirgan yigit,oʻzining ham kiyimlarini yechib otdi,uning aʼzosi shundoqqina qizni xohlayotgani bilinib turar,haddan ortiq kattayib ketgan,turib ketgan edi,ichki kiyim ichidan kattaligi shundoq bilnardiki,xuddi hozirni oʻzida ichki kiyimni yirtib chiqib ketadigandek,qiz ustidagi ulkan gavda tagida koʻrinmay qolgan edi,u yigitning yalang koʻksiga qaray olmas qoʻrquv butun vujudini egallagan edi,qiz uyat va nomusdan ado boʻlgan edi,koʻzlaridan yosh tinay demay oqar edi,butun vujudi qaqshardi,nomusi gʻamidan ado boʻlay degandi,yigit qizga gʻalati iljaydi
Taehyung qizni osti tomon barmoqlarini olib borib,qizni ostini ichki kiyim ustidan silay boshladi va koʻrsatkich barmogʻini qizning nozik joyiga niqtab:bugun nafaqat butun tanang bilan sen va bu yerdagi qon ham,bokiralik qoni ham meniki boʻladi!u shunday deya kulib yubordi
Taehyung sekin qizning koʻkraklarini lifchikdan xolos qildi va ulkan kaftlariga ularni olib oʻynay boshladi,yigit qizning boʻyniga yuzini koʻmib nafas oldi va tishlarini botirib tishlab oʻpa boshladi,kichik koʻkraklarini ezgʻilar ekan,ularni ogʻziga oldi,qattiq shimib,soʻrib ularning uchlarini tili bilan oʻynab,qitmirlik bilan tishladi, Taehyung qizning qornini kafti bilan mahkam siqib azob berar ekan,qizning tursigini yulib otib,uning tagiga biroz qarab turdi va:nechta barmoqni tiqsam ekan,imm 2tami,yoki 3ta,kel yaxshisi 4ta! U shunday deya naqd toʻrtta barmoqni qizni ichiga kuch bilan tiqib yubordi,yigitning barmoqlari uzun edi,qiz ogʻriq zoʻridan qichqirib,dod soldi,ammo yigit bunga eʼtibor ham bermay qattiq barmoqlarni kuch bilan kirib-chiqarar edi,yaxshiyam qizlik parda uzoqroqda joylashgan edi,boʻlmasa bokiralik qoni barmoqlar bilan olinishi mumkin edi,yigit tishlari bilan qizni qornini tishlab oʻpar,yalar ekan sekin pastlay boshladi va barmoqlarni qizni ostidan chiqargan yigit ularni ogʻziga olib borib shimib qoʻydi
Taehyung:imm biram mazali va yoqimli,qiz bilan qattiq munosabat sabab qiz boʻshana olmas faqat qiynalar edi,yigit qizni ostiga tilini olib bordi va tili bilan ostini yalab,tilini qizni ichiga kiritib aloqaga taqlid qildi,ortiq bardoshi yetmagan yigit oʻz aʼzosini ozod qildi va kuch bilan butun uzunligi bilan qizni ichiga tiqib yubordi,Haddan ortiq uzunlikdagi ulkan aʼzo qizni klatorlari boʻyicha harakatlanar ekan,tor devorlar natijasida siqilib qolgan edi,u kilotlarga bosim berib ularni
shilib oʻtardi,qiz bu ogʻriqqa ovozi bugʻulgudek ahvolda qichqirar dod solardi,ulkan va yoʻgʻon aʼzo qizni toʻliq egallay olmay chiqishga majbur boʻldi
Taehyung qizni sochlaridan mahkam siqdi:eyyy yoʻq kichkina sen baqirmasliging kerak,shu yerda nimadir notoʻgʻri ketdi,sen faqat nola qilishing kerak,men nolalaringni eshitmoqchiman,nola qil!
Yigit shunday deya qizni ichiga yana joylashdi va qattiq kirish natijasida kuchli talchoqlar bergan holda endi qizni toʻliq egalladi,u bachadon devoriga yetib bordi,bachadon devori bilan birlashgan aʼzo qiyinchilik bilan boʻlsa-da harakatlana boshladi,yigit aloqada doim hukmronlikni oʻz qoʻliga olar,hech kimga imkon bermas edi,u hamma narsada hukmron boʻlishni xohlar,hozir ham aloqa payti asosiy vazifani oʻzi bajarar,asosiy hukmronlik uni qoʻlida edi,yigit hech qoniqmay qiz bilan qattiq aloqa qila boshladi,qizlik parda teshib oʻtildi,qizlik qoni pastelga tomdi,aʼzo qonga bulgʻandi,yotoq spermalarga toʻlib ketdi,biroz oldin tartibli boʻlgan yotoq hozir qon va spermalar sabab bulgʻangan edi,yigit qizlik qoniga qarab magʻrurlandi va kulib qoʻydi,u Mayani qizligini oʻzi oldi,u qizda birinchisi edi,buni bilish naqadar ajoyib edi
Yigit qizga kuchli talchoqlar berib harakatlanar, tinmay kirib-chiqar edi,u charchamas,qizni yana va yana xohlardi,qiz ogʻriqlar sabab aqldan ozay derdi,butun tanasi,sochlari qattiq ogʻriq berar,tanani qizil lolachalar,zasos izlari qoplagan edi,yigit qizning biror joyini ochiq qoldirishni xohlamas edi
Taehyung kulib:men mohir rassomman shunday emasmi,goʻzalim,qara bu izlar senga qanday yarashgan!yigit shunday deya qizni qiynashni davom etdi
Maya:ahhh,immm,iltimosss boʻldi qiling...boshqa chiday ol..mayman
Taehyung:nola qil,ismimni aytib nola qil!
Qiz aytmas faqat ingrardi,Taehyung qizga azob berishni davom etdi,qizni ovozi ham chiqmay qoldi
Taehyung qizni koʻkraklaridan shimar ekan:qachon sut chiqar ekan deb qoʻydi
Taehyung:qorningga bolamni joylayman,dnkamni senga beraman azizam deya aloqa shu zayil davom etdi
3 soatlik aloqadan soʻnggina yigit qizga toʻrtinchi bor spermalarini sochib ichidan chiqdi,qiz xushidan allaqachon ayrilgan edi,uning kichik jussasi bunday kuchli va shavqatsiz aloqaga bardosh bera olmadi,yigit yotoqqa oʻzini tashladi va yotoqqa razm solar ekan,pastel rasvo edi,u pasteli almashlab qizni sekin yotqizdi va oʻzi ham yoniga yotib uni mahkam bagʻriga oldi,qizning yanoqlari yigʻidan shishib ketgan edi,u koʻzlarini yumib oʻgʻriq ila oʻzining oʻylariga berilib ketgan edi,yigit esa qizni mahkam bagʻriga bosib uyquga ketgan edi,qiz ogʻriqdan uxlay olmas edi
Men hozir o‘zimdan so‘rayapman: men kimman?
Men hozir ayni shu daqiqada kim bo‘lib qoldim?
Kecha kim edim, bugun kimga aylandim?
Qaysi ko‘z bilan dunyoga qarayman endi?
Nomusi toptalgan qiz kimga kerak bo‘ladi? Kimning bag‘rida bosh ko‘tarib yuradi?
Oyijon…
Dadajon…
Men sizlardan kechirim so‘rayman.
Meni kechiring.
Sizlarning mehringizda, erkingizda, hayotimning eng chiroyli yillarida parvarishlab o‘stirgan guliz… bugun uzilib, oyoq ostida qoldi.
Meni kechiring.
Men kurashdim, oyijon.
Qizingiz oxirgi nafasi qolguncha kurashdi.
Qanchalar urinmadim, qancha harakat qilmadim?
Barcha kuchimni yig‘dim, tishim bilan, qo‘lim bilan, yuragim bilan qarshilik qildim.
Ammo oxir-oqibat shafqatsiz bir haqiqatni tan oldim:
Men ojiz edim.
Men qudratli kuch oldida ojiz ekanimni bilib yetdim.
Va shu lahza mening hamma borlig‘imni ezib tashladi.
Men juda ojizlik qildim, oyijon.
Shunchalik ojiz edimki, hatto qichqirishga ham kuch topolmadim.
Meni kechiring.
Men o‘sha sizning toza, oppoq qizingiz emasman endi.
Men endi o‘zimni tanimayman.
Endi qanday qilib sizlarning yuzingizga qarayman?
Qanday qilib o‘sha ko‘zlaringizdagi mehrni yana ko‘raman?
Qanday qilib qayta uyimning eshigini ochib o‘sha eshikdan kirib boraman?
Oyijon, men sizning qizingiz edim.
Endi esa men shunchaki so‘nib qolgan soyaga o‘xshayman.
Meni kechiring.
Men o‘lishni ham istamayapman, yashashni ham.
Men yashashdan qo‘rqyapman, onajon.
Har tongdan, har nigohdan, har eshikdan, hatto o‘zimning nafasimdan ham qo‘rqyapman.
U… u meni nomusimdan ayirdi.
Ammo hozir u uxlayapti.
Xuddi hech nima bo‘lmagandek.
Xuddi hech qanday gunoh qilmagandek, beg‘ubor bolaning uyqusiday tinch.
Meni bag‘riga bosib, hatto yuzida tinch bir tabassum bilan uxlayapti.
Men-chi?
Men uning yonida yotib, jirkanyapman.
Na qochishga kuchim bor, na o‘zimni ozod qilishga.
Hozir men o‘zimning o‘zimdan ham jirkanaman.
Bu bag‘ir, bu devorlar, bu xona – hammasi menga tor kelmoqda.
Men shunchaki ko‘zlarimni shiftga qadab, ichimdan yig‘layapman.
Men ichimdan parcha-parcha bo‘lyapman.
Go‘yo kimdir qo‘limdagi ko‘zguni yerga urib sindirib yuborgan.
Har bir siniq – mening hayotim, mening kelajagim.
Har bir parcha qo‘limdan sirg‘alib tushmoqda.
Men ularni yig‘ib, yana tiklashga harakat qilaman, ammo bo‘laklar yana singancha qolaveradi.
Men endi hech qachon butun bo‘la olmayman.
Men buni his qilayapman.
Ko‘zlarimda endi o‘sha jilolar yo‘q.
Lablarimda tabassumning soyasi ham qolmagan.
Ovozlarim ichida ishonchning izi ham qolmadi.
Faqat sukut.
Faqat bo‘g‘ilib qolgan, ichimdan chiqolmayotgan qichqiriq.
Oyijon…
Men sizlarni yaxshi ko‘raman.
Bu so‘zni oxirgi marta deyishim ham mumkin.
Meni kechiring.
Bilaman, men sizning kechiringizga loyiq emasman.
Ammo baribir iltimos qilaman:
Meni kechiring.
Bu tun mening ruhimni olib ketdi.
Men tirikman – lekin faqat tanam tirik.
Ruhim esa shu kechaning zulmatida, shu xona ichida, uning bag‘rida abadiy qoldi.
Men endi hech kim emasman.
Faqat bo‘sh bir soyaman.
Mening ismim ham endi yo‘qdek.
Koʻzlarim shiftga qadalgani bilan, aslida men shiftni ham koʻrmayapman. Koʻzimda qorong‘ulik, quloqlarimda esa yuragimning notekis urishi. Goʻyo tanam bu xona ichida, ammo ruhim juda uzoqlarda – hech kim izlab topolmaydigan, qaytib kelmaydigan bir makonda.
Ichimdan oʻylayapman: Men qanday qilib shu odamning qoʻliga tushib qoldim?
Nega men?
Men axir tinchgina yashashni istagandim-ku! Men hech kimning hayotiga aralashmadim. Oddiy qiz edim – oddiy orzularim, oddiy dardlarim bilan. Qishloqdagi onamning ovozini sogʻinib yashardim, o‘qishimni tugatib, ularning yuzini yorug‘ qilaman, deb umid qilardim. Endi-chi? Endi ularning oldiga qaytsam ham, men boshqa Maya emasman.
Yuzimdan yoshlar yana oqmoqda. Men ularni artmayman ham – foydasi yo‘q. Hozir yig‘laganimni hatto u ham ko‘rsa, menga achinmaydi. Chunki u – shafqatsiz. Unga mening koʻz yoshlarim zavq bagʻishlaydi, xolos.
Hali ham quloqlarimda uning soʻzlari jaranglayapti:
"Sen mening kapalagimsan… Sen menikisan… Qarshilik qilma, shunda qiynalmaysan…"
Qiynalmaymanmi?
Men allaqachon qiynalishdan ham battar boʻldim. Bu qiynoqlar tanamda emas, ruhimda. Har bir hujayram, har bir tomirim ogʻriqdan chinqiryapti.
Qochishni oʻylayapman.
Balki ertaga tong otishi bilan derazadan sakrab ketarman?
Yoki eshikni ochishga urinar, zinapoyadan qochib chiqarman?
Ammo keyin oʻzimni to‘xtataman. Bu uyda hamma joy qoʻriqlanadi, hamma joyda ko‘zlar. Hatto havoning oʻzida ham uning nafasi sezilib turadi.
Men qayerga qochaman?
Qayerga borsam ham, u meni topadi.
Chunki u qudratli.
Chunki men ojizman.
Oʻzimga qarata savol beraman:
"Maya, sen yashaysanmi? Yashashga kuching bormi?"
Ichimdan javob chiqmaydi.
Faqat yana bir savol chiqadi:
"Yashashning maʼnosi bormi?"
Onamning yuzini koʻraman – tasavvurimda.
Otamning qoʻlini eslayman.
Bolaligimdagi begʻubor kulgim qulogʻimda jaranglaydi.
Lekin keyin hammasi xiralashadi, hammasi qorongʻilikka singib ketadi. Endi hech nima yoʻq.
Men oʻzimni oʻzimdan ham yoʻqotdim.
Oʻz ovozimni eshitganda ham, bu menga begona ovozdek tuyuladi.
Qulogʻim tagida uning sokin nafas olishi eshitilib turibdi.
Uning yonida nafas olishdan ham jirkanaman.
Uning har bir nafasida kuch, hokimiyat va menga nisbatan shafqatsizlik bor.
Bir lahza oʻzimdan soʻrayman: "Agar men tong otishidan oldin hushimni yoʻqotsam, uygʻonsam nima boʻladi? Balki uygʻonmasam yaxshidir?"
Bu savol ichimni kemiradi.
Lekin men bilaman – hozircha men o‘la olmayman. Hali menga azob ko‘p ko‘rilgan, shekilli.
Koʻzlarimni yumaman.
Koʻz yoshlarim yuzimni ho‘llab oqishda davom etadi.
Uyqu kelmaydi.
Faqat qorongʻilik, faqat sukut.
Men ichimdan yana bir soʻz takrorlayapman:
"Onajon, kechiring… Onajon, meni kechiring…"
Va shu soʻzlar bilan sekin-sekin kuchim tugab, sukutning tubiga choʻka boshlayman.
Qorongʻilik asta-sekin rangini yoʻqotib, xira kulrang yorugʻlik derazadan kirib kelmoqda. Shunchaki bir necha soat ichida butun dunyo o‘zgarib ketgandek. Ammo mening dunyom – o‘sha kechaning zulmatida qolib ketdi. Bu xonada o‘tirgan, bu karavotda yotgan qiz men emasman. Men o‘sha tunning tubida, qorongʻilikda qolib ketdim.
Koʻzlarim qizarib ketgan, qovoqlarim ogʻir.
Ammo uxlamadim.
Bu tun davomida bir lahza ham uyqu ko‘zimga ilinmadi.
Balki uyg‘onishdan qoʻrqdim. Chunki uyg‘onsam yana uni ko‘raman.
Atrofda sukut.
Fakat uning tinch, osoyishta nafaslari quloqlarimni kesib o‘tadi. U goʻyo boshqa dunyoda. Goʻyo u kechagi jinoyatni qilmadi. Uning yuzida – osuda bir uyqu, menga esa bu manzara zahardek ta’sir qilmoqda.
Derazadan ko‘rinayotgan tongning oqarib borishi bilan ichimdagi qorongʻilik yanada kuchaymoqda.
Men o‘zimdan so‘rayapman: “Qachongacha?”
Qachongacha men uning soyasida, uning panjasida, shu qamoqda yashayman?
Mening ichimda bir bo‘shliq paydo bo‘ldi.
Kecha kechqurun men o‘sha bo‘shliqning tubiga tushib ketdim. Endi esa shu bo‘shliqning ichida o‘zimni yo‘qotib qo‘ydim.
Men o‘ylayapman:
Qochib ketish mumkinmi?
Bu uy devorlari baland.
Qo‘riqchilar ko‘p.
Ammo insonning umidi devordan ham balandroq bo‘ladi, deyishadi-ku.
Balki men ham urinib ko‘rarman. Balki meni o‘sha paytda ushlab qolishar. Ammo hech bo‘lmasa, o‘sha lahzada ozodlikning ta’mini bir lahzaga bo‘lsa ham sezarman.
Lekin, boshqa bir ovoz ichimda shivirlab aytyapti:
"Maya, sen juda ojizsan. U seni topadi. U seni qayerga qochsang ham topadi…"
Bu ovoz rostmi?
Yo bu faqat mening qo‘rquvimmi?
Derazadan kirayotgan tong nuri mening yuzi boʻylab oqib tushayotgan yoshlarimni yaltiratib yuboradi.
Men bu nurdan qochaman – yuzimni buraman.
Chunki bu nur endi men uchun iliqlik emas, bu nur endi men uchun achchiq eslatma.
Men ichimdan yana gapiryapman:
Oyijon…
Men sizni yana bir bor kechirim so‘rayman.
Endi boshqa Maya bo‘lmayman.
Endi boshqa o‘sha qiz emasman.
Men o‘zimga so‘z berayapman:
Agar men tirik qolsam, agar men shu uyda yana bir kun ko‘rsam ham, endi ularning men haqimdagi tasavvuri – ojiz, bo‘sh, sindirilgan qiz bo‘lmaydi.
Men ichimda o‘zimni qayta yarataman.
Men yana kurashaman.
Hozircha esa… tongni kutaman.
Hali ham qo‘lim titrayapti.
Hali ham ko‘z yoshlarim qurimagan.
Ammo ko‘nglimning tubida – qattiqlashayotgan, muzlab borayotgan nimadir paydo bo‘ldi.
Tong otmoqda.
Bu tong bilan men endi boshqa Maya bo‘lib uyg‘onamanmi?
Yo bo‘lmasa shu kechaning qorong‘iligida abadiy qolib ketamanmi?
Hammaga salom asallarim mana nihoyat siz kutgan yoki kutmagan fanfic keldi
Oʻzim tahrirlab chiqa olmadim shu sabab xatolar boʻlishi mumkin,buning uchun oldindan uzr
Men biroz oʻtmishni ham sizlarga boʻlishim keldi, oʻtmishni bilmay voqealarni tushuna olmaysiz
Oʻtmishda nima boʻlganini bilgingiz kelgan edi mana bilib olyapsiz
Davomi uchun 300+reaksiya qilmasangiz davomini yozmaslikka qaror qildim