Mening shaxsiy qondiruvchim
16-qism.
16-bob:Azobimning nomi-sen!
"Sen bilasanmi, sevgilim… Men seni qanday bo‘lsang, shundayligingcha qabul qilganman. Ha, balki sen hech qachon bilmagan bo‘lsang kerak, ammo men seni boshqalar kabi o‘zgartirmoqchi bo‘lmaganman. Sen kim bo‘lsang – shu holingda, shu yuraging bilan, shu qahring va shu mehring bilan men seni sevib qolganman. Yaxshi kunlaringda ham, yomon kunlaringda ham, kulganingda ham, g‘azablanganingda ham men senga shu ko‘nglimni bag‘ishlaganman.
Sevgan qizning yuragi go‘yo qo‘lida ushlab turgan nozik shisha guldek — uni sindirish mumkin emas, sevgilim. Qachon rahm qilasan, qachon uning qalbini silab, dardlarini unutdirasan? Men sendan “sevaman” degan so‘zni eshitganimda, ichimda olov yonadi. Yuragimda bir-bir ochilib ketayotgan bahor gullaridek hislar uyg‘onadi. Tomirlarimda issiq qon qaynab, butun vujudimni hayotga to‘ldiradi. Go‘yo o‘sha so‘z sening lablaringdan tushganida, men yana yashashni boshlayman.
Menga hayot beradigan ham sensan, jonimni oladigan ham sensan. Har safar yuragim senga talpinadi, har safar sening ismingni ichimda takrorlayman. Iltimos, sevgilim, sen ham har nafasda, har damda menga talpinib tur. Men seni kutib yashayman, seni his qilib yashayman.
Orzularim armon bo‘lib qolmasligi uchun yoningda bo‘lishni istayman. Sening yoningda qolib, hatto nafratingda ham, sevgingda ham birga bo‘lishni xohlayman. Seni yomon kunlaringda ham tark etmaydigan, senga eng so‘nggi daqiqagacha suyanch bo‘ladigan bo‘lishni istayman. Men seni faqat bugun emas, ertaga ham, abadiyatda ham sevishni istayman. Agar dunyo qulab tushsa, agar hamma menga qarshi chiqsa ham – men baribir seni tanlayman.
Sevgilim, men seni borlig‘ing bilan, butunliging bilan, hatto yaralaring bilan ham sevaman. Sen men uchun baxt ham, iztirob ham, lekin men bu iztirobdan ham voz kecha olmayman. Chunki sensiz men yo‘qman."
Taehyung oq yostiqlarga chuqur cho‘kib, oppoq adyolga burkanib yotar edi. Uning yuzida xotirjam uyqu aks etardi, lablarida esa mayin chiziqdek bir jilmayish qotib qolgan — go‘yo u tinchlik va qudrat bag‘rida yotgandek. Xonaga quyosh nurlari sekin kirib, pardalardan sirg‘alib uning yuzini silay boshladi. Shu bilan birga, xona ichida hali ham tonggi salqin hukm surardi.
Ammo shu damda bechora Maya qafasda sovuq tongni qarshi olayotgan edi. Butun tun uyqusiz o‘tirganidan ko‘zlari qizarib, osti qoraygan. Qo‘llari sovuq panjaraga tekkanda ham, tanasidan muzdek titroq o‘tib borardi. U o‘zini quchib olgan, lablari oqarib ketgan, yelkasi mayin qaltirardi. Hovlida g‘ingshigan yovvoyi itlarning tovushi esa yuragini yanada siqardi — ular go‘yo atay uyg‘oq, atay unga qarab g‘azab bilan g‘ingshishar, qafasga yaqinroq kelib, uni qo‘rqitishga urinardi. Maya qo‘rqib, yanada burchakka cho‘kib o‘tirgan, ammo ko‘zlarini yumishga jur’at qilolmagan.
Xuddi shu vaqtda Taehyung uyg‘ondi. Quyosh nuri uning ko‘ziga tushib, bezovta qildi. U sekin ko‘zlarini ochib, bir zum shiftga tikilib yotdi. So‘ng asta o‘rnidan qo‘zg‘aldi, yelkasiga dush halatini tashlab oldi. Eshik ortida turgan xizmatkorlar muloyim ovozda kirishga ruxsat so‘rashdi, lekin u sovuqqina ovozda:
Yigit xonadan chiqdi. Uning oyoq tovushi uzun yo‘lakda jaranglab eshitildi. Xizmatkorlar bosh egib qarshilashdi, lekin Taehyung ularga bir qarash ham qilmadi. Uning qadamlarida qat’iyat bor edi — hovliga chiqdi va to‘g‘ri qafas tomon yo‘l oldi.
Bu tun unga yetarlicha saboq bo‘lgan bo‘lsa kerak, deb o‘yladim men. Endi bo‘ysunmasa, yana qanday yo‘l topishni o‘ylab ko‘raman...
Labimda shaytoniy jilmayish paydo bo‘ldi. Qadamlarimni sekinlashtirib, qafas oldida to‘xtadim.
Qiz o‘tirardi.
Yelkalarini quchib olgan, qaltirayotgan, ko‘zlari toliqqan — lekin baribir chiroyli. Bu holda ham u shunchalar go‘zal ediki, uning ojizligi meni yanada kuchliroq his qildirdi.
Men asta egildim. Qafas panjaralaridan qo‘limni cho‘zdim va uning sovuq sochlarini mayin siladim. Mayaning titrashi qo‘lim orqali sezildi, u beixtiyor qaddini tikladi, ammo qarashlari hanuz jim, hanuz og‘ir edi. Ko‘zlarida bir vaqtning o‘zida qo‘rquv, charchoq va ich-ichiga yashirilgan alam uchqunlari chaqnardi.
Bu qarash meni zavqlantirdi. Chunki u qarshi chiqmayapti, lekin ich-ichida qarshilik qilayotganini his qildim. Shu qarshilik, shu jimlik meni o‘ziga rom qilardi.
— Meni sog‘indingmi, mitticham? — dedim men past, sokin, ammo hukmron ohangda.
So‘zim havoda sekin yangradi, ammo bu savolga javob kutishim shart emas edi — uning ko‘zlari, titrashi, bir zum o‘zini tutolmay yutingan nafasining o‘zi menga javob berardi.
Men jilmaydim. Ichimdan issiq bir to‘lqin o‘tdi. Qafasning sovuq temiri va Mayaning bo‘shashgan holati shu on meni yanada shafqatsiz va ayni paytda muloyim his qildirdi. Men qafas oldida cho‘kkalab, uning yuziga yanayam yaqinlashdim.
— Jim turishing menga yetarli, mitticham, — dedim sekin. — Sening bu jimliging menga har qanday so‘zdan ortiqroq gapiradi.
Taehyung qafas yonida tik turar ekan, sovuq tong havosida qizning mayda titroqlari hamon uning ko‘zidan chetda qolmadi. U sekin egilib, panjaralar orasidan qo‘lini cho‘zdi va Mayaning sovuqdan qotib qolgan lunjlarini kafti bilan siladi. Uning kafti issiq edi, bu issiqlik Mayaning muzdek yuziga tegishi bilan qiz beixtiyor ko‘zlarini yumdi. Taehyung qizning lunjiga lablarini tekkizdi, avval mayin, keyin esa yanada hissiyot bilan uni o‘pdi.
Bu lahzada qizning yuragi yanada tez ura boshladi. Taehyung o‘rnidan turib, qafas eshigini ochdi. Og‘ir panjara sharaqlab yon tomonga surildi, itlar bir-ikki qadam orqaga chekindi, ammo ularning sovuq nigohlari Mayani hanuz kuzatib turardi.
Yigit hech ikkilanmay qadam qo‘ydi. U qafas ichiga kirdi va uning shaxsiy aurasidan butun qafas to‘lib ketgandek bo‘ldi. Maya esa beixtiyor panjaraga yanada yaqinroq tiraldi, go‘yo undan yashirinmoqchi bo‘ldi.
Taehyung qiz qarshisida cho‘kkaladi, qo‘lini sekinlik bilan uning yelkasiga qo‘ydi va sovuq, buyruq ohangida:
— Qaltirama, — dedi. — Men bu itlar singari vaxshiy emasman.
Uning ovozida shunchaki tinchlantirish emas, balki buyruq ohangi bor edi — go‘yo qizning titrashi ham uning iznisiz bo‘lishi kerakdek.
Mayani ko‘zlari namlandi. U ko‘z yoshlarini tiyishga urindi, ammo yuragi shunchalik tez urar ediki, bu urinish befoyda edi. Qizning lablari qaltiradi, u o‘zini tiymoqchi bo‘ldi, ammo baribir yonog‘idan bir-ikki tomchi yosh asta sirg‘alib tushdi.
Taehyung qizning bu ojizona ko‘z yoshlarini ko‘rdi va labida shaytoniy jilmayish paydo bo‘ldi. U Mayaning yuziga yanada yaqinlashdi, labini uning nam yonoqlariga tekkizdi, ko‘z yoshlarini tili bilan artdi, so‘ng yonoqlarini sekin o‘pdi va bir lahza tishlab qo‘ydi.
— Mana shunaqa qaragin menga, mittiginam, — dedi Taehyung past ovozda, nafaslari qizning yuziga urilar ekan. — Bu qarashlaring menga har qanday jazodan ham ko‘ra ko‘proq lazzat beradi.
U qizning nozik belidan ushlab, uni qo‘llariga ko‘tardi. Maya beixtiyor yigitning bo‘ynidan mahkam quchdi, go‘yo bu lahzada faqat uning bag‘rida o‘zini himoyalangan his qilgandek. Qafasdan chiqishar ekan, itlar jim bo‘lib qoldi, xo‘jayinlarining qarshisida go‘yo itoatkor lashkardek qotib turishdi.
Taehyung qizni ko‘ksiga bosib, xonasi tomon yurdi. Har bir qadami ishonchli, hukmron edi. Maya yuzini yigitning ko‘ksiga yashirib, ko‘z yoshlarini yashirishga urindi. Uning ichida qo‘rquv ham, g‘alati issiqlik ham uyg‘ongan edi.
Yigit qizning qulog‘iga yaqinlashib pichirladi:
— Menga qarshiliksiz itoat qilishni o‘rgan, mitticham. Shunda seni hech qachon bunday qiynamayman.
Bu so‘zlar qizning butun vujudidan o‘tib ketdi. Taehyungning ovozidagi muloyimlik bilan aralashgan hukmronlik uni beixtiyor titratdi. Uning yuragi birdan iliqlik va qo‘rquv orasida ikkiga bo‘lindi.
Ular qasrning keng yo‘laklaridan o‘tib, xonaga kirishdi. Taehyung Mayani muloyimlik bilan, ammo o‘ziga xos hukmronlik bilan yotoq ustiga qo‘ydi. Qiz hali ham titrardi, ammo uning ko‘zlarida allaqanday taslimiyat va o‘zini unga butunlay topshirish istagi bor edi.
Taehyung asta qizning iyagini ushlab, uning boshini ko‘tardi va ko‘zlariga tikildi.
— Endi sen mening qo‘limdasan, mitti gul, — dedi u sekin. — Sening har bir nafas olishing ham mening izmimda
Maya bu so‘zlarni eshitarkan, yuragida o‘zini butunlay unga topshirganini his qildi. Bu hol unga qo‘rqinchli bo‘lsa-da, shu bilan birga ich-ichidan g‘alati ravishda xotirjamlik ham berar edi.
Xonamning eshigini sekin yopdim. Sokinki, lekin hukmronlik hukm surayotgan bu xonada faqat bizning nafasimiz eshitilardi. Qiz hanuz bag‘rimga yuzini yashirib, titrar, qo‘llari mayin, lekin qattiq ushlardi – xuddi shu olamda faqat men unga tayanchman
Uni asta yotoqga qo‘ydim. Uning oppoq bo‘yini, sovuqdan qizarib ketgan lunjlarini ko‘rib, ichimda nimadir qimirlagandek bo‘ldi. Uning bu ojizona holati – menga qarshilik qilolmaydigan, ammo ich-ichidan qarshilik qilishga urinayotgan ko‘zlari – menga g‘alati bir lazzat berardi.
Unga yaqinlashdim, uning qo‘llarini ushlab, yuzidan mayin o‘pdimu, pichirlab gapirdim:
— Meni yana bir bor jahlimni chiqarishga majbur qilma, mitticham. Sen bugun o‘zingni qanday tutishingni o‘rganishing kerak. Men seni jazolashdan charchamayman, lekin seni azob chekkan holda ko‘rishni ham yoqtirmayman. Sen menga qarshilik qilgan sayin, seni yana ham qattiqroq o‘zimga bo‘ysundirish istagi uyg‘onadi.
U lablarini tishlab, ko‘zlarini yerga tikdi. Men uning yuzini qo‘llarim bilan ko‘tarib, ko‘zlarimga qarashga majbur qildim.
— Qaragin menga, — dedim sekin, ammo hukmron ohangda. — Men seni jazolaganimda ham, seni sevganimda ham bir xilman. Bu yuragingga yetib borishini xohlayman.
Uning ko‘zlarida qo‘rquv va ishonch birga yaltirardi. Bu nigohni sevaman. Shu nigoh meni yana ham shafqatsiz, yana ham muloyim qiladi.
Uni asta o‘zimga tortib, yuzini kaftlarim orasiga oldim, lablarimni uning sovuq lablariga tekkizdim. Uning tanasi qaltirab ketdi. Men esa uning nafasini his qilganim sari yuragim tinchlanib, ichimdagi g‘azab o‘rnini g‘alati bir huzur egalladi.
— Mana shunday, mitti mushukcham, — dedim pichirlab. — Qarshilik qilma. Men seni sindirish uchun emas, o‘zingni anglatish uchun shu yerga olib keldim. Sen endi menga tegishlisan, va men seni hech kimga bermayman.
Uni quchog‘imga mahkam bosdim. U qarshilik qilmadi. Faqat ko‘zlaridan bir tomchi yosh sirg‘alib tushdi va mening bo‘ynimga tomdi. Shu tomchi mening g‘azabimni ham sovutdi.
Men sekin nafas oldim va pichirlab aytdim:
— Endi tinchgina uxla. Men seni bagʻrimga bosib yotaman
Unga muloyimlik bilan yotoqdan joy berdim, o‘zim yoniga cho‘zildim. Uning qo‘llarini kaftimga olib mahkam ushladim. Bu qiz mening qo‘limda ham asir, ham qirolicha. Va men uni har kuni uni shu ikki holat o‘rtasida yashashga majbur qilaman.
Taehyung meni qafasdan ko‘targan zahoti yuragim yanada qattiq ura boshladi. Ustimdan sovuq tongning hidi hamon ketmagandi, tanam qaltirardi. Uning quchog‘ida bo‘lishim – qo‘rquv va g‘alati bir tinchlikni bir vaqtda his qildirardi. Men uning qo‘llarida, itlarning sovuq nigohlaridan uzoqda edim, lekin yuragimdagi qo‘rquv hali ham tarqamagan edi.
Xonaga kirganimizda yuragim yanada tez ura boshladi. Xonadagi iliqlik tanamni sekin asta o‘rab olgandek bo‘ldi. Taehyung meni yotoqga asta qo‘ydi. Sovuqdan muzlab qolgan kaftlarimni ushladi – uning qo‘llari issiq, ammo hukmron edi.
U menga qaradi. Nigohi o‘tkir edi, lekin bu safar g‘azabdan ko‘ra ko‘proq og‘irlik bor edi. Men qarshilik qila olmadim, ko‘zlarimni yerga tikdim. Ammo u yuzimni qo‘llari bilan ko‘tarib, menga qarashga majbur qildi.
— Qaragin menga, — dedi u sekin, lekin bu ovoz buyruqqa o‘xshardi.
Ko‘zlarimga yosh to‘planib ketdi. Uning ko‘zlariga qarash og‘ir edi – unda hukm ham, mehr ham, achchiq alam ham bor edi. Men lablarimni tishlab, yig‘ini tiyishga urinardim, ammo baribir bir tomchi yosh sirg‘alib tushdi.
U jilmaydi. Nega jilmaydi? Nega mening ojizligim unga shu qadar huzur beradi? U yuzimga yaqinlashdi va yonog‘imdan sirg‘alib tushgan yoshni tilida artdi. Yuragim shu on yana ham tez ura boshladi. Nafasim bo‘g‘ilib, ko‘zlarimni yumdim.
— Menga shunday qaragin, mittiginam, — dedi u pichirlab. Uning ovozida shafqatsizlik ham, muloyimlik ham aralashib ketgandi.
U meni quchoqlab yotoqdan ko‘tardi va yoniga bosdi. Men qarshilik qilolmadim, faqat yuzimni uning ko‘ksiga yashirdim. U menga pichirlab gapirdi:
— Menga qarshiliksiz itoat qilishni o‘rgan, shunda seni hech qachon bunday qiynamayman.
Bu so‘zlar yuragimni yana og‘ritdi. Men uning yonida qolishdan qo‘rqardim, ammo u menga yonida qolishni buyurayotgandek edi.
U meni yotoqga yotqizdi, yonimga cho‘zildi. Uning qo‘llari mening qo‘llarimni qamrab oldi. Men qarshilik qilmadim, faqat yuragimda bir savol o‘ynab turardi: bu azoblar bir kun tugaydimi?
Ammo uning yonida yotarkanman, yuragimdagi qo‘rquv o‘rnini g‘alati bir tinchlik egalladi. U yonimda ekan, itlar ham, sovuq ham, qafas ham yo‘q edi. Faqat u bor edi.
Ko‘zlarimdan yana bir tomchi yosh sirg‘alib tushdi. Men ichimda o‘zimga pichirlab dedim:
"Men seniki bo‘lishdan qocholmayapman, Taehyung. Qanchalik azob bersang ham, baribir seni sevib qolayotganimdan qo‘rqyapman..."
Maya uxlab, tanasidagi og‘irlikni his etmay, o‘ziga kelib olgach, Taehyung mehmonxonaga dasturxon yozishni xizmatkorlarga buyurdi. Ammo o‘zi yotoqda qolib, qizning yuzlarini sekin-sekin o‘pib uyg‘otishga urina boshladi. Uning har bir mayin o‘pishi Mayaning yuzlariga issiqlik olib kirar, yigitning yelkalarini, bo‘ynini sekin tishlab qo‘yishlari qizni yanada bezovta qilardi. Qiz charchoq sabab g‘ingshib qo‘yar, lekin baribir ko‘zlarini ochishga qiynalardi.
Taehyung qizning ustiga deyarli yotib olib, o‘zining issiq tanasini Mayaning iliq tanasiga yanada yaqinlashtirar,tanalarini bir-biriga ishqalar edi go‘yoki uni to‘liq o‘ziga singdirgisi kelardi. Yigitning qo‘llari qizning nozik liboslarini asta-sekin yechib tashlar ekan, Mayaning atirguldek tanasiga yanada mahkamroq bosildi. Uning barmoqlari qizning har bir chizig‘ini o‘rganayotgandek, sekin, sabr bilan harakatlanardi. Maya esa charchoqdan ko‘zini ocholmay, yengilgina nafas olib yotardi.
Taehyung qizning ko‘kraklarini og‘ziga olib, bir oz o‘ynadi, keyin sekinlik bilan uning ustidan tushdi va hali ham uyquda bo‘lgan Mayani ehtiyotlik bilan quchog‘iga olib vannaxonaga kirib ketdi. Iliq suv bilan to‘ldirilgan vannaning ichiga Mayani qo‘yar ekan, suvning iliqligi qizning uyqusini sekin-asta ochdi.
— Tssh, jonim, tssh… — dedi Taehyung mayin ovozda, uning yuzlarini silarkan. — Seni o‘zim yuvib qo‘yaman.
U ehtiyotlik bilan qizning yelkasidan boshlab, bilagiga qadar iliq suv sepib, sochini sekin artar, Mayaning tanasiga suv tushgan sari qiz butunlay uyg‘onib ketdi. Shu holatda ham u yigitning mehrini his qilar, hech narsa demay qarab turardi.
Vannadan chiqqach, Taehyung qizni katta, yumshoq sochiqqa o‘rab, quchog‘ida yotoqqa olib keldi va asta qo‘ydi.
— Bugun universitetga boramiz, tayyorlan, — dedi u qat’iy va mayin ohangda.
Maya quloqlariga ishonmay, hayrat bilan qaradi:
— Rostanmi? — dedi u, lablariga tabassum yugurib.
— Fikrimdan qaytib qolmasimdan tezroq harakatlan, — dedi Taehyung, biroz jiddiyroq ohangda.
— Ho‘p… — dedi Maya sekin va yigitning ko‘zlaridan jilmayib.
Taehyung garderobga kirib ketdi, Maya esa yotoqda allaqachon u uchun tayyorlab qo‘yilgan libosni kiyib, oynaga qaradi. Libos unga nihoyatda yarashgan, go‘yo shu kun uchun tikilgandek edi. Yigit ham kiyinib chiqqach, bir muddat Mayadan ko‘zini uzolmadi.
Yoniga kelib, uni belidan qattiq quchdi:
— Hozirdan hammadan seni rashk qilyapman, — dedi u past ovozda, qulog‘iga shivirlab. — O‘qishingga olib bormasamikan, deb o‘ylayapman…
Maya jilmayib, yigitning quchog‘ida yumshoq tortildi. Ular birga nonushta qilishdi. Keyin Taehyungning mashinasida universitetga yo‘l olishdi.
Yo‘lda Maya telefoniga qo‘ng‘iroq keldi. Telefonni cho‘ntagidan chiqarib olgan Taehyung unga qarab:
— Onang qilayapti, — dedi sokin ovozda. — Menga qara, onangni nima qilib bo‘lsa ham ishontir va uyga bormaslikka ko‘ndir. Sening uyda hech qanday muhim ishing yo‘q. Kerak bo‘lsa, oilangni unut. Endi har lahza men bilan yashaysan. Hatto ikkimiz uchun kvartira sotib oldim, shu yerda birga yashaymiz. Angladingmi meni?
Maya chuqur yutunib, boshini egdi:
— Ha… — dedi u zo‘rg‘a va telefon go‘shagini ko‘tardi. Telefon ortidan onasining tashvishli ovozi yangradi…
Maya telefonga mayin, ammo ichidagi titroqni yashira olmay javob berdi:
— Alo… yaxshimisiz, oyi? — dedi, ovozini imkon qadar tetik ko‘rsatishga urinib.
Onaizorining shirin va mehrli ovozi quloqlariga eshitilishi bilan yuragi qattiq qisildi.
— Qizim, qayerdasan? Uyga qachon kelasan? Sen yoqtirgan ovqatlardan qilib qo‘ydim, seni juda sog‘indik, — dedi onasi. Ovozida sog‘inch, sog‘inch bilan aralash tashvish bor edi.
Maya ichida alam bilan yutundi. Bu iliq ovoz unga bolaligini, uyining tinchini, onasining issiq qo‘llarini, ota-onasining bag‘rini eslatdi. Ammo u endi o‘sha uyga tegishli emas edi… u endi butunlay Taehyungga tegishli edi.
— Oyijon… o‘zim ham bormoqchi edim, — dedi sekin, ovozini buzmaslikka urinib. — Ammo o‘qishlarim juda ko‘payib ketdi-da… hozir vaqt kam. Xavotir olmanglar, men yaxshiman. Asosiysi o‘qishim hozir. Meni tushunasizlarku, shundaymi?
Gapirarkan, yuragi siqilib borardi. Bu gaplar yolg‘on edi, ammo boshqa iloji yo‘qdi. U shu damda o‘zini ikki dunyo o‘rtasida his qildi: biri — bolaligi, erkinligi va onasining iliqligi bilan bog‘liq; ikkinchisi — Taehyungning hukmron, ammo o‘ziga bog‘lab qo‘ygan dunyosi.
Shu payt Taehyung egilib qizning belidan ushladi va uni o‘ziga tortib, bo‘ynidan mayin o‘pdi. Uning lablari issiq, harakati esa muloyim, lekin buyruq ohangida edi. Go‘yo shunday derdi: “Gapiraver, lekin unutmaki, sen endi menikisan”
— Mayli, qizim, — dedi onaizor ohista. — O‘zingni ehtiyot qil. O‘qishdan bo‘shasang uyga kel, biz ham seni sog‘inganmiz.
— Ho‘p, oyi… — dedi Maya ovozini sindirmay, ichida yig‘lab. — Sizni yaxshi ko‘raman. Ko‘rishguncha…
— Sog‘ bo‘l, qizim, — dedi onaizor va telefon qo‘yildi.
Maya qo‘lida sovuq qolgan telefonni sekin yoniga qo‘ydi. O‘sha lahzada uning yuragi bo‘g‘ilib, ichida nimadir uzilgandek bo‘ldi.
Taehyung uning sochlariga qo‘lini tiqib, sekin siladi va muloyim, ammo hukmron ohangda:
— Barakalla, aqlli qizim… o‘zimni, — dedi va qizning peshonasiga o‘pich qo‘ydi.
Bu oddiy so‘zlar emasdi — bu hukm, bu tamg‘a, bu Mayaning erkinligiga qo‘yilgan so‘nggi nuqta edi. O‘sha kundan boshlab Maya o‘zining sobiq hayotidan butunlay uzildi.
Maya deraza yonida jim o‘tirardi. Taehyung yonida yotar, qiz esa uning sochlarini sekin silab qo‘yardi. Har bir tolani silarkan, xayoli o‘tmishga qaytardi. O‘sha telefon qo‘ng‘irog‘i, onasining ovozi, yuragini tirnab o‘tgan sog‘inch… hammasi yana bir bor ko‘z oldidan o‘tdi.
Uning ko‘zlari namlandi. Bu voqealarni, bu shuncha ko‘z yosh va azobni unutish mumkinmi axir? Yo‘q, unuta olmasdi. Chunki har bir tomchi yosh, har bir iztirob uni shu yigitga yanada bog‘lab qo‘ygandi.
“Men seni sevaman, Taehyung… lekin shu sevgimni ham mendan tortib olgansan,” deb o‘ylardi ichida. Shu fikr uni yana larzaga solardi.
U bilardi: endi hayoti faqat shu odamga tegishli. Erkinlik esa allaqachon o‘tmishda qolib ketgan.
Ko‘zlari sekin yumildi. Yuzidan issiq yosh sirg‘alib tushdi. U o‘tmishni eslashdan to‘xtay olmasdi — chunki o‘tmish ham Taehyungning nomi bilan bog‘liq edi.
Erta tong edi. Quyoshning ilk nurlari yotoqxonaning yarim ochiq pardalaridan sekin kirib, xona ichini oltin rangga burkadi. Xonada sukunat hukmron — faqat ikki yurakning barobar urishi, bir-biriga suyanib, bir-birini quchib uxlayotgan ikki insonning tinch nafaslari eshitilardi. Bu manzara shu qadar sokin va shu qadar chiroyli ediki, go‘yo butun dunyo aynan shu onlar uchun to‘xtab qolgandek edi.
Birinchi bo‘lib Taehyung uyg‘ondi. U asta-sekin ko‘zlarini ochdi, yonida yotgan qizning yuzlariga termuldi. Qizning sokin nafas olishi, uzun kipriklarining soyasi, lablarining titroq jilvasi — hammasi unga juda go‘zal ko‘rindi. Bir lahza Taehyungning yuragi siqilib ketdi. U ichida o‘zini koyidi, ichida o‘zini jazoladi.
— Jonim bo‘lgan Mayam… — dedi u past ovozda, go‘yo o‘z qalbiga murojaat qilgandek. — O‘tmishda sening nozik jussangga, begunoh yuragingga shuncha azob berganimni eslasam, qalbim qon yig‘laydi. Men seni sevgan edim, lekin sevgim bilan seni qiynadim. Kechir meni, mening o‘jarligimni, xudbinligimni kechir. Endi bunday qilmayman. Men seni endi faqat kuldiraman, faqat baxtli qilaman. Hali bizning bolalarimiz bo‘ladi, hali bu uyda ularning shodon kulgisi yangraydi. Men senga va’da beraman, sevgilim.
U bu so‘zlarni aytarkan, qizning sochlarini ohista siladi, peshonasidan o‘pdi. Bu o‘pich ichida shunchalik mehr va kechirim iltimosi bor ediki, go‘yo Taehyung shu peshonaga pichirlab kechirim so‘zlarini yozib qo‘ygandek edi. So‘ng u sekin o‘rnidan turdi, qizni uyg‘otmasdan yuvinib chiqdi va oshxonaga o‘tdi.
Bugun u odatdagidan boshqacha edi — Taehyung ilk bor Mayaning yaxshi ko‘rgan nonushtasini o‘zi tayyorlashga qaror qildi. Oshxona ichida pichoqning shildirashi, idishlarning jarangi, nonushta hidining asta-asta butun uyni to‘ldirishi — bularning barchasi go‘yo yangi hayotning boshlanishi ramzi edi.
Maya esa hali uyqu bag‘rida, ammo oshxonadan kelayotgan tanish, shirin hid uning tushini ham buzdi. U asta ko‘zlarini ochdi, quloq soldi. Bu u yaxshi ko‘rgan ovqatning hidi edi. Shu zahoti oshqozoni ham norozidek g‘uldiradi. Qiz hayron bo‘lib o‘rnidan turdi, yotoqxonaning ochiq eshigi orqali kelayotgan hidni yana bir bor hidladi va tezda tashqariga chiqdi.
Oshxonaga kirishi bilan ko‘zlari yanada kattaroq ochildi — dasturxon shunchalik chiroyli bezalgan ediki, Mayaning yuragi beixtiyor hapqirib ketdi. Taehyung oshxonaning o‘rtasida turar, yuzida mehribon tabassum.
— Oo‘o‘o‘, uyg‘ondilarmi malikam? — dedi u, ovozida yumshoqlik, mehr. — Qani, hayotim, kel, nonushta qilamiz. Shoshma, sen uyg‘onishing bilan shirin hidga ergashib chiqqansan, avval qo‘llaringni yuvib kel. Boraqol.
Maya hayratdan qo‘llarini labiga qo‘ydi. Taehyungni bu qadar muloyim, samimiy va e’tiborli ko‘rishi — bu qiz uchun yangi tuyg‘u edi. U jimgina yana ichkariga qaytdi, yuvinib chiqdi, yengil libos kiyib yana oshxonaga kirdi.
Taehyung uning kelishini kutib turar, stulni sekin surib berdi:
— O‘tir, go‘zal. Bugun men sen uchun oshpazlik qildim. Tatib ko‘r-chi, balki oshpazligimga bir baho berarsan?
Maya sekin o‘tirdi. Dasturxon atrofidagi ovqatlarga qarar ekan, ichida issiqlik yugurdi. Birinchi luqmani tatib ko‘rishi bilan yuragi yanada iliqlashdi. Har bir taomda mehr bor, har bir hidda muhabbat bor edi.
— Juda ham mazali… — dedi Maya hayratdan jilmayib. — Taehyung, siz bugun o‘ng tomoningiz bilan turdingizmi deyman?
Taehyung kulib yubordi:
— Meni jonim xursandmi? Unda men uni har kuni xursand qilish uchun harakat qilaman.
Maya shu so‘zlarni eshitib, ko‘zlariga yosh oldi. U hayratga tushgan, ichidan nimadir erib ketayotgandek his qilardi. U nihoyat past ovozda:
Taehyung qizning yuzlarini ikki kafti bilan ohista tutib, uning ko‘zlariga tikildi:
— Rahmat aytadigan ish qilganim yo‘q, gulim. Aslida senga rahmat — meni shu odamga aylantirganing, meni sevganing uchun. Men seni sevaman.
Shu so‘zlar bilan uni bag‘riga bosdi. Qizning ko‘z yoshlarini sochlaridan o‘pib artdi. Ularning qalblarida yangi tong, yangi umidlar, yangi hayot uyg‘ongan edi.
Maya jim o‘tirar, qo‘lida qoshiq, lekin yegisi ham, gapirgisi ham kelmasdi. Ichida nimadir og‘irlashar, nimadir yumshar edi. Uning yuragi qattiq urar, ko‘zlari esa beixtiyor Taehyungning yuziga qarar edi.
"Bu odamni qanchalar yomon ko‘rishga urinib, qanchalar undan qo‘rqib yashadim… Lekin hozir qarshimda o‘tirgan yigit boshqa. Uning nigohi muloyim, qo‘llari endi zo‘ravon emas, balki asrab-avaylovchi. Shu tongda u menga mehr berdi, meni qadrli qildi. Nahotki bu haqiqiy Taehyung bo‘lsa? Nahotki mening ichimda unga bo‘lgan qo‘rquv o‘rnini asta-sekin mehr egallayotgan bo‘lsa?"
Maya yuragini ushlab qo‘ygudek bo‘ldi. U shu paytgacha ko‘rgan azoblarini, ko‘z yoshlarini, o‘zining ichki qichqiriqlarini esladi. Har safar Taehyungning qo‘li ko‘tarilganda ichida paydo bo‘ladigan vahimani esladi. Shunda birdaniga o‘tmish bilan hozirgi kunni taqqosladi.
"Men unga ishonishim mumkinmi? Axir shu inson meni bir paytlar azobga giriftor qilgan, erkinligimni tortib olgan. Lekin bugun… bugun u meni erkaladi, o‘zim yoqtirgan ovqatni tayyorlab berdi, mening quvonchimni istadi. Bu hammasi yolg‘onmi, yoki haqiqatan ham o‘zgaryaptimi? Balki men ham yangi hayotga ishonishim kerakdir? Balki bu safar uni kechirishga, uning sevgisini qabul qilishga harakat qilishim kerakdir?"
Ko‘zlariga yosh keldi, yuragidagi og‘ir tosh bir zumga yengil tortgandek bo‘ldi. U o‘zini go‘yo uzoq yillik qorong‘ilikdan chiqqandek his qildi.
Taehyung uning yoniga yaqinlashib, yuzidagi yoshlarini sekin artib:
— Meni gulim, yig‘lama, — dedi mayin ohangda. — Men seni baxtli qilishni xohlayman. Mening yagona maqsadim shu.
Maya o‘zini ushlay olmadi, sekin yigitning ko‘ksiga bosh qo‘ydi. Uning yurak urishlari tinchlantiruvchi, himoya qiluvchi kabi tuyuldi. Shu lahzada qiz ichida bir qaror tug‘ildi — u o‘tmishni yodda tutadi, lekin endi Taehyungni boshqa odam sifatida ko‘rishga harakat qiladi.
"Balki shuncha azobdan keyin men ham baxtli bo‘lishga haqliman. Balki bu safar uni kechirish — meni ham, uni ham ozod qiladi…"
Maya sekin ko‘zlarini yumdi. Tonggi quyosh nuri uning yuzida jilolanar, go‘yo hayot unga yana bir bor imkon berayotgandek.
Bu paytda Jungkook universitet hovlisida universitet darvozasidan koʻz uzmay oʻtirardi,uni koʻzlari oʻsha kungi sirli qizni izlardi,ammo u koʻrinmas edi.
Universitet hovlisida yolgʻiz oʻtirib, eshik tomon qarab qotib qoldim. Ertalabning mayin shabadasi ham menga huzur bermas, ichimdagi sabrsizlikni tinchita olmasdi. Koʻzlarim oʻsha qizni izlab har tomonga alanglar, ammo u yoʻq. Goʻyo bu yerda hech qachon boʻlmagandek. Bir kecha-kunduzdir koʻrinmaydi, goʻyo osmonga uchib ketgandek yoki yer tagiga kirib ketgandek.
Nega shunchalik hayollarimni band qildi? Nega shu darajada bezovta qilmoqda? Yuzini koʻrmaganimdan beri yuragim tinchimaydi, boshimni boshqa narsalar band qila olmayapti. Jin ursin, bu nima azob oʻzi? Oʻzimga oʻzim buyruq beraman: “Unut!” — lekin miyamda u qizning koʻzlari, oʻsha oʻziga xos mayin nigohi, xuddi shu yerda turgandek, kulimsirab qarab turgandek…
Taehyung kelsa, soʻrab olaman. Balki u biror narsa biladi. Ammo u ham qayerda yuribdi? Balki yana oʻsha qizchasining quchogʻidan ajrala olmay yurgandir. Bu fikrlarimni yomon koʻraman, lekin ichimdagi rashk va gʻazab meni yeb bitiryapti. Asablarim tarang, ichimda gʻalati boʻshliq. Shu payt yana bir marta eshikka qaradim — lekin u yoʻq.
Bu ikki soʻz yuragimni ezib yuboradi. Nega shunchalik kutyapman oʻzi? Nega bitta koʻrinishi shunchalik muhim boʻlib qoldi men uchun? Ehtimol, oʻzim ham bilmasman. Ammo bir narsani aniq bilaman — uni koʻrmagunimcha tinchimayman.
Universitet hovlisi bugun odatdagidan ham gavjum edi. Talabalar darsga shoshilishar, kimdir do‘stlari bilan kulishib gaplashar, ammo shu payt eshikdan kirib kelayotgan juftlik barchaning nigohini o‘ziga tortdi. Taehyung va Maya yonma-yon, qo‘l ushlashgancha kela boshlashdi. Bu manzara go‘yo vaqtni to‘xtatgandek edi — hamma bir lahzaga ularni kuzatishga majbur bo‘ldi. Taehyungning qiz qo‘lini shunchalik mahkam ushlagani, uning nigohidagi qat’iyat va egallik tuyg‘usi hech kimni befarq qoldirmadi. Go‘yo u dunyoga shunday deya hayqirayotgandek edi: “Bu qiz meniki, uni hech kim mendan tortib ololmaydi!”
Maya o‘zini Taehyungning yonida g‘oyat mayin, ammo shu bilan birga xavfsiz his qilardi. Yigit Jkni ko‘rishi bilan Mayaning qulog‘iga egilib nimadir pichirladi, so‘ng ochiq ovozda:
— Yaxshi o‘qi, malikam. Darsingni bo‘sh qo‘yma. Men seni o‘zim olib ketaman, tushundingmi?
Uning ovozidagi muloyimlik va shu bilan birga buyruq ohangi Mayaning yuragini hapriqtirdi. Qiz sekin bosh irg‘ab jilmaydi va dugonalariga qo‘shilib ichkariga kirib ketdi. Dugonalari uni o‘rab olib, darrov so‘roqqa tutishdi.
— Maya, bu qachondan beri shunday? — dedi ulardan biri hayrat bilan.
— Qachondan beri Taehyung bilan yaqinlashib qolding? — dedi boshqasi, ichida yashirin havas va hasad bilan.
Qizlarning nigohlari turlicha edi — ba’zilari chin dildan xursand, ba’zilari esa ich-ichidan yonib ketayotgandek. Kimdir shunchaki qiziqishdan so‘rar, kimdir esa bu juftlikka qarab ichida: “Nega bu baxt menga nasib qilmadi?” deb o‘ylardi.
Taehyung esa shu paytda Jkning yoniga bordi. Jkning yuzida tashvish va o‘ychanlik izlari bor edi. Taehyung uning yelkasiga qo‘lini qo‘yib, jilmayib so‘radi:
— Nima bo‘ldi, do‘st? Ahvoling uncha yaxshi emasga o‘xshaydi. Nimani o‘ylayapsan?
Jk chuqur nafas oldi, go‘yo aytadigan gapini ichida aylantirib ko‘rdi va nihoyat sekin dedi:
— Taehyung… sen rostan Mayani sevib qoldingmi?
Taehyungning lablari sekin tabassumga yoyildi. Nigohida g‘urur, ichki quvonch porladi.
— Ha, — dedi u qat’iy ohangda. — Men uni doim sevganman, faqat o‘zimga tan ololmaganman. Bugun tan oldim. U endi meniki. Buni yashirib yurishni xohlamayman. Hamma bilsin — u faqat menga tegishli.
Bu so‘zlar shunchalik ishonch bilan aytildiki, Jkning lablariga ham tabassum yugurdi.
— To‘g‘ri qaror, — dedi u. — Hali, Taehyung, sendan bir narsa so‘rasam maylimi?
— Men… yaqinda bir qizni ko‘rib qolgandim.
Taehyungning nigohi qiziqib chaqnadi.
— Qanaqa qizni?
Jk yelka qisib, xotiraga cho‘mdi:
— O‘sha kuni menga qiz kerak deganimdan keyin, tasodifan bir qizni uchratdim.
Taehyungning ovozi yanada jiddiylashdi:
— Ismini bildingmi?
— Ha, — dedi Jk jilmayib. — Adashmasam, ismini Milana deb eshitdim. Sen mabodo shu ismli qizni tanimaysanmi?
Bu ism Taehyungning qulog‘ida chaqmoqdek yangradi. Yuragi qattiq urib ketdi. Nigohlari birdan qorong‘ulashdi.
— Nima? Milana?.. Rostdanmi?
Jk mamnun jilmaydi:
— Ha, shunday dedi.
Taehyungning jag‘lari qattiq qisildi, yuzidagi tabassum bir zumda so‘ndi. Ko‘zlarida xavfli chaqnoq paydo bo‘ldi. Bu ism uning xotiralarini uyg‘otdi — yoqimsiz, ammo kuchli hislarni. U jim qoldi, ichida bir nima qaynay boshladi. Jk bu jimlikni his qilib, hayron bo‘lib qaradi, lekin Taehyungning nigohi shunchalik sovuq va o‘tkir ediki, unga yana savol berishga jur’at qilolmadi.
Taehyung ichida: “Milana…” deya takrorladi. Bu ism uning qalbini o‘tmishdagi alamli esdaliklar, adolatsiz voqealar bilan to‘ldirdi. Ichida boshlangan g‘azab bilan birga qandaydir xavotir ham uyg‘ondi. U o‘zini qo‘lga olib, sekin chuqur nafas oldi, ammo nigohidagi qorong‘ulik hanuz tarqalmadi.
Hammaga salom deyman bilaman uzoq kuttirdim chunki oʻqishim boshlangan yana sizlar ham aktiv emassiz
Qizlar bu ff va mening shaxsiy qondiruvchim tugasa men ham ketyapman...aktivlik yoʻq tushunasiz degan umiddaman ❤️
Qizlar davomini xohlasangiz reaksiya 350 boʻlsin
Fikr esa 100+boʻlsin!
Boʻlmasa shu yerda tugatamiz!
Xatolar uchun oldindan uzr
Yoqimli mutolaa ❤️