TWISTED DESIRES

𝑨𝒓𝒎𝒐𝒏 𝒎𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒚𝒐‘𝒍𝒅𝒐𝒔𝒉𝒊𝒎, 𝒔𝒖𝒌𝒖𝒕 𝒆𝒔𝒂 𝒅𝒐‘𝒔𝒕𝒊𝒎 𝒃𝒐‘𝒍𝒅𝒊. 𝑩𝒊𝒍 𝒌𝒊, 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒖𝒏𝒖𝒕𝒂𝒎𝒂𝒏… 𝒍𝒆𝒌𝒊𝒏 𝒐‘𝒔𝒉𝒂 𝒒𝒂𝒓𝒐𝒒𝒐𝒔𝒉 𝒏𝒂𝒛𝒂𝒓𝒊𝒏𝒈𝒏𝒊 𝒆𝒔𝒍𝒂𝒔𝒂𝒎, 𝒉𝒂𝒍𝒊𝒉𝒂𝒎 𝒔𝒊𝒏𝒈𝒂𝒏 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒈𝒊𝒎 𝒐𝒈‘𝒓𝒊𝒒𝒒𝒂 𝒚𝒐‘𝒍𝒍𝒂𝒏𝒂𝒅𝒊.

EPISODE-11

~~~~

Tungi shahar, shaharning koʻchalari doimgidek qayergadir shoshib ketayotgan insonlar bilan toʻla edi, lekin bu yer shaharning cheti boʻlganligi sababli bundan mustasnodir.

Devor soatlarining tinimsiz “tik-tak” ovozlari uyni bo‘shliqdan qutqarolmasdi. Euna deraza yonida turardi, qorongʻulikda uning yuziga oy shuʼlasi tushib turar edi, ko‘zlarida esa hali so‘nmagan xavotir yiltirardi. Uning qarshisidagi karavotda yigit yotardi. O‘sha yigit... ko‘p narsani o‘zgartirgan yigit.

Jungkookning ko‘zlari endigina ochilayotgan edi. Nafasi og‘ir, yurak urishi sekin, ammo u yashar, hayot uchun kurashardi goʻyo.
Euna asta oldinga egildi, uning yuziga tikildi. Bu nigoh... bu yuz... u uchun notanish emasdi. Ammo nimadandir bezovta edi. Nimadir u ilg‘ay olmayotgan, lekin ich-ichidan sezayotgan sovuqlik.

— Jungkook... sen meni eshityapsanmi? — Eunaning ovozi mayin, ammo titroq edi.
Yigitning lablari qimirlagandek bo‘ldi.
— Euna... bu yerda...qayerdamiz?...— dedi u past, ammo chuqur ohangda.

Euna bir lahza to‘xtadi. Bu ovoz bu talaffuz Harflarning og‘irligi bu Jungkookning ohangi emasdi

— Sen... tiriksan. Muhimi shu, — dedi Euna, yuzidagi ifodasini yashirishga urinib.
Yigit ko‘zlarini yumdi, ogʻriqdan yuzi biroz burildi.
Shu sokinlik ichida bir soniyaga yigitning barmog‘i qimirladi tanasidagi qon, ruhga begona bo‘lgan har bir zarra go‘yo yangi joyni tan olayotgandek edi.
Jism unga tegishli emasdi... ammo hozircha bunga hech kim ishonmasdi.

Tashqarida yomg‘ir tomchilari derazani urar, Euna yigitga qarab sukutda o‘tirdi, yuragi g‘ash.
U bilmasdi qarshisida yotgan tanada boshqa bir ruh, boshqa bir hayot yashirinayotganini.

Euna yoritilgan lampaning issiq nuri ostida o‘tirardi. Stol ustida tibbiy jihozlar, bir necha dorilar va bandajlar yotar, xona ichida faqat yurak urish monitorining “bip-bip” ovozi eshitilardi.
Jungkook... yo‘q, hozircha u deb atash to‘g‘ridir, asta o‘ziga kela boshlagan, lekin harakatlari hanuz ehtiyotkor edi.

— Bugun ozroq suv ichishing kerak. Tanang hali zaif, - dedi Euna, odatdagi sokin ohangda.
Yigit unga qaradi. Ko‘zlarida qandaydir sovuq tiniqlik bor edi, go‘yo u bu dunyoni qayta o‘rganayotgandek.
— Rahmat...— dedi u qisqagina. So‘ng bir zum Eunaning harakatlariga diqqat bilan boqdi.
— Sen meni bilasanmi?

Savol kutilmagan edi. Euna bir zum to‘xtadi, qo‘lidagi stakanni stolga qo‘ydi.
—nima?...Ha, bilaman. Sen Jungkooksan. Biz eski doʻstlar edik. Sen avtohalokatga uchraganingdan soʻng, seni shifoxonaga yotkizishdi. Men esa seni o‘sha kecha topdim.
— Kechasi...? — Yigitning ovozi g‘alati tus oldi, so‘ng u lablari orasidan mayin kuldi.

Bu kulgi Eunaning orqasidan sovuq shamol yurib o‘tgandek ta’sir qildi. Bu Jungkookning kulgisi emasdi. U yengil, beg‘ubor kulardi. Bu esa... hisob-kitobli, ichida qandaydir yovuz tinchlik yashirgan kulgi edi.
Euna unga tik qaradi.
—Nima uchun kulayapsan?
— Shunchaki. Hayot qiziq o‘yin, to‘g‘rimi? — dedi yigit, nigohini shiftga qaratib.
—Ba’zan o‘lim ham oʻsha oʻyinga kirish bileti bo‘ladi.

Euna sukut saqladi, yuragi bezovta bo‘la boshladi.
U bir necha soat o‘tib, yigit uxlagach, stulga oʻtirib, o‘zi bilan hayollarida gaplashishni boshladi.
“U boshqacha. Uning qarashi... so‘zlari... go‘yo bu tanada boshqa birov yashayotgandek.”
Ammo u bu fikrni haydab yubordi. O‘ziga “bu faqat travma” deb tasalli berdi.

Biroq o‘sha kecha u uxlolmadi.
Chunki har gal ko‘zini yumar ekan, Jungkookning sovuq tabassumi ko‘z oldida jonlanardi.
U shunday tabassumni ilgari faqat bitta odamda ko‘rgan edi Jungsukda.

~~~~
Taehyung deraza yonida, chelakdagi tomchilarga tikilib turardi.
Yomg‘ir tomchilari oynadan sirg‘alib tushar, lekin uning ichidagi bosimni yuvib ketolmasdi.
— Yana jim bo‘lib qolding. -dedi Aein, stolda nonushta tayyorlab.
—Har safar shu yomg‘ir yog‘sa, sen o‘zingni yo‘qotasan.
— Men bu hayotdan charchadim, Aein. Ishsizman, hech kim ishonmaydi, o‘tmishim hamon orqamdan yuradi.
— Sen men bilan ekansan, bu hayot hali tugamagan, — dedi Aein, jilmayib.
Yigit kulimsiradi, ammo ko‘zida alam chaqnadi.
— Sen bunga ishonishing mumkin. Lekin men har tong uyg‘ongan paytimda, o‘sha kunni eslayman. O‘sha qon... o‘sha ayblovlar... va men endi hech qachon tergovchi emasman.

Aein unga yaqinlashdi, qo‘lini yelkasiga qo‘ydi.
Ammo Taehyung asta o‘rnidan turdi, qo‘lini qizning qo‘lidan olib, deraza tomon yurdi.
— Men o‘sha odamni o‘ldirganimni bilasanmi, Aein?
Qiz jim qoldi.
— Jungkook... u o‘sha kechasi mening qo‘limdan o‘lgan. Lekin endi kimdir u tirik ekanligini aytyapti
Aeinning yuragi orqaga tortilgandek bo‘ldi.
— Bu mumkin emas…
— Shunga ishonmayapman. Ammo agar bu rost bo‘lsa, demak o‘sha dunyo men o‘ylaganchalik tinch emas.

~~~~
Seoyoung qorong‘i koridorda asta yurdi.
Jimin hali ham uning ortidan kelmas, u esa hali ham suratdagi jilmayishni yodidan chiqara olmasdi.
Har gal ko‘zini yumar ekan, Soyunning yuzini ko‘rardi.
Bir vaqtlar ularning uchchovi ham bitta olov ichida yashashgan, lekin endi har biri o‘z kulida yonardi.

U yengil o‘tirib, stolga qaradi. Surat yo‘q edi.
— Jimin uni yashirdi… — dedi u pichirlab.
Yuragida g‘urur va alam uyg‘ondi.

~
Yoongi mashinasini sekin haydab borardi. Yon o‘rindig‘da esa Soyun o‘tirgan, qo‘lida eski bilaguzukni ushlab turardi.
— Bu Dasomniki, — dedi Yoongi sovuq ohangda.
—U bu orqali signal yuboryapti.
— Demak, u hali ham bizni kuzatyapti.
Yoongi boshini qimirlatdi.
—Ha. U hech qachon taslim bo‘lmaydi. Endi esa u yolg‘iz emas. Menga Taehyung haqida ham xabar keldi.
Soyun ko‘zlarini katta ochdi.
—Taehyung?! Ammo u qamalgan edi-ku!
Yoongi chuqur xo‘rsindi.
— Endi qamoqda ema, va bu safar... u Dasom bilan bir yo‘lda bo‘lishi mumkin...

Soyunning qo‘lidagi bilaguzuk yerga tushib ketdi.
— Bu degani... u...u yana menga qaytadi, toʻgʻrimi?
Yoongi unga qaradi, nigohi ogʻir, lekin yuragida bir og‘riq bor edi.
—Yoʻq, men bir marta qilgan xatoyimni qsyta qilmayman! Men seni himoya qilaman, Soyun. Qaytmaydi, qaytolmaydi, hech kim!

Pov|Author|

Shaharning turli burchaklarida turli yuraklar uryapti.
Kimdir o‘zini unutishga urinmoqda, kimdir o‘tmishdan qochmoqda, kimdir esa o‘sha o‘tmishni qaytarish uchun o‘yin boshladi.
Ammo bu safar o‘yinchilar soni ortgan.
Va ularning hech biri bu safar aybsiz chiqmaydi.