PERFECT ILLUSION

𝑺𝒆𝒏 𝒎𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒏𝒈𝒊𝒎𝒏𝒊 𝒛𝒂𝒑𝒕 𝒆𝒕𝒈𝒂𝒏 𝒊𝒍𝒍𝒖𝒛𝒊𝒚𝒂 𝒆𝒅𝒊𝒏𝒈. 𝑺𝒆𝒏𝒔𝒊𝒛 𝒏𝒂𝒇𝒂𝒔 𝒐𝒍𝒊𝒔𝒉 𝒊𝒎𝒌𝒐𝒏𝒔𝒊𝒛 𝒆𝒌𝒂𝒏𝒊𝒏𝒊 𝒂𝒏𝒈𝒍𝒂𝒈𝒂𝒏𝒊𝒎𝒅𝒂, 𝒂𝒍𝒍𝒂𝒄𝒉𝒂𝒏𝒅𝒂𝒚 𝒄𝒉𝒆𝒌𝒔𝒊𝒛 𝒃𝒊𝒓 𝒃𝒐‘𝒔𝒉𝒍𝒊𝒌𝒌𝒂 𝒄𝒉𝒐‘𝒌𝒊𝒃 𝒌𝒆𝒕𝒂𝒚𝒐𝒕𝒈𝒂𝒏𝒅𝒆𝒌 𝒉𝒊𝒔 𝒒𝒊𝒍𝒂𝒓𝒅𝒊𝒎.
𝑨𝒎𝒎𝒐 𝒃𝒖 𝒔𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒐‘𝒚𝒊𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒆𝒅𝒊. 𝑴𝒆𝒏 𝒆𝒔𝒂 𝒖𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒄𝒉𝒊𝒒𝒂 𝒐𝒍𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊𝒈𝒂𝒏 𝒎𝒖𝒔𝒂𝒇𝒊𝒓 𝒆𝒅𝒊𝒎...

~~~

EPISODE-14

Flashback(Euna va Yoongi uchrashuvi)

Kechki shahar, soat 20:47]

Yomg‘ir shovullab yog‘ayotgan edi. Shahar ko‘chalari bo‘m-bo‘shdek ko‘rinar, fonar nurlari ho‘l asfalt ustida jimjimador aks etib turardi. Euna kafedan kech chiqqan, har doim yuradigan tor ko‘chaga burildi. Telefoniga tikilib, do‘stiga yozayotgan edi.

Bir necha metr oldinda ikki odam o‘rtasidagi janjal e'tiborini tortdi. Yigit va ayol... yo‘q, ayol emas, bola. Bir erkak Bolani itarib yuborib, undan nimadir tortib olmoqchi edi.

Euna to‘xtab qoldi. Yuragi tez urishni boshladi
“Aql bilan ish tut, hoy qiz!” degan ichki ovozga qarshi chiqdi. U shunchaki jim tura olmadi.

-Ey! Nima qilayapsan?! (deb qichqirdi u.

Yigit unga o‘girildi.
-Bu narsa senga tegishli emas, qizaloq! (deb g‘azab bilan yurib keldi. Bolani qo‘yib yubordi, ammo Euna endi nishonga aylangandi. Yaqin kelib, pichoq chiqardi qorong‘ilik va yomg‘ir orasida u g‘ira-shira ko‘rinar, lekin chaqmoq yalt etganida porlab ketdi.

U qizga jarohat berdi. Yon tomondan qornining chap tarafiga. Chuqur emasdi, lekin og‘riqli va xavfli.
Yigit tezda qochdi. Euna esa yiqildi. Nafas ololmasdi. Qon iliq edi, yomg‘ir sovuq. U yerda yolg‘iz edi.
Shunda… mashina to‘xtadi.
Qorong‘ulik orasidan kimdir yugurib keldi.
Yoongi. U zo‘r-bazo‘r ko‘rib qolgan, yo‘l chetida yotgan tanani ilg‘agandi.

-Heeeey, sen... ey, sen eshityapsanmi? Hoy qiz koʻzingni och! (u qizni quchoqladi, rangpar chehrasiga qaradi.

U shoshilib mashinasiga olib bordi. Euna nafas olayotgandek edi, lekin ko‘zlari ochiq bo‘lsa ham, hech narsa ko‘rmayotgandek.
Mashinani haydayotib, Yoongi gapladi:

-Men seni ko‘rganman… o‘sha kafeda. Bir necha marta. Sen… har doim u yerda kitob o‘qirding, to‘g‘rimi? Men ismingni bilmayman... lekin... iltimos, hozir o‘lma. Men seni olib boraman, yaxshi bo‘ladi.

Kasalxona.

Yoongi uni tez yordam bo‘limiga olib kiradi. Shifokorlar yugurib chiqadi. U hech narsa demaydi. Faqat chetga o‘tib, sukunatda kutadi. Eunaning ahvoli barqaror bo‘lgach, shifokor unga dam olishni maslahat beradi.
Yoongi eshikka qarab bir lahza turdi. Keyin jimgina chiqib kasalxonani tark etdi.

Euna asta ko‘zini ochdi. Shiftga tikiladi. Nafas olish qiyin. Yonida hech kim yo‘q. Va xonaga hamshira kiradi.

-oʻzingizni Qanday his qilyapsiz Xonim? (deydi u, tabassum bilan.

-Qayer... men... (dedi Euna, ovozi zo‘rg‘a chiqdi, amml gapirishga harakat qiladi. Tomogʻidagi achishish unga qiyinchilik tugʻdirardi.

-Sizni bir yigit olib keldi. Juda xavotirda edi. Ammo u ketibdi. Hozir bu yerda yo‘q, (dedi hamshira.

Euna jim turadi. Yuragida, nimadir biroz chayqaladi. Xotirasi notaniq. Lekin ko‘z oldida bir tasvir... qorong‘ulik, yomg‘ir, va bir yigit uning yuzini koʻrgan ammo bu tasvirlar juda xira edi.

~Xozirgi payt~

Pov / Euna
Qo‘llarim qaltirardi.
Yolgʻon, aldov, sir va haqiqat aralashib ketgandek edi.
Yoongi esa, hamon o‘sha ohangsiz, lekin ich-ichidan nimadir chaqnab turgan nigoh bilan menga qarar edi.

—Sen bu fayllarni o‘qib chiq,
(dedi u, ohangida sovuqlik sezilardi ammo ishonchi bor edi
—So‘ng... agar rozi bo‘lsang, biz boshlaymiz.

Men faylni qo‘limga oldim. Qog‘ozlar orasidan katta katta bosma harflar bilan oʻz ismim yozilgan faylga koʻzim tushdi. Eski suratlar, dars jadvali, hatto universitetda hech kimga aytmagan eski ish rejam. Hammasi u yerda edi. Jin ursin, Men bu odamga qanday ishonay? U qanday inson oʻzi?

—bu hammasi emas, to‘g‘rimi?

Yoongi sekin kulimsiradi. U kamdan-kam kulardi. Shu tabassum meni yanada beqaror qildi

—Yo‘q, bu boshlanishi, Euna.Bu tarmoq...
Yoongi u barmoqlari bilan monitorlardagi kodlarni ko‘rsatdi,
—menga ham tahdid soladi. Men ularni faqat kuzatmadim men o‘zim ham o‘yin ichiga qoʻshildim

—Agar men bu o‘yinga kirishsam... chiqish yoʻli bormi men uchun?

Yoongi bir necha qadam tashlab menga yaqinlashdi. U bilan oramizda endi faqat bir qadam masofa qolgan edi. Nigohida qattiqlik bor, ammo unda qandaydir mehr ham yashiringan edi.

—Chiqish yo‘q. Faqat g‘alaba yoki mag‘lubiyat bor. Va men faqat g‘alabani tanlayman.

Men yutindim. Shu lahzada o‘zimni shaffof oynaning narigi tomonida emas, balki Yoongi bilan bir qatorda turayotgandek his qildim.

— Qachon boshlaymiz?
Men bu gaplarni qanday qilib aytganimni bilmayman ammo men unga ishonch bergan edim. Endi menda qoʻrquv emas gʻalaba uchun kurashish va Yoongi bilan bir maydonga tushganimni sezardim.

Yoongi mendagi ishonchni koʻrarkan labining bir chetida sekin kulib qoʻydi Bu u tarafidan berilgan eng katta tabrik edi, ehtimol.

—Hozir.

Va xonadagi katta monitorlar yondi.Ekranda koʻplab kodlar paydo boʻlishni boshladi. Yoongi aytgan O‘yin boshlandi. Endi men Yoongi nazorati ostida emas edim endi biz bir jamoa edik. Va bu safar, men o‘z o‘yinimni ham boshlashga tayyor edim.

***
Pov/Jungkook
Seoyoung...
Jimin u bilan o‘ynayapti. U menga qasdan qilyapti. Meni ko‘rmaydi deb o‘ylayapti ammo men Ko‘rayapmsn Tinglayapman. Tushunyapman. U doim menga qarshi boʻlgan
Men Seoyoungni olib ketaman. U ko‘nmaydi bilaman. Chunki Jimin uni zanjirga bog‘lagan. Uning qo‘rquvi, uning nozikligi, uning tilini hatto tanasiga ham Jimin egalik qilyapti. Barchasi oʻz holiga qaytadi Park Jimin!
Men esa kutyapman. Faqat vaqt kerak. Va men uni o‘sha zulmatdan tortib olaman. Jimin o‘ylaganidek emas. Men o‘z rejamni tuzganman. Bu safar o‘yinimni u tushunmaydi.

Kut, Seoyoung. Bu safar seni men olib ketaman, faqat biroz kut...

Jungkook Jaewon ni uyiga eltib qoʻydi va u negadur qizdan xavotir olgani sababli u bilan uy ichkarisiga kirishga qaror qildi.
Qiz esa hali hamon yigit bergan taklif haqida oʻylar edi, u shu oʻylar bilan xonasiga kirib uhlab qoldi. Jungkook ham biroz uyni har yerini koʻzdan kechirgach, ketayotganini aytish uchun qizning ortidan xonaga kirdi ammo qiz allaqachon uhlab boʻlgan edi.
Jungkook qizni koʻrib uning oldiga sekin yaqinlashib bor, yuziga tushib turgan sochlarini oldi va oldiga oʻtirib uning qoʻlidan tutdi.

Pov / Jungkook
Jaewonning qo‘li mashina ichida ham muzdek edi. Shifoxonadan chiqib, uni orqaga o‘z uyiga qaytarayotib, ichimdan qandaydir g‘alati og‘irlik ketmadi, shu sababli u bilan uyga kirishga qaror qildim.
u bilan ichkariga kirarkanman, Jaewonni yelkasidan tutib olgan edim.U deyarli o‘z oyoqlarida emas menga tayangancha ketar edi. Zinaga yetganda u mendan uzulib oʻzi kira olishini aytdi va men ham bunga roz boʻldim. Va uyni koʻzdan kechirib zarur ishlarim chiqqani tufayli ketishim kerak edi, bu haqida unga xabar berib ketishi kerak degan oʻy hayollar bilan uning honasiga koʻtarildim. U noqulay vaziyatga tushib qolmasligi uchun bir necha bor eshikni taqillatdim. Ammo hech qanday javob yoʻq edi, bundan xavotirga tushib tezlik bilan xonaga otilib kirdim. Ammo u xona oʻrtasida turgan yotoqda uhlab yotar edi. Biroz xavotirim bosildi.
Men uning qo‘lini tutdim, Issiq emas, ammo men uchun bu issiqlikdan ham oshiq. Chunki bu qo‘l begunohlikning isboti edi men uchun.Jaewon begunoh. Faqat zaif, Faqat himoyasiz.

-Jaewon... sen begunohsan. Sening yagona aybing zaifliging. Men seni himoya qilaman, seni bu najas dunyodan qutqaraman. Lekin bunga vaqt kerak. Mening haqiqiy urushim Seoyoung uchun. Jimin bu ishlari bilan meni choʻktiryapman deb oʻylayapti,ammo u xato finrlayapti. Men uni cho‘ktiraman. Seoyoungni tortib olaman. O‘z qo‘rquvini o‘ldiraman. Uni Yana o‘zimniki qilaman. Bu yo‘lda sen ham, Jaewon, enga yordam berasan.

-Jaewon barchasi uchun kechir, ammo men shunday qilishga majburman...

Jungkook shunday deb qizni qoʻllarini qoʻyib yubordi va xonadan chiqib ketti.