So‘ngi Voris O‘limi
-sen.... sen aybdorsan bariga.... sen sababchisan..lanati ahmoq....
Qiz yigitning yoqasini kichik kaftiga g‘ijimlab olgancha honani to‘ldirib qichqirardi..
-o‘ldiraman seni...O‘LDIRIB TANANGNI BURDA BURDA QILIB TASHLAYMAN.....
Mun Yo shunday degancha yigitni itarib yubordiyu sochiga qistirilgan kichik hanjarini olgancha qayta tashlandi.
Yuzaki hujumni bir qo‘lida ushlab qolgan yigit qizni bir siltab bag‘riga bosdi.
- men bunday bo‘lishini bilmagandim... buning uchun qattiq pushaymonman... avval yer to‘laga tushaylik iltimoss..
_ u.u meni quchoqlaganda menga nima bo‘ldi. Bu darajada yuragim juda qattiq urib ketdi. Hatto nafas olishni ham unutgandek bo‘ldim go‘yo...
Yigit bu familiyadan biroz g‘alati bo‘ldiyu so‘ng yana gapida davom etdi.
- Kang honim... yer to‘laga tushishimiz kerak...
Chamasi 5 daqiqadan buyon qotib turgan qiz bu gaplardan so‘ng tok urgandek o‘ziga keldiyu uzun hanboki etagini ko‘targancha honadan chiqishga shaylandi.
Qiz Saroyning har bir yerini ortda qoldirib borardi... ko‘nglidagi g‘ashlik va boyagina his qilingan tuyg‘u qizda aralashib ketgandi..
Hatto o‘ziga nima bo‘layotganini ham tushunolmasdi. Ichida ming o‘y hayollar qo‘rqinchli tuyg‘ular uni qamrab olgandek edi goy‘o.
Nihoyat ko‘zlangan yer to‘laga yetib kelindi..
Qiz eshik oldiga borgach birdan ortga o‘girildi. Ko‘zida qandaydir mahzunlik hukumron edi.
Yigit yana bir bor qalbida nimadir o‘tkazdi bu familiyadan.
- Kang honim.. siz ortimga o‘ting eshikni men ochaman
Do Kyun dadillik bilan shunday dediyu eshikni shiddat bilan tepib ochdi.
Ammo yer to‘la huddi zimiston tun kabi qorong‘u edi. U yerda kim yoki nima bor bilib bo‘lmasdi.
Yigit ichkariga nazar tashlagach ortga o‘girildi. Va be ihtiyor qizga qo‘lini uzatdi.
Yigitning kafti orasiga qizning kichik qo‘li joylashdi. Do Kyung qizni qo‘lini ohista siqdiyu ichkarilay boshladi.
- men rostdan ham qo‘rqyabman...
Qizning ko‘zlarida yosh to‘planib qotib qolgandi.
Yerto‘la bo‘ylab ichkarilab borishar ekan. U yerda qandaydir sovuqlik va tinchlik hukmron edi.
Baland va keng devorlarning har biri tosh o‘ymakorligidan qilingandi. Aynan o‘sha toshlarning qandaydir hidi kelardi. Bu hid u yerga katta aura qo‘shardi hatto.
Qiz har bir qadamini tashlayotganda o‘ylab tashlardi. Do Kyung esa katta katta qadamlar bilan oldinlab borardi.
Qizning yurak urishi yer to‘laning atmosferasi bilan uyg‘unlashib ketardi go‘yo.
Mun Yo uzoq vaqrlik jimlikdan so‘ng pichir ohangida gapirdi.
- bu yerto‘laning ohiri bormi o‘zi... SHAG‘ZODA VOO.
yigitning qichqirig‘i o‘ziga aks sado singari qaytdi. Bu aks sadodan biroz cho‘chigan qiz yigitning qo‘lini qattiq siqib unga yana yaqinlashdi.
Chaqiriq yangragandan so‘ng ancha o‘tib shag‘zodaning og‘riqli ovozi butun yerto‘la bo‘ylab tarqaldi. Zah yerto‘la yanada qo‘rqinchliga aylandi.
Shag‘zoda Vooning ovozi qizni qayta jonlantirgandek bo‘ldi go‘yo..
- uni, u,ni ovozini eshitdginmi
MunYoning ko‘zida hayto qaynadi.
- unda nega turibsan. Qidir uni top.
Dedi qiz biroz bo‘g‘iq ovozda.
- shag‘zodam. Qayerdasiz shag‘zodam....
Do Kyung yerto‘la bo‘ylab ichkarilab ketar ekan. Qizni qo‘lini qo‘yib yuborishni hayoliga ham keltiramagan edi.
Katta katta qadamlar bilan odimlab borar ekan. Birdan qiz nimagadir qoqilib qattiq yeqildi.
-Agh... Hooy. Oyog‘ing ositga qarab yurmaysanmi !
Qiz shunday dediyu birdan jimib qoldi.
-bu, bu yerda kimdir bor Soqchi !
Mun Yo oyoq ostini qorong‘u zimistonda paypaslab ko‘rdiyu odam borligini sezdiyu qichqirib yubordi.
Do kyung bu qichqiriqdan. Qizni qo‘liga dast ko‘tardiyu yer to‘laning tashqarisi tomon yugurib keta boshladi.
- qayerga olib ketyabsan Ahmoq ! U shag‘zodam bo‘lishi mumkin ! Tohta. Uni olib chiq. Hooy senga aytyabman. Uni olib chiq Anqov
Do Kyungning bir gina shu so‘zi qiz uchun kiyofa edi. Mun Yo yerto‘ladan chiquncha bir og‘iz ham gapirmadi.
Yigit qizni ohistalik bilan yerga qo‘yar ekan Mun Yo oyog‘ining qattiq og‘rig‘idan ingragancha qayta yeqilib ketay deganda yigit ushlab qoldi.
- meni tashla ketaver ! Shag‘zoda Voo ni olib chiq jin urgur !
Qizning g‘azabi tobora oshib borardi.
Do Kyung qizga e‘tibor bermay yana qayta ko‘taridiyu to‘g‘ri Saroy tabibi tomon yo‘l oldi.
- hooy. Isming nima seni ! Nima gapirishni unutdingmi !? Nega gaprsam javob bermaysan ! Ahmoq ! Yaramas ! Kaltafahm. Tushr meni notovon !
Qiz bisotidagi barcha so‘kishlarni birma bir ishlatardi. Yigit esa huddi uni eshitmayotgandek yo‘lida davom etardi. Go‘yoki u kar va soqovdek.
- ismim Do Kyung - dedi yigit jahl ustida.
- Do, Do Kyung.... bu ismni qayerdadir eshtganman go‘yo
Qiz biroz o‘ylanib qoldi. Bu daqiqalar ichida allaqachon Saroy tabib honasiga kelib bo‘lgandi.
Yigit eshikni bir tepishda ochidyu ichkariga qadam qo‘ydi.
Ayni shu daqiqada Saroyning eng oldi Hizmatchisi Yonso ham o‘zini tabibga ko‘rsatardi.
- Tabib Hon avval. Bu qizga hizmat qiling so‘ng unga !
Yigitning o‘tli nigohi va bir gapirishda qo‘rqituvchi ovozidan qarib qolgan Tabib Hon biroz sakrab tushdi.
- hoy sen kim bo‘libsanki avval sening aytganing sopng meniki bo‘lar ekan ! Men bu yerga birnchi keldim ! Shunday ekan....
Qiz gapini davom ettirish mobaynida necha yillardan buyon qabul qilolmaydigan inson Mun Yoga ko‘zi tushdiyu ko‘zlasi g‘azabdan qizardi.
- bu kim bo‘libdiki Saroy tabibiga olib kelding. Oddiy hizmatkorlar... ! Saroy tabib honasiga kirishi taqiqlangan. Nima buni bilmaysanmi Soqchi Kang ! ?
Yonso Mun Yo ga yana bir qarab ensa qotirdiyu Tabibga ko‘z qiri bilan imlab honani tark etdi.
_ K, Kang. Bu, bu kim bo‘ldi. Kang avlodining yana bir Vorisimi !? Yoki shunchaki havasdan Familiyasi Kangmi ?!
Qiz bir muddat yigitga tikilib qoldi.
U ana endi ko‘rdi yigitda avval fahmlamagan narsasini. Yigitning ko‘zlarida o‘sha Kanglarga tegishli jasorat ufurib turardi go‘yo.
- tabib Hon. Men hammasini ko‘rdim. Agar bu qizga nimadir bo‘lsa sizni o‘sha kuni tunidayoq o‘ligingizni Chuncheon ko‘lining tubidan topishadi.
Yigitning o‘tkir nigohi Tabib Honni teshib o‘tdi.
Saroyning Tabib honasi o‘zgacha muhitda edi.
Na katta va na kichik edi.
Honada har hil turdagi katta - yu kichik shamlar yoniq turardi. Va bu shamlar honaga o‘zgacha muhit baxshida etardi.
Eshikdan kirishdanoq har xil giyohlarning hidi insonning dimog‘ini qitiqlardi go‘yo.
Tabib Hon esa be‘mor yo‘q paytida ham nimalardir bilan band bo‘lardi.
Dorivor o‘simliklarni tekshirardi ularni quritib birma bir idishlarga joylardi. Shifobaxsh o‘tlar, hidli o‘tlar, manzarali gullar barini ajratib chiqardi. O‘zini hech befoyda ish bilan qoldirmasdi. Va na bekorchilikdan o‘tirmasdi. Juda bekor paytida o‘qib izlanardi. Tog‘larga chiqib qayta qayta dirvor o‘simliklarning har hil navlarini topardi.
- men oyog‘im toyib yeqilib ketdim.
Mun Yo tabibdan biroz hurkiyotgani ko‘zlaridan ma‘lum edi.
- qayeringgiz, ko‘ylagingizni yechib qo‘ysanggiz ham bo‘ladi.
- yo‘q. Etagimni ko‘tarsam bo‘lgani, juda og‘ir jarohat emas..
Qiz tez tez hanbokning qavat qavat etaklarini qo‘llariga to‘plab oyog‘ining to‘piq qismini ocharkan. Tabibning qoshlari chimirildi.
- bu yerda nima qilishni faqat men aytaman ! Shunday ekan. Egninggizdagini yeching !
Tabib Hon sirli nigoh bilan qizning ortiga aylanib o‘tdiyu o‘sha yerda biroz kuzatdi.
- xohlasanggiz men qaramay turaman.
Tabib shunday dediyu ortga o‘girildi. Nima qilshini bilmagan qiz ohistalik bilan hanbokning boylangan tasmalrini birma bir yechdi. Avval o‘ng oppoq yelkasi so‘ng chap oppoq yelkasi ochildi.
Hanbok asta sirg‘alib qizning tanasini ochib borar ekan. Tabib Honning hirsi jilovlab bo‘lmas darajaga ko‘tarilayotgan edi.
Tabib birdan qizning ortidan yaqinlashdiyu yakang yelkasiga muzdak barmoqlarini yugurtirdi.
- sening mana shu tananga yetishish uchun... juda ko‘p ter to‘kdim ! Mun Yo.