Qalbdagi Sukut
—:
Na kulishni bilaman, na yeg‘lashni...
Hatto yashash ham qiyindek.
- Akaaa.... muzqaymoq yegim kelyabdi.... - oshxonadan olma tishlagancha chiqib kelarkamman. Akam menga qarab kula boshladi..
- kulmang. Nega kelasiz !- dedim hafa bo‘lgan simon.
- Elfcham. Nma yurish bu - u yana kulishda davom etdi. Akamning shirin kulgulari hatto ich ichimga kirib. Endi yuragi urayotgan farzandimga ham ta‘sir qilgandek edi go‘yo...
Farzandim..... endi meni ham farzandim bo‘ladimi !? Nahot endi men o‘zi kichik qizcha bo‘lsamda huddi o‘zimga o‘xshgan kichik qizcha yoki o‘g‘ilimni tarbiyalaymanmi !? Nahot o‘zim istamagan. Shu o‘rinda juda qattiq istagan orzuyimga yetishib borayotgan bo‘lsam....
- akaaaa. Muzqaymooooq. - dedim qayta baqirib..
- el... qishda muzqaymoq yeyish jinnilik bilsang agar.
- yo‘qq. Hecham jinnilik emas. Axir men emas. Jiyaninggiz so‘rayabdi. Aka olib kelib beeerr - dedim. Lablarimni burishtirgancha.
- shamollab qolasan. Bo‘ldi qil !
- agar.... Han bo‘lganda olib berardi... - dedim lablarimni burishtirib. Anniq bilamanki bu aldov ish beradi...
- olib berasizaaa - dedim u gapini tugatmasdan avval...
- yo‘q dedim Eli... - uning gapidan lablarimni burishtirgancha qovoq uydim.
- unda o‘zim borib sotib olaman.. siz olib berishinggiz shart emas... tosh bag‘r - so‘zlarimni yakunladimu eshik tomon burildim... etiklarimni kiyarkanman. Akam ketimdan kelishini istardim..
Homiladorlimda inson juda qaysar bo‘lib qoladi deyishsa ishonmasdim. Ammo hozir bilyabmanki. Men dunyodagi eng qaysar qiz bo‘lib qolgandekman..
Eshikni jahl bilan ochdimu. Qarchimdagi 4 insonni ko‘rib tosh qotdim...
Ohirgi bor ko‘rishganimizda. Hammamiz kichik kichik bolalar edik. Endi, endi esaaa..
Qarshimda Namjoon oppa , Jin hyung , Hoseok oppam, va Jimin Hyung turardi...
Shunchaki tosh qotdim. Ichimda esa takror takror. Qattiq hayajonlanish mumkin emasligini ta‘kidladimu. Qichqirgancha ular tomon yugurdim.
- Namjooon Oppaaa. Hyunglarimmm - deya qattq qichqirdi.
Yugurib bordimu. Birinchi Hoseok hyung bag‘riga otildim. Oyoqlarim bilan belidan o‘rab oldim..
- hyungim. Sizni sog‘indim. - dedim. Yuzlariga qo‘limni qo‘ygancha.
Keyingi navbat Namjoonga keyin Jin, so‘ngida Jiminga. Jiminning bag‘riga o‘tdmu. Biirnchi bo‘lib qulog‘iga pichirladim.
- oppa. Muzqaymoq yegim kelyabdi. Olib beeer... - dedim lab burib.
- shamollab qolasan - dedi u ham qulog‘imga pichirlab..
- yo‘q shamollamayman - dedim..
- yo‘q. Hozir. Qish yoz emas. Axir - Jimin ham rozi bo‘lmadi. Shunda uning bag‘ridan tushdimu baqrdm.
- nega muzqaymoq olib bermayman deyaverasz. Insofsizlar ! Men o‘zim uchun emas. Jiyanningiz uchun so‘rayabman. Anavi Yoongi ham olib bermayman deydi. Manabu Jimin ham. Hoseok oppa o‘zinggiz olib bering... - avvaliga baqirib so‘ng sekinlashdim. Va qaradimki. 5 ta akalarimning ham ko‘zi mengda edi..
-Eli.... ni,nima deding - Namjoon oppamning ko‘zlarida yosh chaqnaganday bo‘ldi.
- El.... biz, biz tog‘a bo‘lamizmi ? - Jin Hyung men tirjaygancha qaradi. Jimin esa meni ko‘tardiyyu aylantira boshladi.
Negadir o‘zimni yomon his qilayotgandekman
- endi muzqaymoq olib berasizlarmi. - dedim jilmayib ularga. Hoseok oppam. Meni keldiyu bag‘riga bosdi.
- hali o‘zing. Bola eding. Nima qilarding. Homilafor bo‘lib El.. qiynalmaysanmi... - doim meni o‘ylaydi bu yigit. Men sizlarga o‘zimdan so‘ng ovunchoq tashlab ketmoxchiman axir.
- yo‘q. Oppa. Men endi bola emasman. Katta bo‘ldim. - dedim uni qattiq quchib.
- qanaqasidan yeging kelyabdi aytaver. Mana men o‘zim olib beraman - Hoseok menga hozir qanotsiz farishtadek ko‘rinyabdi o‘ziyam.
Man qattiq chiyillagancha sakradimu. Unga yuzlandim.
- meni o‘zi muzqaymoq marketiga olib boring. O‘zim tanlagim kelyabdi. - dedim. Katta jilmaygancha.
Ammo birdan o‘zimni yomon his qila boshladi. Ko‘zim oldini tuman qoplay boshladi. Tushunarsiz his. Yuraman desam. Oyoqlarim o‘zimga bo‘ysunmasdi.
So‘ng. Esimga tushdi. Mnega hayajonlanish. Qattiq sakrash mumkin emas.
Ammo hozir emas. Hozir hsuhdan ketish mumkin emas. Atrofimdagi hira ovozlari qulog‘imga chalina boshladi.
Birozdan so‘ng esa. Qulog‘im ostida qattiq chiyillash eshitildiyu. Madorsiz yerga yeqildim.. ohirgi ko‘rgan manzaram esa. Hoseok. Oppamning menga tomon shoshilinch tashlagan qadamlari edi.
- duri. Duri. Qayerdasan. Duri. - Han. Eshikdan kirgandan so‘ng Duri chaqirarkan. Hech qayerdan uning hozir degan ovozini eshitmasdi. Bir onga ichiga g‘ul g‘ula tushdiyu. Uning honasi tomon shoshildi.
Eshikni ochdiyu. O‘sha joyda tosh qotdi.
- D,Duri... Duri. Senga nima bo‘ldi. Hoy qiz. Ko‘zingni och. Duri. Ko‘zingni och... - Haning chaqirig‘i javobsiz qolavergach. Biroz titragan qo‘llari bilan qiz bag‘riga bosgancha ko‘tardi.
Oppoq joyda ko‘zlarimni ichdim. O‘ylashim bo‘yicha yana shifohonadaman.
Biroz kutdim ko‘z oldimda yana hammayer jonlanishi uchun. Ammo bir muncha vaqtda ham. O‘zgarmadi. So‘ng o‘rnimdan turidn. Men shifohonada emas. Aynan oppoq bo‘shliqda ekanligimni angladim. Ha bu yerdan har hil dorilarning ham ifori kelamasdi. Aksincha. Juda shiirn ifor, menga juda tanish. Va tanish ifor edi.
Bu, bu. Onamning gul iforlari edi.
- ona...- bir so‘zni o‘zida butun qalbim tanam bilan birga titradi.
Onamning iforlari juda yaqindan sezilyabdi. Ammo bu bo‘shliqda bir o‘zim ekanligimga aminman...
- ona...- dedim yana bir bor. Og‘iz juftlab.
Shu onda ortimdan kelib yelkamga qo‘yilgan qo‘ldan seskanib ketdim.
Bu, bu onam edilar ha. Onam... ammo qo‘llari huddi ayzberk muzi kabi sovuq edi. Bu sovuqni butun tanam his qilgandek bo‘ldi go‘yo...
Sokin aylanish bilan ortimga qaradim... onamning mayin chehralari bo‘shliqga boqib turardi.
- Onajoon.... - dedim titragancha va qo‘llarim sekin yuzlari tomon olib bormoxchi bo‘ldim ammo toxtatib qoldilar...
- ona. Mendan hafamisz - dedim yana bir bor. Ammo. Ularning nigohlari menga qaratilmasdi..
- Eli. Men bilan ketishga keldingmi qizalog‘im...
-yo‘q. Qizim... tezda kelgan yo‘ling bo‘ylab ortingga qayta ! Akang kutyabdi. Uni qiynab tashlab ketma qizim... - hatto ro‘yolikda ham akam haqida qayg‘uradilar....
Ammo hozir ketish ham yomon. Vujudimdagi farzandimni ham o‘ylashim kerak.
Shu daqiqaalarda. Qarshimdagi onam. G‘oyib bo‘ldilar. Yo‘q. Qayerga.
- onaaa. Qayerga ketdinggiz. Men bu yerdan qanday ketaman qaysi yo‘l bilan ketaman. Onaaaa !
Men ovozim boricha bo‘shliq ichra baqira boshladim...
Qiz ranimatsiya honasida harhil osma ukollar bilan yotar edi. Yurak urishini bildiruvchi aparatning bir maromda ishlamasligi. Ba‘zan past. Ba‘zan juda yuqori ishlayotgani. Barchani hayratlantirardi.
Qiz esa. 2 kundan buyon behush edi. Na tiriklik a‘lomati bor. Na o‘liklik a‘lomati bor edi. Unda.
Yoongi kutish stulida shisha oyna orqali singlisini. Hayot o‘lim bilan kurashayotganini hech qanday sas sadosiz tomosha qilardi. Ko‘zidan chiqishga tayyor yoshlar qotib qolgandi. Olayotgan nafasi huddiki o‘pkasigacha yetib bormasdi.
Qolganlar esa.
Hoseok qo‘llarini musht qilgancha devorga suyangancha tik turardi. Namjoon. Kalidor bo‘ylab u yerdan bu yerga o‘ychan qadam tashlardi.
Jiminning ko‘zyoshlari chiqishga tayyor edi go‘yo. Jin esa hech narsa his qilmasdi. Shunchaki tik turardi.
Rm bunday kutishni opziga ep ko‘rmadiyu ranimatsiya honasiga shoshildi..
- eshikni oching ! Bizning bu yerda o‘tirishimizdan foyda yo‘qligini o‘zinggiz ham bilasiz ! Biz unga kerakmiz ! Bizning daldamiz kerak unga. Kirgazing bizni ! - eshikni qayta qayta urib baqirgan yigitning gaplarida jon bor edim
Hayolot.
Men onam ko‘rsatgan yo‘l bo‘ylab yurib ketar ekanman borgan sari bu bo‘shliqdan chiqib ketish amri maholdek ko‘rinmoqda.
Onamning aytishlari bo‘yicha. Mana shu ko‘rsatgan yo‘llari bo‘ylab ketacersam.. real dunyo tomon ichilgan tuynuk chiqar emish. Uni ko‘rishim bilan tez harakat qilshim kerakli agar tez harakat qilmasam u tuynuk yopilib qolishi va men bu yerda ilbir umr qolib ketishim haqida ko‘p bora ta‘kidladilar.
Men esa o‘sha yo‘l bo‘ylab hali ham ketib boryabman. Ammo bu yerda mendan boshqa hech kim yo‘q....
Ketaverdim. Ketaverdim. Juda ko‘p yurganimdan so‘ng quloqlarimga har hil ovozlar eshitila boshladi. Faqat tiniq emasdi. Eli.. so‘zi eshitilardi halos..
Men esa bu ovozlarni asta sekin tiniqlashganidan tanib boryabman. Bu,bular. Hyunglarimning ovozi edi. Ha jin oppa, hobi oppa, jimin oppa, Namjoon oppa. Ular menga dalda berishardim har onda meni kuchli bo‘lishimni aytib tezroq qaytishimni iltimos qilishar edi. Men esa bu daldalardan asta sekin yana qayta jonlana boshladim.. qadamlarim tezlashishni boshladi.
Qizning atrofidagi 4 ta do‘stini parvona ekanligini Yoongi qimir etmay kuzatardi. 2 kundan beri hushsiz yotgan singlisini qo‘lidan hech narsa kelmay kuzatish u uchun shu qadar og‘ir ediki. Tasvirlash qiyin edi.
orada 10 daqiqa o‘tar o‘tmas. Qizga ulangan yurak urishini bildiruvchi aparatning sovuq chiyillagan ovozi butun shifoxonani tutib ketdi