Sen bir olam, Men o‘zga olam
Ertasi kuni uzzukun Elias mendan qochib yurdi.
U ortiq g'ashimga tegmaydi, zaharxanda qilmaydi, ko'ngilni aynitadigan ahmoqona hazillari bilan asabimni qitiqlamaydi...
Biroq negadir bundan xursand bo'lmayotgandim.
- Qani, qizlar, dadilroq! - janob Uezersning ovozi meni xayollar girdobidan tortib oldi. U jismoniy tarbiya o'qituvchisi sportchilarnikidek o'ktam jussali, harakatchan, jarangdor ovozli, xuddi Rokki Balboadek mushakdor. Sochlariga allaqachon oq oralagan, ellikdan oshgani ko'rinib turibdi, lekin sport bilan professional shug'ullangani sababli Chak Norrisdek ko'rinadi.
Chetda turgancha, sinfdosh qizlarning to'plar solingan qop tomonga yugurgilab ketishganini kuzatarkanman, o'zimni Kerrieta Uaytdek his qildim. Uning o'ziman, desam ham bo'ladi. Hatto familiyamiz ham bir xil. Ikkimiz ham omadsizmiz, ikkimizning ham Kristina ismli dushmanimiz bor. Faqat, afsuski, men telekinetik qobiliyatdan mosuvoman.
- Hoy, Lamiya! - qoʻqqisdan qizlardan beri meni chaqirib qoldi. U kaltagina sportcha ishtonini to'g'rilagancha oldimga yugurib keldi. Beixtiyor o'zimni himoyalashga chog'landim.
- Bizning jamoamizga qo'shil, iltimos! - yalindi u.
- Skeytdagi mahoratingni ko'rgandim. Jismoniy tayyorgarliging chakki bo'lmasa kerak.
- A chumchuq pir etsa yuragi shir etadi-ku uning! - yigitlardan biri luqma tashlab qichqirdi.
Bu ahmoqqa javob berishga endi og'iz juftlagan edim-ki, so'zimni bo'lib, imkon qoldirishmadi.
Janob Uezers hammasini eshitib turgandi, birdan ko'zlari chaqnab ketdi.
- Xo'sh, gap bundoq, bolalar! - to'lqinlanib xitob qildi u. - Ikki jamoaga boʻlining: yigitlar va qizlar. Qaysi jamoa yutsa, o'sha darsdan yarim soat oldinroq ozod bo'ladi.
- He, shu ham mukofot bo'ldi-yu, - oldimdagi qiz norozi to'ng'illadi.
- Senda boshqa yaxshiroq fikr bormi? o'qituvchi uni eshitib so'radi. - Jon deb eshitgan bo'lardim.
- Yutqazgan jamoa hojatxonada pollarni tozalasin...deylik, bir hafta! Jonajon yigitlarimiz bir terga botib ishlashlarini ko'rsak zo'r bo'lardi-da!
- Nega endi darrov yigitlar? Mag'lubiyatga tayyorlanaveringlar. Hiqillab ko'zyosh to'kib o'tirasizlar hali.
- Bo'pti, boshladik! - qichqirdi janob Uezers.
G'olib tomonni qanday taqdirlash haqida birtalay variantlar aytildi. Men quloq solib o'tirmadim.
Shunday qilib, jamoalar tuzildi. Yigitlar qizlarni kalaka qilishar, qizlar esa ularni zaharli gaplar bilan siylashardi. Umuman olganda, hamma kim zo'rroq ekanligi haqida bahslashardi.
- Tayyorlanamiz! - hushtakni chaldi. To'pga qaraymiz! janob Uezers bo'yniga osilgan - Makkenzi, Elsher, to'rdan nari turinglar!
U qoq o'rtada turib, har bir o'quvchini ko'zdan kechirdi, hamma ko'zini yuqoriga tikkancha, shunchalik zo'riqdiki, beixtiyor kulib yubordim. Keyingi soniyada to'p havoga uchdi. Shu zahoti qiyqiriqlar yangradi, bir necha kishi baravar to pga tashlandi.
Tashqari ancha salqin, qora xudim shamoldan unchalik himoya qilmayotgandi. Tanam yoqimsiz jimirlar, burnim esa ro'molim ostidagi quloqlarimdek qizarib ketdi. Hatto qalin ro'mol ham yordam bermayotgandi.
Osmon bir tekis kulrang tusga kirgan, maktab hovlisi odatdagidan rangsizroq ko'rinadi. Bu qo'msash hissini uyg'otadi. manzara allaqanday
- Ushla, - Xyul bilan urganida malla yigit qichqirdi. - Jin ursin, Xyu! Nima, Makkenzi familiyali qiz to'pni epchillik qo'ling ketingdan o'sib chiqqanmi?!
- Menmi?! Ana u-ku qiyshiq uloqtirgan! javob qildi Xyu. shikoyatomuz kulishdi.
- Omadsiz ekanliklaringiz tan olinglar, bo'ldi! qizlar
Janob Uezers yondaftarida qizlar jamoasiga ball qo'yib, tag'in bizni diqqat bilan ko'zdan kechirdi.
Garchi voleybol sevimli o'yinlarimdan biri bo'lsa ham, yomon ob-havo sababli sira o'ynagim kelmayotgandi.
To'p yerga tushishga ulgurmasidan o'zimga keldim.
Qo'llarimni tutashtirib, oldinga cho'zdim va to'pni zarb bilan urdim, u tag'in raqib tomonga uchdi. Aniqroq aytganda, Elias tomonga. U hozirgina kelgandi.
- Konli, qayerlarda daydib yuribsan? - janob Uezers uni ilg'adi, o'yin birpas uzildi. - Bir soniya avval paydo bo'lganimni ko'rmadi, deb xomtama bo'lma.
- Uzr, ser, ishlarim bilan ketib qolgandim, yigit xuddi basketboldagidek to'pni yerga tapillatgancha o'zini oqladi. -Boshqa takrorlanmaydi. So'z beraman Janob
Uezers xuddi bunaqasi birinchi marta takrorlanmayotgandek g'ashi kelib xo'rsindi va tag'in hushtagini labiga tutib, chaldi.
Otsang-chil oldimdagi mallasoch qiz qichqirdi.
Elias iljaydi. G'alati his tuydim. Yengil tortdimmi?
Sariq-ko'k to'p havoga uchib, Eliasning kuchli zarbasi bilan maydonning qizlar turgan tomoniga uchib tushdi. Yana hamma yugurgan, qichqirgan, g'ala-g'ovur. Xuddi haqiqiy musobaqadagidek. Men esa... tashlar, u esa men tomonga qiyo ham boqmasdi. nuqul yigitga o'g'rincha nazar
Buni qarang-a. Rollarimiz almashib qoldimi?
Baribir ham. Kecha nima bo'ldi? Men nima dedimki, uni ketishga majbur qilgan?
Menga nima? Bu haqida umuman o'ylashim kerak emas.
- Daniya, seni hali ko'p chaqirishim kerakmi?!
Janob Uezersning jarangdor ovozi meni xayollar olamidan yerga tushirib qo'ydi. Boshimni ko'tarib, nimanidir kutayotgan qattiqqo'l erkakka qaradim. Uning noroziligi yaqqol ko'rinib turibdi.
- Nima farqi bor, - beparvo dedi u. - Boshqalar qanday kiyinganini ko'ryapsanmi?
Tag'in o'sha yoqimsiz, tuturiqsiz his.
Namoyishkorona tarzda sinfdoshlarimni ko'zdan kechirdim, o'z navbatida, ular ham mendan ko'z uzishmasdi. Hammaning egnida yorqin kiyimlar: pushti losinalar, och sariq futbolkalar, rang-barang chiziqli kalta ishtonlar... Ob-havoning ham farqi yo'q.
Faqat men azaga kelgandek qop-qora kiyinib olganman. Ammo, tabiiyki, gap rangda emasdi.
- Xo'sh, ko'ryapman deylik, nima bo'pti? - dedim ko'zdan kechirib bo'lgach.
- Boshqalarning qanday kiyinganiga tupurib, o'zimga qanday qulay bo'lsa, shunday kiyinishim mumkinliginimi? -,Javobim uni lol qoldirdi. Erkakning qalin oq qoshlari g'azabdan tutashdi, og'zidan hushtagi tushib ketdi, qo'llari tirishdi, vaholanki, hozirgi vaziyatda ular qanday asqatishi mumkinligini bilmayman.
- Bu qanaqa hurmatsizlik bo'ldi? o'shqirgudek bo'ldi u. - Mening esa kulgim qistadi.
- O'zingizning muomalangizga yarasha. Kechirib qo'yasiz.
- Sen maktab ust-boshiga amal qilmayapsan. Jismoniy tarbiya darslariga belgilangan ko'rinishda kelish shart. Sen esa xuddi azaga kelganga o'xshaysan!
Uning so'zlari xuddi sinfdoshlardan birining hamlasidek eshitildi. Chuqur nafas olib, javobga og'iz juftlagandim, birdan so'zimni bo'lishdi:
- Nega uning kiyimiga bunchalik yopishib oldingiz, janob Uezers?
Hamma Elias tomonga o'girildi.
Va xuddi oradan million yillar o'tib ketgandek nihoyat u menga qaradi. Qanchalik g'alati bo'lmasin, tan olaman, ichimdan quvonib qo'ydim.
- Nima? - o'qituvchi tushunqiramay yigitga qaradi.
O Xudoyim. Bu yana takrorlanyaptimi? Sovuq sukunat cho'kdi. Hatto yuragimning dukurini ham eshitib turardim. Hech kim miq etishga jur'at qilolmayotgandi. Hamma qiziqish bilan nima bo'lishini kutardi. Darsga Chester ham, Kristina ham kelmaganidan quvonib ketdim. Ochig'i, bu juftlikni ko'rishga toqatim yo'q, ayniqsa kecha Chesterni ochiqchasiga kamsitishga uringanimdan keyin.
- Hozirgina nima deding, yana bir bor takrorla-chi. irilladi janob Uezers.
- Uning kiyimiga yopishib olganingiz adolatdan emasligini aytdim.
Bu ikkovlon atrofdagi hammani unutgandek edi. Ikkisi ham raqibidan boshqani ko'rmasdi.
- Ha, adolatdan emas. Aks holda, hozirgi gaplaringizni qanday izohlash mumkin?
- Maktabimiz islomchilar uchun boshpana emas, - janob Uezers bu so'zlarni tupurgandek gapirdi. yashamayapmiz. Bizning o'z qoidalarimiz, o'z majburiyatlarimiz, Biz Arabistonda o'z qonunlarimiz bor! Modomiki shu yerga kelgan ekan, bizning qoidalarimizga amal qilishga majbur!
- Bu berma'nilik, janob Uezers, - zerikkandek choʻzib dedi Elias.- Nima deyayotganingizni o'zingiz ham tushunmayapsiz. Axir bizda allaqachon qonun bor har kim irqi, millati, shuningdek, e'tiqodiga koʻra daxlsizdir. Adolatsizlik mana shunda.
Menimcha, og'zim ochilib qoldi-yu, shu-shu qayta yopilmadi.
Ishonchsizlik iskanjaga oldi. Yana bir noxushlikni sezgandek yoqimsiz his ham. Bunday tish qayrab turgan odamdan yaxshilik kutib bo'lmaydi. Har holda, o'zimni xuddi hech narsa bo'lmagandek tuta olmayman.
- Bilasanmi, nima? - janob Uezersning ovozi qo'rs, keskin va sovuq jarangladi. U shunday gapirardiki, xuddi ovoz emas, po'lat parchasi havoni tilayotgandek tuyuldi. - mashg'ulotlarimdan uch haftaga chetlatilding. Bu uch hafta ichida o'z xulqing haqida o'ylab ko'rasan. Keyin ko'rsatkichlarni topshirasan. Uddalay olmasang, yuqori ball va kollejga tavsiyanomadan umidingni uzaver.
O'qituvchi xuddiki jismoniy tarbiya darsi katta ahamiyatga egadek gapirar, vaholanki, aksar o'quvchilar unga vaqtichog'likdek qarashardi.
- Zo'r, bo'la qolsin. - dedi shartta Elias. - Bo'pti. Aytganingizdek
Janob Uezers pishqirdi, jahldor itdek tirishib, menga yeb o'qraydi-da burilib, nari ketdi. Yana hushtak chalindi.
Ajabo, jismoniy tarbiya darsidan keyin maktabga kirib kelishda endi men Eliasning ortidan yugurib bordim.
- Demak, ortiq mendan xafa emasmisan? - dedim javoncham sari borayotib. U ham o'sha tomonga borayotgani aniq, chunki javonchalarimiz yonma-yon joylashgandi.
- Sendan xafa bo'ldi, - deb kim aytdi? Elias to'xtab, menga yuzlandi. U yana avvalgidek kulimsirab turar, men kecha ko'rgan, kutilmaganda tund qiyofaga kirgan yigitdan asar ham yo'q edi.
- Menga shunaqa tuyuldi, - dedim.
- Aynan, senga tuyulgan xolos.
Ryukzakimni javonchadan oldim, u esa tokchadagi quloqchin va pleyer oldiga kasseta qo'ydi.
- Sen avval kechagi darsni qoyillatib o'tib qo'y.
Elias indamadi, ammo qandaydir qat'iyatsizlik bilan bosh irg'adi, xuddi kechagi hodisani bir on esga olgandek. Men ham indamay, ACTga tayyorlov bo'yicha darsligimni olib, ko'rsatdim, u tag'in bosh irg'idi.
Janob Xemmingsning xonasi sari yo'l oldik. Bu gal muallim sinfda yo'q ekan.
Sinfda sarishtalik va kutilayotgan momaqaldiroq ifori ufurardi; derazalar lang ochiq, ichkariga top-toza, salqin havo kirib turardi.
- Burning qizarib qolibdimi? - birdan dedi yigit. Ko'chada sovqotdingmi?
Bu so'zlarni aytayotganida yuzida tabassum jilvalanganini ilg'adim va bunga bahona izladim ustimdan kulyapti, hoynahoy.
bosh irg'idim, o'zimni qanday tutishni ham bilmay. -,Aha,
- Teringning rangi juda ham och. Men hamma arab qizlari qoramag'iz bo'lishadi, deb o'ylovdim. Ammo familiyangni hisobga olsak... Otang arab emas, shunaqami?
- Ha. U Angliyadan. Surrey grafligidan.
Elias xuddi yillar davomida o'zi izlab yurgan o'ta muhim ma'lumotni topganga o'xshardi.
- G'alati talaffuzingning boisi shu ekan-da, - dedi u o'ychanlik bilan.
Toza jonimga tegib ketdi. Toqatim toq bo'ldi.
- Menga qara, qachondan beri "seni ko'rgani ko'zim yo'q, islomchi" dan "talaffuzing g'alati"ga o'ta qoldik? Negadir biridan boshqasiga qanday o'tganingni umuman sezmay qoldim. Gap nimada?
Elias partaga cho'kdi, oldiga o'tirishimni ishora qilgandek taxtani tapillatdi. Stulni surib o'tirdim.
Xuddi yovvoyi odamni ko'rayotgandek bir necha daqiqa tikilib turdi.
- Shunchaki o'zgardim. Sezilmayaptimi?
- Odamlar o'zgarishmaydi, chertib gapirdim. Ayniqsa sendaqalar.
- Mendaqalar? Nahotki meni shunchalik uchchiga chiqqan ablah deb bilsang?
Jimib qoldim. Darslikka tikilib, sahifalarni varaqlay boshladim. Tayyorgarlikni tezroq boshlab qo'ya qolsak ekan! Hozirgacha gap sotishdan nariga o'tganimiz yo'q.
- Yo'q, jiddiy so'rayapman. Meni shunchalik ablah deb hisoblaysanmi?
- Fikrim senga shunchalik muhimmi? - qarashga to'g'ri keldi. Uning ko'zlarida umidsizlik aks etgandi.
-Ha. Chunki men ablah emasman. Men oliyjanob yigitman. Shunchaki hali buni tan olging kelmayapti.
- Oliyjanob yigitlar ojizlarni kalaka qilishmaydi.
- Lekin sen mutlaqo ojiz emassan, Lamiya.
Oh, u ilk bor meni ismim bilan atadi. Uning tilida bu shunchalik boshqacha jarangladiki... Boshimda nimadir portlab ketgandek bo'ldi. Tan olishdan xijolatdaman, lekin...menga xush yoqdi.
- Nega bunaqa deb o'ylaysan? - so'radim nigohlarimni yerga qadab. Ko'zlarim ko'pincha tilimdagini emas, dilimdagini fosh qiladi.
- Hali ham shu yerda ekanligingning o'zi kifoya emasmi?
- Shunchaki boshqa choram yo'q. Chidashga majburman. - Elias yaqinroq surilib, tirsagini partaga tirab, boshini kaftiga qo'ydi va tag'in sinchkov tikildi.
- Chidash va sen qilayotgan ish boshqa-boshqa narsa. Ishonch bilan aytishim mumkinki, sen chidayotganing yo'q.
- Sen nimani ham tushunarding? so'radim. astoydil ajablanib qochirmayman. Men juda e'tiborliman.
- Birontangizni ham ko'rishga ko'zim yo'qligini-chi, buni ham ko'zdan qochirmadingmi ishqilib?
- Ha. Ularning ham seni ko'rgani koʻzi yo'q. To'g'rirog'i, ko'pchiligining.
- Jumladan sening ham, - dedim shartta.
U indamadi. Nima ham derdi? Barmoqlarim darslikning kerakli sahifasini izlab topdi, qachon darsni boshlaymiz degandek Eliasga qaradim.
- Bilasanmi, nima bo'lganda ham bu baribir aloqa.- Nimaga ishora qilayotganini tushunmay qarab qoldim.
- Sening kafting mening yonog'imni, yonog'im esa kaftingni unutgani yo'q, - izoh berdi u. - Sening qo'llaring teggan birinchi yigit ekanligimni anglash shunchalik zo'rki!
Naq qulog'imgacha qizarib ketdimov o'ziyam. To'g'ri, u buni mutlaq beg'arazlik bilan aytgan bo'lsa ham, yo'talib yuborishdan o'zimni arang tutib turardim.
- Balki mashg'ulotni boshlarmiz-a? biroz achchiq aralash toqatsizlanib so'radim.
Elias bu yerda o'tirganimizning asl sababini endi tushungandek darslikka qaradi.
- Ha, - bosh irg'idi u. - Sen nima desang shu, sharq go'zali, nima desang shu...
Xonamda o'tirgancha sevimli yondaftarimga surat solardim.
Oxirgi tushkun suratdan keyin yangi sahifada ancha yorqin tasvirlar paydo bo'layotgandi. Demak, hayot ijobiy tomonga o'zgara boshladi. Har holda, shunga umid qilayotgandim.
Har zamonda nim ochiq deraza tomonga, roʻparadagi uyga qarayman. U yerda Elias yashaydi. Qizig'-a, bir-birimizga shunchalik yaqin yashaymiz.
Nega birdaniga bu haqida o'ylab qoldim o'zi?
Yana mashg'ulotimga qaytib, shamoyil chizdim, yuzning o'rniga pion va yosuman kabi olachipor gullarni tasvirladim, so'ng ularga rang berdim. Eskigina magnitofondan yaqinda chiqqan "Cheri Cheri Lady" qo'shig'i yangrayapti. Ilk bor tinglagandayoq bu qo'shiqqa maftun bo'lgandim.
Tim qora qalin sochlarim tartibsiz tugilgan, kokillarim hadeb yuzimga tushaverar, har zamonda ularni qulog'im ortiga to'g'rilab qo'yardim.
- Lamiya! Men unga sevgi izhor qildim.
Kani xonaga o'qdek otilib kirdi. To'zg'igan sochlari va egnidagi poyjomaga qaramay, juda hayajonlanayotgan ko'rinardi.
- Unga sevgi izhor qildim. O'zim ham ishona olmayapman! Izhor qildim! Lamiya, tasavvur qilyapsizmi?
Shunda hammasini tushundim. Kani juda xursand ko'rinadi, demak, sevgi izhori muvaffaqiyatli o'tgan. Balki ijobiy javob ham olgandir. Bug
- Qani, tezroq yorila qol-chi, - kulimsiradim. - Juda ham eshitgim kelyapti.
Ukam karavotimga chiqib oldi. U bunga haqli yagona odam. Tizzamni bukib, ko'ksimga bosgancha kursida qulayroq o'mashib oldim.
- Xo'sh... Kani goh yerga, goh shiftga qarab sekin so'z boshladi, - unga sevgi izhor qildim. Menga yoqishini aytdim. Oh, bu shunchalik qiyin bo'ldiki, opa, tasavvur ham qila olmaysiz. Bu so'zlarni aytguncha hayajondan terlab ketgandek ko'rindi. Yoyilib jilmaydim.
- Sen uchun juda ham xursandman. Kani. Rostan xursandman...
Turmagimdan bir tutam soch tushib ketdi, qulog'im to'g'rilab qo'yayotib, so'radim:
-,Xo'sh, u nima deb javob berdi?
- Avvaliga hayratga tushgandek ko'rindi, keyin esa.... Oh, u jahli chiqqanida shunaqa ham ochilib ketadiki, Lamiya! Ta'riflashga til ojiz!
Buni sevgi deydilar, bu gapni shunday ohangda aytdimki, xuddi ma'nosini tushunadigandek. Aslida bu tushuncha men uchun ter bosgan oynadek o'ta mavhum edi.
- Kani, sen atigi o'n ikki yoshdasan.
- Nima qilibdi? Ayrimlar boshqalar ilib ketmasligi uchun oldindan og'iz solib qo'yishadi-ku. O, agar kimdir uni ilib ketsa, men... Men... Xullas, hammasining kallasini uzvolaman.
- Jiddiy aytyapman! U boshqa birovga yor bo'lishini istamayman.
Men o'n ikki yoshimda bolalar kitoblarini o'qishdan nariga o'tmasdim, bu yoshda kimnidir chinakamiga sevib qolishni-ku xayolimga ham keltira olmasdim. Kani ikkimiz bir qorindan tushgan bo'lsak ham mutlaqo boshqa boshqamiz.
- O'zingizning o'qishlaringiz qalay? - ukam birdan mavzuni o'zgartirdi. Ko'zlaridagi uchqun yo'qoldi. - Haligi yigit kim?
Og'zim ochilib ketishiga sal qoldi.
- Ro'para uyda yashaydigan yigit-chi. Aytgancha, u ham sizga o'xshab skeyt uchadi! - Kani ayyorlik bilan iljaydi. - Bir gal xuddi taqillatishga chog'langandek darvozamizga yaqinlashdi, keyin esa fikridan qaytdi. G'alati. Tentak.
Nega Elias eshigimizga yaqinlashib yana qaytdi ekan? Yaxshilab surishtirmasam bo'lmaydi.
- Uning ro'para uyda yashashini qayerdan bilasan?
ukam aynan Elias haqida gapirayotganiga aniq ishonch hosil qilish uchun so'radim.
- O'sha yerdan chiqib kelganini ko'rdim. Yana qo'lida skeyti ham bor edi.
Aniq o'sha. Beixtiyor o'ylanib qoldim. Qayoqdagi mayda-chuydalar bilan boshimni og'ritishdan nima naf?
- Xo'sh, kim u? Kani bo'sh kelmadi. - Sevgilingizmi? Asabiy iljaydim.
- Demak, shunaqa, - o'zicha xulosa chiqardi ukam.
- Bo'lmag'ur gaplarni gapirma! Unga o'xshagan tentak ikki dunyoda ham menga yoqmagan bo'lardi!
Nim ochiq derazadan salqingina havo sirg'alib kirayotgan xonamda o'tirgancha, o'n ikki yoshli ukamga nega Elias Konlini tentak deb hisoblashimni tushuntirib o'tirgim kelmadi. Harqalay, unga hammasini tushuntirish kamida o'n yil kerak. Vaqtim esa yo'q.
- Borib uxlayqol, Kani, - deb ish stolimga burildim. -Men dars tayyorlashim kerak. sening esa uxlaydigan vaqting bo'ldi.
U ortiqcha gap-so'zsiz o'rnidan turib, eshikka yo'naldi.
Kanining sharpasi eshik ortida g'oyib bo'lgach, sukunat bag'rida yana o'zimning mitti olamimda tanho qoldim. Bu mitti olamning har bir qarichi, har bir nafasi mening fikr-u xayollarimga limmo-lim. Qarshimda ACTga tayyorgarlik bo'yicha darslik, u Eliasni eslatadi. Sahifalarga boqaman-u uning barmoqlari varaqlayotgani ko'z oldimda jonlanadi. Kecha yaxshigina shug'ullandik, uning murakkab mavzularni ham sodda tushuntira olishi e'tiborimni tortmay qolmadi.
Endi janob Xemmingsdan bu g'avg'oni qo'zg'agani uchun uncha achchiqlanmay qo'ydim. Elias ham ilgari o'ylaganimdan farqli ravishda havoyi tentakka o'xshamayapti.
Mashg'ulotdan keyin men bilan xayrlashdi-yu, yana o'sha takasaltang do'stlarining oldiga yugurib ketdi. Ular orasida Chester yo'q edi, tag'in vujudim tarang tortdi.
Kulgili. Nuqul o'zimni dovyurakdek ko'rsatmoqchi bo'laman, aslida esa o'zimning soyamdan ham qo'rqib yashayman.
Qo'limga Qur'on oldim. Odatda u chang bosmasligi yoki biron zarar yetmasligi uchun matoga o'rog'liq holda eng yuqori tokchada turadi. Garchi arabchada amallab so'zlasholmasam ham, ravon o'qiy olardim.
Odatda hayron qolishadi: qanaqasiga arabchani bilmasligim mumkin? Aralash millatli oilada o'sganingda shunaqasi ham boʻladi. Qolaversa, oyim men tug'ilishimdan avvalroq Amerikaga ko'chib kelgan, shuning uchun o'zi ham ona tilida tuzuk-quruq gapirmasdi. Otamni toza qonli inglizni uchratgandan keyin esa umuman tilga olmay qo'ydi.
Qur'onning birinchi sahifasini o'qishga bir daqiqadan kamroq vaqt ketdi. Keyingi betni ochdim.
- Lamiya, kiyinaqol, - qizim, yo'l-yo'lakay so'z boshladi oyim. - Bizni kechki ovqatga taklif qilishdi.
Shu yetmay turgandi o'zi. Uni boshdan-oyoq ko'zdan kechirdim: chiroyli, nazokatli, bashang. Oyimga har qanday kiyim varashadi, ammo tillarang kashta tushirilgan bu Suriya abayasida haqiqiy qirolichalarga o'xshardi.
- Hech qayerga borgim yo'q....
Ovozim qat'iy jarangladi. Oyim xavotirlanib, ko'zlarimga tikildi.
- Yo'q. Shunchaki kayfiyatim yo'q.
- Bizni Kuperlar taklif qilishdi, qo'shimcha qildi u. Emi ham o'sha yerda bo'lsa kerak.
Esimni tanibmanki, ota-onam Kuperlar bilan bordi-keldi qilishadi. Odatda ular dam olish kunlari biznikiga kelib turishardi, ammo keyin qo'shni shaharga ko'chib ketishdi. Birinchi sabab shu edi: hozir bunchalik olisga borishni sira istamayotgandim.
- Zo'r, dedim, lekin baribir borgim yo'q.
Tasodifan tushirib yubormaslik uchun Qur'onni chetga surdim. Oyim meni nima bezovta qilayotganini va nega yaxshi insonlar davrasida hordiq chiqarishni istamayotganimning asl sababini ko'zlarimdan izlagandek menga sinchkov razm soldi (Kuperlar favqulodda odamoxun kishilar edilar, garchi diniy e'tiqodlari biznikidan tamoman farq qilsa-da). Aniqroq aytganda, ular buddizmga e'tiqod qilishardi. Ilgari katolik bo'lgan Kuperlar bir gal Myanmaga sayohat qilib, u yerdan umuman boshqa odam bo'lib qaytishdi. Tag'in qo'llarida Buddaning haykalchasi bilan.
Oqshomgi davralarda oilalarimiz tez-tez din mavzusida ham suhbatlashishar, ammo hech bir tomon na Islom, na Buddizm haqida nojoʻya gapni tilga olmasdi.
- Ishonching komilmi? - so'radi oyim.
- Ha, - javobim qat'iy chiqdi. U bosh irg'adi.
- Bo'pti... Unda biz keta qolaylik. Kech qaytamiz. Hamma eshiklarni qulflab qo'y, hech kimga ochma.
- Oyi-i, men besh yashar bola emasman-ku, -,jilmaydim, u ham javoban tabassum qildi.
- Sovitkichda qolgan kechki ovqat bor. Qorning ochsa, isitib ye.
Oyim engashib peshonamdan o'pib qo'ydi va xonamdan chiqdi. Besh daqiqadan so'ng derazada avtomobil chiroqlarining shu'lasi tovlandi va dadamning mashinasi garajdan chiqib, uzoqlashib ketdi. Sokin xonamda tanholik og'ushida yarim soatcha Qur'on o'qidim, keyin derazani yopmoqchi bo'ldim.
Boshimga ro'mol tashlab derazaga yaqinlashganimda ro'paradagi uyga tikilib qoldim. Ichkarida odam ko'pga o'xshaydi. Quvnoq suhbatlar aniq-tiniq eshitilar, tashqarida bir nechta yangi avtomobillar turar, ular uy egalariga tegishli emasligi aniq edi.
Shu mahal qo'qqisdan darvoza ochildi, parda ortiga yashirinishga ulgurmay qoldim. Har xil yelimli tasvirlar yopishtirilgan sariq skeytini bag'riga bosgancha Elias chiqdi. Skeytni yerga tashlab, ucha boshladi. Biron yoqqa otlangan bo'lsa kerak, deb o'ylovdim, lekin u shunchaki turli tryuklarni bajarib ko'rayotgandi.
- O, salom, sharq go'zali,- boshini ko'tarib, jilmaydi. - Hammani ortidan shunaqa ayg'oqchilik qilib o'tirasanmi?
Shu ahmoqona derazani yopmasam nima qilardi-a? Biroz kutib tursam osmon uzilib yerga tusharmidi!
-Salom, - dedim tezgina. Allaqachon o'zimni ichkariga birovlarni poylamaslikka ont ichishga chog'langandim hamki. olib, derazani yopishga va hech qachon-hech qachon tashqarida poylamaslikka ont ichishga chog‘landim.
- Nima, uyda ham shu bilan yurasanmi?
Uning nigohlari boshimdagi ro'molga tikilgandi.
- Yo'q. Faqat ko'chaga chiqqanimda yoki kimdirning ko'zi tushishi mumkin bo'lganida.
- Demak, doim yurak hovuchlab yurarkansizlar-da. Xudo ko'rsatmasin, kimdir bir tola sochni ham ko'rib qolmasin. Unda nima bo'ladi?
- Bu to'g'risida biron narsa deyolmaymanku-ya, lekin bunaqa ahmoqona savollarni berishni bas qilmasang, seni nima kutayotganini aniq aytishim mumkin.
Elias iljaydi. Gap bilan joyiga o'tqazib qo'yishim unga soyoqadigan ko'rinadi.
- Balki aylanib kelarmiz? Ota-onang ketishganini ko'rdim. Hech kim boshimni uzvolmasa kerak.
- Ortiqcha tavakkal qilmay qo'ya qol, aytib bo'ladimi?!
- Qo'ysang-chi, - tag'in iljaydi u. - Tan olaman, bema'ni hazil. Hazillashyapman-ku.
Uning taklifini o'ylab, uzoq tikilib qoldim. Nega u haqidagi o'ylarga erk berdim, o'zim ham hayronman. Jinniman.
- Bo'pti, - o'z-o'zidan irg'idi. beixtiyor tilimdan chiqib ketdi, boshim esa
Yaxshi ko'rgan hudimni, och tusli jinsi va qora ro'molimni kiyib oldim. Ancha urinib qolgan kedilarimni kiyib, bog'ichini qattiq tortib boyladim, skeytimni ham ovoldim. U graffitlar bilan bezatilgandi.
- Ko'rinishing chakki emas, - Elias menga peshvoz chiqdi. - Aslida, boshingdagi matoh kundalik kivim bilan zo'r ketarkan. Ilgari bu g'alati narsani butun badanlaringizga o'rab olasizlar deb o'ylardim. Xuddi allambalo qora choyshabdek.
- Bu abayya deyiladi, - tushuntirdim. kiyadi. - Men esa xohlamayman.
Eshikni yopib, skeytni yerga tashlab, o'girildim.
- Sen nega yubka kiyib yurmaysan? - javobni kutmay so'radim.
- Tushundim, -,dedi u qisqa qilib.
Skeytda oldinga sirg'alib borarkanman, miyamda millionlab savollar g'ujg'on o'ynardi. "U bilan sayr qilishga nega rozi bo'ldim o'zi?"
- Hali ham sendan ikkita tilak qarzligimni unutganim yo'q, - yana so'z boshladi Elias. - Aytasanmi-yo'qmi?
-,Biron narsa so'rashimni shunchalar xohlayapsanmi?
- Aytdim-ku, men so'zimning ustidan chiqaman deb.
Bir necha soniyadan keyin nihoyat xayolimga ehtimoliy "tilak" keldi.
- Bir savolimga javob berishingni xohlayman.
- Ikki qulog'im senda, sharq go'zali.
- Ziraklarni mening ryukzakimga kim tashlab qo'yganini bilasanmi?
U savolimdan ajablandi. Noodatiyroq va qiziqroq narsa kutgan ko'rinadi. so'radi u.
- Ziraklar haqida xabarim borligini qayerdan bilasan?
- Meni tentak deb o'ylayapsanmi?
Yo'ning o'rtasiga chiqdik. Ko'cha jimjit, askardek saf tetib turgan baland chiroglargina atrofni yoritib turibdi. Ahyon-ahyonda suhbat va kulgi ovozi eshitiladi. Menimcha, roʻpara uydan chiqyapti.
- Bilmayman, - dedi u. Faqat allaqanday ziraklarni o'g'irlaganingni eshitdim xolos
- Men hech qanaqa zirak o'g'irlaganim yo'q!
- Bo'pti-bo'pti. Seni o'g'rilikda ayblashayotganini eshitdim. Buni uyushtirilgan deb o'ylayapsanmi?
- Boshqacha boʻlishi ham mumkinmi? Ko'rinib turibdi-ku. Elias buni kim qilishi mumkinligini chamalab o'ylanib qoldi.
- Istalgan birov qilgan bo'lishi mumkin.
So'ng xuddi ustimdan kulgandek iljaydi.
Skeytda oldinga sirg'alib ketdik, so'ng yana ortga burildik.
Uning derazalarida chiroq yonib turgan uyiga ishora qilib so'radim:
- Uylaringda nimadir bo'lyaptimi?
- Odatiy oilaviy yig'inlar. Uzoq qarindoshlarimiz kelishgan.
Elias piq etib kuldi.
- Birontasini ham tanimayman. Shuning uchun sekingina quyon bo'ldim.
- Oilaviy yig'inlarni yoqtirmaysanmi?
- Uni juda yaxshi tushunaman. O'zim ham doim shunaqa bo'lganman.
- Nega meni sayrga chaqirding? - so'radim. Bilaman, mujmal savol, lekin negadir so'ragim keldi.
- Hamrohlik qilishing uchun, - yaqinroqdan bilgim keldi. iljaydi u. - Yana seni
Xuddiki men sezmasligim uchun ko'rinib turgan be manilik yashirmoqchidek.
- Jiddiy aytyapsanmi? - piching qildim. - Nima munosabat bilan kimsan Elias Konli osmonlaridan tushib, oddiy odamlar bilan muloqot qilishni istab qolibdilar?
- Men hecham osmonda yurmayman-da.
- Do'stlaring nima deyishadi? Har holda, bu muloqoting ularga hecham yoqmasa kerak.
-Yoqimtoy qiz bilan muloqotimmi?
Zumda lovullab ketgan yonoqlarim sirimni boy berishiga bir bahya qoldi.
- Qo'y, do'stlarimni ham, mening mavqeimni ham unutaylik, bo'ptimi? - yolvorgudek dedi Elias. - Shunchaki hayotdan zavqlanaylik! Ko'nglimizga yoqqan ish bilan band bo'laylik.
U ko'zi bilan skeytlarga ishora qildi va ko'chadagi qiyalik bo'ylab tushishni taklif qildi. Kimo zarga. Ko'cha oxiridagi, chapki muyulishga yetmasdan turgan kichik do'konchaga kim birinchi yetib borsa, o'sha g'olib dedi.
Yonma-yon turib, ikkimiz ham bir oyoq bilan doskani tutib turdik.
- Yutqazishga tayyormisan? - iljaydi Elias.
- O'tgan gal dog'da qolganingni unutding, shekilli.
U nima deb javob berishni bilmay yelka qisdi; ammo so'zlarimni ko'ngliga olmagani yuz ifodasidan ko'rinib turardi.
- Xullas, - oldinga biroz engashib, shay holatga keldik. So'ng oldinga bir intilib uchib ketdik.
Skeytlarimiz deyarli bir tekisda borar, ammo Elias mendan bir necha santimetr o'zib ketayotgandek edi, shuning uchun ishga kirishdim. Oyog'im bilan tezlikni oshirdim, hatto havoda aylanib, bir-ikkita tryuk qilishga ham ulgurdim. Nafaqat marraga birinchi yetmoqchi, balki mahoratim bilan uni qoyil qodirmoqchi ham edim. Tezligimiz esa rejamni amalga oshirish imkonini berardi.
marraga yetay deb Shunda Elias katta xato qildi qolganida allaqachon yutdim deb o'ylab men tomonga burildi.
Oxirgi soniyada qoqilib, naq skeytining ustiga orqasi bilan o'tirib goldi. Men esa do'kon oldida to'xtadim, belgilangan manzilga atigi yarim metr qolganda ag'darilib tushgan Eliasga qaradim. U shu holida beo'xshov, kulgili ko'rinardi.
Alloh guvoh, o'zimni tutib qolmoqchi bo'ldim. Kulgimni tiyishga urindim, chunki boshqalar ustidan kulish menga xos emas. esimni tanibmanki, shu qoidaga amal Gap umuman dinda emas, balki tamoyillarda. Samimiy hissiyotlar faqat yaqinlar uchun qilaman.
Lekin o'xshamadi: bo'g'zimdan qahqaha otilib chiqdi. Qornim buralib qolguncha xoxoladim, u shuncha vaqtdan beri mendan ko'z uzmay tikilib turganini sezganimdagina o'zimga keldim. Uning yuzida bu harakatimdan na achchiqlanish, na g'azab, na g'ijinish ifodasi yo'q edi.
Orqasi bilan qattiq o'tirib qolgan odam ustidan miriqib kulayotgan tentakka qanday munosabatda bo'lardi? To'g'ri, har qanday odamning jahli chiqqan bo'lardi. Faqat Eliasning emas.
-,Ha? - qahqahamni arang to'xtatsam-da, iljayishdan o'zimni tiyolmay so'radim.
U mendan hamon ko'z uzmay dedi:
- Chiroyli kular ekansan... Tabassuming ham chiroyli. O'zingga yarashadi.
Bu tanishganimizdan beri men Elias Konlidan eshitgan va g'ashim kelmagan ilk so'zlar edi.
{ Asar Freya Holmes tomonidan teletype ko‘rinishida yozildi }