Muse
Yotoqxonaning poldan shiftgacha choʻzilgan , oppoq pardali derazalari ortidan koʻz ilgʻar-oʻlgʻamas sokin okean manzarasini koʻrish mumkin .
Zaytun rang yoqtiqqa bosh qoʻyib , qoʻlini siljitti qiz .
Hashamatli keng kravotda yotarkan bunday zeb-u ziynat lar jois oʻz jismini , tanasini sotganday his qildi . Soʻzlarsiz , ruxsat , ixtiyorsiz tajavvuslikni eslar eslamas hoʻngrab yegʻlab yubordi .
- Shunchaki... Qoʻshiq yozar edim!...
Qoʻlini choʻzib telefonini oldi va FaceTime tugmasini bosdi . Yanogʻidagi koʻz yoshlarni artib dugonasini koʻrib tabassum qildi .
-Nihoyat!! Men seni qoʻngʻiroq qilishingni uzoq kutdim - yuz burishtirib
- Xoʻsh . Salom boʻlmasayam salom - javon ustiga telefonni qoʻyib .
- Enol tez ayt . Kim u! Sabrsizlik meni oʻldiryapti .
Enola koʻrpasini tortib yostiqqa boshini qoʻyib uh* tortdi .
-Shartim bor . Ortiqcha vahima boʻlmaslikka vada ber .
Qiz bilardi . Aytmasa boʻlmaydi , aytsa undan ham yomon .
- Harakat qilaman - koʻzlari tashqariga otilgudek boʻlib telefon kamerasiga yaqin keldi .
Javondan telefonni olib qorin boʻshligʻi bilan oyoqlarini chalishtirib yotgan qiz ilk uchrashuvni eslab lablarini tishladi . Qora jiddiy koʻzlar... Lablaridagi ilqlik . Ogʻriq sezsada tan olishni istamaydigan zavq .
- Bu... Park Jimin.
Narigi telefonda sukunat choʻmdi .
- Hazil qilyapsan... - Emmi ko‘zlarida yosh bilan.
- Men u bilan atigi ikki daqiqa gaplashdim. Hech qanday aloqamiz bo‘lmagan... - rostini aytsa nimalar boʻlishini bilib .
- PARK JIMIN - U hayajondan kamera bilan birga titradi, oyoqlari o‘z-o‘zidan yugurib ketdi. Telefon tebranishdan xiralashdi, tasvir bo‘shashib faqat ovozi qoldi .. Emmining quvonchi butun xonani to‘ldirib yuborgan edi.
- Emmi vahimaga tushmaslikka va’da berganding - iloji boricha sokin ohangda lekin yuzida hafsalasi pir bo‘lgan kulimsirash zohir edi.
Yana besh daqiqa davomida Emmi his-tuyg‘ular girdobida suzdi. Yig‘lab-yig‘lab kuldi yelkasi titradi yuragi esa go‘yo ko‘kragidan otilib chiqmoqchi edi. Nihoyat u sukutga cho‘mildi. Nafasi biroz rostlandi.
- Men... men bunga ishonmayman - pichirlab - Bu BTS a’zosi. Bu... bu chinakammi? Bu orzum emasmi?
- Ha... orzuing amalga oshdi - kulimsirab. U jim bo‘lib qoldi. U bu go‘zal lahzani buzishni istamasdi. Noqulay uchrashuv haqidagi og‘riqli haqiqatni eslab u nafasini ichiga yutdi. Emmining pufakchadek toza hayajonini yorib yubormaslik uchun tilini tishladi.
U hech qachon do‘stlarining quvonch ustidan sovuq suv quyishni yoqtirmasdi. Ayniqsa Jimin haqida gap ketganda.
- Endi, iltimos, Emmi - yumshoq lekin jiddiy ohangda - Yana biroz normal holatga qayt. Qo‘shnilarim sening Jimin haqida qichqirganingni eshitishsa... men ishimdan ayrilishni xohlamayman. Ular kim bilan ishlayotganimni bilmasligi kerak.
Emmi sekin kamera tomon qaradi. Uning ko‘zlari katta jimjimador yulduzlar singari chaqnardi. U jimgina turib qoldi.
- Enol... Sen... sen uning yonida eding. Uni yaqindan ko‘rding. U... qanday edi?
Qiz yutindi . Bir lahza jim turdi. Ko‘z oldiga Jiminning yuzidagi ehtiyotkor sovuqqina qarash keldi. Lablari ...
- U... u bilmayman - hoʻnsirib - miyasi bilan oʻylab emas lablari bilan gapirar ekan .
Emmi hayrat bilan unga tikildi.
Enol lablarini tishlab kulimsiradi.
- Hech narsa. Bu senga faqat orzudek tuyuladi. Shundayligicha qolsin.
- Kvartira qanday, yaxshimi? - soʻradi Emmi to‘satdan.
Bu oddiy savoldek tuyulsa-da undan Park Jimin bilan ishlash haqida ko‘proq eshitishni kutayotgan do‘stiga bunday beg‘ubor javob qaytarish oson emas edi.
- Bu... juda katta -
deraza ortidagi shahar manzarasiga bir qarab - Bir kishi uchun juda katta yo‘lga o‘xshaydi. Sokinsan ammo iching bo‘sh. Va... men seni sog‘indim. Qachonlardir uchrashishimiz kerak. Men faqat qo‘riqchilardan chiqishga ruxsat so‘rashim kerak bo‘ladi.
- Ketish uchun ham ruxsat so‘rash kerakmi? - Emmi norozilik bilan burnini qisib qo‘ydi.
- Xavfsizlik choralari - yelka qisdi - Bu yerda hamma narsaning tartibi bor. Hatto nafas olish ham ro‘yxatga olinadigandek...
- Voy... bu aqldan ozganlar! - boshini chayqab.
Shkaf oldiga bordi. U yangi kun uchun kiyim tanlarkan Emmi hali ham unga tikilayotganini his qilib jilmaydi.
- Aytyapsanda...- yumshoq ohangda. So‘ng birdan eslab yuzida xuddi bola kulgusi porladi. - Oh* men sizga ko‘rsatishni deyarli unutib qo‘ydim Enolam! Mening xonamga qarang!
Emmi kamerani aylantirib kichik bezatilgan xonasini ko‘rsata boshladi. Devorda sevimli plakatlar, tokchada gulxalta, oynaning chetiga osilgan arqoncha chiroqlar.
- Dannnnggg qiz va manzara qotili! hozir aynan sening o‘rningda bo‘lishni xohlardim!
Qiz kulib yubordi ko‘zlarini ishqalab hali to‘liq uyg‘onmagan holatda hammom eshigini ochdi.
Ammo hozir e’tiborini jamlashi kerak edi. Chunki bugun aynan bugun ertalab u Park Jimin bilan studiyada qo‘shiq yozishi kerak edi.
Har bir nota uning yoʻlini eslatardi .
Har bir ohang yana bolaligiga qaytargandek .
U uni ilk bor ko‘rganida qanday hayratda bo‘lgan bo‘lsa ikkinchi safar ham ayni shu tuyg‘u bilan qotib qoldi. Ichkariga hali biror marta ham kirmagan edi lekin shu makon go‘yoki uni kutib yotgandek tuyulardi.
Uning yoniga sokinlik bilan yaqinlashdi va ohang chalish vasvasasiga qarshi tura olmadi. Barmoqlari o‘z-o‘zidan klavishlarga teginib ketdi.
Bolaligida pianino chalishni o‘rgangan. Aynan shu asbob uning musiqa olamiga ilk qadamlaridan biri bo‘lgan. So‘ng bir narsa boshqasiga eltib u o‘z qo‘shiqlarini yozishni boshlagan edi , avval daftar chetlariga so‘ng kompyuter ekranlariga oxir-oqibat esa minglab yuraklarga.
UCLAga o‘qishga kirganida Slowaveda stajyorlikka hujjat topshirganida hozirgi holatini bu joyda bu royal yonida shu darajada o‘zini to‘liq his etishini tasavvur qilmagan ham edi.
U Amerikadagi mashhurlar uchun o‘nlab singllarni yozgan ishlab chiqqan Linda va uning kompaniyasini Los-Anjelesdagi eng kuchli musiqa prodakshnlaridan biriga aylantirishda muhim rol o‘ynagan. Endilikda esa u HYBE uchun ishlardi. Bu hayot — go‘yo orzular ichida yashash edi.
Ertaga oddiy yotoqxonada soatiga to‘qqiz dollar ishlab uyg‘onadigan qiz edi u ilgari.
Qizning barmoqlari xotiralarning eng tub qatlamlaridan bir kuyni olib chiqdi. Tanish ohang. Bolalikda yod olgan unutilmagan kuy. Yuragini isitgan bir musiqiy parcha. U endi bir vaqtlar orzu qilgan joyda edi va bu orzu nihoyatda chiroyli yangrardi.
Qiz tutqichni ushlab biroz toʻxtadi . Hayolini tahlil qilib chuqur nafas rostladida tutqichni buradi va qarshida Park Jimin .
U oq futbolka va oddiy jinsi shimda qo‘llarini cho‘ntagiga solgancha turardi. Qora sochlari yuziga mayin tushgan qora ko‘zlari esa deyarli bir zumda Enolnikiga to‘qnashdi. Shu ondayoq qizning qornida asabiylikdan kichik bir burilish sezildi.
Jimin belidan engashib orqasidagi xonaga ishora qildi.
- Kirsam bo‘ladimi?
Qiz yurak ko‘ksida kolibri qanotlaridek tebranayotgandek .
* Oʻtgan kundagi voqeani eslamas ekan , oʻzimni muammolarga duchor qilib nima qilaman? Menimcha mast boʻlgan . Lablaridan ufqib turgan alkogol tami organizmimni egallagan edi *
- Men Park Jiminman.
Lekin menimcha sen buni allaqachon bilasan. Aks holda bu yerda bo‘lmas eding.
Uning oldida farishtaga o‘xshardi. Emmi K-pop yigitlari haqida aytganida adashmagan edi ular haqiqatan ham ajoyib. Ammo juda achinarlisi Emmining xonasidagi plakatlar Park Jiminning shu ondagi xijolatli tabassumini aniq ifodalay olmasdi.
- Siz bu yerga qo‘shiq yozish uchun keldingiz. Va siz demak hammasini men qilishimni xohlaysizmi? - ko‘zlarini qisib.
Jimin qizga yaqinroq kelib biroz egildi .
- Bang Si Xyuk mening qo‘shiqlarni sening yordaming bilan yozishimni xohlaydi. Lekin hozir o‘zimni bunga majbur qilolmayapman. Unga buni birga yozganimizni aytishing kerak .
- Siz uchun yolg‘on gapirishimni xohlaysizmi?
Erkak qizning yuziga yaqinroq kelib lablariga tegar-tegmas .
- Axir siz baribir barcha qo‘shiqlarning yarmini yozmoqchi edingiz. Nega hammasini menga yozib bermaysiz?
Enol lablariga urilayotgan issiq havodan tezda yuzini yon tomonga burib oldi .
- Bo‘lmaydi - bir qadam orqaga chekinib - Bu men uchun ishlamaydi.
U Jiminga qarashdan cho‘chib, ichidan kechganini tan olishni istamadi , u uni deyarli bir soniya ushlab qolgandi.
- Men siz uchun shunchaki qo‘shiq yoza olmayman. Bu sizning qo‘shig‘ingiz. Barcha muxlislaringiz uni sizning yozishingizni kutishadi .
- Va ular men aynan shunday qilaman deb o‘ylashadi .
- Bang Si Xyuk hafta oxirigacha yangi qo‘shiq chiqishini kutyapti. Qanday qilib men buni o‘zim qilishim kerak?
Jimin unga chuqur va tushunarli nigoh tashladi.
- Rostini aytsam bu sizga qiyin bo‘ladi .
U haq edi. Enol hech qachon musiqa yozishga qiynalmagan. Ammo ular bu qo‘shiqlarni birgalikda yozishi kerak edi Jimin esa undan hamma narsani qilishini kutayotgandek edi.
- Agar shunday bo‘lsachi? - qoshlarini koʻtarib .
Jimin sekin lekin keskin ohangda yaqinlashdi.
- Ishonchim komilki, sen buni tushunasan aegiya - past deyarli shivirlaganday ovozda.
Qiz musiqa xonasiga qaytar ekan ichidagi gʻalati hissiyotni tushunolmadi .
U stolga qo‘llarini qo‘ydi ammo fikri tarqoq edi .
* Nega men bu yigitga shunchalik tez bo‘shashdim? Nega u birgina yaqinlik bilan meni himoyasiz qilib qo‘ydi? *
U jilmayib keyin o‘zini koyidi .
* Bu qanday tentaklik? U butun dunyoga mashhur u mening kabi oddiy inson haqida o‘ylab ham ko‘rmaydi. Men shunchaki unga kerakli narsani beradigan odamman xolos *
U pianino oldiga o‘tirdi.
Barmoqlari kalitlarga tegdi ammo ohang chiqmadi.
Faqat bitta fikr ichini kemirardi .
* Men bu qo‘shiqni yozib bera olamanmi… yoki bu Jimin bilan bo‘lgan hissiyotlarning boshlanishimi? *
U Jiminning uslubini takrorlay oladimi yoki yo‘qligini bilmasdi ammo sinab ko‘rishi kerak edi. Agar u yordam berishga rozi bo‘lgan bo‘lsa qo‘shiq uchun taklif qilingan yuz ming dollar juda katta mablag‘ edi. U shuncha pul evaziga Park Jiminning qo‘shiqlarini yozib berishga arziydi deb o‘yladi. Balki bu yaxshi tomoni ham bor edi shunda ular birga ishlashga kamroq majbur bo‘lishar u esa tinchgina o‘ziga xos tarzda yozishni davom ettirardi.
Ammo u pianino oldiga qaytganida o‘zini biroz xijolat his qildi. Ular uchrashgandan beri yuragi hanuz odatdagidan tezroq urar u esa boshidan Jiminning jozibali egilgan tasvirini chiqara olmasdi.
Enol anchadan beri san’atkorlar bilan ishlagan. Hatto bir marta studiyada Teylor Svift bilan ham uchrashgan edi. Ammo u hech qachon Park Jimin bilan uchrashgandagidek ta’sirlanmagan va eng qizig‘i, u hatto uning muxlisi ham emas edi.
Xo‘sh nega u pianino tugmachalariga bosganida, yonoqlari hanuz qizarib ketdi?
Shu o‘ylar girdobida qizning ongida ohista so‘zlar tug‘ila boshladi.
Qo‘shiq shakllanayotgan edi…
U qo‘shiqni o‘zining Mac-dagi fayllariga saqlab qo‘ydi . Xona g‘alati tarzda bo‘sh tuyulardi. Jimgina yonib turgan stol lampasi issiq nurini devorga yoyar Jimin esa o‘sha devorga uzoq tikildi .
Barmoqlari klaviaturaning chetida sust harakatlandi. “Nega bu safar bo‘lmadi?” degan savol xayolini kemirdi. Har bir yozgan notasi har bir satri o‘zi uchun bir turdagi najot bo‘lishi kerak edi ammo bu safar qo‘shiq uning yelkasidagi og‘irlikni yengillatmadi.
U kursiga suyanib, chuqur nafas oldi. Deraza ortida kech tushgan shahar chiroqlari uzoq-uzoqlardan chaqnardi. Shu lahza ichida, u ichidan o‘tayotgan bo‘shliqni to‘ldira oladigan yagona narsa rostini aytganda suhbat, iliq ovoz yoki hech bo‘lmaganda kimningdir oddiygina “hammasi yaxshi bo‘ladi” degan so‘zlari edi.
Faqat Jiminning yengil nafas olishi va kompyuter ventilyatorining past shovqini tinglanardi. Shu jimgina lahzada u birdan daftarini yana qo‘liga oldi ehtimol, yana yozishga urinib ko‘rar balki bu safar ichidagi og‘irlikni to‘kib tashlardi.
Musiqa xonasi.
Qiz qo‘llarini ko‘kragiga bog‘lab, xo‘rsindi.
Ertaga u qo‘shiqni Jiminga ko‘rsatishi kerak edi va bu uchrashuvdan qo‘rqardi. U K-pop artistini qanday qabul qilishini bilmasdi.
Xayollari ularning birinchi dag‘al uchrashuviga qaytdi so‘ng o‘sha noqulay jimlikdan keyin kvartirasidan xijolatli tarzda chiqib ketganiga. Enol nima kutayotganini bilmasdi.
U Slowave Studios’dagi qulay hayotini tashlab faqat Park Jimin bilan ishlash uchun yangi hayotga qadam qo‘ygandi. Endi esa u boshqa hech qachon avvalgidek bo‘lmasligidan qo‘rqardi.
Tuni bilan uxlolmay hunob boʻlgan qiz boshini yoqtiqqa tashladi .
U Bang Si Xyukning Jimin bilan yozishini xohlagan birinchi qo‘shig‘ini yozib tugatgan edi, lekin bir narsadan xavotirda u Bang Si Xyukka Jimin yordam berganini yolg‘on gapirishdan cho‘chirdi. Chunki aslida Jimin bir og‘iz ham hissa qo‘shmagan hatto Enol hamma narsani o‘zi qilishini qat’iy talab qilgan edi.
Kunga tayyorlanib, telefonini tekshirdi. Emmi undan ahvoli qanday kechayotganini so‘rab yozgan edi. Qiz dam olish kunida qo‘ng‘iroq qilganda hammasini batafsil aytib berishini yozdi.
U yashash xonasiga kirgan edi shu payt eshigi taqilladi.
Eshik ortida kimdir turardi uning bitta qo‘shnisi va oldida bir nechta qo‘riqchi. Bu vaziyat unga yoqmadi. Kim bo‘lishi mumkin? Balki uni tekshirish uchun Bang Si Xyukning o‘zi kelgandir?
Bu fikr uni yanada larzaga soldi chunki u Jimin bilan yozayotgan jarayoni haqida qanday qilib so‘z boshlashni bilmasdi.
Eshik oldida turgan odamni kutishni istamay o‘zini majburlab, eshikni ochishga shoshildi.
U hatto qaramay qadam tashlab ichkariga kirdi.
Qora tor jinsi shim kiyib bo‘shashgan tugmali ko‘ylak kiygan Jimin telefonida sms yozayotgan edi.
- Qo‘shiqni tayyorladingizmi? - boshini ko‘tarishga ham ovora bo‘lmay.
- Xo‘sh, sizga ham salom - eshikni yopayotganda Jiminga qarab.
Jimin nihoyat ko‘zini ekrandan uzib, unga qaradi.
- Bang Si Xyuk tez orada keladi shuning uchun men siz nima ustida ishlaganingizni bilganimga ishonch hosil qilishim kerak. Uni kecha kechqurun birga yozganimizga ishontirishimiz shart.
Kechagi uyqusiz tunni eslab bazor tilini tishladi qiz .
- Agar siz buni men bilan yozsangiz bu juda oson bo‘lmaydimi Aegiya?
- Aegiya? - ko‘zlarini qisib - Siz meni shunday chaqiryapsizmi endi?
Jimin yelkasini qisib qo‘llarini divan orqasiga tashladi.
- Nima bo‘pti? Mos keladi deb o‘yladim .
- Bu… bu ism men uchun emas - kompyuterini ochib, faylni topishga urinar ekan - Biz bu yerda professional bo‘lishimiz kerak .
- Juda professional bo‘lishimiz kerak, shundaymi? - hazil aralash so‘radi - Demak bu qo‘shiqdan keyin meni “seonsaengnim” deb chaqirasiz?
- Agar qo‘shiq mukammal chiqsa balki chaqirarman .
Jimin kuldi, ammo bu safar jim kuldi ovozsiz, faqat lablari ohista titradi. U qizning yoniga yaqinroq kelib ekranga qaradi .
- Ko‘rsatchi aegiya - bu safar so‘zini qasddan mayin tortib.
Enol ichidan yana bir bor o‘ziga tanbeh berdi. “U buni ataylab qilmoqda. Va men bu tuzoqqa tushib ketayapman.”
U faylni ochib, qo‘pol demo yozuvini bosdi. Xonani pianino akkordlarining dag‘al hali ishlov berilmagan ohangi to‘ldirdi.
Jimin asta oldinga egildi. Yuzlari qiznikiga juda yaqin edi.
-.Bu… juda ham yaxshi tebranish . Hatto men kutganimdan ham.
U bu vaziyatni yengilmaslik uchun chuqur nafas oldi.
- Bu hali boshlanishi xolos. Lekin yakuniy versiya… — dedi u, nigohini Jiminning ko‘zlariga qadab - sizga ham yoqishini ta’minlayman.
- Shunday bo‘lsa, aegiya, birgalikda uni mukammal qilaylik.
- Yoʻlimdan qoch!
Ustidagi halatni mahkamroq siqib oldini toʻsdi .
- Hislarim bilan oʻynashishing boʻgʻzimga keldi .
Qizning bilagidan ushlab qayta suv tagiga olib keldi .
- Ustingdagini matoni yech va chala qolgan ishimizni yakunla!
Dush halatini mijigʻlab koʻzidagi yoshlar bilan yonga burildi .
- Dadam bilsalar oʻsha yeringni* qayta ishlatmaydigan qiladi jin urgur .
Birdan sovuq devorga mahkamlanib tanasiga bosilgan ulkan tana qoʻpollik bilan halatni yechib yerga otdi .
- Tanangni ham miyangni ham yoqimsiz fikrlardan tozalash kerak Freyam .
Qizning oyoqlarini belidan oʻtqazib oldini botirgan Jungkook hirilladi .
Chinqirayotgan lablarga tashlanib hoʻl, yelkalardan biroz tushuvchi sochlarni bilagiga oʻrab ortga tortdi .