Love and laugh 2-qism

Ular orasida shunchaki doʻstlik bor edi, ammo hammasi asta-sekin o‘zgarishga yuz tutdi. Doimgidek, ishlar davom etayotgan edi, va JK bugun Taehyungning tug‘ilgan kuni ekanligini bilib qoldi. Shunga ko‘ra, u Taega sovg‘a olishga qaror qildi. JK Taehyungga kiyim tanlab oldi va keyin ishga qaytib ketdi.
Ishchi uning ortidan keldi va so‘radi:
— Xo‘jayin, qayerda edingiz?
JK unga tabassum qilib javob berdi:
— Ha, xaligi men Taehyungning tug‘ilgan kuniga sovg‘a oldim.
Ishchi kulib:
— Men ham shu haqda aytmoqchi edim
Jk unga qarab
— toʻrt, buyurtma qilinglar.
Ishchi to‘xtamay:
— Xop, xo‘jayin. Men Taehyungning tug‘ilgan kuniga nima olay?
JK baland ovozda, bir oz rashk qilib bilan:
— Sen uning tug‘ilgan kuniga hech narsa olma, hech kim uni tug‘ilgan kuniga narsa olmasin.
Uning bu gaplari orasida qattiq rashk va o‘zgacha bir tuygu bor edi. JK Taehyungning aynan o‘zi sovg‘a olishni xohlaganini anglagan holda, o‘zi uchun bu kunda yana ham ko‘proq ahamiyat kasb etayotganini his qilardi.
Soat 17:00 ga yaqin, barcha tayyor bo‘lib, Taehyungning oldiga borishdi. Ularning yuzida katta tabassumlar, lekin JKning qalbida bir oz o‘zgacha tuyg‘u bor edi. Taehyungning tug‘ilgan kunida faqatgina JK tomonidan tabriklanganligini bilish, unga ayni paytda eng o‘zgacha hislarni bergan edi.
Barcha yig‘ilib, Taehyungni tabriklashni boshlashdi. Shamlar yoqilgan, Taehyungning oldidagi tortning atrofida qizg‘in atmosfera bor edi. Taehyung bir oz orqaga chekinib, shamni puflash uchun jkni yoniga yurganida, tasodifan tae qoqilib, JK ustiga yiqildi. Bu holatda ikkala lab bir-biriga tegib, tasodifan bo‘sa olishdi
Taehyung tezda o‘zini aybdor xis qilib, yuzini qizargan holda kechirim so‘ray boshladi:
— Kechirasiz, Janob. Men...
JK dastlab asabi buzilib, unday bo‘lmadi deb o‘yladi, lekin keyinchalik, nimalar bo‘layotganini anglab, bu holatda yangi bir noaniqlikni his qildi. Taehyungning yuzidagi noxush kayfiyat, uning chin dildan uzr so‘rashiga sabab bo‘lganini his qilar edi. JKning ko‘ngli biroz yumshab, bu bo‘sa unga boshqacha hislarni paydo qilganini payqay boshladi.
Ular bir-biriga qaramay, tabassum qilishdi, har ikkalasining qalbida esa o‘zgacha bir rishta boshlangandek edi.

Tug‘ilgan kun tugaganidan so‘ng, JKda Taehyungni alohida tabriklash istagi yana kuchaydi. U bu fikrni qo‘yib bo‘lgan bo‘lsa ham, uni ichida tutib turishning imkoni yo‘q edi. Ish kunining yakuniga yetib, JK nihoyat Taehyungning oldiga bordi.
— Qalaysan? — deya so‘radi JK, Taehyungning oldiga kelib.
Taehyung har doimgidek ozgina hayajon bilan, xurmat bilan javob berdi:
— Yaxshi, rahmat. O‘zingizchi janob?
JK unga samimiy tabassum bilan qaradi. U har doim Taehyung jkni har doim boshliq sifatida hurmat qilgan bo‘lsa-da, bugun bir oz boshqacha muomala qilishni xohlardi. Taehyungni o‘ylab, o‘zini erkin his qilishni istardi.
Jk ham buni sezib dedi
— Mengaga oddiy do‘stingdek muomala qilaver, — dedi JK, o‘zining ovoziga yengil kulgini qo‘shib.
Taehyung bir zum jim turdi. U har doim JKni xurmat qilgan, unga bo‘lgan ehtiromni tushunardi, lekin bugun u JKning o‘ziga yaqinlashishini xohlardi. U bu so‘zlar orqali o‘zining izzatini saqlab qolishga harakat qildi

ammo JKning so‘zlaridan qalbida bir narsa o‘zgarayotganini sezdi.
— Yaxshi, JK, — deya javob berdi Taehyung, ko‘zlarida jilmayishni yashirishga harakat qilib. Ammo, u ham, JKga nisbatan his-tuyg‘ularini aniqlashga harakat qilardi.
JKning tabassumi bor edi. U Na Taehyungga yaqindan qaradi va bir oz jiddiyroq dedi:
— Xaligi... bugun tug‘ilgan kuning. Shuning uchun seni tabriklamoqchi edim, — dedi u, xushmuomalalik bilan.
Taehyung bir lahza jim turdi. U JKning so‘zlarini his qilib, ovozi titragan holda javob berdi:
— H... ha, rahmat, janob... A... yo‘q, JK, — dedi Taehyung, o‘zining adashishidan bir oz xijolat tortib.
JK uning adashganini ko‘rib, kulimsirab qo‘ydi. Taehyungning samimiyligi va nozikligini ko‘rib, uning ko‘zlaridagi ikkita yulduzlarni his qildi.
— Hech narsa qilmaydi😅, — dedi JK, qo‘lida sovg‘ani uzatib, — Mana, bu sen uchun.
Taehyung xursand bo‘lib sovgani oldi. Ko‘zlarida mehr, yuzida esa o‘ziga xos tabassum bor edi.
— Rahmat, JK, — dedi u, ovozi yumshoq, ammo samimiy.
JK Taehyungni uyiga tashlab qo‘yish uchun yo‘lga tushdi. Yolda, ikkisi jim edi, lekin ularning yuraklari bir xil tezlikda urayotganini sezish qiyin emasdi. JK, Taehyungni uyiga olib kelayotganda, uning uyini bilib oldi. U bu ma’lumotni keyinchalik o‘ylab, bir oz hayajonli his qildi.
JKning hayollarida esa, xuddi bir orzu kabi, Taehyungning o‘ziga xos tarzi va boshqacha harakatlari bor edi. U xuddi o‘sha lahzada, uni restoranlarga olib borish, uning yonida bo‘lishni orzu qilardi. Ammo bunday sodiqlikni amalga oshirishda ba’zi qiyinchiliklarni his qilardi. U o‘ziga savol berdiydi: “Nima, men uni sevib qolganmikan? Bu tuyg‘ular qanday shakllandi? Nima uchun, aynan bugun?
Ertasi kuni, Taehyung ishga, JK bergan kiyimni kiyib ishxonaga keldi. Bu kiyim uning ustida har doimgidan farq qilardi, ammo bir narsa o‘zgarganini sezish qiyin emas edi. JK, uni ko‘rgan zahoti, jilmayib qo‘ydi. U taehyungning kiyimini va uning yuzidagi yengil tabassumni ko‘rganida, qalbida bir narsa qimirlaganini sezdi.
Ish paytida, ikkisi bir-biriga ko‘zlari orqali aloqada bo‘lishardi. Ular ko‘p gaplashmasdi, lekin ko‘zlaridagi iltifot, tushunish va mehr ularga yetarli edi. Ular bir-birlariga kulib qarashganida, vaqt qanday o‘tib ketayotganini bilmas edilar. Har bir qarashda, har bir kulgu, ularning o‘rtasidagi bog‘lanish kuchayib borardi.
Bu sodda va nafis aloqalar orasida, ular o‘z his-tuyg‘ularining qanchalik kuchli ekanini tushunishga boshlashdi. JK, Taehyungning har bir qarashida, uning o‘ziga nisbatan o‘zgacha bir narsa sezar edi. Shu bilan birga, Taehyung ham JKning har bir so‘zidan o‘zgacha bir xushnudlikni his qilardi. Bu sodda va ammo nozik bog‘lanish, ularning o‘rtasidagi samimiyatni yanada kuchaytirdi. Ular bir-biriga nisbatan hislarini to‘g‘ri tushuna boshlashdi, ammo yana bir savol, qalblarida ulkan tuyg‘u sifatida qolib ketdi: “Bu qanday tugashi mumkin?”