Transcendent Love | KTH

Vanessa hech nima demadi.
Faqat Taehyungga bir necha soniya qarab turdi.

Ko‘zlari hali ham aralash edi. Ishonchsizlik, charchoq, qo‘rquv.

Taehyung asta yaqinroq keldi. Bu safar tegmadi.

Taehyung: kechagi ish uchun o‘zimni oqlamayman.

Vanessa kulimsiradi, lekin achchiq edi.

Vanessa: lekin baribir oqlayapsan.

Taehyung indamadi.

Xona jim bo‘lib qoldi. Tashqarida mashinalar ovozi eshitilib turardi. Oddiy tong. Go‘yo hech nima bo‘lmagandek.

Vanessa karavot chetiga o‘tirib oldi.

Vanessa: men seni boshqacha deb o‘ylagandim.

Taehyung unga qarab turdi.

Taehyung: men ham o‘zimni boshqacha deb o‘ylagandim.

Vanessa boshini ko‘tardi.

Taehyungning yuzida odatdagi masxara yo‘q edi bu safar. Juda jiddiy ko‘rinardi.

Yaxshi aktyor edi. Juda yaxshi.

Taehyung: seni ishlatmoqchi bo‘lganimda bunchalik qiynalmasdim.

Vanessa yuragi tez urib ketganini sezdi.

Nega bilmaydi, lekin bu gap ta’sir qildi.

Vanessa: sen har doim shunaqa gapirasanmi?

Taehyung yengil kuldi.

Taehyung: yo‘q. Odatda odamlar bilan bunchalik ovora bo‘lmayman.

Vanessa ko‘zlarini olib qochdi.

Taehyung esa uni kuzatishda davom etdi.

Ichida esa boshqa gaplar aylanardi.

“Yaqinlash.”
“Ishontir.”
“Uylan.”

Otasi ovozi miyaga mix bo‘lib kirib qolgan edi.

Lekin yuzida buni bilib bo‘lmasdi.

Taehyung sekin gapirdi.

Taehyung: hozir ketmoqchimisan?

Vanessa biroz jim qoldi.

Vanessa: bilmayman.

Taehyung: unda shoshilma.

Vanessa unga qaradi.

Taehyung: boshingda ogʻriq ham hali o‘tmagan.

Vanessa beixtiyor kulib yubordi.

Vanessa: sen sabab.

Taehyung: bilaman.

Yana jimlik.

G‘alati tomoni, bu safar u qadar og‘ir emasdi.

Taehyung stol ustidagi kofeni olib unga uzatdi.

Taehyung: ichib ol. Yuzing oqarib ketgan.

Vanessa stakanni oldi. Qo‘llari hali ham biroz titrardi.

Taehyung buni sezdi, lekin indamadi.

Vanessa sekin kofedan yutdi.

Vanessa: kecha aytgan gaplaring rostmidi?

Taehyung bir soniya ham ikkilanmadi.

Taehyung: ha.

Yolg‘on. Juda silliq yolg‘on.

Va eng yomoni, Vanessa bunga ishonishni xohlab qolgandi.

Vanessa kofeni asta stolga qo‘ydi.

Xona hali ham jim edi.

Taehyung deraza yonida turar, vaqti-vaqti bilan unga qarab qo‘yardi.

Vanessa: men odatda bunaqa emasman.

Taehyung: qanaqa?

Vanessa kulimsiradi.

Vanessa: bir kechada birovga ishonadigan qiz emasman.

Taehyung sekin bosh irg‘adi.

Taehyung: bilaman.

Vanessa unga qaradi.

Vanessa: bilasanmi?

Taehyung yengil kuldi.

Taehyung: sen odamlarni devordan narida ushlaysan.

Vanessa indamadi. Chunki bu to‘g‘ri edi.

Bir necha soniya sukut bo‘ldi.

Keyin Taehyung telefonini olib kimlargadir yozdi.

Vanessa: ishmi?

Taehyung: yo‘q. Haydovchiga yozdim.

Vanessa biroz hayron qaradi.

Vanessa: meni haydab yuborishga shoshilyapsanmi?

Taehyung unga tikildi.

Taehyung: qol desam qolasanmi?

Vanessa javob bermadi.

Yuragi yana g‘alati urib ketdi. Asabiylashtiradigan tomoni esa shu edi. Taehyung nimadir desa, ta’sir qilardi.

Taehyung asta yaqinroq keldi.

Bu safar oradagi masofa juda yaqin edi.

Taehyung: kecha aytgan gapim rost edi.

Vanessa past ovozda:

Vanessa: qaysi biri?

Taehyung ko‘zini undan uzmadi.

Taehyung: sen qiziqsan.

Vanessa kuldi.

Vanessa: odamlarni shunday ilintirasanmi?

Taehyung: ishlayaptiku.

Vanessa beixtiyor yana kulib yubordi.

Taehyung ichida esa boshqa narsa o‘ylardi.

Vanessa kulsa, unga yaqinlashish osonlashardi.
Ishonishi kerak edi. Juda qattiq ishonishi kerak edi.

Chunki oxirida nikoh bo‘lishi kerak.

Va Taehyung yutishi kerak edi.

Lekin negadir hozir bu o‘yin avvalgidek qiziq tuyulmayotgandi.

Vanessa asta unga qaradi.

Vanessa: seni yomon odam deb o‘ylashim kerak.

Taehyung kulimsiradi.

Taehyung: kech emasku hali.

Vanessa bir soniya jim qoldi. Keyin ko‘zini chetga olib qochdi.

Vanessa: men kechikkan bo‘lsam-chi?

Taehyung bu savolga darrov javob bermadi. Odatdagidek ishonchli ko‘rinishga urindi, lekin ichida biroz to‘xtab qoldi.

Taehyung: unda men ham kechikaman.

Vanessa unga qaradi.

Vanessa: bu nima degani?

Taehyung yelkasini qisdi. Oddiy, deya ko‘rsatmoqchi bo‘ldi.

Taehyung: hamma narsa kech bo‘lgan bo‘lsa ham, ba’zi narsalar baribir davom etadi.

Vanessa kulimsiradi, lekin bu kulgi to‘liq emas edi.

Vanessa: sen juda oson gapirasan.

Taehyung: oson emas. faqat o‘rganib qolganman.

Xonada yana jimlik tushdi. Tashqarida mashina signallari, uzoqdan shahar shovqini eshitilib turardi. Ichkarida esa hamma narsa sekinlashgandek edi.

Vanessa sekin o‘rnidan turdi. Boshini biroz ushlab turdi, hali ham to‘liq o‘ziga kelmagan.

Vanessa: men ketaman.

Taehyung: haydovchi keladi.

Vanessa: men o‘zim ketaman dedim.

Taehyung unga to‘liq qaradi. Bu safar to‘xtatishga urinmadi.

Taehyung: yaxshi.

Vanessa biroz hayron bo‘ldi. U qarshilik kutgandi.

Vanessa: shunchaki “yaxshi”?

Taehyung: seni ushlab qolishim kerak emas.

Bu gap Vanessani bir lahza jim qilib qo‘ydi.

U eshik tomon yurdi. To‘xtab, ortiga o‘girildi.

Vanessa: kecha nima bo‘lganini eslay olmayman.

Taehyung ham unga qaradi.

Taehyung: men ham.

Bu javob juda tez keldi. Juda silliq.

Vanessa boshini qimirlatdi.

Vanessa: g‘alati odam ekansan.

Taehyung yengil kuldi.

Taehyung: sen ham.

Vanessa endi ortiq gapirmadi. Eshikni ochib chiqib ketdi.

Eshik yopilgach, xona yana jim bo‘lib qoldi.

Taehyung bir necha soniya o‘sha joyga qarab turdi.

Keyin sekin telefonini oldi. Ekranga tikilib qoldi.

Bir xabar kelgan edi:

“hammasi shu yo‘nalishda ketmoqda. davom et.”

Taehyung ekran yorug‘ligiga qarab turdi.

Yuzida hech qanday ifoda yo‘q edi.

Lekin ichida bir fikr aniq bo‘lib borardi:

Vanessa buni bilmasligi kerak. hali erta.

Vanessa eshikni yopib chiqib ketdi.

Koridorda bir lahza to‘xtab qoldi. Nafasi hali ham to‘liq joyiga tushmagan edi. Miyasi esa kechagi va bugungi gaplarni aralashtirib yuborardi.

“Men seni sevaman.” “Men senga tegmayman.” “Eslolmayman ham.”

Hamma narsa bir-biriga yopishib ketgan, lekin hech biri aniq emas.

U chuqur nafas oldi va lift tugmasini bosdi.

Yuqorida, penthaus ichida Taehyung eshik yonida qoldi.

Bir necha soniya harakat qilmadi.

Keyin sekin orqasiga qaytdi.

Telefonini oldi. Ekran yorishdi.

Yana o‘sha xabar.

“Davom et. Hissiyot aralashsa ham to‘xtama.”

Taehyung ekranga qarab turdi.

Bir soniya.

Ikki soniya.

So‘ng telefonni qulfladi.

Yuzida hech narsa o‘zgarmadi.

Lekin ichida o‘zgargan narsa bor edi. Juda kichik. Juda xavfli.

Vanessa esa pastda lift ichida turardi.

O‘z aksiga qarab.

O‘zi ham o‘zini tanimayotgandek edi.

“Men nima qilyapman o‘zi…”

Lift pastga tushardi. Har bir qavat bilan hammasi yanada og‘irlashayotgandek.

Eshik ochildi.

Shahar yana oldiga keldi. Oddiy, shovqinli, tirik.

Vanessa bir lahza to‘xtadi.

So‘ng yurib ketdi.

Orqasiga qaramadi.