Mening qismatim
Arin ko'z oldidagi manzaraga ishonmadi. Yuragi butunlay g'azab va alamdan yonib ketgandek edi. U ichkariga kirgisi kelmasdi lekin oyoqlari unga itoat qilmasdan xonaga kirib bordi.
Minji Jungkookning bo'ynidan mahkam ushlab olgan yigit esa hech qanday qarshilik ko'rsatmayotgandek edi. Buni ko'rgan Arinning ko'zlari yoshga to'ldi. Yuragi o'rtanayotgan bo'lsa-da u kuchsizligini bildirmaslikka harakat qildi.
"Jungkook..." - dedi u titroq ovozda.
Jungkook boshini ko'tarib, unga beparvo nigoh tashladi. Minji esa kulib, Aringa qaradi.
"Oh, sen ham bu yerda ekansan. Kechirasan, biz shunchaki o'tmish xotiralarini eslab turibmiz", - dedi Minji yengil jilmayib.
Arinning yuragi yana g'ash bo'ldi. Nima uchun u bunday gapirishdan uyalmayapti? Nima uchun Jungkook hech narsa demayapti? Bu savollar uning ongida aylanib yurdi.
"Jungkook, bu nima?" - dedi Arin nihoyat o'zini bosib, qat'iy ovozda.
Jungkook qo'llarini cho'ntagiga tiqdi va chuqur nafas oldi. "Bu - senga aloqasi yo'q narsa, Arin. Sen faqat o'z joyingda o'tir va men nima qilsam shunga ko'nik."
Bu gaplardan keyin Arin butunlay titrab ketdi. U o'zini yengishga harakat qilardi, lekin ichidagi g'azab uning sabrini sinay boshladi.
"Men faqat o'zim uchun emas Han uchun ham bu yerda turibman. Lekin agar sen meni shunday mensimasang men ketishim mumkin!" - dedi u qat'iylik bilan.
Jungkook uning so'zlarini eshitib, birdan qotib qoldi. Arinning ketishidan u nimagadir qo'rqib ketgandek edi. Lekin u buni sezdirmaslikka harakat qildi.
"Bormoqchisanmi? Mayli, eshik ochiq..." - dedi u sovuq ohangda.
Arin ko'zlarini yumdi. Bu so'zlar uni butunlay sindirdi. U biror narsa deyishga kuch topolmay, orqasiga burilib xonadan chiqib ketdi. Yuragi dahshatli og'riqni his qildi. Lekin, bu og'riq unga qaror qilish uchun kuch berdi.
U ketadimi? Yo'q. U bu jangni shunchaki tark eta olmaydi. Chunki u Jungkookdan qanchalik nafratlansa ham ich-ichida uni sevishini his qilardi.
Ertasi kuni Arin universitetga jo'nadi. U bu yerda hech bo'lmasa biroz bo'lsa ham tinchlik topishga harakat qildi. Lekin, hayot uni tinch qo'yishni istamadi.
Universitet eshigi oldida kutayotgan mashinani ko'rib, u hayron qoldi. Mashinaning eshigi ochildi va ichkaridan Baek Minji chiqdi. Jungkookning sobiq kelini.
"Arin? Qanday tasodif!" - dedi u kinoyali kulimsirab.
Arin unga shubhali qaradi. "Nega bu yerda turibsan?"
Minji jilmaydi. "Men shunchaki senga bir sirni aytmoqchiman. Bilasanmi Jungkook hali ham meni unutolmagan..."
Arinning yuragi yana bir bor siqildi. "Bu yolg'on. U senga hech qanday his-tuyg'u bildirmaydi."
Minji kuldi. "Shunday deb o'ylaysanmi? Unda nega u men bilan kecha uchrashdi? Nega u mening yonimda bo'ldi?"
Bu so'zlar Arinning yuragini tilka-pora qildi. Nima Jungkook haqiqatan ham Harin bilan bo'lganmi?
U qattiq nafas oldi va o'zini yo'qotmaslikka harakat qildi. Ammo ichidagi og'riq va shubhalar uni yanada qattiq siqib qo'ydi.
Bu faqat boshlanishi edi. Endi Arin qaror qilishi kerak edi: U bu o'yinga bardosh bera oladimi yoki hammasini tashlab ketadimi?
Arin xonasida bir o‘zi o‘tirardi. Yuragi g‘ash ko‘zlari yoshga to‘la.
Jungkookning unga qilayotgan muomalasi tobora og‘irlashib borayotgandek edi. Minji degan ayolning paydo bo‘lishi esa hammasini yanada murakkablashtirdi. U nega keldi? Nega Jungkook unga shunchalik yaqin edi?
Bir payt eshik taqilladi. Arin o‘zini to‘g‘rilab ichkariga qaradi. Xizmatkorlardan biri kirib keldi.
"Bekajon janob Jeon sizni pastga tushishingizni aytdilar" dedi u muloyimlik bilan.
Arin yengil bosh irg‘adi va asta pastga tushdi. Stol atrofida Jungkook, Han va Minji o‘tirishgan edi. Han shirin kulib onasini ko‘rganidan quvonib ketdi.
"Ona yonimga o‘tiring!" – deb chaqirdi u quvnoq ovozda.
Arin Hanning yoniga o‘tirib uni bag‘riga bosdi. Lekin nigohi Jungkook va Minjiga tushdi. Minji haligacha Jungkook bilan ochiqchasiga noz-karashma qilayotgan edi.
"Arin Minji bir necha kun biz bilan qoladi. Umid qilamanki e’tirozing yo‘q" dedi Jungkook beparvolik bilan.
Arin ichida titrab ketdi, lekin yuzini jiddiy ushlab javob berdi: "Bu sening qaroring Jeon. Men bunga aralashmayman."
Jungkook unga biroz qarab turdi keyin yana Minji bilan suhbatiga qaytdi. Arin esa o‘zini juda bechora his qilardi. Yuragi siqilib ovqatga qo‘l ham urmadi.
Oradan bir necha kun o‘tdi.
Minji hali ham Jungkook bilan birga edi. Ular har doim birga bo‘lib Arinni butkul unutgandek harakat qilishardi. Han ham buni sezgan bo‘lsa kerak onasining kayfiyati tushib ketayotganini payqab har doim uni quvontirishga harakat qilardi.
Bir kuni kechasi Arin xonasida o‘tirganda eshik ochildi. Jungkook ichkariga kirdi. Uning ko‘zlari qizarib ketgan yuzi esa sovuq edi.
"Gaplashishimiz kerak" dedi u.
Arin unga qarab turdi. "Gapirsang, eshitaman."
Jungkook chuqur nafas oldi va stulga o‘tirdi. "Men sen bilan uzoq davom eta olmayman Arin. Sen bu uydan ketishing kerak."
Bu so‘zlar xuddi pichoq kabi yuragini kesib o‘tdi. "Nima?! Nima uchun?" dedi Arin titrab.
"Chunki men boshqa birovni sevaman" dedi Jungkook qattiq ohangda.
Arinning yuragi muzlab qolgandek edi. Ko‘zlaridan yosh chiqib ketdi. "Kimni? Minjini?!"
Jungkook indamay, bosh irg‘adi. "Ha. U men uchun sen bo‘la olmagan narsani anglatadi."
Arin bu so‘zlarni eshitib, lablarini mahkam tishladi. Ichida qichqirgisi, uni urib yuborgisi keldi. Lekin kuchsiz edi. Yuragi shunchalik og‘rirdiki, nafas olishning o‘zi qiyin edi.
"Sen... hech qachon meni
sevmaganmiding?" deb so‘radi ohista.
Jungkookning nigohi bir zum yumshagandek bo‘ldi lekin u tezda o‘zini to‘g‘rilab oldi. "Bu endi ahamiyatsiz. Ertaga ertalab sen ketasan. Hanni esa bu yerda qoldirasan."
Bu gap Arin uchun eng katta zarba edi. U Hanni tashlab ketish kerakmj? Bu qanday adolatsizlik edi?!
"Yo‘q! Men Hanni tashlab ketmayman!" deya baqirdi u.
Jungkookning yuzi sovuqlik bilan
qoplandi. "Sening bu uydan chiqib ketishing shart. Han esa mening o‘g‘lim. Unga men qarayman."
Arin qaltirayotgan lablarini mahkam tishladi. Bunday bo‘lishi mumkin emas edi... Ammo Jungkookning qarori qat’iy edi.
Ertasi kuni erta tongda Arin ko‘zlari shishgan holda chamadonini yig‘ib uy eshigi oldida turardi. Han esa uxlab yotardi u bilan xayrlashishga ham imkon bermadilar.
Jungkook unga oxirgi marta sovuq
nigoh tashladi.
"Ket, Arin. Sening bu uyda o‘rning yo‘q," dedi u qat’iy ohangda.
Arin lablarini mahkam qimtib oxirgi marta uyga qaradi. Ko‘zlaridan tinmay yosh oqardi. Keyin esa yuragini siqib eshikdan chiqib ketdi...