THE BEAST
GULNI DUNYO SIRLARGA TO'LA, OSHKOR BO'LADIGAN SIRLARGA TO'LA EKANINI BILARDI. U HAR DOIM TASHVISH MAJBURIYATSIZLAR ODDIY HAYOTNI ORZU QILGAN. AMMO TAQDIR BOSHQACHA QAROR QILDI. O'RMONDA SAYR QILISH VA ULKAN BO'RILARDAN QOCHISH.
Ko'zlarimni ochar ekanman qayerda ekanligimni bila olmadi. Keyin nima bo'lganlarni eslay boshladi. Oxirgi eshitgan narsam bu bo'rilarngi uvillashi edi. Lekin qanaqasiga bu yerga qanday kelganligimni bilmayman. Balkim janob yoongi olib kelgandir. Ha mayli.
Lekin bu mening xonam emas bu xona... burchakdagi kresloda kimdir o'tirgan edi. Bu janob yoongi. Men uni ko'rganimni bilib asta turib meni yonimga kela boshladi. Uning qip-qizil ko'zlari qorong'uda chaqnab turardi. U mening yonimda bir zumda paydo bo'ldi.
-Men seni ogohlantirgan edim. - past, ammo jiddiy ohangda gapirdi, u.
-Men og'zimni ochmoqchi bo'ldim, lekin bir so'z ham ayta olmadim. Yoongi barmoqlari bilan yuzimni silab o'tdi, so'ng bo'ynimdan ushlab, o'ziga tortdi.
-Nega doim o'zimni senga tortilganimni his qilaman? - pichirladi yoongi.
Men uning bo'yniga tirmashib, undan uzoqlashmoqchi bo'ldim, ammo u meni yotoqa uloqtirdi. Ustimdagi oq ko'ylak biroz ochilib, oppoq yelkarim ko'rib qoldi. U lablarini tishlab, meni sinchiklab kuzata boshladi.
- Menda ikki yo'li bor, Xana... - yoongi sekin tiz cho'kdi. - seni hozir bu yerdan quvib chiqarish yoki... - u qo'li bilan sochlarimbi siladi, - seni butunlay o'zimniki qilish...
Mening nafasim ichimga tiqildi. Yoongi sekin egilib, lablarini bo'ynimga yaqinlashtirdi. Uning sovuq lablari terimni sitrata boshlagandi, men beixtiyor ko'zlarimni yumib oldim. Bu qanday tuyg'u edi? Qorquvim yoki ehtiros?...
Yoongi sekin nafasini bosib, boshini ko'tardi.
- Men senga zarar berishni xohlamayman, lekin... sen meni aqldan ozdirayapsan - deya u lablarini maning lablarimga bosdi.
Bu o'pich muloyim ham, ayni paytda shafqatsiz ham edi. Yoongi men mahkam quchoqlab oldi, qo'llari esa nozik belimdan pasga siljidi va asta o'zining kiyimlarini yechishni boshladi u faqatgina bittagina shimda qolgan edi. Endi navbat menga kelgan edi. U asta sekin qo'lini ko'ylagimga olib bordi. Va sekin qulog'imga pichirladi.
-Azizim o'zingni menga topshir ana shunda qiynalmaysan.
Shunday deb asta kiyimlarimni yecha boshladi. Bittada ko'ylagimdan halos qildi. Men endigina buni anglagan edim va endi qarshilik qila boshladim.
-iltimos.. iltimos unday qilmang..
Men unga qarshilik qilganim uchun u ikkila qo'limni bitta qo'li bilan ushlab tepaga tiradi.
-Agar hozir bunday ish qilmasam sening bir tomchi ham qoning qolmaydi...shunchaki jim bo'l va menga ishon...-U shunday deya lablarimga labini bosdi...Bu qandau bo'ldi bilmayman..ammo u judayam sovuq..U lablarimni yorib kirib og'iz boshligimda tili bilan kezardi...Uni qanchalik ozimdan itarmay bari foydasiz..uning qollari mening shimimni yechish bilan ovora edi...Undan qo'rqib yeg'lar ekanman tobora nafas menga yetishmas edi...U meni yotoqqa itardi..
Qizning qarshiligiga qaramay qizni faqatgina ich kiyimda qoldirgan erkakning ko'zlarida faqatgina extiros bor edi...
Qiz yigitdan qochishga harakat qilgancha yotoqdan turar ekan yigit uni bir deganda yotoqqa bosdi va o'zi qizning ustini egallagancha:
-Meni senga nisbatan yomon bo'lishga aslo majburlama...Buni oxiri tanangda 1 tomchi ham qoning qolmasligi bilan yakunlanadi..Shunchaki bo'sh qoy...-U menga ortiqcha gapirmasdan yana lablarimga labini bosdi...Bu safar uning qo'llari ko'kraklarimda edi..Men o'laman..!!!!
Ichimga kirgan qattiq narsadan nafas ololmay qoldim...U sigmayapti...meni o'ldiradi..Janob Yoongi bir necha marotaba tiqishga urundi...va oxiri ichimga bazo'r siggan azo allaqachon Yoongi tomonidan bezalgan tanamga 2 karra og'riq berdi...Bu lanati narsani toxtatish uchun qancha yalinmay foydasiz...anglanganim men uni qolarida aniq o'lib ketaman... ko'zlarim asta ilindi...
Ko‘zlarim asta-asta ochildi. Yuragim hanuz tez urardi, nafas olishim ham biroz og‘ir edi. Xonada faqatgina shamlarning mayin nuri ko‘rinardi. Yonimda esa Janob Yoongi yotardi. U jim, sokin nafas olardi. Uning odatda qizg‘in, qattiq nigohlarida hozir iliqlik bor edi.
Men sekin-sekin o‘rnimdan turishga harakat qildim, lekin Yoongi qo‘limdan tutib oldi.
— Qayerga ketyapsan? — u past ovozda so‘radi.
— Men… — ovozim titradi. Hislarim chalkash edi. Yuragim hamon g‘alati urardi. Bu tuyg‘u nimadan darak edi? Qo‘rquvmi? Yoki boshqa nimadir?..
Yoongi asta qo‘limni tortdi va meni o‘z bag‘riga oldi.
— Bir oz shunday yot… — u peshonamga lablarini ohista bosdi. Bu qadar muloyim Yoongini hali ko‘rmagandim.
Men uning keng, issiq bag‘rida yotarkanman, yuragim yumshoq urayotganini his qildim. U qo‘li bilan sochlarimni asta siladi, so‘ng yuzimga qarab:
— Endi sen mendan hech qayerga qocholmaysan, Xana… Seniki faqat men… — dedi.
Bu so‘zlar ichimda allaqanday his uyg‘otdi. Boshimni sekin uning ko‘ksiga qo‘ydim. Yuragim xotirjam bo‘la boshladi. Shu kecha men ilk bor o‘zimni mutlaqo yolg‘iz his qilmadim…
Shamlarning miltillagan nuri xonaga yoqimli sokinlik berardi. Janob Yoongi hali ham meni bag‘rida mahkam tutib turardi. Uning issiq nafasi sochlarimni asta qitiqlab o‘tardi. Yuragim joyida qattiq urayotgan bo‘lsa-da, negadir bu holatdan qochishni ham istamayotgandim.
— Sen charchading, shunday emasmi? — Yoongi sekin so‘radi, ovozi oldingiday sovuq emas, aksincha, muloyim edi.
Men asta bosh irg‘adim. Rostdan ham, butun vujudim og‘rirdi, ammo bu og‘riq bilan birga ichimda tushunarsiz iliqlik ham bor edi.
— Meni qo‘yib yuborasizmi? — sekin so‘radim.
Yoongi bir zum sukut saqladi, so‘ng qo‘lini yuzimga olib borib, barmoqlari bilan ohista lablarimni chizib o‘tdi.
— Sendan kecha olmayman, Xana… — dedi u past ovozda.
Men nima deyishimni bilmay, ko‘zlarimni yumdim. Uning muloyim qo‘llari yuzimni silab o‘tardi. Yoongi lablarini peshonamga ohista bosdi. Bu qadar g‘amxo‘r bo‘lishi mumkinligiga hali ham ishonmasdim.
— Sen doim mendan qochishga harakat qilasan… — Yoongi ohangida g‘am bor edi. — Lekin yuraging yolg‘on gapirmaydi, Xana…
Uning qo‘li belimni mahkam quchoqladi, u esa bag‘rimga yuzini yaqinroq olib keldi.
— Men sendan qo‘rqaman… — beixtiyor aytib yubordim.
Yoongi yengil kuldi, lekin nigohi jiddiy edi.
— Bilaman… lekin bir kuni yuraging ham mendan qochmay qo‘yadi…
U shunday deb sochlarim orasidan lablarini bosdi. Men esa hech narsa deya olmadim. Chunki, yuragim allaqachon mendan so‘ramay, unga tomon tortilayotganini his qilgandim…