He's my stepfather

Boshlovchi bizga nigoh qasamyodini oʻqiy boshladi. Bugun zal jimjit hammani diqqat eʼtibori bizda edi...
- janob Kai shu shartlarga rozi boʻlgan holda Mira xonimga juft boʻlishga rozimisiz
Kai: ha... Jonim bilan
- Mira xonim hamma shartlarga rozi boʻlgan holda janob Kaini jufti boʻlishga uni bir umr sevib ardoqlashga yaxshi va yomon kunida birga boʻlishga rozimisiz.
Mira: h-ha roziman...
Tilimda shu ikki soʻz chiqishi bilan butun zal oʻrnidan turib bizni olqishladi. Men koʻz qirida yana Bangchandan qaradim. U qoʻlida turgan vizkini ichib tugatdi va uni zarb bilan stolga qoʻydi.

- endi sizlar qonuniy eri xotinsizlar bir biringizdan boʻsa olishingiz mumkin.
Men Kaiga qaradim. Uning illiq va tabassum qilib turgan yuzi ikki soniya Bangchan boʻlib koʻrindi. Yuragim yana boʻgʻzimga tiqilib qoldi. Men keyingi hayotimni Kai bilan baxtli boʻlib yashashga koʻzim yetadimi? Men faqat oʻzimni oʻylab oyimdan qutilishni oʻylab Kaini butun hayotini vayron qilishni vijdonim qabul qila oladimi? Bir kun kelib u mendan " sen umring davomida hech yoʻq bir daqiqa meni sevganmisan?" deb soʻra men unga qanday javob bera olaman? Bunday qilishga vijdonim yoʻl qoʻya oladimi?
Kai menga yaqinlashib yuzimdagi kelinlik roʻmolini koʻtardi. Labimdan boʻsa olmoqchi boʻlib etilganda men uni toʻxtatdim.
Mira: toʻxtang...
Kai: nimadir boʻldimi?
Mira: meni kechiring Kai lekin sizga turmushga chiqa olmayman.
Kai bu gapimni eshitib avvaliga nima deyishni bilmay qoldi. Keyin esa menga qarab hiyol tabassum qilib qoʻydi. Men esa uzun kelin koʻylagimni koʻtardimda zaldan otilib chiqib ketdim. Chiqishimdan oldin Jungkook menga mashinasi kalitini berdi. Oyim orqamdan bir dunyo odam bilan chiqayotgan payti men Jungkookni mashinasiga oʻtirib bor tezligi bilan haydab ketdim.
Men umrimda biror marta oʻzim mustaqil ravishda mashina xaydamaganman va birinchi xaydaydigan paytim shunday rasvo paytga toʻgʻri keladi deb oʻylamagan edim.
Qayerga borishni bilmasdim. Hozir uyimga borish xavflidek tuyulardi. Oʻsha payti hayolimga Bangchanni sohilidagi uyi keldi. Lekin men uni kalitini allaqachon Bangchanga qaytarib bergandim. Nima boʻlganda ham boshqa joy hayolimga kelmadi va oʻsha yerga bordim. Eshik oldida borganimda Bangchan qulfni kodli qulfga oʻzgartirganini koʻrdim. Oʻzimcha kodni sinab koʻrdim. Bangchanni tugʻilgan kuni, oyimni tugʻilgan kuni, ularni toʻy sanasi lekin hech biri mos kelmasdi. Soʻngi oʻzimni tugʻilgan kunimni sinab koʻrdim buni kutmagan edim lekin qulf ochildi. Ichkariga kirishim bilan eshikni qulfladim. Huddi meni kimdir quvib kelayotgandek edi. Iloji boricha chuqur nafas olib oʻzimni bosishga harakat qilardim. Lekin buni iloji yoʻq edi.
"Endi oyimni yuziga qanday qarayman? U meni jazolasachi? Kompaniya aksiyalari tushib ketsangiz? Oyim katta zarar koʻrsachi? Kai nima boʻladi? Endi uni yuziga qanday qarayman?" Shunday savollar meni sira tinch qoʻymasdi. Nega bunday ishlar boʻlishini oldinroq oʻylamadim. Huddi besh yoshli qizchani ishini qilgandekman.
Bir soatlik urunishlarimdan soʻng oʻzimni biroz boʻlsa ham tinchilantirishga erishdim. Shkaflarni qaradim. Bu yerda Bangchanni bitta fudbolkasidan boshqa hech narsa yoʻq. Tezda kiyimimni almashtirdim. Quyosh botayotgan edi. Dengiz oldiga chiqdim. Kelin koʻylagimni yerga tashlab unga gugurt yoqdim. Olov bir zumda alanga oldi. Olovga qarar ekanman ichimdan gʻalati hislar oʻtardi.
" Oyim nima qilyapdi ekan?

Meni topib olsa endi nima qiladi? Kainchi? Hoynahoy mendan nafratlanayotgandir." Shu savollar ich etimni kemirib borardi. Bir javob aniq oyim bu nikohni juda xoxlagan edi. Endi meni topsa sogʻ qoʻymaydi.
Oʻzim uchun uydan biror nima yeyish uchun muzlatgichni ochdim. U yer boʻm boʻsh edi. Bir stakan suv quyib ichar ekanman eshik qulfi ochilayotganini sezdim. Judayam qoʻrqib ketdim. Oʻzimni himoya qilish uchun qoʻlimga pichoq oldim. Shu payt eshik ochildiyu Bangchan kirib keldi. U meni koʻrib qotib qoldi. Men ham nima qilishni bilmay esankirab qoldim. Keyin hech narsaga eʼtibor bermay meni qattiq quchoqladi. Men esa hali ham nima qilishni bilmay jim turardim.
Bangchan: hayriyat... Nihoyat seni topdim.
Mira: m-meni qanday topding.
Bangchan; avval boshidan taxmin qilgan edim. Lekin oyingni chalgʻitishga biroz vaqt ketdi.
Mira: oyim qayerda
Bangchan: biroz qon bosimi oshdi. Hozir uyda dam olyapti.
Oyimni kasalligini eshitib uni quchogʻidan chiqdim. U boʻlsa meni yuzimni silab peshonamdan oʻpdi. Jin ursin... Meni uni shunday erkalashiga qaram boʻlib qolgan boʻlsam kerak.
Bangchan: nega bunday qilmading. Toʻydan qochib ketding.
Mira: nega ? Nega bunday qildimmi?
Oʻsha payti jaxlimni boshqara olmay qoldim. Qoʻlimdan pichogʻim yerga tushib ketdi. Koʻzlarim yoshgandi. Uni koʻksiga ura boshladim. U esa qarshilik qilmay jim turardi.
Mira: men boshqa odamni sevardim. Eshityapsanmi? MEN SENI SEVARDIM. BUTUN UMR OʻZIM SEVMAGAN INSON BILAN UNI ALDAB YASHASHGA VIJDONIM QIYNALDI. ESHITYAPSANMI BUNI?
Bangchan birdan meni qattiq quchoqladi. Men undan chiqib ketishg harakat qilardim. Lekin u mendan ancha kuchli edi. Koʻz yoshlarimni esa toʻxtatishni iloji yoʻq ular quyilib kelardi.
Mira: endi nima qilaman? Oyim va dadamni koʻziga qanday qarayman. Men huddi yosh boladek ish qildim.
Bangchan; hecham unday emas. Sen toʻgʻri ish qilding. Oying bilan esa oʻzim shugʻullanaman xavotir olma.
Mira: yaxshi kel endi uyga qaytamiz.
Bangchan: hozir emas. Kel yaxshisi ertaga.
Men bunga rozi boʻldim. Aslida men ham hozir uyga qaytishni xoxlamayman. Bangchan yeyish uchun ovqat olib kelgani tashqariga chiqib ketdi. U ancha payt qolib ketganidan biroz qoʻrqa boshladim. Lekin kech boʻlsa ham u keldi.
Bangchan: senga damlama tayyorlattirdim. Bu stressni kamaytirishga yordam beradi va biroz tetik qiladi. Ichib ol.
Men damlama ichar ekanman u tezda ikkimiz uchun dasturxon yozdi. Stolni bir zumda noz neʼmatlarga toʻldirib tashladi. Uni bunday mehribonligi doim meni hayratda qoldirardi. Balki shuning uchun ham men uni shu qadar sevib qolganman.
Biz birga kechki ovqatni yedik. Har safar bugungi boʻlgan voqealarni gapirganimda u ogʻzimni yopib meni jim qilardi. Uni bu odatidan judayam xursand boʻlib ketardim. U koʻzimga huddi davolovchi qahramondek koʻrinardi. Men muammolar haqida boshqa gapirmadim. Biz jimgina desertimizni yedik. Lekin oʻsha koʻkragimda ogʻriqni his qildim. Men oʻtgan safar buni xavfli deb oʻylaganimda doktor menga buni shunchaki oʻsmirlikdagi noqulaylik deb taʼriflagan edi. Lekin bu borgan sari kuchayib borardi men hatto joyimda ham oʻtira olmay qoldim.
Bangchan: nima boʻldi.
Mira: koʻkragim ogʻriyapdi
Men uni biroz qisib ogʻriq oʻtib ketishiga umid qilardim. Lekin bu ish bermasdi. Bangchan boʻlsa menga kulib qaradi. " Bu yerga kel. Joyinga oʻtir" deb tizzasini siladi. Men bunga qarshi boʻlmadim. Uni tizzasiga oʻtirishim bilan u ikkala koʻkragimni ham ushlab ohista massaj qila boshladi. Bundan biroz yengil tortgandek boʻldim.
Bangchan: endi biroz boʻlsa ham yaxshimi?
Mira: mmmm... Juda yaxshi
Bangchan: bu kichkintoylar meni sogʻinganga oʻxshaydi.
Bangchan birdan koʻylagimni tugmalarini yechib tashladi. Yaqin kelib ogʻziga bir koʻkragimni soldi. Men bir lahzada nafasimni ichimga yutdim. Bangchanning issiq og‘ziga tushgan ko‘kragim shu qadar sezgir ediki og‘riq birdan yo‘qoldi o‘rniga o‘tkir shirin to‘lqin tarqaldi. Men ko‘zlarini yumib, boshini orqaga tashladi. Ichimdan shunday ovoz oʻtardi: "Bu... og‘riq emas. Bu yengillik bu rohat. Xudo, qanday rohat ekan... Men ancha paytdna beri bunchalik yaqin bo‘lganim yo‘q.

U meni og‘riqdan qutqaryapti va shu bilan birga meni o‘ldiryapti. Yana... yana istayman. O‘zimni to‘liq unga topshirib qo‘yganimni his qilyapman. Ayni paytda qo‘rqinchli... lekin juda to‘g‘ridek tuyulyapdi"
Men beixtiyor qo‘limni Bangchanning sochlariga tiqdim barmoqlari titrab uni o‘zimga yanada yaqinroq bosdim. Og‘riq unutilgan faqat issiq nam og‘iz va yurak urishi qolgan edi. Keyin esa u yuqoriga koʻtarilib boʻynimdan oʻpdi va qulogʻimga pichirladi.
Bangchan: Mira men koʻproq xoxlayman. Sen judayam sogʻindim. Iltimos...
Mira: men ham... Men ham xoxlayman. Chan seni sevaman
U meni qoʻllarida koʻtardida yotoqxonaga olib kirdi. Meni divanga sekin qoʻyib kiyimlarini yechib tashladi. Men uni oʻsha baquvvat mushaklarini keganda yana aqldan ozdim. U egilib labimdan och va talabchan boʻsalarni ola boshladi.
Bizni aloqamiz roppa rosa 10 daqiqa davom etdi. Men esa oʻzimni qushdek yengil his qilardim. Har safar menga Bangchanni yoqadigan odati U qattiq charchagan payti yuzini boʻynimga tiqib jimgina uxlab qolardi. Boshini silaganimda huddi rahmat degandek boʻynimdan oʻpib qoʻyardi.
Tashqaridagi hayotim butkul vayron boʻlgan men esa hech narsa boʻlmagandek uni quchoqlab yotibman. Bu toʻgʻrimikan. Xudo biladi oyim qanday ahvolda Kai qay ahvolda. Oyim hozir meni dunyoga keltirganiga rosa afsuslanayotgandir. Lekin bunga bir tomondan buni oʻzi ham sababchi. Men unga majburan uzatmoqchi edi. Men uni emas boshqasini sevishimni bilardi. Lekin oʻsha sevgan odamim...
Jin ursin bu qanchalik toʻgʻri yoki notogʻri bilmadim. Lekin men bu onlarni qadriga yetishim kerak. Ertaga meni qanday hayot kutadi bilmayman.