Yuna va uning do‘stlari qorong‘u xonada turishar, har birining yuragi tezroq urardi. Jungkookning so‘zlari ularga yangi bir qo‘rquvni keltirib chiqarib, ichki shubhalarni kuchaytirgan edi. Barcha xonada harakat qilib turgan sirli, noaniq tovushlar atrofni o‘rab olishar edi. G‘alati soya shakllari devorlarda siljib, ba’zan ular jismoniy shaklga o‘xshab ko‘rinardi. Yuna bu lahzada o‘zini har narsadan uzilgan, yolg‘iz his qildi.
"Biz bu yerdan chiqishimiz kerak," dedi Jimin, uning ovozida g‘alati bir noqulaylik sezilardi. "Bu joyning sirlarini o‘rganish xavfli, ayniqsa, agar Jungkook haqiqatan ham to‘g‘ri gapirsa."
"Jungkook haqiqatni aytmoqda," deb qo‘shdi Taehyung, uning yuzida qayg‘u izlari ko‘rinar edi. "Bu o‘rmon faqat tashqi dunyodan qochganlarga xizmat qiladi. Agar biz bu yerdan chiqmasak, o‘zimni yo‘qotishim mumkin."
Jungkookning yuzida qora xijolat va xavotir bor edi. U faqat qattiq nafas olib, so‘zini davom ettirdi: "Bu yerda nima bo‘lishini hech kim bilmaydi. Ammo bir narsani bilaman, bu o‘rmon har bir odamning eng chuqur qo‘rquvini his qiladi va uni haqiqiyatga aylantiradi."
Yuna qaror qilishga harakat qildi. Uning ko‘zlarida qarorli yoritilgan bir nur bor edi, lekin unga qarshi chiqish oson bo‘lmasdi. "Agar bu o‘rmon bizning qo‘rquvlarimizni keltirayotgan bo‘lsa, biz uni yengib o‘tishimiz kerak. Bizni qo‘rqitishga harakat qilayotgan narsalar bizni to‘xtata olmaydi."
Ularning atrofidagi havoning yanada og‘ir bo‘lishi, o‘rmonning ichki sirlarini ular bilan o‘rganishga majbur qilardi. Jin va Suga o‘zgacha bo‘lib, ularning qo‘llari titray boshladi, bu yerda ularni boshqa biri kuzatayotgandek tuyuldi.
"U yerda biror narsa bor," dedi Suga, xuddi biror kishi ularga yaqinlashayotganini sezganday. "Kimdir kuzatmoqda, men buni sezaman."
Jungkook birdan to‘xtadi. "Ehtiyot bo‘ling," dedi u juda hushyor. "Ular har doim yoningizda. Ko‘zlaringizni yopmaslikka harakat qiling."
Yuna va uning do‘stlari bir-birlariga qarashdi, ular bir zumda nafaslarini ushlab, butun xonani kuzatishga harakat qilishdi. Lekin nafas olish qiyinlashgan edi – har bir nafas ichida qo‘rquv va xavf kuchayardi. Shunda, birdan, xonaning chetidan g‘alati ovozlar eshitila boshladi. Bir narsaning yengil qadamlaridan kelayotgan ovozlar yanada yaqinlashdi. Bu bir hayvonning tovushi kabi edi – juda o‘tkir va qo‘rqinchli.
"Yuna, ehtiyot bo‘l," dedi Jimin, uning yuzida tashvish bor edi. "Biz to‘xtashimiz kerak."
Lekin Yuna, birdan, qaror qabul qilib, ichkariga yanada chuqurroq kirishga qaror qildi. "Yo‘q," dedi u qat'iy. "Men bu sirni ochmoqchiman."
Ovozlar yaqinlashar, va nihoyat ular o‘zlarini qorong‘u, qorishgan bir joyda topdilar. Xona butunlay qora, ammo bir narsa bu qorong‘ulikka qarshi chiqayotgan edi. Ular bir necha daqiqadan so‘ng nihoyat o‘zlariga biror narsa sezishdi.
Birinchi bo‘lib Jungkook so‘z boshladi, "Ularning maqsadi sizni qo‘rqitish emas. Ularning maqsadi sizning ichki qo‘rquvlaringizni ajratib olish va o‘zlariga bog‘lash. Biz sizni bu yerga olib kelganimizda, har birimizning o‘ziga xos qarorlarimizni ko‘rsatganmiz."
Bu so‘zlar, Yunaning ichki hislarini kuchaytirganini sezdi. Bu nafaqat ularni qo‘rqitish, balki ularni o‘zlarining eng chuqur sirlariga olib kelish edi. "Biz shu yerda qolib ketishimiz mumkin, lekin shunchaki bugun emas," dedi Yuna, yuragining kuchayib borayotganini sezib. "Biz o‘zimizni yengib, bu sirlarni ochishimiz kerak."
