You are mine
Mashina nihoyat to‘xtadi. Derazadan qaraganda, qarshilarida hashamatli villa — ichkaridan yaltirab turgan oltin chiroqlar, kirish eshigida esa qora kostyumli qo‘riqchilar saf tortgan edi. Ularning nigohlari sovuq, jiddiy — bu joy oddiy bazm emasligini darhol his qildirdi.
Jk birinchi bo‘lib mashinadan tushdi. U oʻzini tartibga keltirib, atrofga bir nazar tashladi — har bir qo‘riqchi darhol bosh egib salom berdi. So‘ng u eshikni ochib, qo‘lini uzatdi.
— Marhamat, atirgulim. — dedi u mayin, lekin o‘ziga xos hukmronlik bilan.
Yuna nafasini ichiga yutdi. Yuragi gupillab urardi. U asta qo‘lini Jkning kafiga qo‘ydi — uning kafti issiq, ammo shu issiqlikda kuchli sovuqlik ham sezilardi, go‘yo bu insonning yuragida olov va muz yonma-yon yashayotgandek.
Ular shinam, ammo badavlat ko‘rinishga ega yo‘lak bo‘ylab yurishdi. Har bir qadam bilan Yunaning yuragi tobora tez urardi. U bu dunyoda begona, zaif, ammo g‘alati tarzda asirlikdagi malika kabi his qilardi oʻzini.
Ichkariga kirgan zahoti musiqaning yumshoq, ammo og‘ir ohanglari eshitildi. Zalda yuzlab odamlar — erkaklar kostyumda, ayollar esa hashamatli liboslarda, shampan qultumlab, sekin suhbatlashishar edi. Ularning nigohlari Jk eshikdan kirgan zahoti unga qaratildi — shovqin biroz pasaydi, hamma uni hurmat bilan qarshi oldi. Chunki u mafialar ichida eng kuchlisi edi.
Jk esa Yunaning qo‘lini yanada mahkam ushlab, past ovozda dedi:
— Hech narsadan qo‘rqma. Bu dunyoda ular menga qarshi chiqolmaydi. Shuning uchun sen hammening yonimda xavfsizsan.
Yuna boshini sekin qimirlatib, jilmayishga urindi. Ammo ichida qo‘rquv, hayajon va noaniqlik birlashgan edi.
Jk uni mehmonlar orasidan olib o‘tarkan, har bir nigoh Yunaning orqasidan ergashardi — uning soddaligi, tabiiy go‘zalligi bu hashamatli dunyoda yanada ajralib turardi.
Taehyung uzoqdan turib ularni kuzatardi. U Jkning yonidagi qizni ko‘rib, kulimsiradi:
— Demak, oʻsha qiz bilan kelibdi-da... — dedi u o‘zicha, stakandagi ichimligini aylantirib.
Jk esa stoldagi sheriklari oldiga bordi. Ular bir-biriga salom berishdi, ammo u Yunani yonida ushlab turishda davom etdi.
— Bu Yuna, — dedi u qisqa, ammo qat’iy ohangda. — Endi u men bilan.
Zaldagi ayrim erkaklar bir-biriga qarab, kulimsirashdi, ammo hech kim bir og‘iz so‘z ayta olmadi. Jkning ovozidagi ohang, uning nigohidagi qat’iyat barchani jim qoldirardi.
Yuna esa hamon uning yonida turar, o‘zini bu olamda begona his qilardi. U Jkning yoniga bir qarab qo‘ydi — u odatdagidek sovuq edi.
Bir necha daqiqa o‘tib, Jk uning qulog‘iga engashib, past ovozda pichirladi:
— Bugun hamma seni ko‘rdi, Yuna. Endi ular bilishadi... sen kimnikisan.
Bu so‘zlar Yunaning yuragini titratdi. U nigohini Jkdan olib, atrofga qaradi — har bir qarash unga o‘zini tobora chuqurroq qamovda his qildirardi.
Ammo baribir... Jkning qo‘lidan ushlagancha, u ichida bilardi: bu tun, bu joy, bu odam — endi uning hayotini butunlay o‘zgartiradigan kecha bo‘ladi.
Zalda musiqa hanuz yangrar, mehmonlar o‘zlaricha suhbatda davom etishardi. Jk esa Yunaning yoniga egilib, qulog‘iga past ovozda yana pichirladi:
— Shu yerda tur, atirgulim. Men do‘stlarim bilan bir necha daqiqa gaplashib olaman.
U bu so‘zlarni aytar ekan, nigohida “meni kut” degan qat’iylik bor edi. Yuna boshini sekin qimirlatib, jilmaydi. Jk esa orqasiga qarab, Taehyung bilan uzoqlashdi.
Ammo oradan ko‘p o‘tmay, Yuna yonida bir soya paydo bo‘ldi. Qora kostyumda, sovuq nigohli, ammo yuzida muloyim tabassum bilan bir yigit unga yaqinlashdi.
— Salom, goʻzal qiz. Tanishsak bo‘ladimi? — dedi u ovozini muloyim qilib.
Yuna biroz hayron bo‘ldi, lekin odob yuzasidan jilmayib qo‘ydi.
S.. salom janob. Men… aslida…
Ammo yigit uning javobini kutmasdan, muloyimlik bilan Yunaning qo‘lidan tutdi.
— Men Min Yoongi, — dedi u, lablarida noaniq jilmayish bilan.
Shu payt... zalning narigi tomonidan Jkning nigohlari bu manzaraga tushdi.
Uning qo‘lidagi stakanni qattiq siqdi, so‘ng sekin stolga qo‘ydi. Ko‘zlari qorayib, qoshlarini chimirdi — yuzida g‘azab va rashkning qorishgan soyasi paydo bo‘ldi.
U bir so‘z demay, ular tomonga ketdi. Har bir qadami og‘ir, atrofdagilar jim bo‘lib unga yo‘l berishardi.
Yoongi hali ham Yunaning qo‘lini tutgancha nimanidir gapirmoqchi edi, ammo birdan Jkning sovuq, muzdek qo‘li uning bilagidan ushlab oldi.
— Qo‘lingni ol. — dedi u past, ammo dag‘al tovushda.
Yoongi kulimsirab, Jkga qaradi:
— Ha, tinchlikmi, Jungkook? Faqat tanishay degandim-ku. Nima yoki mumkin emasmi?
Jkning sabri tugagan edi. U Yoongining qoʻlini siltab tashladi va Yunaning qo‘lini mahkam ushlab, so‘zsiz uni o‘zi tomonga tortdi.
Yuna shoshilib qarshilik ko‘rsatdi, ammo Jkning qo‘li temirdek qattiq edi.
— Jk, nima qilyapsiz? Ahh… qo‘lim og‘riyapti! — dedi Yuna salkam yig‘lab.
Jk esa unga qaramay, sovuq ohangda javob berdi:
— Buni boshqa yigitlarni qo‘lini ushlashdan oldin o‘ylashing kerak edi.
Zal jim bo‘lib qoldi. Hech kim ularga bir so‘z aytolmadi. Jk Yunaning qo‘lidan mahkam ushlagancha, uni tashqariga olib chiqdi.
Mashina oldiga yetgach, Jk eshikni ochib, Yunanani ichkariga o‘tirg‘izdi. O‘zi rulga o‘tirdi va hech narsa demay, katta tezlikda yo‘lga tushdi.
Yuna orqa o‘rindiqda jim o‘tirar, yuragi qattiq urar, Jkning yuziga qarashga ham jur’at qilolmasdi.
Mashina ichida faqat dvigatelning g‘uvillashi eshitilardi.
Bir necha daqiqadan so‘ng, ular uyga yetib kelishdi. Jk mashinani to‘xtatdi-da, bir so‘z demay, chiqib Yunaning eshigini ochdi. So‘ng birdan uni quchoqlab, “kelinchak uslubda” ko‘tarib oldi.
— J-Jung.... Jungkook… nima qilyapsiz? Meni tushiring! — dedi Yuna sarosimada.
Ammo Jk javob bermadi. U yuzida hissiz ifoda bilan zinapoyani tez-tez ko‘tarildi, to‘g‘ri o‘zining yotoqxonasiga bordi.
Eshikni bir tepib ochdi, ichkariga kirib, Yunani ehtiyot bilan emas, balki g‘azab bilan yerga qo‘ydi. So‘ng eshikni orqasidan yopib, qulfladi.
Yuna qo‘rquv bilan orqaga tisarildi.
— J-Jungkook… nima qilmoqchisiz? — dedi u, ko‘zlarida yosh bilan.
Jk sekin chuqur nafas oldi.
— Bilasanmi, Yuna, men bunday bo‘lishini xohlamagandim. — dedi u past ohangda. — Men senga aytgandim, atirgulim. Ular bilan gaplashma, yigitlarga yaqinlashma, degandim.
U asta Yunaning yoniga yurdi, har bir qadami yurak urishidek eshitilardi.
— Lekin sen… men eng yomon ko‘radigan odamning qo‘lini ushlading.
Jk bir lahzaga to‘xtadi, Yunaning bilagini ushlab, o‘sha joyga qaradi.
— Mana shu qo‘l… endi mening ishonchimni yo‘qotdi.
Yuna yig‘lab yubordi.
— Jk, iltimos, men buni atay qilmadim. U shunchaki… shunchaki salom berdi, xolos!
Jk jim turdi. So‘ng sekin yuzini burdi. Uning nigohi o‘zgardi — endi u g‘azabdan ko‘ra ko‘proq og‘riqni yashirayotgandek edi.
— Senga haddan ziyod yumshoq bo‘ldim shekilli, Yuna. Shuning uchun men bu rashkni boshqara olmayapman, — dedi u asta – Endi esa buning uchun albatta javob berasan — dedi va uni yotoqqa itarib yubordi. Ustiga chiqib koʻylagini qoʻpollik bilan yecha boshladi.
—Jk iltimos unday qilmang — derdi Yuna yigʻlab.
–Buni rashkimni qoʻzgʻashdan oldin oʻylash kerak edi, azizam –dedi va undan boʻsa ola boshladi. Yuna shu qadar yigʻlardiki Jk sekin oʻzini bosdi va uning ustidan turib biroz uzoqlashdi. Yuna tezda ustiga adyolni tortib oldi.
Jk nima qilib qoʻyganini angladi va unga yaqinlashmoqchi bo‘ldi, ammo Yuna bir qadam orqaga chekindi. U chuqur nafas oldi, qo‘llarini yuziga surtib, sekin aytdi:
— Sen meni tushunmayapsan. Men senga zarar yetkazmoqchi emasman… lekin men seni yo‘qotishdan qo‘rqaman. Va bu qo‘rquv meni o‘zimdan ham yomonroq odamga aylantiryapti.
Shundan so‘ng u yuzini burdi, derazaga qarab bir necha soniya jim turdi.
So‘ng ohista dedi:
— Endi dam ol. Men senga tegmayman. Faqat eslab qol— sening qo‘lingni boshqa birov ushlolmaydi. Bu faqat menga tegishli bo‘lishi kerak. Keyingi safar oʻzimni ushlab turolmasligim mumkin.
Jk sekin chiqib ketdi. Eshik orqasidan qulflangancha jimlik cho‘kdi.
Yuna esa yotoqda o‘tirib, qo‘lini ko‘ksiga qo‘ydi — yuragi og‘rirdi.
Ammo uning ko‘zlarida bir narsa porlab turardi: qo‘rquv bilan aralash, lekin bir paytning o‘zida tushunishga bo‘lgan istak.
Bu kecha Yuna ilk marta Jkning shafqatsiz ko‘rinishining orqasida yashiringan og‘riqli, yolg‘iz insonni sezdi.
>Nima deb oʻylaysiz Jungkook nima uchun bunday qildi? Yoongi bilan oralarida nima boʻlgan? <