You are mine
Yuna tizzalarini quchoqlab, yotoqqa suyanib o‘tirardi. Ko‘zlaridan yosh tomchi-tomchi bo‘lib oqardi. Yuragi siqilib, nafasi bo‘g‘ilayotgandek edi.
— Nega?.. Nega axir men hech narsa qilmadim... — deya pichirlardi u titroq ovozda. — Axir u o‘zi keldi... u o‘zi birinchi bo‘lib qo‘limni ushladi-ku...
Uning so‘zlari xonaning jimjitligida yo‘qolib ketar, faqat yengil shamol pardani qimirlatib, sukutni biroz buzardi. Yuna titrab o‘rnidan turdi, derazaga qarab yurdi. Qorong‘ulik asta-sekin tong yorug‘ligiga o‘rin bo‘shatayotgandi. U o‘zini xuddi qafasga tushib qolgan qushdek his qilardi.
U bilmasdi — xonaning eng yuqori burchagida yashirin kamera borligini. Jungkook esa o‘sha paytda o‘z kabinetida, qora monitor qarshisida o‘tirardi. U Yunaning yig‘isini, o‘sha aybsiz ko‘zlarini ko‘rib turardi. Qanchalik g‘azab bilan yashirinishga urinmasin, yuragining tubida achinish, ayb va sevgi aralash tuyg‘ular o‘ynardi.
U stulda orqaga suyanib, ko‘zlarini yumdi.
— Men uni himoya qilmoqchi edim... lekin yana o‘zim og‘ritdim... — dedi u past ovozda.
Ekranga qayta qaradi. Yuna deraza yonida turib, qo‘llarini ko‘ksiga bosgancha sukutda turardi. U o‘zicha pichirlardi:
— Men faqat sizni tushunmoqchi edim, Jk... faqat sizni...
Jungkook o‘rnidan turdi, chuqur nafas oldi. Yuragidagi g‘azab asta-sekin bosilayotganini his qildi. U qo‘lidagi noutbukni yopdi. Unga endi bu manzara kerak emasdi — u faqat o‘zining qilgan ishidan uyalardi.
Bir necha daqiqadan so‘ng u yana Yunaning xonaga kirib keldi. Yuna unga qaradi, lekin nigohida endi qo‘rquv bilan birga sovuqlik ham bor edi.
Jk unga sekin yaqinlashdi, so‘ng chuqur oh tortdi:
— Yuna... — dedi u muloyim, ammo charchagan ohangda. — Men sening ko‘zlaringdagi qo‘rquvni ko‘rishni istamayman. Lekin bu dunyo... bu hayot — xavfli. Men esa shu xavfga to‘la dunyoda yashayman. Shuning uchun ba’zan... haddan oshaman.
Yuna esa unga jim qaradi.
— Men sizdan qo‘rqmayman, — dedi u. — Lekin sizning rashkingiz mendan sekin-sekin qoʻrqishimga sabab boʻlyapti.
Bu so‘zlar Jungkook yuragiga og‘ir zarba bo‘ldi. U sekin, Yunani yoniga bordi va asta uning qo‘llarini tutdi.
— Men seni hech kimga bermayman... — dedi u past, ammo qat’iy ohangda. — Ammo va’da beraman, endi senga og‘riq yetkazmayman. Hech qachon.
Yuna esa unga bir zum qarab turdi, keyin yuzini pastga soldi. Uning yuragida hali ham adashgan tuyg‘ular — sevgi, qo‘rquv, ishonch va og‘riq bir-biriga aralashib ketgandi.
Yuna biroz sukut saqladi. U Jkning ko‘zlariga qaradi — o‘sha sovuq, lekin ichida og‘riq yashiringan nigohlarga.
— Jk… men sizga yana ishonishni xohlayman… — dedi u past, ammo aniq ovozda. — Lekin… o‘sha paytda nega shunchalik o‘zgardingiz? U yigit kim edi o‘zi? Nega faqat shunga qarab menga shunchalik g‘azablandingiz?
Jungkook jim qoldi. U stolga suyanib, bir necha soniya so‘zsiz turdi. Nigohi xuddi uzoqlarga — o‘tmishdagi qora xotiralar tomon qadalgan edi. Keyin asta so‘z boshladi:
— O‘sha yigit… — dedi u og‘ir nafas olib. — Yoongi. U meni orqamdan xiyonat qilgan odam. Mening jamoamdan, mening odamlarimdan biri edi. Biz bir-birimizga birodardek edik. Lekin u... hammasini sotdi. U tufayli men eng yaqin do‘stlarimni yo‘qotdim.
Yuna jim turardi. Uning yuragi siqilardi, lekin shu bilan birga, Jkni endi biroz tushunayotgandek edi.
— Shuning uchun, — davom etdi Jk, ovozi yanada pastlashib, — u sen tomonga qadam tashlaganida, men o‘zimni yo‘qotdim. Meni g‘azab, qo‘rquv, rashk bir vaqtni oʻzida egalladi. Men o‘sha paytda o‘zimni nazorat qila olmadim.
U yuzini kaftlari orasiga olib, chuqur nafas oldi.
— Men bilaman, bu sening aybing emas, Yuna… — dedi u ohista. — Men seni himoya qilmoqchi bo‘ldim, lekin oxir-oqibat o‘zim seni og‘ritdim.
Yuna uning yoniga bordi. Unga qarab, sekin dedi:
— Men sizdan g‘azablanmadim, Jk… faqat og‘ridi. Chunki men sizga ishonardim. Siz esa o‘sha ishonchni sindirdingiz.
Jk uning so‘zlaridan keyin boshini ko‘tardi.
U Yunaning ko‘zlariga qaradi — u yerda nafaqat og‘riq, balki hanuz so‘nmagan iliqlik ham bor edi.
— Menga yana bir imkon ber, Yuna… — dedi u, ovozi deyarli pichirlab chiqdi. — Men bu safar sening ishonchingni yo‘qotmayman. Senga qasam ichaman.
Yuna jim. Yuragi hali ham ishonch bilan shubha o‘rtasida kurashardi. Ammo u bilardi — bu yigit uni chin dildan sevadi, faqat sevgi bilan birga og‘riqni ham olib keladi.
U asta bosh irg‘adi.
— Bu sizning so‘nggi imkoningiz, Jk. — dedi u qat’iy, lekin muloyim ohangda.
Jungkook sekin kulimsiradi.
— Men bu safar hammasini to‘g‘rilayman, atirgulim.
Tashqarida esa sekin quyosh chiqishni boshlagandi.
Jk Yunaning yoniga sekin yaqinlashdi. U qo‘lini uning beliga qo‘ydi va yumshoq, lekin o‘ziga xoslik bilan uni o‘zi tomonga tortdi.
— Atirgulim… kel, endi dam olamiz. — dedi u past, muloyim ovozda. — Axir men tufayli kechasi bilan uxlamading, to‘g‘rimi?
Yuna biroz hayron bo‘ldi, lekin uning ovozida so‘nggi kechaning og‘rig‘i bilan aralash iliqlik eshitildi.
— Ha… siz… — dedi u, nafasini ichiga yutib. — …siz meni bezovta qildingiz… lekin endi…
Jk uni quchoqladi, ammo bu quchoq og‘ir emas, balki himoya va iliqlik bilan to‘la edi. Yunaning boshi uning ko‘kragiga tekkizildi, yuragi tez urardi, lekin endi u o‘zini xavfsiz his qilardi.
— Hozir hech narsa haqida o‘ylama. Faqat dam ol, atirgulim. Men yoningdaman, — dedi Jk sekin va ohista.
Yuna asta bosimini kamaytirib, quchoqqa bo‘ysundi. Ular bir-birini tinchlantiruvchi, muloyimlik bilan to‘la sokin jimlikda o‘tirishdi. Jkning yuragi ham endi biroz yumshagandek, rashk va g‘azab o‘rniga faqat qo‘riqlash, himoya qilish hissi qoldi.
Xona jimligi va tongi quyosh nurlari ularni o‘rab oldi. Shu lahzada Yuna tushundi — Jkning rashki, g‘azabi va sovuqqonligi faqat uni himoya qilish uchun, uning xavfsizligi uchun ekanini.
— Men sizni tushunaman, Jk… endi xotirjamman, — dedi u tiniq, lekin ozor bilan titrab turgan ovozda.
Jk uni yanada mahkam quchoqladi, ko‘zlari esa jilmayish bilan to‘ldi:
— Shuning uchun, atirgulim… hozir faqat uxlaymiz. Boshqa hech narsa yo‘q.
Yuna boshi uning ko‘kragida, yuragi esa tinch, ammo hali ham biroz tez urar edi. Shu payt ular uchun butun dunyo to‘xtagandek tuyuldi: faqat quchoq, sokinlik va ilk ertalabning iliq nuri bor edi.
— Atirgulim… — dedi Jk past, muloyim ohangda, — kel, endi dam olamiz.
Yuna bir zum jim turdi, keyin asta bosh irg‘adi va Jkning izmiga bo‘ysundi. Ularning ko‘zlari uchrashdi, va o‘sha qarashda ham g‘azab, ham iliqlik, ham himoya hisi aralashib ketgan edi. Jk uni sekin quchoqladi, so‘ng uni ehtiyotkorlik bilan, ammo o‘ziga xos kuch bilan ko‘tarib yotoq tomon boshladi.
Yuna boshini uning ko‘kragiga tekkizdi. Yuragi tez urardi, lekin u endi xavfsiz his qilardi — Jkning qo‘llari uni himoya qilayotgandek, uni dunyoning barcha xavfli nuqtalaridan uzoqlashtirayotgandek edi.
Yotoqqa yetganida, Jk uni asta yerga qo‘ydi. Yunaning ko‘zlari hali ham titrab turardi, lekin u Jkning yuzidagi yumshoqlikni payqadi — bu odatdagi sovuqqon, hukmron nigohning orqasida yashiringan mehr edi.
— Hozir faqat uxlaymiz, atirgulim. Hech narsa haqida o‘ylama, — dedi Jk past, ohista ovozda.
Yuna esa uning so‘zlariga muloyimlik bilan bo‘ysundi. U asta oyoqlarini cho‘zib, qulay holatda yotib oldi. Jk esa uning yonida o‘tirib, qo‘lini ustiga qo‘ydi, shunda u har bir zarba, har bir nafasni his qila olardi.
Xonada jimlik hukmronlik qilardi. Faqat ularning nafas olishi va yuraklarning tez-tez urishi eshitilardi. Jk ko‘zlarini yumdi va asta nafas olib, ich-ichida o‘yladi: “Endi sen faqat menga tegishlisan, atirgulim. Endi men seni himoya qilaman, hech kim sening qo‘lingni ushlay olmaydi.”
Yuna esa asta yuzini Jkning ko‘kragidan ko‘tardi va uni jilmayganicha qaradi. Uning ko‘zlarida qo‘rquv hali bor edi, lekin endi unda bir oz ishonch va tinchlik ham paydo bo‘lgan edi.
Jk uni yana quchoqladi, va shu payt u sekin dedi:
— Endi dam ol, atirgulim. Tongga qadar men yoningdaman.
Yuna asta bosh irg‘adi, titroq bilan:
— Rahmat, Jk… men sizni tushunaman… endi xotirjamman.
Ularning tinchligi, jimligi va bir-birlariga bo‘lgan ishonchi xonaning har burchagini to‘ldirdi. Shu lahzada Yuna tushundi: Jkning sovuqqonligi va rashki — faqat uni himoya qilish istagidan kelib chiqadi, va endi u o‘zini yanada xavfsiz his qilardi.
Shunday qilib, Jk Yunaning yonida tinch, muloyim quchoq bilan uni yotoqqa yotqizdi. Ularning nafas olishi asta-sekin sekinlashdi, yuraklari hali ham bir-birini his etardi. Xona jim bo‘ldi, faqat soya va tong nuri asta ichkariga kirardi.
Yuna boshi Jkning ko‘kragiga qoʻygancha, oʻzini xavfsiz his qilardi. Jk esa uni quchoqlab, qo‘lini uning qo‘lidan uzmay, himoya va tinchlikni his ettirdi. Shu paytda u tushundi: bu lahza faqat ular uchun, hech kim aralashmaydigan, dunyodan ajralgan bir dunyo edi.
Vaqt sekin o‘tardi. Ularning bir-biriga bo‘lgan ishonchi asta-sekin kuchayib, kechadan qolgan qo‘rquv va rashk o‘zini biroz yumshoq his qilardi. Yuna asta nafasini chuqurroq oldi, endi u o‘zini yanada xavfsiz his qilardi.
Jk esa uning yonida jim o‘tirar, yuzida muloyim tabassum, ko‘zlarida esa ich-ichida uyg‘ongan iliqlik bilan uni kuzatar edi. U bilardi — endi ular bir-birini tushunishni o‘rganishlari kerak, va bu tinch, sokin lahza bu jarayonning boshlanishi edi.
Shu tarzda ular birgalikda tushgacha uxladilar. Xonadagi jimlik, Jkning yonidagi iliqlik va Yunaning tinchligi ularning yuraklarini asta-sekin tinchlantirdi. Bu uxlab yotgan lahzalar, bir-birlarini tushunish va ishonchga bo‘lgan birinchi qadamlari bo‘lib, kelajakdagi hamma murakkabliklar uchun tayanch vazifasini bajarardi.
Tong eshikni qoqib kirgan quyosh nuri bilan boshlab, yangi kunning umidi asta ichkariga kirar edi — bu ularning bir-biriga bo‘lgan ishonchi va hislarining yana bir bor mustahkamlanishi edi