YOU ARE MY LIFE
— Qani, kech bo‘ldi, endi dam olinglar, qizlar, — dedi Namjoon ohangdor ovozda.
Qizlar indamay bosh irg‘ab, rozilik bildirishdi. Jungkook esa mehmondo‘stlik bilan ularni xonalariga kuzatib qo‘ydi. Xonani ko‘rsatib bo‘lgach, u Ziyodaga yuzlanib, hayrli tun biror nima kerak boʻlsa mendan yordam soʻrayveringlar dedi:
Ziyoda bilan bir joyda boʻlganligi uchun Jungkookning xursandligi yuz-ko‘zidan sezilib turardi. U quvonch bilan xonadan chiqib, yigitlarga qo‘shildi.
Ammo Namjoonning ko‘nglida tinchlik yo‘q edi. Ustiga ustak, Sofiani holati unga g‘am berardi. Yuragida portlashga tayyor jahli bor edi, ammo o‘zini bosishga harakat qilardi — faqatgina Sofiani iltimosi uchun.
Kutilmaganda, ichkaridan qichqiriq yangradi:
Yigitlar darrov yugurib xonaga kirdilar. Ko‘rishsa, Sofia hushsiz holatda yerda yotardi, burunidan qon sizib chiqayotgan edi, darhol uni shifoxonaga olib yo‘l olishdi.
Shifokorlar Sofiaga qon ko‘paytiruvchi, quvvat beruvchi ukollar qilishdi. Tekshiruvlar natijasida “kuchli stress, ruhiy va jismoniy zo‘riqish” tashxisi qo‘yildi. Uning holsiz yotgan holatini ko‘rgan har kimning yuragi ezilardi.
Shu orada qizlar ham allaqachon charchab, toliqib qolishgan edi. Ularning ahvolini ko‘rgan Namjoon hushyorlik bilan buyurdi:
— Jungkook, Taehyung, iltimos, qizlarni uyga olib boringlar. Sofia tonggacha o‘ziga kelmaydi. Men shu yerda qolaman.
Qizlar rozi bo‘lib mashinalarga chiqishdi. Ziyoda Jungkook bilan birga ketadigan bo‘ldi. Jk bu imkoniyatni qo‘ldan boy bermoqchi emasdi — u Ferrari minib kelgan edi, ikki kishilik, qulay va shinam. Ziyoda bu holatdan biroz qizarsa-da, indamadi.
Qolgan ikki qiz esa Taehyung bilan yo‘lga tushishdi. Muslima shu qadar charchagandi, mashinada uyqu bosdi. Uyga yetguncha tinmasdan mudrab bordi. Uyga kirishgach, qizlar birpasda uyquga ketishdi.
Yigitlar esa mehmonxonada qoldilar. Uxlay olmasdan televizor qarshisida vaqt o‘tkazishayotgan edi. Shunda telefon jiringladi. Taehyung borib qarasa — bu Muslimaning telefoni edi. Ekranda “EunWoo aka” degan ism turardi.
Tae hech ikkilanmay go‘shakni ko‘tardi va keskin ovozda dedi:
— Kechasi nima ishing bor?! Qanday yuz bilan qo‘ng‘iroq qilyapsan?!
EunWoo Taehyungning g‘azab to‘la ovozini eshitgach, darhol qo‘ng‘iroqni uzib qo‘ydi. Taehyung va Jungkook esa bir-biriga qarab:
— Bu masalani ham hal qilish kerak, — deyishdi. Ular ham ohir-oqibat uyquga ketishdi.
Tong nurlari yerga nur sochgan mahalda, Robiya uyg‘ondi. Bomdod vaqti kirayotgan edi. Avval o‘zi tahorat oldi, so‘ng dugonalarini uyg‘otdi. Ular birga namoz o‘qib, zikr aytdilar, sof niyat bilan Sofianing sog‘ayishi uchun duo qilishdi.
Ibodatdan so‘ng, Robiya yana biroz uyqu bosganidan divanda yotib qoldi. Muslima va Ziyoda oshxonaga yo‘l olishdi.
Ziyoda oshxonaga kirib, birdan “holvaytar” pishirgisi keldi — chunki yuragi ichida nimadir shirinlik istayotgandek edi. Muslima esa tuxumlarni qovurib, yoniga bodring to‘g‘rab qo‘ydi.
Yigitlar esa yangi nonushta hidini sezib, ko‘zlarini ohista ochib, oshxonaga yo‘l olishdi. Dasturxondagi g‘ayrioddiy jigarrang taomga qaragan Jungkook so‘radi:
Ziyoda jilmayib, idishni unga yaqinlashtirdi:
Jk qoshiq olishga harakat qilganda Muslima dedi:
— Buni qoshiq bilan emas, non bilan yeyiladi
Jungkook va Taehyung hayrat bilan taomni tatib ko‘rishdi. So‘ng bir-birlariga qarab:
— Juda ham mazali, Bu nima o‘zi? — deb hayratlandilar.
— Holvaytar — dedi Ziyoda kulib.
— Hol... hol... nima edi? — dedi Jungkook, tilini burib.
Qizlar kulib yuborishdi. Jk esa biroz tortinib:
— Nima bo‘lsa ham, bu juda yoqdi. Ayniqsa, buni Ziyoda tayyorlagani uchun... butun umr yeyishga tayyorman! — dedi ma’noli jilmayib.
Ziyoda esa uyalib qoldi, yuragi yana sekin urib ketdi...
Bu orada Robiya uyg‘onib, xona eshigiga qarab yurayotgan edi. Telefoni jiringladi. Qarasa, bu dugonasi Suna edi. Go‘shakni ko‘tardi va unga hamma voqealarni aytib berdi.
Suna bu gaplarni eshitgach, ko‘zlarida yosh to‘planib:
— Unda men Asal opani Koreyaga olib kelishga harakat qilaman, — dedi.
(Asal — Sofianing holavachchasi. Yoshliklaridan birga katta bo‘lib, uni o‘z opasidek yaxshi ko‘radi.)
Robiya bu yangilikni oshxonaga kirib qizlarga aytdi. Ular esa bir ovozdan:
— Juda yaxshi bo‘ladi! Hech bo‘lmasa unga yaqin, mehribon opasidek boʻlib qolgan insoni kerakdir — deyishdi.
Ko‘p o‘tmay ular kasalxonaga yo‘l olishdi. Taehyung mashina oldiga kelib, Muslimaga old eshikni ochib berdi. Muslima esa hayron bo‘lib:
— Orqa o‘rindiq ham bo‘sh-ku... — dedi.
Shunda Jungkook asta jilmayib:
— Yo‘lda Sofiaga kerakli narsalarni olib o‘tamiz, Namjoon shunday dedi, — deb qizlarning e’tiborini chalg‘itdi.
Albatta, mana senga chiroyli va ifodali qilib qayta yozilgan matn — biroz so‘z boyligi qo‘shdim, ohangini ham o‘zgartirmay yumor va his-hayajonlarni saqlab qoldim:
Shunday qilib, Muslima Taehyungning yoniga joylashdi, Robiya esa orqa o‘rindiqqa o‘tirdi. Ular Ziyoda bilan Jungkook orqalaridan yetib keladi deb, yo‘lga tushishdi.
Bu orada Jungkook mashinaga o‘tirib kalitni burdi, lekin motor "g‘rr" etib, o‘chdi. U yana urinib ko‘rdi, lekin foydasi bo‘lmadi.
— Nega yurmayapmiz? — hayron bo‘ldi Ziyoda.
Jungkook boshini qashlab, noiloj jilmaydi:
— Mashina yurmayapti...
— Nima?! Nega bu ishni avvalroq tekshirmadingiz? Endi men taksi chaqirib, kutib o‘tirishim kerakmi?! — dedi Ziyoda, jahl bilan mashinadan tushib ketar ekan. — Men Sofiani tezroq ko‘rmoqchiman...
Jungkook ortidan yurib, qiziqarli taklif bilan chiqdi:
— Hoy, kim dedi sen taksida ketasan deb? Marhamat, mana, o‘tir — deya mototsiklini ko‘rsatdi.
Ziyoda mototsiklni ko‘rib yuragi hapriqdi. Bu uning bolalikdagi orzularidan biri edi — mototsiklda uchish. Asta orqaga o‘tirmoqchi bo‘ldi, ammo Jungkook uni to‘xtatdi:
— Sekin! — u Ziyodaning boshiga shlem kiydirdi. Ko‘zlar to‘qnashdi. Ziyoda bu nigohdan ko‘z uzolmasdi.
— Endi o‘tirsang bo‘ladi, — dedi Jungkook xotirjam ohangda.
Ziyoda asta mototsiklga o‘tirdi. Barmoqlarining uchida Jungkookning yelkasidan ushladi:
— Ketamizmi?
— Agar joninga qasd qilayotgan bo‘lsang, shunday ushlab ketaver... — dedi Jungkook kulib.
— Nima? — hayron bo‘ldi Ziyoda.
— Hoy, mahkamroq ushla! Uchinchi signalda uchib ketishing mumkin! — dedi u hazil bilan.
Ziyoda labini tishladi:
— Bu kulgili emas... — dedi-da, nihoyat qo‘lini Jungkookning beliga sekin uzatdi.
Bu orada Taehyung qizlarni kasalxonaga olib borib bo‘lgandi. Sofia esa ko‘zini ochgan, dugonalari esa shoshib uning holidan xabar olayotgandi.
— Ziyo qani? — deb so‘radi Sofia.
— U Jungkook bilan birga kelayotgandi. Nima bo‘ldiykin? — degan so‘zlari ustiga Ziyoda kirib keldi.
— Sofiiy, yaxshimisaan?! Odamni rosa qo‘rqitdingku! — deya Ziyoda uni mahkam quchoqladi.
— Qorqma, Ziyo. Men yaxshiman. Bunga o‘rganib ham qolganman, — deb hazil aralash javob qaytardi Sofia.
Shifokorlar Sofiaga hali kamida 5 kun shifoxonada qolish kerakligini aytishdi. Shu orada yigitlar ham navbat bilan uni ko‘rgani kirib chiqishdi.
Nihoyat Suna va Asal ham Koreyaga yetib kelishdi. Ularni kutib olish uchun Robiya chiqqan edi. Chunki Sofia Asal opasi kelganidan hali bexabar. Qizlar unga syurpriz qilishmoqchi edi.
Robiya qizlarni Namjoonning uyiga olib bordi.
— Asal, sen bemalol dam ol. Biz Sofiani ko‘rgani ketdik, — dedi Robiya.
Asal uyga kirgach, devordagi suratlarni tomosha qila boshladi. Oshxonaga kirganida esa uyga kimdir kelganini sezdi. "Robiya biror narsasini unutib kelgan shekilli," deb o‘yladi. Ammo burilib qarasa, ro‘parasida begona yigit turardi.
— Siz kimsiz? — dedi Asal shubha bilan.
— Aslida, siz kimsiz? Hmm... Yangi xizmatchi bo‘lsangiz kerak, — dedi Jin, qiziqib.
— Menmi?! Xizmatchi?! — Asal hayratdan ko‘zlarini katta ochdi.
— Voy yaramas turshak, sen ko‘proq lamaga o‘xshayapsan!
— Lamaa?! Qiz bolayam shunchalik qo‘pol bo‘ladimi? — dedi Jin kulimsirab.
— Yaxshi, tushundim. Endi siz kimsiz va bu yerda nima qilyapsiz, shuni tushuntiring.
— Men bugun O‘zbekistondan keldim
— O‘zbekistondan?! Siz ham Sofianing dugonasimisiz?
— Yo‘q, men uning opasiman. Ismim Asal.
— Tanishganimdan xursandman. Men Kim Seokjin bo‘laman. Juda yosh ko‘rinasiz.
— Men ham xursandman. Ha, yosh ko‘rinaman albatta — chiroyli va zamonaviyman axir.
— Lekin chiroyda mendan o‘tolmaysiz. Axir men WWHman.
— Hihh, dunyo go‘zaliman deysan-da?! — dedi Asal kulib yuborib.
— Ey, ularni gapirmang! Koreyaga singlim uchun keldim. Men umuman bunday narsalarga qiziqmayman, — dedi Asal, Jin tomon jilmayib.
Ajoyib, Ziyoda! Mana quyidagi tarzda chiroyli va ifodali qilib yozib berdim:
Jin ichida biroz ranjigandek bo‘ldi: “Haa, aftidan bu qiz koreyslarni yoqtirmaydi shekilli… Meni tanimaganiga qaraganda aniq shunday” U ichki mulohazalarini to‘xtatib, o‘zini yig‘ib oldi. “Ha mayli... Men nimaga kelgandim o‘zi? Ha, esladim,” — deb Namjoonning xonasiga kirib, kerakli ishini bitirib chiqdi.
Eshikdan chiqayotganida Asal unga yuzlanib:
— Hey, iltimos, Sofiaga meni ko‘rganingni aytib qo‘yma. Biz unga syurpriz qilishni rejalashtiryapmiz, — dedi iltimos ohangida.
Jin muloyimlik bilan bosh silkib, yengil jilmaydi:
— Albatta, og‘zimdan hech narsa chiqmaydi, siringiz ishonarli qoʻllarda— deb ketdi.
Nihoyat Sofia kasalxonadan chiqib, uy eshigidan kirishi bilan ko‘zlariga ishonmadi, har doim mehrga to‘la ko‘zlari bilan unga boqib turgan Asalini ko‘rdi.
— Opa?! — deb baqirdi u, ovozida hayrat va quvonch aralash.
Asal esa yelkasini qisib, iljaydi:
— Endi jonimga tegib ketgan videochatlar yetarli deb o‘yladim, o‘zim kelganim yaxshi bo‘ldi-da, a?
Sofia ortiq sabr qila olmadi — yugurib borib Asalni mahkam quchoqladi. Uning yuzini, yelkalarini ushlab ko‘rdi.
— Haqiqiysanmi?! Men tush ko‘rayotgandekman...
Bu holatni ko‘rib turgan qizlar va yigitlar indamay jilmayib turishardi. Ayniqsa Jungkook Ziyodaga, Suga esa Sunaga qarab turgandi. Suga ko‘zlarini olib qochmoqchi bo‘ldi, lekin Sunaning tabassumi uni joyiga mixlab qo‘ygandek bo‘ldi.
Taehyung va Muslima yonma-yon turar, Taehyung past ovozda kulib:
— Nega bular yosh bolacha qiliq qilishyapti dedi
Muslima esa jilmaydi, biz yoshlikdan shunaqa yosh bolamiz deb kuldi
Ziyoda esa yonida turgan Jungkookka qaradi.
— Qanday yaxshi hamma baxtli...
Jungkook javoban pichirladi:
— Chunki kim kimni sevsa, o‘sha yonida bugun
Ziyoda biroz indamay qoldi. Yuragida g‘alati his harakatga keldi — qandaydir iliq, betashvish tuyg‘u.
Jin va J-Hope esa ularning orqasidan qarab kulishdi. Jin stakanga suv quyib:
— Bu sevgi seriali juda kuchli ketayotganga o‘xshaydi, — dedi.
J-Hope esa:
— Sen bosh rolni o‘zing olmaguningcha kuzataveramiz, — dedi kinoya bilan.
Hamma bu sahnani bir oila singari o‘z yuragiga yaqin oldi. Har bir nigoh, har bir tabassum, har bir jimjitlik — oradagi samimiylikni yanada kuchaytirgandek bo‘ldi.