𝐓𝐎𝐑𝐓𝐔𝐑𝐄
Eliena, yig'lashing bu yerda keraksiz. Xursand bo'lishing kerak, men ilk bor qiz bolaga qo'l tekkizishga jur'at qildim va bu so'ngisi bo'lib qoladi. Qora ishlar bilan o'tgan yillarim davomida men bu haqida o'ylamagandim. Qo'poldirman, lekin bu mening o'zligim. Senga sodiq qolaman, va bu gulga mendan boshqa hechkim tegmasligiga ishonch hosil qilaman.
Mening o'tgan bu ma'nosiz yillarim. Unda qora olamimni yoritib turuvchi birgina insonim bor edi. Meni hech qanday zardalarsiz katta qilgan onam. Mening ko'zmunchog'im. Uni asrab avaylashim kerak. Dadam? Men bu so'zdan nafratlanaman. O'sha nomard faqatgina ichkilikka mehr qo'ygan...
Hali to'rt yoshda edim. Onam va mening 8-9 bolalardan iborat do'stlarim. Bu tug'ilgan kunda mening buvim ham qatnashayotgan edi. Buni hechqachon bila olmaganman, lekin u meni yomon ko'rardi. Har bir tashlangan nigoh, bu men uchun begona kabi edi. U deyarli mening quvonchli kunimga parvo qilmasdi. Bola edim, murg'ak edim, buvimning nega bundayligiga tushuna olmasam-da bu ko'nglimga ich-ichimdan botardi. Men e'tiborimni o'sha chiroyli tortim va do'stlarimga qaratdim. Oyim ranglar bilan bezatilgan shamlarni havorangli tortim ustiga joylay boshladi. Uni juda yaxshi ko'raman, o'sha paytdagi lablaridagi jilmayishi bebaho edi. Kichik do'stlarim tug'ilgan kun tabriklari bilan meni asosiy shamni o'chirishga e'tiborimni tortishdi.
"Sengil chukha hamnida! Sengil chukha hamnida! Saranghanin Chongukshi, sengil chukha hamnida!" Mening kichkinagina lablarim orasidan quvonch bilan otilgan kulgu, shamni shundayin quvonch bilan o'chirdim-ki, onajonim meni o'zining shirin ifor to'la quchog'iga bosganini sezmadim. Oyim birin-ketin tort bo'lakchalarini hammaga kesib berardi. Barchamiz xursandmiz, bu uydagi birgina insondan tashqari. Buvim. Oradan taxminan yigirma daqiqalarcha vaqt o'tdi. Biz deyarli shirinliklarning barchasini yeb bitirdik. Kutilmaganda eshik doimiy kuch bilan taqillatildi. Bu odat kimga tegishli ekanligini aniq bilaman. Onamning yuzidan kulgu qanchadir soniyaga uzildi, lekin tezda qaytdi. Eshik tomon borgancha sekinlik bilan ochganda, doimgidek axvolda o'sha kimsa uyga kirib keldi. Qo'lidagi yarmi bo'shagan shisha. Kiyimlari tartibsiz holga kelgan dadam oyog'ida nazoratsiz yurgancha mening yonimga o'zini tashladi. Onam dadamga past ovozda biron nimalar dedi va uni turg'azishga urindi.
"Nega uni quvishga urinyapsan? Jungkookning tug'ilgan kunida u bilan birga o'tirmoqchi, qarshilik qilma" Buvimning ovozi xonaning to'ridan eshitildi. Onam ilojsizlik bilan dadamni qo'yib yubordi. Bolalar ham dadamning qandayligini bilishardi. Ularning yuzlarida biroz qo'rquv yoki havotirni yaqqol ko'ryapman. Allaqachon uchtasi men bilan xayrlashgancha uyimizni tark etdi. Yuzimdagi kulgichlarim susaygandi. Dadam mast holda menga bir-nimalarni gapirardi.
Kutmagandim, dadam qo'lidagi shishani mening kichkina barmoqlarimga tutdi. "Hayoting davomida senga do'st bo'la oluvchi yagona narsa. U seni doimo tinglaydi, bunaqa do'stlar yoki tortlardan foyda yo'q Jungkook. Sen menga o'xshashing kerak, tushunarlimi?" Qo'limdagi shishani mahkamroq ushlatgancha gapirdi dadam. Men bu ichimlikdan to'g'risi qo'rqaman. Dadam doim uni ichishlari bilanoq g'alati bo'lib qoladi. Do'stlarim ham men kabi jimgina dadamni hayronlik bilan tinglashardi. Onam tezlik bilan qo'limdan bu shishani olmoqchi bo'ldi, lekin dadam mening qo'llarimni shishada mahkam qoldirdi.
"Unga aroq bermang! Hali to'rt yoshli bolaga nega bunday narsalarni vaysayapsiz!" Onamning alam bilan chiqgan ovozi mening ko'zlarimga yosh kelishiga sabab bo'ldi. Buvim ham dadamning bu ishidan hayron bo'ldi. Lekin u ham onamga gapira boshlagandi. Do'stlarim qo'rqqancha uyimizni tark etdi. Biz hali tugatmagandik, lekin dadam tufayli bular barbod bo'ldi. Buvim, oyim va dadam baland ovozda baxslasha boshlashdi. Men juda qo'rqib ketdim. Ko'zimdagi yoshlarimni kichik yengimga artgancha shishani qo'limdan chiqarib tashladim. Yig'i ovozim xonani qopladi. Onam meni tezda qo'llariga ko'targancha yupatishga urinardi. Lekin men o'sha paytda juda qo'rqqanman.
Xonamiz tomon yurgan onam eshikni yopib meni o'zi bilan krovatga oldi...
Katta bo'lganim sari barchasini sekinlik bilan tushunib yeta boshlardim. Onamdagi ko'karishlar va izlar qayerdan kela boshlaganini sezdim. Onam menga yig'lab yolvorgan kunini umuman unuta olmayaman, xatto o'zim xohlasamda. "Mening borlig'im, bu hayotda yashashim sababi yolg'iz sensan. Sensiz bu hayotning menga aslo keragi yo'q. Jungkook, iltimos, otangga umuman o'xshama! Ichkilikni qo'linga olma bolam! Menga va'da ber, hechqachon otanga o'xshamasligingga va'da ber!" Yig'lagancha yuzimni qo'li bilan ushladi onam. Mening ham ko'zimga yosh keldi. Lekin yig'lamaslikka urindim. "Va'da beraman oyi, otamga o'xshamayman" Uning ko'zlariga tikilgancha arang aytdim. Shu onda yuragimda og'riqni sezdim. Men hali 15 yoshdaman lekin yuragimda og'riq sezdim. Onamning gaplarini tinglar ekanman uni quchog'imga mahkam bosdim. Ko'zlarimdan chiqgan yoshlarim...
Vaqt o'tgani sari hayotimiz murakkablashib borardi. O'n yetti yoshga to'lganimda menda bolaligimdagi bitta do'st ham qolmadi. Men butunlay yolg'izlandim. Otamning barcha xatolari tufayli onam azob chekdi. Uning ko'zlaridan chiqgan har bir yoshi o'sha ilk borgidek mening yuragimga og'riq keltirardi. Onam faqat ikki inson uchun yig'ladi. Men va dadam...
Men va'damni to'liq bajara olmadim... Ona... Meni kechiring, men dadamga o'xshay boshladim. Hechkim sezmagan o'sha yomon insonlar orasiga qo'shildim. Men dadamdan ham battar bo'ldim chog'i. Qo'lim qonga botdi. Birinchi bor bu mening his-tuyg'ularimga chuqur ta'sir qildi. Qora ishlar meni borgan sari toshga aylantiraverdi. Qalb o'rniga o'zimda undan qattiqroq narsani his qila boshladim. Men o'ldirgan insonlar aybsiz emas. O'n to'qqiz yoshimda qonga belangan bu qo'llarimdan nafratlanaman. Otam kabi jirkanchlar mening qo'limdan jon berardi. Men katta xato qildim. O'z hayotimni Minhoning qo'liga topshirdim. Men yosh bo'lganman. Onajon, meni kechiring, o'g'lingiz sizga munosib farzand bo'la olmadi. Hoseok va Seokjin bilan boshlangan damlar... Biz gunoh bilan pul topa boshlagandik. O'n to'qqiz yoshimda Go Minho ismli erkakga o'z iymonimni qanday sota olganimga ishonmasdim. Yillar o'tdi va men butunlay o'zgardim. Endi to'rt yoshli Jungkookdan asar ham yo'q. Bu yuragim faqat onam uchun uradi. Onamning aytgan gaplari menga ko'zgudagi aks bo'lib qaytdi. Bu hayotda yashashim sababi faqat sizsiz ona. Sizsiz bu hayotning menga aslo keragi yo'q. Men siz uchun shunday yomon insonga aylandim. Sizni qiynagan insonni topish men uchun ko'ksimda urib turuvchi tosh tarafidan berilgan buyruq edi. O'sha nomardni albatta topaman. Uni qo'limda tirik qoldirmayman. Inson o'ldirishdan qo'rqmayman. Qo'limda har bir a'zosini chavaqlayman...
O'zimdan nafratlanib ketyapman. Tanamga tegingan bu qo'llar meni aqldan ozdirmoqda. Qaysi aybim uchun ota-onam menga bunday qildi. Ko'zlarimdagi yosh qurib bo'ldi. Pastgi kiyimlarim qo'pollik bilan yechilganini sezdim. Ko'zlarim shok ichida tezda kattalashdi. Jon-jahtim bilan uni to'xtatishga urindim lekin tatirovka bilan belgilangan qo'llari mening imkoniyatimni chekladi. Ichimga kirgan narsadan chinqirib yubordim. U hech qanday ogohlantirishsiz barmog'ini harakatlantira boshladi. Ko'zlarimda tugadi deb o'ylagan bu yoshlarim yana qaytdi. Iltimoslarim befoyda lekin so'rashdan to'xtamasdim. U barmog'i yoniga yana bittasini qo'shdi. Bu juda og'riqli edi. Ko'zimdagi yoshlar tinmasdi. U juda chuqurga ketdi. Hayotim davomida bunday ahvolga tushaman deb o'ylamagandim. Mening hurmatimga qanchadir vaqt ichida sazovor bo'lgan inson meni qarshilik va iltimoslarimga qaramasdan zo'rlardi. Va nihoyat ichimda harakatlanayotgan bu barmoqlar ichimni bo'shatdi. Nafasim chiqib ketdi va o'zimga achingancha yig'lab yubordim.
"Yig'lashni bas qil, Eliena. Menga ishon, bu sen o'ylaganchalik yomon bo'lmaydi" Uning yo'g'on ovozi yana quloqlarim ostida jarangladi. Men ko'zimni ochganimda u shimidan kamarini bo'shatgandi. "Nima desangiz qilaman lekin bunday qilmang iltimos! Men zo'rlanish uchun bu uyga kelmagandim!" O'rnimdan turishga urindim lekin u meni yana qayta itardi. Og'ir sonlari oyoqlarimga og'riqli bosildi. U allaqachon shimini o'zidan yechishga ulgurgandi. Bu narsalar bo'lishini umuman o'ylashni xohlamayapman. Yalinish va yig'lashdan to'xtamasdim. Har soniya men uchun baxt bo'lishini umid qilardim lekin bular samarasiz bo'ldi... U ichimga singib kirganda battar yig'lab yubordim. Og'riq maksimal darajaga chiqdi, uning irillagani qulog'im tagida eshitildi. Ichim tinimsiz og'riydi lekin u haykal kabi harakatsiz qoldi. Hali qimirlamadi, men yana iltimos qilishga tushdim. Bu gal uning chaqqon lablari mening og'zimni yopdi. Sekinlik bilan harakat qilishni boshlaganda ham u bo'sani uzmagandi. Bor kuchim bilan qarshilik qildim, uning a'zosini ichimdan itarishga harakat qilardim. U qattiq siqilib qoldi va mening labimni irillash bilan qattiq tishladi. Og'riqdan chiqgan ingrashim uning og'ziga bordi. Yana qarshilik qilishga uringanimda u menga ogohlantirish berardi. Chiday olmayman bu juda ham og'riqli.
Mening ahvolimga e'tibor bermaslikga uringan Jungkook ichimda harakatlana boshladi. Har bir surilishda ingrashlarim nazoratsiz mendan qochardi. U sekinlik bilan hamma narsani kuchaytiryapti. Qattiqroq zarbalar va iloji boricha chuqurlashish mening jonimni olguday bo'lardi. Hech qayoqga qochib-qutula olmayman. Uning nazorati ostida yig'ilarim bilan qolib ketdim.
Ko'zlarimni og'irlik bilan ochdim. Butun vujudim menga bo'ysunmasdek. Og'riq susaygan lekin hamon tanam menga javob bermasdi. U shunchalik qo'pol insonmi? Menda ilk bor elanligini bila turib shavqat qilmadi. So'ngi bor uning ko'zlariga yosh bilan qaraganimda allaqachon jonim uzilsa kerak deb o'ylagandim. Hamon ota-onamning menga qilgan ishlari yuragimni ezyapti. Oilam.... Ular menga shuni ravo ko'rishdi. Sotilish? Nahot men qandaydir qarzlar evaziga sotilib ketadigan buyumdek bo'lsam? Yig'lash uchun ortiq madorim qolmadi. Nega yarim tunda hushimga kelganimga ham hayronman.
Orqamda mavjudlikni sezdim. Lekin bu o'sha hayvon Jungkook emasdi. Ko'zlarim ortga burilganda undan qolgan ko'rpani ko'rdim holos. Tun paytida qayerga ketgan bo'lishi mumkin?... Endi mening hayotim uning qo'lida qoldimi? Hayolimga kelmagan narsalar hayotimda yuz berdi. Ko'zim yana yoshlanmoqchi bo'ldi, lekin bu yoshlarni tashqariga chiqarmadim. Og'zim anchayin qurigan. Suv ichish uchun sekinlik bilan krovatdan turganimda muvozanatsizlik tufayli oyoqlarimda arang turib qoldim. Sumkam kelgan vaqtimda ko'zgu oldida edi. Unutibman, u hayvon men bilan boshqa xonada aloqa bo'ldi. Nazoratsiz qadamlarim hamon siniq holda turgan eshik tomon bordi. Narigi xonadagi sumkam ichidan telefonimni olganimda soatni tekshirdim. 03:39. Suv uchish u yoqda tursin, qochish yo'lini topish hayolimga chaqmoqdek kelib urildi.
Raqam terish uchun telefonimni shoshqaloqlik bilan ushladim. Onam... Unga qo'ng'iroq qilmoqchi bo'ldim lekin ularning ishlari esimga keldi va bu yana bir bor ko'nglimga botdi. "112". (Janubiy Koreya politsiya favqulotda xizmati.) Qo'ng'iroq qilish mobaynida aloqa tez-tez uzilib qolaverardi. Jin ursin, nahot politsiya bo'limida ham bunday axmoqgarchilik bo'lsa?! Qo'llarim biroz hadiksiragancha ekrandagi Somining raqami ustiga bosdim. U tanishlarimdan yaqinrog'i, balki u menga yordam bera olar. Qayta takrorlanish, bu qo'ng'iroqda ham aloqam avvalgisidek uzildi.... Jin ursin! Hayvon raqamimga aniq bir-nima qilgandi...