Sen menikisan 11 qism
Tungi osmonda yulduzlar yiltirab turardi. Shahar jimjit edi. Bu sukunat ichida Yoongi Nami bilan bog‘langan, ammo baribir o‘z yuragining eng chekka burchagida nimanidir sezardi — xuddi o‘tmish hali uni qo‘yib yubormayotganday.
Mashinada sukut cho‘kkan edi. Yoongi rulda, Nami esa yon o‘rindiqda, qo‘llarini bag‘riga bosgancha o‘yga tolib ketayotgan edi. Ko‘zlarida charchoq va chuqur xayollar aks etardi. U hali tushida ko‘rgan YNning yuzini unutolmagandi — YN yordam so‘rab, keyin g‘oyib bo‘lgan. Bu oddiy tush emas edi. Bu og‘riq edi. Unutilgan haqiqatlarning so‘nggi hayqirig‘i.
— Nami, sen yaxshi emassan, — dedi Yoongi, nihoyat sukutni buzib.
Nami unga qaradi, sekin boshini qimirlatdi:
— Men charchadim. Uning nigohidan, yordam so‘rovchi ovozidan, yuragimdagi aybsizlikni yo‘qotib qo‘yganimdan charchadim.
Yoongi mashinani to‘xtatdi. U qo‘lini Nami tomon uzatdi, sekin ushladi.
— Nami, men senga ishonaman. Sen… menga haqiqatni ko‘rsatgan yagona odamsan. Sen meni qorong‘ilikdan tortib chiqarding.
Nami uning qo‘llarini siqdi. So‘ng lablari titrab:
— Ammo sening qalbingda hanuz YN yashaydi.
Yoongi bir zum jim qoldi, lablarini siqdi.
— Ha. U mening bir qismim. Men uni unutolmayman. Lekin men o‘zimni aldashni ham to‘xtatdim. Men senga qarab yurayapman, lekin o‘tmish ortimdan tortmoqda.
Nami ko‘zlarini yumdi, bir-ikki ko‘z yoshi yonoqlaridan sirg‘alib tushdi. Ammo bu safargi yoshlar charchoqdan emas edi. Bu kurashni qabul qilgan yurakning yengilligi edi.
— Unda yur, — dedi Nami asta. — Yur, Yoongi. Uni ko‘raylik. Balki biz ikkovimiz ham o‘tmishdan o‘tib, oxiriga yetishimiz kerakdir.
Yoongi bosh irg‘adi va mashina yana harakatlandi.
Qabristonga yetganlarida, tungi shabada xazonlarni yerdan ko‘tarib uchirar, daraxtlar shitirlab go‘yo kimningdir pichingini eslatardi. Yoongi YNning qabri qarshisida to‘xtadi. Nami ham uning yonida turardi.
Ular jim qarab turishdi. So‘zsiz, ammo yuraklarida minglab so‘zlar bor edi.
Nami sekin lablarini qimirlatdi:
— Kecha tushimda mendan yordam so‘radi. Men uni qidirayotganimda birdan yo‘qoldi. So‘ngda… u menga qarab baqirdi, lekin ovozi g‘oyib bo‘ldi. Faqat ko‘zlari qoldi. Sovuq, titroq to‘la.
Yoongi unga qaradi. Uning nigohida endi dahshat emas, balki chuqur achinish bor edi.
— Balki u hali ketmagan. Balki… hali biror narsa kutmoqda. Uning ruhi hali tinchimagan bo‘lishi mumkin.
Nami chuqur nafas oldi, titrab ketayotgan qo‘llarini yuziga qo‘ydi.
— Men his qilyapman, Yoongi. U mening ichimga kirib olgandek. Ko‘zlarimni yumsam, uni ko‘raman. Eshitaman.
Yoongi unga yaqinlashdi, quchoqlab oldi. Uning yelkasiga yuzini qo‘yib:
— Men seni yolg‘iz qoldirmayman. Agar sen uni his qilayotgan bo‘lsang, bu narsa bizga biror ishora bo‘lishi mumkin. Yashirin bir haqiqat bor. Uni topamiz.
Nami boshini qimirlatdi. Ammo yuragining ich-ichida savollar tug‘ilardi: “Agar YN tirik bo‘lsa-chi? Agar u bizga yordam so‘rab haqiqatdan murojaat qilayotgan bo‘lsa-chi?”
Oradan bir necha daqiqa o‘tgach, ular mashinaga qaytishdi. Yo‘lga chiqqanlaridan keyin, Nami charchoq bilan ko‘zlarini yumdi. Tungi voqelikdan ruhiy charchagan edi. Ammo u darrov tushga ketdi…
Tushida, u yana o‘sha qabristonda edi. YN qabrining yonida emas — balki qabristonning eng chuqur, eng qorong‘i burchagida. YN turgan edi. Oq kiyimda. Sochlari shamolda to‘zg‘ib ketgan. Nigohi esa… sovuq. Yurakni teshib yuboradigan nigoh.
— Menga yordam ber… — dedi YN, ovozi yarim xirgoyi, yarim so‘rovlidek.
— Qayerdasan? Nimaga qaytding? — dedi Nami tushida, qo‘llari bilan uni ushlamoqchi bo‘lib.
YN bir zumda yo‘qoldi. Qorong‘ulik uni yutdi. Nami hayqirib yubordi.
— YN! Qayt! Nima bo‘ldi senga?!
Tushda, undan faqat shamol ovozi keldi. Qorong‘ilik orasida esa: “Ular meni topishadi… nihoyat…”
Nami qattiq nafas olib uyg‘ondi. Qo‘llari qaltirardi. Ko‘zlaridan yosh oqayotgan edi.
Yoongi darrov yoniga og‘ishdi.
— Nami! O‘zingni yomon his qilyapsanmi?
— U yana menga keldi, Yoongi… bu safar uning nigohi… boshqa edi. Bu oddiy tush emas. Bu signal. U bizdan narsa kutyapti. Va bu safar… bu nihoya emas.
Yoongi unga mahkam qaradi. Ko‘zlarida endi qat’iyat bor edi.
— Unda biz izlaymiz. Qayerda bo‘lishidan qat’i nazar, biz haqiqatni topamiz.
Ertalabki tong quyoshi hali to‘liq chiqmagan, lekin Yoongining deraza orqali ko‘rgan nurlari yuragidagi qat’iyatni yoritayotgandek edi. Nami hali uyg‘onmagan, u haligacha kechagi tushning ta’sirida edi — yostig‘i ho‘l, panjalari hali ham titrardi. Ammo bu qo‘rquv emasdi. Bu kutish edi.
Yoongi stol ustida bir varaq topdi — oq, lekin burchagi biroz kuygandek. Ehtiyotkorlik bilan uni oldi. Ustida YNning qo‘li bilan yozilganga o‘xshagan oddiy jumla bor edi:
“Meni qidirma, aks holda ular sening yoningdagilarni olishadi.”
Yoongi chuqur nafas oldi. Bu varaq yangi emas edi — eski, ammo aynan hozir topilgani g‘alati edi. Nami uyg‘ongach, u darrov unga ko‘rsatdi.
— Bu… bu nima degani? — dedi Nami, qo‘lidagi varaqqa tikilgancha.
— YN tirik. Men buni endi aniq bilaman. Va u kimdandir yashirinmoqda. Biroq bu so‘zlar — “ular” — bu qaysi “ular”?
Nami qo‘lini labiga qo‘ydi, beixtiyor qulog‘ini ushladi — tushingda eshitilgan shivirlovchi ovoz yana eshitilganday.
— Tushimda… kimdir uni olib ketayotgan edi. U ovoz chiqarmasdi, faqat ko‘zlari yordam so‘rardi. Lekin ular — ularni ko‘rmagandim. Faqat qora soyalar.
— Unda biz izlaymiz. Har qanday risk bo‘lsa ham.
— Men tayyorman, Yoongi. Endi na o‘zim, na YN uchun emas — bizning haqiqatimiz uchun.
Ular YNning eski do‘stlari, maktabdagi murabbiyi va unga eng yaqin bo‘lgan insonlar bilan bog‘lanishga qaror qilishdi. Birinchi bo‘lib, ular universitetda YN bilan birga o‘qigan do‘sti — Sohyun bilan uchrashdilar. U so‘nggi marta YNni o‘sha mash’um voqeadan bir hafta oldin ko‘rganini aytdi.
— YN o‘sha kuni juda bezovta edi. U menga “men haqimda hamma narsa yolg‘on” degandi. Men kulgandim, lekin hozir… hozir bu so‘zlar yuragimni o‘yib tushadi.
— U sizga biror narsa qoldirmadimi? Xat, surat, narsa? — deb so‘radi Nami.
Sohyun boshini silkitdi. Keyin bir lahza to‘xtadi.
— Kuting… U menga o‘sha kuni telefonini berdi va “agar biror narsa bo‘lsa, buni Yoongiga yetkaz” degandi. Men hech qachon berolmadim.
Sohyun telefonni olib chiqdi. U eski model bo‘lib, hali ham ishlardi. Yoongi titrab turgan qo‘llari bilan uni oldi.
Telefon ichida bitta audiofayl bor edi. Faqat bitta.
Yoongi va Nami birga quloq solishdi.
“Agar bu yozuvni eshitayotgan bo‘lsang, demak, men endi orqaga yo‘qman. Meni qo‘rqitishmoqda. Kimlar ekanini ayta olmayman, lekin ular hamma joyda. Yoongi… men seni sevganman. Lekin bu sevgi seni o‘ldiradi deb qo‘rqdim. Agar men yo‘qolsam, bu o‘z ixtiyorimdan bo‘lmaydi. Meni qidirma. Buni men uchun qil.”
Nami unga qaradi. Ichida achchiq yonish hissi paydo bo‘ldi, lekin u buni yutdi. Chunki bu sevgi nafaqat o‘tmish edi — bu sir edi. Va bu sir hayotlar bilan bog‘liq bo‘lishi mumkin edi.
— Biz uni topamiz, — dedi u. — Yashirin bo‘lsa ham, bu haqiqatni ochamiz.
Yoongi ko‘zlaridagi yoshni artib:
— Bu faqat bizning voqeamiz emas. Bu… YNning ozodligi uchun kurash.
Ular telefonni olib, navbatdagi manzilga yo‘l olishdi. Qayerda ekanini hali bilishmasdi. Ammo endi ular birinchi real izga ega edilar.
Nami ertalab uyg‘onganida, boshida og‘riq bor edi. Kechagi audioyozuv, YNning iltijosi va Yoongining his-tuyg‘ulari — hammasi yuragini ezib tashlagandi. U sekin harakatlanib, ishga kech qolmaslik uchun kiyina boshladi. Lekin yuragining bir burchagida shunday tuyg‘u bor ediki, u endi o‘sha eski hayot tarziga sig‘masdi. Uni tortayotgan narsa boshqa edi — YNning sirli izlari, Yoongining ko‘zlaridagi umid va dard.
Ofisga kelganida, hammasi g‘alati edi. Uzoqdan qaraganda hamkasblar past ovozda pichirlashar, biri unga achinish bilan, boshqasi esa tanqid nazari bilan qarar edi.
Kabinetinga kirishi bilan direktor uni chaqirib qoldi.
— Nami, kechirasiz… So‘nggi ikki haftadirki, sizning ishingizda befarqlik sezilyapti. Sizdan so‘ralgan hisobotlar kechikdi, mijozlar bilan uchrashuvlarni o’tkazib yubordingiz.
Nami jim bo‘lib qoldi. Haqiqat edi. Lekin bu vaqt ichida u boshqa bir haqiqat ortidan yugurgan, boshqa bir jonni qutqarishga harakat qilgandi.
— Men… bu vaqt ichida bir do‘stimni qidirish bilan band edim. U yo‘qolgan. Bu mening ichki urushim edi, — dedi u, tovushi titrab.
Direktor achinish bilan boshini chayqadi:
— Biz sizni tushunamiz, Nami. Lekin bu ishxona. Biz bu yerda hissiyotlar bilan emas, natijalar bilan ishlaymiz. Sizni ishdan bo‘shatishga majburmiz.
Qog‘ozlar, ish stoli, mijozlar — hammasi bir zumda o‘z ahamiyatini yo‘qotdi. Nami nafaqat ishidan, balki o‘zining oxirgi “normal” bo‘lib turgan hayot nuqtasidan uzilib tushganini his qildi.
Yoongi uni kutib turgan edi. Nami mashinaga o‘tirgach, hech narsa demadi. Faqat ko‘zlari yerni kovlardi.
— Ishdan haydashdi, — dedi u quruq ohangda. — Chunki men endi o‘sha odam emasman.
Yoongi sukutda unga qarab qoldi. U Nami uchun nimadir demoqchi bo‘ldi, lekin so‘zlar og‘zida tiqilib qoldi. So‘ng asta qo‘lini uning qo‘liga qo‘ydi.
— Bu sening yutqazganing emas. Bu hayot senga boshqa yo‘l tayyorlayotganining ishorasi.
— Men charchadim, Yoongi. Nafaqat izlashdan, balki o‘zimdan ham. O‘zimga joy topolmayapman.
Yoongi bir zumda uni quchoqladi. Nafaqat shunchaki mehr uchun — balki u ham endi bu kurashda yolg‘iz emasligini bildirish uchun.
— Unda dam ol. YN hozir seni emas, sening to‘liq kuchingni kutyapti. Biz izlashni davom ettiramiz. Ammo sen avval o‘zingga qaytishing kerak.
Shu kundan boshlab Nami vaqtincha o‘zini izlashga kirishdi. U bir necha kun davomida hech kim bilan aloqa qilmadi. Yoongi unga bosim o‘tkazmadi — faqat har kuni eshik oldiga sevimli ichimligidan, kitob yoki motivatsion xat qoldirib ketardi.
Bir kuni Nami uyqudan uyg‘onganida, stol ustida kichkina yozuv topdi:
“Sen eng kuchli ayolsan. Faqat unutma — haqiqat seni emas, sen haqiqatni nazorat qilasan.”
U asta kulib yubordi. Ko‘zlariga yosh keldi. Bu safar og‘riqdan emas — himoyalanganini his qilgan yurakning yengilligidandi.
Bir hafta. Oradan atigi yetti kun o‘tdi, lekin bu hafta Nami uchun butun bir hayotdek tuyuldi. Ishdan haydalganidan so‘ng, dastlab o‘zini yo‘qotganday bo‘ldi — hech narsaga qiziqmas, ko‘chaga chiqishga ham hafsala topmasdi. Lekin Yoongining har kuni qoldirgan kichik xatlari, samimiy ishoralari, va eng muhimi — sukutdagi tushunishi, unga sekin-asta kuch bag‘ishladi.
U tongda uyg‘onganida, derazadan kirib turgan quyosh nurlariga qaradi va ilk bora yuragida “men tayyorman” degan ichki ovozni eshitdi.
Qoshlarini ehtiyotkorlik bilan tuzatdi, sevimli oq futbolkasini kiydi va ko‘zgu qarshisida to‘xtadi.
— Men qaytdim, — dedi u o‘ziga, past ovozda, lekin qat’iyat bilan.
Shu kuni u Yoongini chaqirdi. Ular shaharning chekkasidagi kichik, ammo tinch kafe oldida uchrashdilar. Yoongi uni ko‘riboq jilmaydi.
— Qaytdim. YNni izlashni davom ettiramiz, lekin bu safar boshqacha. Men endi o‘zimni yo‘qotmayman, Yoongi. Endi bu kurash men uchun faqat uni emas, o‘zimni ham topish demak.
Yoongi unga e’tibor bilan qaradi. Bu safar uning nigohida charchoq emas, qat’iyat bor edi. U qog‘ozli fayl olib chiqdi — ichida YN haqida to‘plangan yangi ma’lumotlar, suratlar va… eng muhimi — bir manzil.
— Bu yerda, — dedi u qog‘ozni ochib. — Sohyun bizga yuborgan telefon ichida GPS fayl bor edi. YN bir vaqtlar shu joyda bo‘lgan.
Nami qog‘ozni olayotib, sekin bosh irg‘adi.
— Boramiz. Ammo bu safar men o‘zimni unutmayman. Yashash uchun izlayman. Kurashish uchun emas — umid uchun.
Ular avtomobilga o‘tirib yo‘lga tushishdi. Shahar ortda qolib, yo‘l asta-sekin tabiat bag‘riga kirib borar edi. Nami yo‘lda ko‘zini yumib, derazadan kirib turgan shamolni yuzida his qildi.
— Menga o‘xshagan odamlar… ya’ni yo‘ldan chiqib, yana yo‘lga qaytganlar… ular chinakam topa oladimi o‘zini?
Yoongi bir oz sukut qildi. So‘ng asta javob berdi:
— O‘zini izlayotgan inson — allaqachon o‘zining eng muhim qismini topgan bo‘ladi.
Nami sekin ko‘zini ochdi. U hozir yanada kuchli edi. YN uni kutayotgan bo‘lsa ham, kutmayotgan bo‘lsa ham — bu izlanish endi nafaqat YN, balki Nami uchun ham najot yo‘li edi.