Sen menikisan 13 qism
Mashina yo‘lga qaytganida, Nami derazadan qarab jim o‘tirardi. Yonida o‘tirgan Yoongi esa topilgan daftar haqidagi har bir tafsilotni takror-takror tahlil qilayotgan edi.
— U bu yerda bo‘lgan, — dedi Yoongi nihoyat. — Yozuv aniq. Bu uning qo‘li. Nami, sen tushunyapsanmi? Biz uni yo‘qotmaganmiz!
Nami asta bosh irg‘adi. Tashqariga qarab, so‘zsiz. Ammo ichida o‘sha tanish og‘riq yana bosh ko‘tardi.
“Har safar u YN haqida shunday ishonch bilan gapirganda… men o‘zimni ko‘rmaslikka, sezmaslikka majbur qilaman. Go‘yo men bu yerda emasman, faqat YNni topish uchun kerak bo‘lgan vositadekman.”
— Balki kimdir uni ushlab turibdi. Balki u o‘zi yashirinyapti. Lekin nima bo‘lgan bo‘lsa ham, u hayotda. Men buni yuragimda sezdim.
— Yuragingni eshitganing yaxshi. Ammo… ba’zida yurak ham aldanadi.
Yoongi unga qaradi. Uning yuzidagi ifoda yengil siniq, ammo halol edi.
— Nami, sen nimani nazarda tutyapsan?
Nami unga qarab, asta boshini chayqadi.
— Hech nima. Faqat… ba’zida orqaga qaytmaslik kerakligini o‘ylayman. YN tirik bo‘lsa ham, u endi avvalgidek emasdir. Sen ham o‘zgargansan. Men… men ham.
Yoongi og‘ir nafas oldi. Nami o‘zini ortiqcha so‘zlardan tiydi. Ammo ichki ovozi jim turmasdi:
“Sen menga qarab kulganda yuragimda nimadir o‘zgaradi, Yoongi. Lekin sen hamon uni izlayapsan. Men sening hozirgi kuningman, lekin qalbing hali o‘tmishda. Men esa… har kuni o‘sha o‘tmish soyasida o‘zimni yo‘qotib borayapman.”
Yo’l bir necha daqiqalarga jim bo‘ldi. Faqat motor shovqini, yuraklar urishi va ko‘zlar ortidagi sukut mavjud edi.
Yoongi ohista qo‘lini Nami qo‘liga qo‘ydi. Bu oddiy bir harakat edi, lekin ichida kechayotgan betartib his-tuyg‘ularni o‘zgartirib yuboradigan darajada iliq.
— Nami, sen mening yonimda bo‘lishing — bu meni kuchli qiladi. Seni yo‘qotishdan qo‘rqaman.
Nami qaradi. Uning ko‘zlarida yig‘idan qolgan yoshlar jim jim yaltirardi.
— Men seni yo‘qotmaganman. Lekin o‘zimni… asta-sekin yo‘qotib borayapman, Yoongi.
Yoongi bunga nima deyishni bilmasdi.
Kech tushgan, yo‘l chetida kichik motellar qatori. Yoongi mashinani to‘xtatdi. Nami yo‘l charchog‘idan ko‘zlarini ishqaladi. Ammo charchoqdan ko‘ra ko‘proq ichidagi o‘zini yutayotgan tuyg‘ular uni ezardi.
Yoongi xona band qilayotganda, Nami unga qarab turdi. “U meni ko‘rmaydi. Qaraydi, lekin YNni izlaydi. Men esa har safar unga yordam berganimda, o‘zimdan yana bir bo‘lakni uzatib yuboryapman.”
Ular bir xonada edilar. Bu odat tusiga kirib ulgurgan edi. Birga sayohat, birga tunab qolish — lekin yuraklar butunlay boshqa joylarda.
Yoongi daftarni yana ochdi, yozuvlarni bir-bir ko‘zdan kechirdi. Qog‘ozdagi so‘zlarni ohangida o‘qidi:
“Men sog‘indim. Meni kechirishlarini istayman. Agar bu izni topishsa, demak men hali yashayapman.”
Nami jim o‘tirar, uning lablari sekin titrardi. U bor kuchi bilan o‘zini nazoratda tutar edi. Ammo yuragi yirik yoriq bilan urayotgandi.
— Yoongi, — dedi u ohista. — Agar uni topsang-chi?
— Unda… unda men yana nafas olaman. Nihoyat. U holda, men… hayotimni qaytadan boshlay olaman.
Yoongi bu so‘zni anglamadi, yo anglaganday jim qoldi.
— Sen men uchun muhimsan, Nami. Lekin…
Bu “lekin” yuragiga tig‘ bo‘lib qadaldi. Nami jilmayishga harakat qildi, ammo yurakni aldash oson emasdi.
— Men tushundim, — dedi u sekin. — Men faqat yo‘lingda yordamchiman. Sen o‘tmishingni tiklashga harakat qilyapsan, men esa… buguningda ko‘lankaman.
Yoongi unga qaradi. Uning ko‘zlarida o‘sha tanish narsa — minnatdorchilik, e’tibor, lekin sevgi emas.
Nami o‘rnidan turib, derazaga yaqinlashdi. Ko‘z yoshini yashirish uchun.
— Havo toza ekan. Yotib dam ol, Yoongi.
U deraza ortida sukutga cho‘mdi. “Men ham sevganman. Ammo sevgimning soya bo‘lishini tanladim. Uning soyasida yonib o‘taman.”
Ammo yurak jim turmasdi. Unda bir savol: “Agar uni topishsa… Yoongi uni tanlaydimi? Yoki meni eslab qoladimi?”
Tong otmasidan Nami uyg‘ondi. Kechagi so‘zlar, Yoongining nigohi, yuragini o‘yib o‘tgan “lekin” so‘zi haligacha qulog‘ida yangrardi. U dahlizga chiqdi, havo yetishmayotganday chuqur nafas oldi. Yuragi shunchalik siqilganki, qichqirib yuborishdan zo‘rg‘a o‘zini tiyardi.
U orqaga qaytib kirganida, Yoongi allaqachon uyg‘onib, daftar bilan band edi. Ammo bu safar u do‘stining – YNning eski telefoni topilgan joydan yuborilgan notanish e-mailga tikilib turardi.
— Nami! — dedi u hayajon bilan. — Qara! Bu YN! Unga o‘xshagan yozuv uslubi. E-mail kecha kechqurun yuborilgan. “Men o‘zimni eslayapman… lekin qaytishdan qo‘rqaman,” deb yozilgan.
— U tirik… — dedi u shivirlab.
Yoongi barmog‘ini labiga qo‘ydi.
— Boshqalarga aytishdan oldin bu signalni tekshiramiz. Bu yolg‘on bo‘lishi mumkin.
Ammo Nami uchun bu so‘zlar teskari ta’sir qildi. Ichida hali ham o‘sayotgan hislar, umidsizlik va… YNning tirikligi haqida haqiqat. U endi uni yo‘qotishini his qildi. Bu safar doimiyga.
“Men seni o‘zimcha sevib yurdim, Yoongi. Lekin u qaytsa, sen qaytasan. Meni orqangda, soyaning ichida qoldirasan.”
— Qayerdan yuborilgan? — so‘radi u ovoziga titroq kirib.
— GPS ilova joyni ko‘rsatmoqda. Biroq aniq emas, lekin YN dam olish uchun boradigan ko‘l yaqinida. Bu juda mos tushadi.
— Men borishim kerak. Balki… balki bu haqiqiy javobdir.
— Bor. Men sen bilanman, esingdami?
Ammo yuragi u bilan emas edi. Yuragi qaqshab, titrab, ichida nimadir uzilib borardi.
Ular mashinada ketar ekan, Nami derazaga tikildi. “U qaytsa… men ketaman. Chunki men sening tanloving bo‘lmadim, Yoongi. Hech qachon bo‘lmaganman.”
Ammo ular yo‘lda bo‘lganida, yana bir kutilmagan narsa yuz berdi.
Yoongining telefoni titradi. Bu safar notanish raqamdan audiofayl kelgan edi. U ochib eshitar ekan, ovoz to‘g‘ridan-to‘g‘ri YNnikiga o‘xshardi:
“Meni izlama. Men xavf ostidaman. Kimdir meni kuzatmoqda. Bu sevgi emas, bu tuzoq. Yoongi, men seni sevaman, lekin o‘zingni himoya qil. Men seni qaytadan yo‘qotishga tayyor emasman.”
Nami ovozni eshitib, qattiq titradi. Bu safar yurak chidamadi — ho‘l ko‘zlari jim jim oqib tushdi.
Yoongi hayajon bilan telefonni ushlab:
— Bu u! U tirik! Nami, biz uni topamiz!
Nami esa boshini sekin burdi. Qiyinchilik bilan jilmaydi.
— Biz uni topamiz, Yoongi… Biz.
Ammo ich-ichida yuragi shivirlagan: “Seni men topgan edim. Ammo sen meni hech qachon qidirmading.”
Yoongi va Nami YNdan kelgan audio xabarni eshitganlaridan so‘ng, ular darhol ko‘l yaqinidagi manzilga yo‘l olishdi. Yo‘lda Yoongi jim edi, faqat rulda qo‘llari qattiq siqilganini ko‘rish mumkin edi. Nami esa derazadan tashqariga qarab, ichki kechinmalar bilan kurashardi.
Ko‘lga yetib kelishgach, ular eski bir kulbani topishdi. Ichkariga kirganlarida, xona bo‘sh edi, faqat stol ustida yana bir yozuv qoldirilgan edi:
“Agar bu yerga yetgan bo‘lsang, demak meni chin dildan izlayapsan. Ammo ehtiyot bo‘l, har bir qadamda xavf bor.”
Yoongi yozuvni o‘qib, chuqur nafas oldi. Nami esa atrofga qarab, bu joyda qanday xavf bo‘lishi mumkinligini o‘ylardi. Ular kulbani tekshirishga qaror qilishdi.
Ichkarida eski suratlar, kitoblar va bir nechta yozuvlar topildi. Ular orasida YNning kundaligi ham bor edi. Yoongi kundalikni ochib, o‘qiy boshladi:
“Men har kuni ularni eslayman. Yoongi, sening tabassuming, Nami, sening mehring… Men ularni sog‘indim. Ammo qaytishdan qo‘rqaman. Chunki men endi o‘sha inson emasman.”
Bu so‘zlar Yoongining yuragini ezdi. U Nami tomon qaradi, uning ko‘zlarida yoshlar yaltirardi.
— Nami, men… men uni topishim kerak. Lekin men seni ham yo‘qotishni istamayman.
Nami unga qarab, boshini egdi. Ichki ovozi esa shivirlagan: “Sen uni izlayapsan, lekin men seni sevib qoldim.”
Shu payt kulba eshigi sharaqlab ochildi va notanish bir inson kirib keldi. Ular hayratda qoldilar. Kiritgan inson qora kiyimda, yuzini niqob bilan yopgan edi. U qo‘lida bir xat ushlab turardi.
— Siz YNni izlayapsizmi? — dedi u past ovozda.
Yoongi va Nami bir-biriga qarashdi. Yoongi oldinga chiqib, ehtiyotkorlik bilan so‘radi:
— Siz uni taniysizmi? U qayerda?
Niqobli inson xatni Yoongiga uzatdi:
— Bu xat sizga. Men faqat yetkazuvchiman.
Yoongi xatni ochib, o‘qiy boshladi. Xatda shunday yozilgan edi:
“Agar bu xatni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak men hali ham tirikman. Ammo men xavf ostidaman. Meni izlashni to‘xtat. Bu sen uchun xavfli bo‘lishi mumkin. Yoongi seni doim eslayman. Seni sevaman.”
Yoongi xatni o‘qib bo‘lgach, ko‘zlarida yoshlar paydo bo‘ldi. Nami esa yuragida og‘riq his qildi. Ular bir-biriga qarab, nima qilishlarini bilmay turishardi.
Niqobli inson esa eshik tomon yurdi:
— Men ketishim kerak. Ehtiyot bo‘linglar.
U chiqib ketgach, Yoongi va Nami kulbada yolg‘iz qolishdi. Ular jim turishardi, faqat yuraklarining urishi eshitilardi.
— Biz uni topamiz. Har qanday xavfga qaramay. Chunki men uni sevaman.
Bu so‘zlar Nami uchun yuragiga qadalgan tig‘dek bo‘ldi. U boshini egdi, ko‘zlaridan yoshlar oqib tushdi.