Sen Menikisan💔🪽. 9 qism 💋🪽.
“Sen yuragimdagi yolg‘on emassan”
Mashina qabristondan uzoqlashar, ammo ular hanuz sukutda. Bu sukut — oddiy jimlik emasdi. Bu, yurakning juda ko‘p gapirib charchagan holati edi.
Yoongi rulda, biroq ko‘zlari o‘tmishda. Yuragi hamon YN yonidagi oxirgi kunlarda. Ammo bu safar… yelkasida yengilroq bir og‘irlik bor edi. Yonida esa — haligacha YNga aloqasi bo‘lmagan, ammo yuragini shifolay olgan inson — Nami o‘tirardi.
Uyga kirganlarida, tun yarmi bo‘lib qolgan edi. Nami deraza oldiga o‘tirdi. Qo‘llarini bir-biriga ishqalay boshladi. Ichidagi gaplar endi to‘xtolmaydi.
— Bilasanmi, men ko‘p yillar davomida kechirishni o‘rganishga urindim, — deb boshladi Yoongi asta. — O‘zimni kechirish. Uning ko‘zlarida o‘sha so‘nggi lahzada ko‘rgan qo‘rquvni esdan chiqarolmadim.
Nami unga tikildi. Uning bu qadar ochiqligi — birinchi marta.
— O‘sha kuni… YN mendan qochayotgandi. Biz urishgan edik. Men “bor, ket” deb baqirgan edim. U chiqib ketdi. Men esa ketma, deyolmadim…
U boshini pastga egdi. Kaftlari titrardi.
— So‘ng telefonimga qo‘ng‘iroq keldi. Avtohalokat. Qon. Sovuq tanasi. Men uni qabrga emas, yuragimga ko‘mdim, Nami.
Nami asta unga yaqinlashdi. Yoniga cho‘kdi.
— Sen o‘zingni ayblaysan. Ammo ba’zida bu hayot… bizga nazoratdan tashqaridagi og‘riqlarni beradi. Men ham shunday sinovdan o‘tganman.
Yoongi unga tikildi. Nami bir zum sukut qildi, so‘ng davom etdi:
— Meni o‘sha qizcha bor-yo‘g‘imdek ko‘rasan, to‘g‘rimi?
— Men uni sening… qizing deb o‘ylagan edim. Ammo ortiqcha so‘ramadim. Chunki yuragingda u kim bo‘lishi muhimroq edi, Nami.
Nami ko‘zlaridagi yoshni arang ushlab turgandi.
— U mening qizim emas. U — akam bilan kelinoyimning farzandi. Akamni ko‘zing bilan ko‘rganingda edi, Yoongi… u ham senga o‘xshardi. Juda mehribon, o‘ta sokin. Kelinoyim esa oppoq yurakli. Ular halokatga uchragan. Men… men bu qizni yetimxonaga topshirolmadim.
Yoongi cho‘kdi. Qizchaning kulgisi, uning oddiy, ammo beg‘ubor harakatlari ko‘z oldidan o‘tdi. Endi u nimani ko‘rganini tushungandek bo‘ldi.
— Demak… shuning uchun uning ismini aytishni istamading. Chunki har safar aytganda… akang yodingga tushardi?
Nami bosh irg‘adi. Ko‘zlaridan bir-ikki tomchi yosh yonga oqib tushdi.
— Yodingdami, sen “Nima uchun ismini aytmaysan?” degan eding… men o‘shanda kulib yuborganim — sen nihoyat savol berganing uchun edi. Chunki yuragimga eng yaqin odam ham u qizdan savol berishga yurak topmagan edi. Faqat sen… sen bo‘lding.
Yoongi asta, sekin, qiziganday bo‘lib qarab turdi. So‘ng qo‘lini uning qo‘liga qo‘ydi.
— Men u qizni sevib qolganman. Chunki u sening ko‘zguding. Uning nigohida seni ko‘rganman. Sening yuragingdagi mehrni.
Nami boshini egdi. Yuragi birdan titradi. Og‘riq emas, yurakni silkitgan bir tuyg‘u.
— Men seni unutolmayapman, YN. Lekin… men bu qizcha orqali… hayotni yana ko‘ra boshladim.
Yoongi sekin qo‘lini ko‘ksiga qo‘ydi. Qattiq nafas oldi.
— Men endi seni yolg‘iz qoldirishni istamayman, Nami. Agar bu hayot bizni birga yashashga undayotgan bo‘lsa… unda, men yuragimda ikkita iz qoldirishga tayyorman.
Nami unga qaradi. Yuragi titrardi. Bu uning kutgan gapimi? Bilmasdi. Ammo bitta narsani bilardi:
Yoongi endi o‘tmishda emas, hozirda yashamoqda edi
Tong nafasi hali iliqlikka to‘la emasdi, ammo yurakdagi iliqlik Nami uchun etarli edi. Bugun u qadam tashlashga tayyor edi — Yoongini o‘z dunyosining eng muqaddas qismiga yaqinlashtirishga.
Qizchani — Arani ilk bor u bilan tanishtirish.
Yoongi deraza yonida qahva ichayotganida, darvoza tomondan mayin bolalarcha kulgu eshitildi. U o‘rnidan turib, pardani surdi.
Quyosh nurlari ichida oppoq ko‘ylakda, mayin sochlari yelkasiga to‘kilib turgan, yonida Nami bilan kulib kelayotgan kichkina qizaloq — Ara edi.
Yoongi beixtiyor jilmaydi. Yuragining qorong‘i burchagida biror narsa tebranib ketgandek bo‘ldi.
Eshik ochildi. Ara sekin ichkariga kirdi, ko‘zlari to‘la qiziqish.
— Salom, janob, — dedi u asta, uncha dadil bo‘lmasa-da.
— Salom, Ara, — dedi Yoongi, tiz cho‘kkan holda uning ko‘ziga tik qarab. — Men seni eshitib kelayotgan edim.
Ara kulib yubordi. U derazadan ko‘rgan yirik qora mushukka qarab chopdi.
— Bu mushuk sizniki? Nomi bormi?
— Hali ism qo‘ymaganman, — dedi Yoongi jilmayib. — Balki sen yordam berarsan?
Ara jiddiy o‘ylanib qoldi, so‘ng:
— Mayli, uni Milo deb ataymiz. Bu menga yoqadi.
Yoongi kuldi. Nami esa uzoqdan ularni kuzatardi. Bu manzara — bir paytlar yo‘qotilgan orzularining bir qismi kabi edi.
Qizcha va Yoongi darhol til topishib ketishdi. Ular bog‘da yurishdi, mushukni quvishdi, hatto birga rasm chizishdi. Nami esa bu orada ichida bir tuyg‘u bilan kurashardi: “Yoongi bu hayotni yana sevishga tayyormi?”
Kechqurun, Ara uxlab qolganidan so‘ng, Yoongi Nami yoniga o’tirdi. Uning ko‘zlarida birinchi marta beg‘ubor sokinlik bor edi.
— U… u men kutganimdan-da chiroyliroq. Uning kulgusi yuragimni titratdi.
— Chunki u hayotga to‘liq. Ichida hali og‘riqdan xoli. U menga har kuni yangi kuch beradi.
— Nami… men seni unutolmayman deb o‘ylardim. Ammo aslida men sening kimligingni ham to‘liq bilmas edim. Ara orqali men seni ko‘ryapman. Haqiqiy seni.
Nami yelkasini past soldi. Bu so‘zlar — yurakni ezadigan darajada rost edi.
— Ara men uchun faqat qizcha emas, — dedi Nami. — U mening barcha og‘riqlarimning ichida qolgan, lekin umid bo‘lib turgan parcha. Uning hayoti — men yashashim uchun sabab.
— Men ham yashashim uchun sabab izlayapman. Va balki… uni topib bo‘lgandirman.
Bu safar, o‘zlarini aybdor his qilmasdan.
Ara bugun ertalab ilk bor Yoongining yoniga yugurib bordi.
— Milo uxlab yotibdi! Uni uyg‘otsam bo‘ladimi?
Yoongi ko‘zlarini ishqaladi, so‘ng jilmaydi:
— Avval sen nonushta qil, keyin uyg‘otsak ham bo‘ladi. Mushuklar ham kayfiyat bilan yashaydi.
Ara kulib yubordi. Nami esa uzoqdan, oshxona eshigidan ularni kuzatardi. Yuragida bir tuyg‘u — quvonchmi, xavotirmi — bilmasdi. Yoongi Ara bilan har kuni ko‘proq yaqinlashib boryapti. Ammo bu yaqinlik qachongacha?
Yoongi bugun Ara bilan kartina bo‘yash o‘yinini boshladi. Har bir rangda kulgi, har bir chiziqda ishonch yashirin edi. Ara tasodifan Yoongining barmog‘iga bo‘yoq surdi.
— Kechirasiz… — dedi u boshini egib.
Yoongi esa uni bag‘riga tortdi.
— Bu eng chiroyli “xatolik” bo‘ldi, Ara.
Ularning bu soddaligi Nami yuragining bir chetidagi darzlarni yengillatdi.
Ammo kechga yaqin, Yoongi kabinetiga kirganida, javon orqasidan tushib ketgan bir konvertni topdi.
Bu konvert yillar davomida yashirinib yotgan, chang bosgan xotira bo‘ldi.
Ichida YNning o‘z qo‘li bilan yozilgan xatlari, bir necha suratlar, va eng oxirida:
“Agar men yo‘q bo‘lsam, meni izlama. Ammo men seni unutolmayotganim uchun uzr.” — deb yozilgan satrlar bor edi.
Yoongi xatni ushlab, lablari orasidan shivir qildi:
— Men seni izlamayapman, YN. Men o‘zimni topishga harakat qilyapman.
U pastga, Nami va Ara o‘tirgan mehmonxonaga qaradi.
Ara bir qo‘li bilan rasm chizayotgan, Nami esa unga ertak o‘qib berayotgan edi.
Yoongi chuqur nafas oldi. Ichidagi ayb hissi asta sekin tozalanayotganini his qildi.
U endi o‘zini boshqa yondan ko‘ra boshlayapti: faqat yo‘qotgan odam emas, balki topgan inson sifatida.