Sen Menikisan 12 qism
Mashina yo‘l bo‘ylab jimjit harakat qilayotgan edi. Hamma narsa go‘yoki bir xil ritmda — yurak urushi, yo‘l, shamol. Nami derazadan uzoqqa — osmonga qarab, chuqur nafas oldi. U ichida bir fikr bilan kurashardi, lekin oxiri unga ovoz berdi:
Yoongi tezlikni pasaytirib, unga qaradi.
— Men… seni bir narsa so‘ramoqchiman. YNni qidirishni biroz kechiktiraylik, iltimos.
Yoongi beixtiyor to‘xtab, mashinani yo‘l chetiga olib chiqdi.
— Sababi? — dedi, lekin ovozida hukm emas, tushunishga bo‘lgan istak bor edi.
Nami unga qaradi. Ko‘zlari nimadir izlagandek, ehtimol — tinchlik. Ehtimol — o‘zini yana topish uchun kichik bo‘lsa-da, barqaror tuyg‘u.
— Men charchadim, Yoongi. Faqat jismonan emas, balki ich-ichimdan. Bu kunlar… u meni yeb bitirdi. Lekin sendan ketgim yo‘q. Faqat… bir tun. Biz. Xotiralar. Haqiqatdan emas, hislardan gaplashsak bo‘ladimi?
Yoongi sekin bosh irg‘adi. Uning labida achchiq, ammo shirin tabassum paydo bo‘ldi.
— Qani, o‘sha xotiralardan qaysi birini eshitishni xohlaysan?
— Senga… eng yoqqan tunimizdan. O‘sha… yomg‘irli kechada, mehmonxonada, derazadan shamol urib turganida… esingdami?
Yoongi chuqur nafas oldi. O‘sha lahzalar uning yodiga tushdi. Yuragining bir chekkasida qolib ketgan, ammo hech qachon o‘chmagan iliq hislar.
— Esimda, — dedi u past ovozda. — Sening haroratli qo‘llaring, sochlaringni ko‘zlarimdan chetga surganim, lablaringda titroq…
Nami asta unga yaqinroq keldi. Mashina ichida go‘yoki vaqt to‘xtaganday bo‘ldi. Ularning orasida so‘z kerak emasdi. Nafaqat istak — balki tushunish, iliqlik va… yo‘qotishdan qo‘rqish bor edi.
— O‘sha kecha, — dedi Yoongi ohangdor ovozda, — men seni birinchi marta faqat tanam bilan emas, yuragim bilan his qilgan edim. Ko‘zlaringga qaraganimda o‘zimni ko‘rgandek bo‘lganman.
Nami ko‘zlarini yumdi. Uning yelkasi asta titrardi, ehtimol charchoqdan, ehtimol… mehrdan.
— O‘sha kechada men o‘zimni himoyasiz his qilganman, — dedi Nami past ovozda. — Lekin sen meni quchoqlaganingda, bu zaiflik meni kuchli qilgandi.
Yoongi asta uni quchoqladi. Yurak urishlari bir hilga tushdi.
— Demak, bugun o‘sha tunni yana bir marta yashaymiz. Lekin bu safar — qo‘rqmay, afsuslanmay.
Nami uning ko‘ksiga boshini qo‘ydi. Tashqarida shamol ohang chalayotgan edi. Ammo mashina ichida faqat yuraklarning birgalikdagi musiqasi eshitilardi.
Seans xonasi har doimgidek jimjit. Yorug‘lik sust, derazadan tushayotgan quyosh nuri shiftga aks etib, xona ichiga iliq tus berardi. Nami stulga o‘tirgan, Yoongi esa odatdagidek stol ortida emasdi — bugun u ham ro‘parasida o‘tirar, bu suhbat shunchaki davolash emas, ichki tozalik uchun edi.
Nami bir muddat sukut saqladi. So‘ng ko‘zini pastga tikib, sekin ovozda so‘z boshladi:
— Yoongi… men bir savol bersam bo‘ladimi?
Yoongi unga e’tibor bilan qaradi, bosh irg‘adi.
— O‘sha tunni… sen bilan bo‘lganimizni… eslaysanmi?
Yoongi bir lahza sukut saqladi. Nigohi jiddiylashdi. Qoshlarini bir oz chimirib, unga qarab qoldi.
— Esimda. Juda aniq. — Uning ovozida og‘irlik bor edi, xuddi bu savol yuragining eng og‘riqli nuqtasiga tegib ketganday.
Nami ko‘zini uzmadi, lekin ovozini yanada pastlatdi:
— O‘sha kecha… sen meni quchoqlagandagi hissiyot… men o‘zimni dunyodagi eng xavfsiz joyda his qilgan edim. Shunchaki bilmoqchi edim… sen uchun ham shunaqa bo‘lganmi?
Yoongi sekin boshini egdi. So‘ng nigohini tik qilib, ohangini jiddiy tusga kiritdi:
U to‘g‘ri qarab turar, ammo nigohi chuqur og‘riqni yashirardi.
— Eshitish… sen uchun og‘riqli emasmi? Men seni quchoqlagan edim, ha. Biroq qalbimda hali YN bor edi. Men seni… yo‘qotishdan qo‘rqqanman, lekin o‘zimni hali to‘liq topmagandim. Endi esa har safar o‘sha kechani eslasam, seni og‘ritganimni o‘ylayman.
Nami o‘zini yo‘qotmadi. Ko‘zlarida faqat tushunish bor edi. U sekin bosh irg‘adi.
— Ha, bu savol senga og‘riqli bo‘lishi mumkin edi. Lekin bilishingni xohladim: o‘sha kecha men seni tanladim. Endi esa tanlovingni bilishni xohladim. Men haqiqatni ko‘tarishga tayyorman, Yoongi.
Yoongi uzoq nigoh tashladi. So‘ng asta o‘rnidan turib, derazaga yaqinlashdi. Uzoqqa — osmon sari qaradi.
— O‘sha kecha men seni tanlamagandim… lekin bugun men tanlayapman.
Xona yana jim bo‘ldi. Faqat yuraklarning ichkarida urayotgan ovozi eshitilardi.
Seansdan keyin xona ichi jimjit edi. Nami qo’llarini tizzasiga qo’ygancha o’yga tolib o’tirar, Yoongi esa deraza yonida turib, uzoq osmon sari qarardi. Har ikkalasi ham ichida nimalarnidir aytishga tayyor edi, lekin buni qanday boshlashni bilmasdi.
Nihoyat Yoongi orqasiga o‘girildi. Uning nigohi tinch edi, lekin chuqur.
— Nami… men bu yerga davolanish uchun kelmagan edim. Men bu yerda seni uchrataman, deb o‘ylamaganman. Lekin seni uchratganimdan beri… men o‘zimni har kuni yangitdan anglayapman.
Nami boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlarida yumshoq jilva bor edi.
— Men ham seni davolash uchun emas, tushunish uchun harakat qilyapman. Seni almashtirish uchun emas… seni esdan chiqarish uchun ham emas. Faqat… seni o‘zimcha qabul qilish uchun.
Yoongi sekin yondashib, uning qarshisidagi stulga o’tirdi.
— Men seni o‘ylaganimda, yuragimda ikki ovoz bir-biriga qarshi chiqadi. Biri YNni eslaydi, ikkinchisi esa seni his qiladi. Men endi ularning har ikkalasini tinglay olaman. YN mening o‘tmishim bo‘lsa, sen mening bugunimsan.
— Demak… biz endi haqiqatdan boshlashimiz kerak. Ilgarigi kechalarni eslab emas, yangi tonglarni kutib.
Yoongi jilmaydi. Bu jilmayishda birinchi marta hech qanday og‘riq yo‘q edi — faqat yorug‘lik.
— Shunda bugun biz nimadan boshlaymiz?
Nami javob bermadi. Faqat o‘rnidan turib, deraza tomon bordi. So‘ng orqasiga o‘girilib dedi:
— YNni qidirishni davom ettiramiz. Faqat bu safar… yuragimda nafaqat uni, balki seni ham olib yuraman.
Ular deraza yonida turib, quyosh botayotgan manzarani birgalikda tomosha qildilar. Bu nafaqat kechmishdan qochish emas — balki yangi kelajakka yurish edi.
Quyosh botayotgan manzara deraza oynasida aks etarkan, Nami sekin qog‘ozlarini tartiblay boshladi. Stol ustida YN bilan bog‘liq eski fayllar, suratlar, joy nomlari yozilgan daftar bor edi. Endi ularni yana birma-bir ko‘zdan kechirish va chuqurroq qazish vaqti kelgan edi.
Yoongi unga choy olib keldi. Harakatlari tinch, ammo qat’iy edi.
— Bugun qayerdan boshlaymiz? — dedi u, stol yoniga o’tirib.
Nami daftarni ochib, barmog‘i bilan bir nuqtani ko‘rsatdi.
— Bu joy… YN yo‘qolishidan ikki kun oldin oxirgi marta u yerdan signal chiqqan. Esingdami, u doim sukunatni yaxshi ko‘rardi? Bu esa — tog‘ yonbag‘ridagi kichik dam olish maskani.
Yoongi bosh irg‘adi, u joyni eslay boshladi. YN u yerga ketganda nimadir bo‘lgani aniq edi. Faqat… nima?
— Demak, ertaga o‘sha yerga boramiz, — dedi Yoongi qat’iylik bilan.
Nami biroz sukut saqladi, so‘ng yumshoq jilmaydi:
— Lekin bugun kechqurun… biroz dam olaylik. Men sening charchaganingni ham ko‘ryapman.
Yoongi unga qaradi. U ham jilmaydi, lekin bu jilmayish ichida minnatdorchilik yashiringan edi.
— Mayli. Faqat bu safar tushlaringda yolg‘iz bo‘lma, Nami.
Nami bu so‘zlarni eshitgach, yuragida nimadir siljigandek bo‘ldi. O‘sha tunda ko‘rgan tush — YNning to‘satdan yo‘qolishi, uning yuzidagi yordam so‘rovchi nigoh, baqirigandek ammo ovozsiz og‘iz harakati — bular hali ham yuragini tirnab turardi.
— Sen bilan bo‘lsam, yolg‘iz bo‘lmayman, — deb javob qaytardi u.
Ular tunni shunchaki birga o‘tkazishdi — kitob o‘qishdi, musiqa tinglashdi, eski suratlarga qarashdi. Har bir lahza ularni ich-ichidan davolay boshladi.
Ammo kechasi… yana o‘sha tush.
Nami qorong‘ilikda uyg‘onib ketdi. Nafasi tez, yuragi gursillab urardi. Ko‘zlarida yosh.
Yoongi zudlik bilan yostig‘idan boshini ko‘tarib, uni ko‘rib darrov yoniga bordi.
Nami bosh irg‘adi. Uning qo‘llari qaltirardi.
— Bu safar… u menga yaqinlashdi. Meni chaqirdi. Lekin… so‘ng birdan… qiyqirib… yo‘qoldi. Men yugurdim. Lekin uni topolmadim. Keyin… kimdir ortimdan yugurgandek bo‘ldi…
— Hammasi yaxshi, bu faqat tush. Sen endi yolg‘iz emassan. Men boraman u yerga — nafaqat YN uchun, balki sen uchun ham. Biz uni birga topamiz.
Nami uning bag‘rida o‘zini sekin-sekin tinchlantira boshladi. Ko‘zlaridan yana yosh oqayotgan bo‘lsa-da, bu yoshlar endi nafaqat og‘riq — balki umid yoshi edi.
Ertalab quyosh hali to‘liq chiqmayoq, Nami va Yoongi allaqachon yo‘lga chiqishgan edi. Mashina tog‘ yonbag‘riga qarab asta harakatlanar, atrofdagi manzara esa tobora yolg‘izlikni eslatardi. Biroq yuraklarida bu safar yangi umid bor edi — oxirgi signal, ehtimoliy iz, ehtimol… YNning tirikligiga birgina ishora.
— Sen tayyormisan? — dedi Yoongi, rulda o‘tirgancha Nami tomonga qisqa qarab.
— Tayyor bo‘lmasam ham, boraman. Chunki bu faqat seni emas, meni ham bezovta qilayapti. YN faqat senga yaqin emasdi, uni men ham bilganman. Uni yana ko‘rishga umidim bor, — dedi Nami qat’iylik bilan.
Yo‘l nihoyat o‘sha maskan tomon burildi. Dam olish uyi kichik, ko‘p yillardan beri qarovsiz qolganga o‘xshardi. Daraxtlar orasida yashiringanday edi. Darvoza ochiq, ichkariga kirgan yo‘lakda esa chang bosgan izlar bor edi.
Yoongi mashinani to‘xtatdi. Ikkalasi ham bir zumda jim turdi. Yuraklar shovqinidan boshqa ovoz yo‘q.
— Esingdami bu joyni? — deb so‘radi Yoongi sekin.
— Ha… suratlarda ko‘rganman. YN o‘sha suratda derazadan qarab turgan. Derazaga chiqsam, manzara hozir ham o‘sha.
Ular ichkariga kirdilar. Har bir xonani tekshirishdi. Ust-bosh, kitoblar, eski idishlar, chang bosgan o‘yinchoqlar — hammasi bor, faqat inson izlari… noaniq edi.
Bir payt Nami to‘xtadi. U xona burchagida eski daftar topib oldi. Sarg‘aygan, burchaklari yirtilgan. Ochdi.
“Agar bu xatni kimdir o‘qiyapti bo‘lsa, men hali umid qilayapman. Meni unutgan bo‘lishlari mumkin, lekin men ularni unutmadim.”
Yoongi daftarni qo‘liga oldi. U yozuvni taniganday bo‘ldi.
— Bu… YNning yozuvi. Bu uning qo‘li.
Ular bir-biriga qarab qoldi. Bu iz edi. Haqiqiy. Tiriklik isboti bo‘lishi mumkin bo‘lgan ilk belgilar.
— Demak… u tirik bo‘lishi mumkin…
Yoongi asta o‘tirib qoldi. U anchadan beri ilk marta titrayotgan qo‘llarini yashirmadi. Ko‘zlari xiralashib ketdi.
— Nami… bu biz izlagan javob bo‘lishi mumkin. Biz uni topamiz. Endi ortga yo‘l yo‘q.