Sen Menikisan💔🪽. 10 qism⛓️🪽
Yoongi va Nami bog‘da yurishardi. Ara allaqachon uxlab qolgan, kecha esa shunchalik sokin ediki, bu tinchlik noto‘g‘ridek tuyulardi.
— Bilasanmi, — dedi Yoongi, — ba’zida… men senga shunchaki qaraganimda ham yuragim eziladi. Chunki bu hislar menga begonadek.
— Men ham ko‘p narsa haqida o‘ylayman. Biz ikkovimiz og‘riqdan chiqib, hayotga bir-birimiz orqali yopishganmiz. Bu xavfli, lekin chiroyli.
Ular bir-biriga yaqinlashdi. Yoongi Nami qo‘lini ushladi, yuragi tez urayotgan edi.
So‘zlar ortiq kerak emas edi. Bu tun, bu sukunat… ularni bir-biriga tortdi. Ular asta quchoqlashdi, ko‘zlar ko‘zga tikildi. Birinchi bo‘sa — uzoq kutilgan, ammo aybsiz va samimiy edi.
Yoongi Nami sochlariga yuzini yashirib, sekin pichirladi:
— Men seni yo‘qotgim kelmaydi…
Nami indamadi, lekin yuragi do‘pillab urar, cheksiz og‘riq va umid aralash edi.
Yoongining telefoni jiringladi. Notanish raqam.
U javob bermoqchi bo‘ldi, lekin jim. Qo‘ng‘iroq o‘chdi. So‘ng xabar keldi:
“Agar YN haqida haqiqatni bilishni istasang — 10 daqiqada kelgan joyingda kutaman. Yolvorib so‘rayman — yolg‘iz kel.”
Yoongi rangsiz bo‘lib qoldi. Nami xabar ekraniga qaradi, lekin hech narsa demadi.
— Bilmayman… — Yoongi ovozini yutdi. — Balki… YN…
Yomg‘ir sekin-sekin shivirlab yog‘a boshladi. Deraza ortidan ko‘chadagi chiroqlar ko‘m-ko‘k ohangda yaltirardi. Ular ikkalasi jim turardi — yuraklar tovushidan boshqa hech narsa eshitilmasdi.
Yoongi Nami yuziga tikildi. Yomg‘ir to‘kayotganidek, uning ko‘zlarida ham to‘xtovsiz hissiyot yog‘ilardi. U asta Nami sochini qulog‘i ortiga surdi, barmog‘i tebranar edi.
— Men seni unutmoqchi bo‘ldim… — dedi Yoongi xushsuhbat ohangda. — Lekin seni taniganimdan beri o‘zimni esdan chiqardim.
Nami unga yaqinlashdi. Nafaslar aralashdi. Lablar bir-biriga ohangdek tegdi. Bu bo‘sa istakdan emas, ishonchdan tug‘ilgan edi.
Yoongi uni bag‘riga oldi. Nami yuragini uning ko‘kragida eshitardi. Bu tun boshqa edi. Og‘riqlar unutilgan, faqat ular ikkalasi va bu sokinlik bor edi.
Ular asta pastga — divan yoniga bordi. Tashqi olam yuvilib ketayotgandek edi. Qo‘llar mehr bilan harakatlanar, ko‘zlar bilan so‘zlashardi. Har bir nafas, har bir teginish — biror ma’noni aytardi: “Men sendan qochmayapman. Men seni qabul qilyapman.”
Yomg‘ir esa yog‘ishda davom etdi. Ularni yopib turuvchi fon — go‘yo yangi dunyo boshlanayotganining ishorasi edi.
Bu tun ular orasidagi birinchi va chin yaqinlik edi — ehtirosdan emas, yurak ehtiyojidan kelib chiqqan.
Qorong‘ulikda kutayotgan haqiqat”
Tun sukunatga ko‘milgan, yomg‘ir esa charchab to‘xtagan edi. Nami hali ham Yoongining bag‘rida uyquda yotar, lablarida sokin tabassum. Bu kecha uning uchun… ilk bor o‘zini to‘liq kimningdir qalbida topgandek edi.
Ammo Yoongi uxlay olmasdi. Yuragidagi bezovtalik uni o‘z holiga qo‘ymayapti. Yostiq ostidan telefonini oldi — notanish raqamdan kelgan xabar hanuz o‘sha yerda:
“10 daqiqada kelgan joyingda kutaman. Yolvorib so‘rayman — yolg‘iz kel.”
U asta o‘rnidan turdi. Nami uyg‘onib ketmasligi uchun harakatini sekinlashtirdi. Unga so‘nggi marta qaradi — sochlari yelkaga to‘kilib tushgan, lablari sokin, yuzida yorug‘lik.
U ko‘zlarida yumshoq bir iztirob bilan chiqib ketdi.
Qorong‘i ko‘chada faqat oy nuri bor edi. Yoongi xatdagi manzilga bordi — bu joy shahardan tashqaridagi eski, foydalanilmaydigan kutubxona edi. Atrofda hech kim yo‘q, faqat eshik ochiq qolgan.
U ichkariga kirganda, jimjitlik uni o‘rab oldi. Yuragi qattiq ura boshladi.
Birdan yurakni teshib yuboradigan tanish ovoz:
U qotib qoldi. Bu ovozni tanirdi. Qachonlardir tunlarda eshitgan, yuragining eng chuqur burchagida yashab kelgan… bu YN edi.
U sekin ortga qaradi. Zinalar soyasida turgan ayol — tanish gavda, ammo sochlari biroz o‘zgargan. Nigohi g‘amgin, ammo yashirincha nur sochardi.
Yoongi yuragi o‘zidan chiqib ketgudek bo‘ldi.
— Meni izlayotganingni bilar edim… lekin topishingni istamagandim.
Yoongi jim qoldi. Nafas ololmasdi. Bu tushmi? Yoki… u haqiqatan tirikmi?
YN ko‘zlarini yumdi. Ko‘z yoshlar labigacha keldi. Ammo jilmayishga harakat qildi.
— O‘lishdan osonroq narsa yashirinib yurish edi.
Yoongi borgan joyida qarshisida turgan ayolni uzoqdan kuzatdi. YN ning sochlari qorong‘ulikda yaltirab turardi, yuzida esa o‘sha tanish, ammo biroz o‘zgargan jilmayish bor edi.
— Nega? Nega yashirinding? — Yoongi ovozida achinish bor edi. — Nima uchun buni menga aytmagansan?
YN asta qo‘lini ko‘ksiga qo‘ydi, so‘zini boshlashdan oldin chuqur nafas oldi. U o‘zini tekis ushlab turishga harakat qilgan bo‘lsa-da, Yoongining har bir so‘zi uning ichki dunyosini titratardi.
— Men… o‘ldim, Yoongi. Men o‘lganman, lekin o‘z hayotimni saqlash uchun yashirishga majbur bo‘ldim.
Yoongi yengil burishdi, lekin yana so‘radi:
— Nima? Yashirish uchun o‘lishni tanlash? Kim buni qilishni istar edi?
YN susayib, so‘nggina javob berdi:
— Bizning oilamizni qo‘rqitishdi. Menga faqat bitta imkoniyat berishdi. O‘zimni yashirgan holda, kimdir menga zarar yetkazmasligi uchun. Yana… Nami… Nami ham bunaqa narsalarni ko‘rganini bilardim, lekin unga ham tushuntirishimni istamadim.
Yoongi yuziga qo‘lini qo‘ydi. Endi bilardi, u qancha vaqtdan beri o‘zini aldayotganini, Nami bilan munosabatlarida qandaydir sirni yashirganini.
— Demak, sen… yurtimdan ketganimdan beri… — Yoongi o‘ylab qoldi, — sen buning barchasiga duch kelganingni bilmaganman.
YN nigohini pastga tushirdi, lekin uning ko‘zlarida ba’zi bir ma’no bor edi, ularda umid va achinishning qorishmasi bor edi.
— Menimcha, ba’zida yashirish kerak. Ba’zida hayotni saqlash uchun yengilmaslik kerak. Nami uchun… va sen uchun.
Yoongi uni tingladi, ammo ichki tuyg‘ulari tarang edi. Hamma narsa so‘zlardan ko‘ra ko‘proq edi. U YNni tushunardi, lekin bundan keyin nima bo‘lishini bilmasdi.
Yoongi so‘nggi marta qadam tashladi.
— Nami… uni qanday izlab topaman? Yana nima qilishim kerak?
— U yerda. Nami ham sening orqangda turadi. Lekin uni izlab bo‘lmaydi. Har bir narsaning o‘z vaqtida borligini unutmang, Yoongi. Sizga ham vaqt kerak.
Yoongi yana bir so‘nggi qarash bilan unga tikildi.
— Sen ham… Yoongi, yana bir narsani tushunishing kerak. Nami bilan oradagi bog‘ni bo‘shatish kerak. Yaxshi bo‘lsa ham, yomon bo‘lsa ham, bu bog‘ni saqlab qolishning iloji yo‘q.
Yoongi qorong‘u kutubxonadan chiqib, shaharning yon tomoni bo‘yicha yurdi. YN bilan bo‘lgan suhbatning har bir so‘zi uning qalbini titratardi. Uning yodida, Nami va YN o‘rtasidagi aloqani yanada yaxshi tushunish bilan birga, sirli shaxsning haqiqati to‘liq ochildi.
U o‘zini Nami bilan gaplashish kerakligi haqida aniq his etdi. Barcha so‘nggi yillarda ichida yig‘ilgan tuyg‘ularni ochib berish, ikkalasining o‘tmishini, hozirgi holatini, va kelajakdagi yo‘lini ko‘rish zarur edi.
Yoongi kechasi uyiga qaytganida, Nami hali ham uxlab yotardi. Uni kutib olish uchun u ko‘plab o‘ylar bilan to‘lgan edi, lekin shu aniq va xotirjam qadamlarni bosish kerakligini tushunardi. YNning yashirgan sirlarini tushunib, u faqat bir narsani xohlaydi: Nami bilan haqiqiy va to‘liq bog‘lanishni.
Yoongi so‘nggi nafasni tortib, Nami yoniga o‘tdi. Unga qarab, lablarini siqib, shunchaki so‘zlashish o‘rniga, uni quchoqladi. Barcha so‘zlar va qo‘rquvlar shu quchoqda erib ketdi.
Bir necha daqiqalar o‘tib, Nami nihoyat uyg‘ondi. U tezda Yoongining ko‘kragiga boshini qo‘ydi, uning yuragining urishini his etdi. U har doim shunday tinch va xotirjam bo‘lishini xohlardi.
— Nima bo‘ldi? — Nami so‘radi, uning ovozi hali ham uyqudan yangraydi. — Kecha biror narsa boshqacha tuyuldi. Nega?
Yoongi jiddiyroq va tinchroq ovozda so‘z boshladi:
— Nami, sen bilasanmi, biz birgalikda yashashni, sevsak ham, ba’zida… yillar o‘tar ekan, o‘zimizni boshqa biri bilan ko‘ramiz. Mening bir narsa haqida o‘ylashim kerak edi.
Nami uning qo‘llarini ushlab, unga tikildi. U hech narsa demadi, lekin Yoongi tushundi — u barcha tuyg‘ularini his qilardi.
— Bu sen bilan bog‘liq, Nami. Barcha so‘nggi kunlarda seni o‘ylab, o‘zimni tahlil qildim. O‘zimni eslatib, seni so‘ramaslikka harakat qildim. Lekin bugun, bu kechada, barchasini ochish kerak. YN haqida…
Nami, endi Yoongining yuziga qarab, bir lahza jim turdi.
— Yoongi, men bilaman, YN haqida nimadir o‘zgardi. Lekin biz endi o‘tmishga qaytishga imkonimiz yo‘q.
Yoongi yana bir qarash bilan unga tikildi. U kutilgan javobni bilardi, lekin u o‘zining hislarini hali ham aniqlab olishga harakat qilardi.
— Men uni hech qachon unutolmadim, Nami. U doimo mening yuragimda bo‘lgan. Va, men bu haqda sen bilan suhbatlashishni xohladim. Chunki, bu ham sening hayoting, bu ham bizning oramizda.
Nami lablarini siqib, o‘ylab qoldi. Uning ko‘zlarida sabr-toqat va yengillik bor edi.
— Yoongi, men seni tushunaman. Biz ikkalamiz bir-birimizni sevganmiz. Ammo sening hayotingda YN bo‘lsa ham, men sening yoningda qolishimni istayman. O‘tmish bizni bog‘lab qo‘ygan bo‘lishi mumkin, lekin men bu haqda endi gaplashmoqchi emasman.
Yoongi hali ham o‘zining tuyg‘ularini to‘liq tushunmasdi, lekin endi Nami uning qalbida eng muhim inson ekanini tushunib yetdi.
— Nami, men seni sevaman. YN ni eslab, ammo seni unutishni istamayman.
Ularning ko‘zlarida tinchlik hukm surardi. Bu so‘zlar uchun juda uzoq kutgan, uzoq vaqt davomida ichkaridagi hissiyotlarni faqat ochish uchun o‘sha payt kelgan edi.
Yomg‘ir to‘xtagan, ammo deraza oynasida haligacha suv tomchilari sirg‘alib tushardi. Yoongi deraza yonida turib, tashqariga tikilgancha, o‘z fikrlariga cho‘mgan edi. Uning yuragi og‘ir, ko‘zlari esa charchoqdan qizarib ketgan.
Nami asta yoniga keldi, uning yelkalariga qo‘lini qo‘ydi.
— Yoongi, nega jim turibsan? — dedi u past ovozda.
Yoongi chuqur nafas oldi, so‘ng unga qaradi.
— Men YN bilan uchrashdim, — dedi u nihoyat.
Nami bir lahza jim qoldi, so‘ng ko‘zlarini pastga tikdi.
— Ha, u tirik. U o‘zini yashirishga majbur bo‘lgan. Men uni hali ham unutolmadim, Nami.
Nami ko‘zlarida yosh bilan unga qaradi.
— Men seni tushunaman, Yoongi. Bizning o‘tmishimiz og‘riqli, lekin men seni hozirgi holatingda sevaman.
Yoongi uning qo‘lini ushlab, yuziga yaqinlashtirdi.
— Men ham seni sevaman, Nami. O‘tmishdagi og‘riqlarimizni birgalikda yengib o‘tamiz.
Ular bir-birlariga yaqinlashib, lablari birlashdi. Bu o‘pish o‘tmishni kechirish va yangi boshlanish ramzi edi.
Ular birgalikda divanga o‘tirib, bir-birlariga suyanib, jimjitlikda o‘tirishdi. Tashqarida yomg‘ir yana boshlanib, deraza oynasida shivirlab tushardi. Bu yangi bosqichning boshlanishi edi.