Sen Menikisan💔🪽. 7 qism💔🪽
O‘sha kuni havo odatdagidan sovuq edi. Shifoxonadagi qizg‘in suhbatlardan so‘ng, Nami Ara’ni maktabdan olib ketishga kechroq chiqdi. Maktabga yetib borganida, qorong‘ilik allaqachon ko‘chalarni bosgan edi.
U mashinani maktab darvozasi oldida to‘xtatdi, ammo o‘qituvchining so‘zlari yuragini muzlatib yubordi:
— Ara? Uni maktabdan katta qora mashina olib ketdi, opa. Siz yuborgan emasmidingiz?
Nami ko‘zlari kattalashdi. Yuragi gupillab ketdi.
— Yo‘q… Men uni olib ketishga kelgandim!
Shu zahoti Nami Yoongiga qo‘ng‘iroq qildi. Uning ovozi titrar, nafaslari qisilar edi:
— Yoongi… Ara yo‘q. Uni olib ketishgan… bilmayman kim!
Yoongi darhol joyidan turdi. Ovozidagi ohang qat’iy edi:
— Men kelayapman. Biz uni topamiz, Nami.
U shifoxonadan shoshilib chiqdi. Ich-ichidan bir narsa uni bo‘g‘ardi — bu qo‘rquv emasdi, bu yo‘qotishdan o‘limdek qo‘rquv edi.
Ular Nami uyi yaqinida uchrashishdi. Yoongi Nami qo‘lidan tutdi, bu safar aniq va dadil.
— Jin Kyun uni olib ketgan bo‘lishi mumkin. Bu – tahdid. Men seni orqangda bo‘lganimdan xursandman degandek, endi meni zaif joying borligini biladi.
Nami ko‘zlarida yosh bilan javob qildi:
— Men undan nafratlanaman. Men uni yo‘qotishni istamayman, Yoongi… u meni hayotimga qaytargan edi.
Yoongi chuqur nafas oldi. U yuragini Nami oldida ochmoqchidek ko‘zlarini yumdi, lekin so‘zlardan oldin harakat keldi. U Nami qo‘lini o‘z yuragiga bosdi.
— Bu yurak… endi seniki. Men buni yashirmayman. Sen faqat yordamchim emassan, sen… mening yuragimga chiroq bo‘lding. Menimcha, men seni sevyapman.
Nami bir lahzaga qotib qoldi. Bu so‘zlarni kutmagan edi — yoki balki kutgandi, lekin hozir emas. Ammo yuragi hamon yo‘qolgan jiyanining taqdiri bilan band edi.
— Yoongi… agar biz Ara’ni topolmasak…
— Biz uni topamiz! — deya uni to‘xtatdi Yoongi, ishonch bilan. — Men seni birinchi marta yo‘qotishni his qilgandek bo‘ldim. Men seni endi hech qachon yo‘qotolmayman.
Shu payt Yoongining telefoniga xabar keldi.
“Qizaloq bizda. Uning yuzidagi tabassumni ko‘rishni istasang, yakshanba kuni soat 8:00da Minlar oilasining eski fabrikasiga kel. Yolg‘iz.”
Yoongi xabarni Nami bilan o‘rtoqlashdi. U ikkinchi marta yuragiga darz ketganini sezdi.
— U uni… bizni… sinab ko‘rmoqda.
Nami yo‘qlik chetidan sanchib turgan og‘riqli nigoh bilan pichirladi:
— Yoongi… bu o‘yin emas. Jin Kyun… u ruhiy jihatdan sindiradi. YNni sindirgani yetmaganmi?
— Men bu safar sindirmayman. Bu safar men barcha chiziqlarni o‘chiraman. Bu jinoyat emas, bu… najot jangiga aylangan.
Yakshanba. Soat 8:00. Eski fabrika.
Yoongi yaltiroq qoplangan qora eshikni ochdi. Ichkarida faqat sovuq, zang va bir qora soyadek odam — Jin Kyun.
U orqasida Ara turgan edi. U qo‘rqib, titrardi, lekin hali sog‘ edi.
Jin Kyun sekin yurib Yoongiga yaqinlashdi.
— Sevgi… bu juda yaxshi o‘yinchoq, Yoongi. Sen ham o‘ynayapsan, men ham.
Yoongi bir qadam oldinga yurdi.
— Bu o‘yin emas. Bu… mening oilam.
U shu zahotiyoq himoyaviy pozitsiyada turgan qo‘riqchilarga qaramasdan, Jin Kyunga yaqinlashdi. Ammo shu payt bir narsa yuz berdi:
Ichkaridan boshqa bir ayol chiqdi.
Yoongining yuragi to‘xtagandek bo‘ldi.
Bu… YNga juda o‘xshash ayol edi.
Ammo bu YN emasdi. Bu uning opasi — Yeonra, kimki o‘sha yillarda g‘oyib bo‘lgan deb o‘ylangandi.
Yeonra Jin Kyunning yonida turib, Yoongiga qaradi. Uning ko‘zlarida iztirob va… sir bor edi.
— Men bu safar nima bo‘layotganini tushuntirishim kerak, Yoongi. Chunki bu o‘yin ancha oldin boshlangan…
Yoongi Yeonrani ko‘rgan zahoti yuragi gupillab ketdi. Uning ko‘zlari YNnikiga juda o‘xshardi, ammo bu boshqa ayol edi.
— Yeonra? — dedi u shokka tushib.
Yeonra chuqur nafas oldi va so‘z boshladi:
— Men Jin Kyun bilan birga ishlashga majbur bo‘ldim. U meni oilam bilan tahdid qildi. Agar men unga yordam bermasam, u sizlarga zarar yetkazishini aytdi.
— Nega bizga bu haqda aytmading?
— Men qo‘rqdim. Ammo endi barchasini to‘g‘rilash vaqti keldi.
U Ara qaerda ekanligini aytdi va uni qutqarish rejasini tuzishdi.
Soat 3:45 da Yeonra ularga aniq joyni ko‘rsatdi: bu Jin Kyunning shaxsiy mulkiga kirgan, tashlab ketilgan uychalardan biri — qishloqqa yaqin, o‘rmon ichida edi. U yerda ko‘plab xususiy garovxonalar saqlanar, hech kim yaqinlashishga jur’at qilmas edi.
— U yerda hech qanday signal ishlamaydi, — dedi Yeonra, xaritani stol ustiga yozarkan. — Jin bu joyni “so‘nggi bosqich” uchun tayyorlagan, ehtimol Ara’ni uzoqqa olib ketmoqchi.
Yoongi yechinayotgan ko‘zlari bilan xaritani o‘rgandi.
— Biz Ara’ni yo‘qotmaymiz. Men unga “men seni oilamdek bilaman” deganman, bu so‘zimga yetaman.
Nami jim edi. U xayolan Ara’ning qo‘rqinchli, yolg‘iz holatini tasavvur qilayotgan, yuragi xun bo‘layotgan edi. Ammo bir so‘z ham aytolmasdi.
— Jin har doim sizni sindirishni xohlardi, Yoongi. U buni YN orqali bajarmoqchi bo‘ldi. Keyin meni vosita qildi. Endi — Nami va Ara. U yutish uchun hammaning yuragiga zarba beradi.
— Men bu yurakni tiklab bo‘lmas darajada sindirib qo‘yganman deb o‘ylagandim… lekin Nami meni hayotga qaytardi. Endi biz hech kimni yo‘qotmaymiz.
Ular chiqishdi. Yashirincha, hech kim sezmaydigan yo‘llar orqali o‘sha uyga yaqinlashishdi. Havo sovuq, tun sukutda.
Ichkarida faqat bitta xona yoritilgan edi. Ichkarida Ara bog‘lab qo‘yilgancha, hushsiz holatda yotardi.
— U uxlatilgan bo‘lishi mumkin, — pichirladi Yeonra.
Yoongi asta eshikni ochdi. Ammo Jin Kyun buni kutgan edi.
— Nihoyat, bu yerga keldingmi? — dedi u qorong‘ilikdan chiqib. — Birga kelishganingizni bilar edim. Sevgi har doim odamni kulfatga boshlaydi.
Ammo bu safar Jin Kyun yolg‘iz edi.
Yeonra to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning oldiga chiqdi.
— Bu sening oxirgi o‘yinang, Jin. Endi men jim turmayman.
— Sen faqatgina eski qiyofa, Yeonra. Meni sotganing uchun afsus qilasan.
Shu payt tashqaridan politsiya mashinalari ovozi eshitildi. Nami telefon orqali Yeonra bergan faktlarni politsiyaga ilgari yuborib ulgurgan edi. Jin Kyunning jinoyatlarini fosh qiluvchi materiallar huquq-tartibot idoralariga yetib borgan edi.
Ara qutqarildi. Jin Kyun hibsga olindi.
Keyingi tong. Shifoxona hovlisida, Nami Ara’ni quchog‘ida ushlab o‘tirardi. Qizaloq hali hushiga to‘liq kelmagan edi, lekin xavfsiz edi.
Yoongi ularning yoniga keldi. Qiyin tun ortda qolgan edi.
— Qalaysan? — dedi u, Nami qo‘liga sekin tegizib.
Nami unga qaradi. So‘zsiz, ko‘zlari orqali minnatdorchilik bildirdi.
— Rahmat… — dedi u past ovozda. — Meni yana hayotga qaytarganing uchun. Ara’ni saqlab qolganing uchun. Va… qalbimni tushunganing uchun.
— Men endi sening hayotingda yolg‘izlik bo‘lishini istamayman.
Ular ilk bor so‘zsiz bir-birini tushundilar. Ara — hayotning kichik mo‘jizasi edi, ularni bog‘lab turuvchi ipday. Va ular ikkovlon, ko‘p narsani yo‘qotgan, ammo endi bir-birida topilgan qalblar edi.
Ara asta-sekin o‘ziga kelayotgan edi. Shifoxonadagi xona yorug‘, sokin edi. Nami har kuni uning yonida bo‘lar, soatlab boshini silab, sekin hikoyalar aytib berardi. U Yoongining suratini ko‘rsatib, “Bu — sening qutqaruvching”, derdi.
Bir kuni Ara ko‘zlarini ochdi. Ko‘rish hissi hali to‘liq tiklanmagan, lekin u onasidek sevgan Nami yuzini tanidi.
— Nami xola… — dedi u pichirlab.
Nami ko‘z yoshlariga chiday olmadi. Bu — hayotning o‘zi edi.
Oradan uch kun o‘tgach, Yoongi va Nami shifoxona bog‘ida sayr qilayotgandi. Tun jimjit, lekin yulduzlar tiniq.
— Biz nimani ortda qoldirdik, bilasanmi? — dedi Nami asta.
— Og‘riqni. Va yolg‘izlikni, — deb javob berdi Yoongi. — Endi esa faqat kelajakni o‘ylamoqchiman.
— Men ham, — dedi Nami jilmayib. — Lekin bu yerdagi barchasi — YN, Jin Kyun, Yeonra, Ara… — u to‘xtadi. — Men bu yerni tark etishdan qo‘rqyapman.
Yoongi sekin to‘xtab, unga qaradi.
— Menga ishonsang… men seni boshqa hech qachon og‘ritmayman.
— Shveytsariyaga. Otam u yerda yangi shifoxona ochayotgan. Menga boshqaruvni taklif qilishdi. Seni va Ara’ni o‘sha yerda xavfsiz va yangi hayot bilan ta’minlay olaman.
Nami bir necha daqiqa jim qoldi. Yuragi tebranayotgan edi.
— Men bu taklifni rad eta olmayman, Yoongi. Chunki… men ham seni sevib qolganman.
Yoongi jilmaydi. Bu sevgi ularni sindirmadi — ularni ozod qildi.
Ara maktab formasida yangi hayot sari ilk qadamini qo‘ydi. Nami yangi kasb — bolalar psixologi sifatida faoliyat boshladi. Yoongi esa otasining ishonchli qo‘li sifatida yangi shifoxonani boshqarardi.
O‘tmish xotira sifatida yuraklarida qoldi. YN — unutilmagan sevgi, Jin Kyun — zulmatdagi dars, Yeonra — kechirim, Ara esa — umid.
Ammo eng muhimi — ular bir-birini topgan edi. Va hayot yana davom etardi.