Sen Menikisan💔🪽. 5 qism 💋🪽
Men bir narsani yashiryapman, Yoongi”
O‘sha kuni kechqurun Nami arxiv xonasida YN haqida hujjatlarni ko‘zdan kechirayotgandi. Tashqi ko‘rinishda oddiy tibbiy yozuvlar edi: yurak urishi, dorilar, psixologik baholar… Ammo papkalar orasidan eski, sarg‘ish daftar tushib ketdi.
U titroq bilan daftarni ochdi. Ichida YNning tanish, chiroyli qo‘li bilan yozilgan so‘zlar bor edi.
“Azizam Yoongi… Agar bu maktublarni bir kuni ko‘rsang, bil: men baxtli edim. Lekin bir narsa meni kemirardi. Men bir narsani yashiryapman. Nafaqat sendan, o‘zimdan ham. Va bu narsa men bilan tugamasligi mumkin.”
Nami daftarni sekin yopdi. Yuragi tez ura boshladi.
Nami darrov daftarni olib, Yoongining oldiga bordi. Uning nigohi asta o‘zgara boshlagan, ko‘zlari avvalgidek xira emasdi. Nami daftarni uzatdi.
— Men buni topdim. U sen uchun yozgan bo‘lishi mumkin. Lekin unda… g‘alati narsalar yozilgan.
Yoongi daftarni ochdi. Har sahifani qo‘li bilan siladi, yozuvlar ustiga nigohini tushirdi. So‘zlar u uchun tanish edi — YNning yuragi, ruhiy og‘rig‘i, yashirin azobi.
“Agar menga biror narsa bo‘lsa, bu tasodif emas. Men o‘zimni har doim kuzatishayotganini sezaman. Bilaman, ishonmasliging mumkin… lekin, iltimos, agar men ketib qolsam, bu shunchaki o‘lim emasligini bil.”
Yoongining yuragi muzdek bo‘ldi.
— Bu… bu degani u o‘z joniga qasd qilmagan. Kimdir uni… — so‘zini tamomlay olmadi.
— Endi bu faqat sog‘ayish emas, Yoongi. Endi bu — haqiqatni topish haqida.
Yoongi ko‘zlarini yumdi. Endi u faqat sevgan ayolini emas, balki uning adolatini ham topishga tayyor edi.
— Men o‘zimga va’da beraman. Men bu sirni ochaman. Va YN… sen uchun yana yashayman.
—Nami siz bularni qayerdan oldingjz
—Yoongi sizga bir muhim gapni aytishim kerak dedi Nami biroz jiddiy
—men YNni juda yaxshi taniyman
############################[Orqaga qaytuvchi epizod: “Ilk uchrashuv”]
— 8 oy avval, Seul markaziy psixologik markazi —
Kechqurun yomg‘ir yog‘ayotgan edi. Nami ishini tugatishga shaylanayotgan edi, eshik ochilib, yosh bir qiz ichkariga kirdi. Sochi ho‘l, ko‘zlarida charchoq. Nami unga tikildi — yurak-bag‘ri ezilib ketgandek bo‘ldi.
— Yordam kerak, — dedi qiz past, titroq ovozda. — Menga emas… yuragimga.
Nami bu qizning chuqur ruhiy bosim ostida ekanini darhol tushundi. Uni ohista ichkariga taklif qildi.
Seans davomida YN ko‘p narsa demadi. U faqat o‘zining kechalari qanday holatga tushishini, vahima bosishini, lekin atrofdagi hech kimga ishonolmasligini aytdi. Nami unga faqat quloq tutdi — boshqa hech kim qilmaganidek.
Ular atigi uch marta ko‘rishishdi. Keyingi safar esa YN kelmadi.
— U qizning ko‘zida yuragi parcha-parcha edi… — deb esladi Nami oradan yillar o‘tgach. — Lekin men unga shifo bera olmadim. Shunchaki quloq tutdim…
— Hozir esa, Yoongi men o‘sha ishonchning qadriga yetishim kerakligini his qilyapman…
Shunday qilib,YNning Namiga ishonch asosida Yoongini ishonib topshirgan. Bu tasodif emas, balki YNning ichki qarori edi — o‘zi ham azobda bo‘lsa-da, Yoongining sog‘ligi uchun eng ishonchli insonni tanladi.
Ertasi tongda Yoongi daftarni bag‘riga bosgancha uyg‘ondi. Kecha yozuvlarni o‘qib chiqqach, u kechasi ko‘z yumolmadi. Har bir satr, har bir so‘z yuragiga o‘yilgan edi.
Nami shifoxona kafesidan ikkita kofe olib keldi.
— Bugun biror joyga boramiz, — dedi u jiddiy.
— YNning oxirgi marta borib kelgan galereyasiga. O‘sha joyda u rasm qoldirgan bo‘lishi mumkin. Va eng asosiysi — u yerda ishlaydigan bitta qiz bor: YNning do‘sti.
Galereyada hamma narsa sokin edi. Ammo binoga kirgach, YN chizgan, tugallanmagan rasm ularni kutib turardi: qorong‘u fon, markazda esa yo‘qolib ketayotgan siluet. Uning tagida kichkina so‘z bor edi: “U meni kuzatyapti.”
— Bu oddiy rasm emas, — dedi Yoongi. — Bu — signal.
Shu payt galereya orqasidan qiz chiqdi. Bu — YNning eski do‘sti Suha edi.
— Siz… Yoongi? — ajablanib qaradi u.
— Ha. YN haqida bilganlaringizni ayting. Iltimos.
Suha boshini egdi, so‘ng asta so‘z boshladi:
— U so‘nggi oyda juda o‘zgargandi. Har safar telefonida biror narsani tekshirib yurardi. Kimdandir qo‘rqayotgandek edi. Hattoki menga ham aytmasdi. Faqat bir kuni shunaqa dedi:
“Agar men yo‘qolsam, bu kimningdir ixtiyoridan bo‘ladi.”
— U meni o‘zidan uzoqlashtirdi… meni himoya qilish uchun.
Nami galereyani ko‘zdan kechirarkan, shiftning burchagida eski, lekin ishlagan kamera borligini payqadi.
— Bu yerda xavfsizlik kamerasi bormi?
— Bor, lekin yozuvlar faqat ikki hafta saqlanadi.
— Unda bizga fotoramkalar do‘konidan yoki yaqindagi kameralar arxivi kerak. Balki kimdir uni kuzatgan bo‘lsa.
Yoongi nihoyat ichida uyg‘onayotgan kuchni his qildi. U endi faqat sevganini emas, haqiqatni ham qaytarishga tayyor edi.
Shu payt u daftarni yana ochdi. Bir varaqqa ko‘zi tushdi — u ilgari ko‘rmagan edi:
“Eng so‘nggi orzum — bir kecha yana sen bilan tongni kutish. Faqat tinch, oddiy, muhabbatli tong. Balki hech qachon bo‘lmaydi. Lekin tasavvurda bo‘lsa ham yashab turaman.”
Yoongi asta qulog‘iga YNning pichirlashini eshitgandek bo‘ldi. U har nafasida shunchaki sog‘inch emas — kuch sezilar edi.
— Nami… men bu yerda qolib bo‘lmaydi. Yordam bering. Men haqiqatni topishim kerak.
Nami ko‘zlarini yumoqladi. Bu sevgi endi yolg‘iz emasdi. Bu sevgi adolat bilan sug‘orilayotgan edi.
Yoongi va Nami YNning eski telefonining zaxira fayllarini topish umidida Seuldagi texnik xizmat ko‘rsatuvchi do‘konga yo‘l olishdi. Mashina yo‘lda jim ketar, Yoongi daftarini quchgancha uzoqqa tikilgan edi.
— Hali ham o‘zimni aybdor his qilaman, — dedi Yoongi sokin. — YN menga aytmagan sirlar… balki men erta sezishim kerak edi.
— Bu ayb emas. Bu iztirob. Va iztirob — bu sevgi isboti, — dedi Nami ehtiyot bilan.
Yoongi unga bir lahza qaradi. Nami uning yuzida avvalgidan boshqa narsa — iliqlik, ishonch va notanish bir halovat ko‘rdi. Ammo u aytolmasdi… yuragi titrardi.
Yo‘l chetida ular mashinadan tushishdi. Nami yo‘lni kesib o‘tmoqchi bo‘lganida, to‘satdan g‘izillab kelayotgan mashina tezlik bilan yonidan o‘tib ketdi. Ammo so‘nggi lahzada rul burildi. Mashina Nami tomonga o‘qdek uchib keldi.
Bir zumda hammasi sukunatga o‘raldi.
Mashina Nami tanasiga yengil tegdi, u yiqildi. Uning boshi yo‘l chetiga tegib, hushini yo‘qotdi. Qon ko‘zga ko‘rinmas edi, lekin yurak… qattiq urar edi.
Yoongi o‘zini yo‘qotgandek edi. Yugurib borib, Nami tanasini bag‘riga oldi. Ko‘zlari yoshga to‘ldi.
— Iltimos… ko‘zingni och. Seni yo‘qotishga tayyor emasman…
Uning yonoqlaridan yosh silkinib tushdi. Yuragi shunchalik tez urardiki, so‘z topolmasdi. Bu iztirob boshqa edi. Bu — boshqa yurak uchun bo‘layotgan iztirob edi.
Nami sekin ko‘zlarini ochdi. Ovoz sust chiqdi:
— Ha… va seni hech qachon yana yo‘qotmayman.
Yoongi uni yanada mahkam quchoqladi. O‘sha quchoqda faqat qo‘rquv emas edi — o‘sha quchoqda mehr bor edi. O‘sha quchoqda… birinchi muhabbat alomati bor edi.
Nami yuragida bir narsa silkindi. U hayotida birinchi marta bu darajada kerakli, muhim, kim uchundir bebaho insondek his qildi o‘zini.
“Men uni sevib qolyapman,” — dedi ichidan. “Va bu sevgi… tinch emas. Bu sevgi o‘tli, og‘riqli, lekin haqiqatli.”
Shifoxonada Nami yengil miya chayqalishi bilan yotardi. Yoongi esa bir lahza ham yonidan ketmasdi. U shunchaki turgan yo‘q — har daqiqa, har soniya unga boqardi.
Shu payt Nami sekin pichirladi:
— Agar men o‘sha kuni seni uchratmagan bo‘lsam… bugun yolg‘iz bo‘lardim, to‘g‘rimi?
Yoongi asta uning qo‘lini siqdi.
— Endi yolg‘iz emassan. Men bu safar… yaqin insonlarimni yo‘qotmayman.
Tungi shifoxona derazasidan o‘tib turgan shamol parda orasidan ichkariga sekin kirib turardi. Nami toza havo olish uchun derazani ochdi. Yuragidagi og‘riqni yashirish uchun chuqur nafas oldi, ammo bu yordam bermasdi.
Orqasida esa Yoongi jim turardi. U o‘zini noqulay his qilayotgandek edi. Nihoyat, sokin ovozda gap boshladi:
— Men bugun sendan ayrilayotganimni his qildim. Bu… meni parchalab tashladi.
Nami asta unga yuzlandi. Unga shunchaki bitta jumla kerak edi — yuragini ovutadigan, umid beradigan.
— Shuni aytmoqchimanki… men seni yo‘qotishni istamayman. Sen menga… chin do‘stdan ham yaqin bo‘lib qolding.
— Sen meni tiriltirding, Nami. YN ketganidan beri hech kim… hech kim menga shunday qaramagandi. Sen borliging bilan menga nafas berganding.
Yoongi bir lahzaga to‘xtadi. So‘ng… haqiqatni aytdi:
— Lekin… yuragim hanuz unda. YNda. Meni kechir…
Bu so‘zlar o‘qday yurakka urilgandi. Nami ko‘zlaridagi yoshni yutib, jilmayishga urindi.
— Men… tushunaman, Yoongi. Muhabbat o‘chirib bo‘lmaydigan narsa. Men sening do‘sting bo‘lishni tanlayman. Chunki… men seni yo‘qotishni ham istamayman.
U ichidan bo‘g‘ilib gapirgandek bo‘ldi, lekin ovozida kuch bor edi. Bu — chin do‘stlik va haqiqiy sevgi orasidagi kurash edi. U o‘zini orqaga tortmadi, yordam berishda davom etishga qaror qildi.
— Men sening yoningda bo‘laman. YNning haqiqatini topguncha. U bunga loyiq edi… va sen ham.
Yoongi uning qo‘lini ushladi, ammo bu qo‘l ushlashda ehtiros emas, minnatdorchilik bor edi.
— Men seni qadrlayman, Nami. Sen… men bilgan eng kuchli odam ekansan.
Nami nigohini olib qochdi. Yuragida shovqin bor edi — muhabbatning og‘riqli jimligi. Ammo u bilar edi: haqiqiy muhabbat — o‘zini emas, boshqasini tanlay olishdir.