More than pretend

Episode-4

Minho yugurardi.

Bu safar u hech narsani o‘ylamadi.

Na Hyunwoo, na o‘tmish, na boshqalar. Faqat bitta narsa bor edi: Jisung ketyapti. Va u bunga yo‘l qo‘ymasdi.

-— U telefonini chiqardi, qo‘llari biroz titrardi.

Qo‘ng‘iroq.

Bir marta.

Ikki marta.

Javob yo‘q.

— Ol, iltimos… — dedi u o‘ziga.

Yana qo‘ng‘iroq qildi.

— Bu safar…

— …Nima? — Jisungning ovozi eshitildi. Sovuq.

Charchagan.

— Minho bir lahza gapira olmadi.

— Qayerdasan?

— Nima qilasan bilib? — dedi Jisung.

— Chunki bu safar seni topishim kerak. — Sukunat.

— Kech, — dedi Jisung.

— Endi kech. Va u telefonni o‘chirdi.

— Minho ko‘zlarini yumdi.

Bir soniya.

Faqat bir soniya.

Keyin u yugurishni davom ettirdi.

— U bilardi. Jisung qayerga borishini. Har doim.

— Ko‘prik.

— Shamol yana o‘sha kabi esardi. Va u yerda… Jisung yana turardi.

— Minho bu safar sekinlashmadi.

— Qochishni bas qil! — dedi u balandroq.

Jisung burildi.

— Men qochmayapman.

— Unda nega ketayapsan?!

— Jisung kuldi.

Ammo bu kulgi bo‘sh edi.

— Chunki qolish uchun sabab yo‘q.

— Bu gap Minhoga qattiq tegdi. U bir necha qadam yaqinlashdi.

— Bor.

— Yo‘q.

— Bor, — dedi Minho qat’iy.

— Jisung bosh chayqadi.

— Sen hali ham tushunmayapsan.

— Unda tushuntir!

— Jisung chuqur nafas oldi.

— Men ikkinchi variant bo‘lishni xohlamayman.

— Sen emassan!

— Lekin o‘zimni shunday his qildim!

— Sukunat.

Bu safar balandroq.

Og‘irroq.

— Minho ovozini pasaytirdi.

— Men seni tanlamadim…

Jisung kuldi.

— Rahmat, aynan shu gap kerak edi.

— …chunki men hech qachon ikkilanmadim.

— Jisung to‘xtab qoldi.

— Men seni boshidan tanlaganman, — dedi Minho.

— Faqat… kech tushundim.

— Jisungning ko‘zlari biroz o‘zgardi. Lekin u hali ham himoyada edi.

— Bu gaplar hech narsani o‘zgartirmaydi.

— Minho yana yaqinlashdi.

Endi ular orasida faqat bir qadam qolgan edi.

— Unda nima o‘zgartiradi?

— Jisung javob bermadi.

— Minho asta davom etdi:

— Men ketmayman.

— Men seni yana yolg‘iz qoldirmayman. — Va agar kerak bo‘lsa… u chuqur nafas oldi

— men har kuni boshidan boshlayman. -— Jisungning yuragi tez ura boshladi. U buni yashira olmadi.

— Sen juda kech kelding, — dedi u past ovozda.

— Minho bosh chayqadi.

— Balki.

— Lekin men baribir keldim.

— Shamol kuchayib esdi. Ularning orasidagi sukunat bu safar boshqacha edi.

— Jisung pastga qaradi.

Keyin yana Minhoga.

— Agar yana og‘ritsang-chi?

— Bu savol… haqiqiy edi.

— Minho bir soniya ham o‘ylamadi.

— Unda ketishingga o‘zim yordam beraman.

— Jisung hayron bo‘lib qaradi.

— Lekin bu safar, — dedi Minho sekin, — men seni og‘ritmaslik uchun hamma narsani qilaman.

-— U qo‘lini uzatdi. Oldingidek emas. Majburlab emas. Shunchaki… kutib.

— Jisung yana qaradi. Bu safar uzoqroq.

— Yuragi va aqli kurashardi.

— Keyin… u sekin qo‘lini ko‘tardi.

— Va nihoyat — Minhoning qo‘lini ushladi.

— Bu kichik harakat edi. Lekin ular uchun… hammasi edi.

— Minho qo‘lini mahkam ushladi.

Go‘yo qo‘yib yuborsa, yana yo‘qotadigandek.

— Jisung unga qaradi.

— Bu oxirgi marta.

— Minho yengil kuldi.

— Unda bu safar to‘g‘ri qilaman.

— Jisung ko‘zlarini yumdi. Bir lahza. Keyin yaqinlashdi.

— Bu safar o‘pish shoshilinch emas edi. Sekin.

Ehtiyotkor.

Haqiqiy.

— Ular ajralganda, hammasi o‘zgargan edi.

— Demak… transfer? — dedi Minho. -— Jisung yengil kuldi.

— Hali bekor qilishim mumkin.

— Minho yengil nafas chiqardi.

— Yaxshi.

— Jisung qosh ko‘tardi.

— Nega?

— Minho unga qaradi.

Bu safar ochiq.

— Chunki hali bizning hikoyamiz tugamadi.

— Jisung sekin bosh irg‘adi.

— Ha…

— Endi boshlanayapti.

— …lekin ular bilmasdi: Hyunwoo hali taslim bo‘lmagan edi.

Va bu safar u o‘tmishni yana qaytarishga harakat qiladi.