More than pretend
Ertasi kuni sinf eshigi ochilganda, hech kim bu oddiy kun emasligini bilmasdi. O‘qituvchi yonidagi yangi o‘quvchini ko‘rsatdi.
— Bugundan boshlab u sizlar bilan o‘qiydi. U bola sinfga kirib kelganda, xonadagi havo o‘zgargandek bo‘ldi. Jisung buni darhol sezdi. Lekin Minho… Minho qotib qolgandi.
— O‘zingni tanishtir, — dedi o‘qituvchi. Yangi bola yengil tabassum qildi.
Uning nigohi sinfni tez ko‘zdan kechirdi… va to‘xtadi. To‘g‘ridan-to‘g‘ri Minhoda. Bu oddiy qarash emas edi. Bu tanish qarash edi.
— Dars davomida Jisung bir necha marta Minhoga qaradi. U odatdagidek emas edi. Juda jim. Juda sovuq.
-— Tanaffusda esa hammasi oydinlashdi.
— Anchadan beri ko‘rishmadik, Minho, — dedi Hyunwoo, beparvo ohangda uning oldiga kelib. Jisung yonida turardi. Minho esa sekin boshini ko‘tardi.
— Nima qilib yuribsan bu yerda?
— Sog‘indim, — dedi Hyunwoo kulib.
Bu gap hazilga o‘xshardi. Lekin ko‘zlari umuman kulmayotgandi.
— Jisung ichida nimadir siqildi.
— Bu kim? — dedi u, beparvo ko‘rinishga harakat qilib.
— Ha, to‘g‘ri, sen bilmaysan, — dedi u. — Biz eski tanishmiz.
Minho darhol gapni kesdi. — Yetar.
-— O‘sha kundan boshlab hammasi asta-sekin o‘zgarishni boshladi. Hyunwoo har doim yaqin atrofda edi. Juda yaqin. U ataylab Jisung bilan Minho orasiga kirardi. U Minhoga eski xotiralarni eslatardi. Ba’zan esa Jisungni butunlay e’tiborsiz qoldirardi.
— Sen haqiqatan ham bunga ishonasanmi? — dedi Hyunwoo bir kuni Jisungga, Minho yo‘q paytda.
— Nimaga? — dedi Jisung sovuqqonlik bilan.
— Uning senga bo‘lgan “hislariga”. Jisung jim qoldi.
— Minho hech qachon oddiy narsalarni jiddiy qabul qilmaydi, — dedi Hyunwoo sekin.
Bu gap yurakka urilgandek bo‘ldi.
-— O‘sha kuni Jisung Minhodan qochdi. U yana o‘sha eski hisni sezdi
— Nima bo‘lyapti o‘zi? — dedi Minho uni to‘xtatib.
— Yolg‘on, — dedi Minho darhol.
— Unda borib o‘sha “eski tanishing”dan so‘ra, — dedi Jisung keskin.
Minho jim qoldi. Bu jimlik… yana.
— Kunlar o‘tdi. Hyunwoo esa to‘xtamadi. Bir kuni u ataylab Minho yonida Jisung haqida gap boshladi.
— U senga mos emas, — dedi u past ovozda.
— Men seni bilaman, — dedi Hyunwoo yaqinlashib.
— Sen zerikasan. Har doim zerikasan. Minhoning ko‘zlari qoraydi.
— Bu safar emas, — dedi u sovuq ohangda.
— Shuni o‘zingga ham aytib tur.
— Ammo u gaplar o‘z ta’sirini qoldirdi. Jisung ham, Minho ham asta-sekin uzoqlashishni boshladi. So‘zlar kamaydi. Qarashlar o‘zgardi.
— Bir kuni kechqurun Jisung maktab hovlisida yolg‘iz o‘tirganida, Hyunwoo uning yoniga keldi.
— Og‘riyaptimi? — dedi u to‘g‘ridan-to‘g‘ri.
Jisung unga qarab, qoshini chimirdi.
— U seni tanlamaydi, — dedi Hyunwoo xotirjam.
— Oxirida hech qachon tanlamagan.
Bu gap Jisungni g‘azablantirdi.
— Sen uni bilaman deb o‘ylaysanmi? — dedi u.
— Unda nega qaytding? — dedi u to‘g‘ridan-to‘g‘ri.
— Chunki bu safar u meni tashlab ketmaydi.
— Shu payt orqadan ovoz keldi.
Minho. Ularning orasida turib qoldi. Ko‘zlari jiddiy edi.
-— Sukut. Og‘ir, bosimli sukunat.
— — Sen tanlashing kerak, Minho, — dedi Hyunwoo birdan.
Jisung yuragi bir urib to‘xtagandek bo‘ldi. — Eski yoki yangi.
— Minho qimirlamadi. Jisung unga qaradi. Javob kutib. Qo‘rquv bilan.
— Sekundlar o‘tdi. Lekin Minho hech narsa demadi.
— Va aynan shu jimlik… hammasini buzdi.
— Men tanlov bo‘lishni xohlamayman. — Minho birdan unga qaradi.
Yo‘q, — dedi Jisung bosh chayqab.
— U burilib ketdi. Bu safar to‘xtamadi. -— Minho joyida qotib qoldi. Hyunwoo esa yonida turib, sekin kuldi.
-— Lekin Minho bu safar unga qaramadi ham.
Chunki u kechikkanini endi tushunayotgandi.
-— …va bu hali oxiri emas edi.