𝖧𝖺𝗍𝖾𝗋𝗌 𝗍𝗈 𝗅𝗈𝗏𝖾𝗋𝗌
Haters to lovers Jisung ko‘zlarini ochdi. Birinchi sezgani — qo‘llari bog‘langan edi. Nafasi tezlashdi. — Jisung: Bu nima… U qimirlamoqchi bo‘ldi, lekin arqon uni qattiq ushlab turardi. Qorong‘ida kimdir bor edi. Sekin qadam tovushi eshitildi. Jisungning yuragi siqilib ketdi. — Jisung: Kimsan?! Soya oldinga chiqdi. Minho. Qora kiyimda, sovuq qarash bilan. — Minho: Nihoyat uyg‘onding. Jisung ko‘zlarini kattalashtirdi. — Jisung: Sen… jinnimisan?! Qo‘yib yubor meni! Minho javob bermadi. Sekin uning qarshisiga o‘tirdi. — Minho: Shuncha gapirasan… maktabda bunchalik jasur emassan-ku. — Jisung: Bu hazilmi?! Minho biroz egildi. Juda yaqin. — Minho: Bu yerda hazil yo‘q. Jisung boshini chetga burdi. — Jisung: Nega meni olib kelding?! Bir lahza sukut. — Minho: Chunki sen ortiqcha ko‘p narsani ko‘ryapsan. — Jisung: Men hech narsa ko‘rmadim! Minho kuldi. Sovuq. — Minho: Yolg‘on gapirma. U Jisungning yuzidan ushlab, majburan o‘ziga qaratdi. — Minho: Qo‘rqyapsanmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Yo‘q. Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Yaxshi. Unda sinab ko‘ramiz. Jisungning yuragi yana tez ura boshladi. — Jisung: Nima qilmoqchisan?.. Minho sekin turdi. — Minho: Qanchalik chiday olishingni bilmoqchiman. Sukut. Xona ichida faqat Jisungning notekis nafasi eshitilardi. Minho esa ortga o‘girildi. — Minho: Baqirma. Hech kim eshitmaydi. Eshik yopildi. Jisung yolg‘iz qoldi. Qo‘rquv asta-sekin g‘azabga aylana boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman sendan… Ammo ich-ichidan u bitta narsani sezdi… Xona jimjit. Jisung qo‘llarini yechishga harakat qildi, lekin foydasi yo‘q edi. Nafasi tezlashib borardi. Eshik yana ochildi. Minho qaytib keldi. Qo‘lida hech narsa yo‘q edi. Bu yanada g‘alati edi. — Minho: Hali ham qichqirmading. Jisung unga tikildi. — Jisung: Seni kutyapmanmi deb o‘ylaysanmi? Minho sekin kuldi. — Minho: Yo‘q. Sen chiqish yo‘lini qidiryapsan. U asta yaqinlashdi. Har bir qadami bosimday sezilardi. — Minho: Lekin topolmaysan. Jisung indamadi. Ko‘zlarini olib qochmadi. Bu safar Minho to‘xtab qoldi. — Minho: Qiziq… — Jisung: Nima? — Minho: Odatda odamlar bu payt yig‘laydi. Sen esa qarab turibsan. Jisung labini qisdi. — Jisung: Chunki sen meni qo‘rqita olmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho juda yaqin keldi. — Minho: Rostdanmi? Jisung yuragi tez ura boshlaganini yashira olmadi. Minho buni sezdi. — Minho: Yuraging boshqacha deyapti. U qo‘lini Jisungning ko‘kragiga yaqinlashtirdi, lekin tegmadi. — Minho: Eshitayapman deyarli. Jisung asabiylashdi. — Jisung: Orqaga yur. — Minho: Buyruq bermagin. Sukut yana cho‘zildi. Keyin Minho sekin ortga chekindi. — Minho: Keling, o‘yin o‘ynaymiz. — Jisung: Men hech narsa o‘ynamayman. — Minho: O‘ynaysan. Chunki tanloving yo‘q. Jisung ko‘zlarini qisdi. — Jisung: Qanaqa o‘yin? Minho devorga suyanib turdi. — Minho: Men savol beraman. Sen javob berasan. Yolg‘on gapirsang… U gapini tugatmadi. Jisungning jahli chiqdi. — Jisung: Nima qilasan? Minho sovuq qaradi. — Minho: Sinab ko‘r. Sukut. — Minho: Birinchi savol. U Jisungga tikildi. — Minho: Mendan qo‘rqyapsanmi? Jisung bir soniya o‘yladi. Keyin: — Jisung: Yo‘q. Minho kuldi. Bu safar sekin. — Minho: Yolg‘on. U yaqinlashdi. — Minho: Lekin menga yoqadi. Jisung qoshlarini chimirdi. — Jisung: Nima yoqadi? Minho egildi, uning ko‘zlariga tikildi. — Minho: Qarshilik qilishing. Sukut. — Minho: Hamma sinadi. Savol — qachon. Jisung asta jilmaydi. — Jisung: Men emas. Bu javob Minhoni to‘xtatdi. Bir necha soniya davomida u faqat qarab turdi. Keyin juda sekin dedi: — Minho: Ko‘ramiz. U ortga o‘girildi. — Minho: Chunki men sabrli odamman. Eshik yana yopildi. Jisung yolg‘iz qoldi. Lekin bu safar qo‘rquv bilan birga boshqa narsa ham bor edi…