More than pretend

-— ✨ “More Than Pretend”

Birinchi marta ular bu “o‘yin”ni boshlashga rozi bo‘lishganida, hech biri bu darajaga yetishini kutmagandi. Hammasi oddiy boshlangandi. Kelishuv. Vaqtinchalik yechim. Minho shkaf yonida turib, koridordagi shivirlarga befarq qarayotgandek ko‘rinsa ham, aslida hammasini sezib turardi.

— Menga faqat ishonarli ko‘rinish kerak, — dedi u sokin ohangda.

— Bir necha haftaga.

Jisung qoshlarini chimirdi.

— Nega aynan men?

Minho yelka qisdi.

— Chunki sen meni yoqtirmaysan. Men ham seni yoqtirmayman. Shuning uchun hammasi oddiy bo‘ladi.

Aynan shu gap eng katta xato edi. Lekin baribir Jisung rozi bo‘ldi.

-— Ertasi kuni hammasi o‘zgardi. Minho hech qanday ogohlantirishsiz uning bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi. Bu harakat juda tabiiy edi. Juda… odatdagidek.

— Yaqin yur, — dedi u past ovozda.

— Hammamizni kuzatishyapti.

Jisung yuragi bir lahzaga tez urib ketdi, lekin o‘zini tutdi.

— Sen bundan juda zavqlanyapsan, shekilli.

Minho labining cheti bilan kuldi.

— Balki. Va shunday qilib, ularning “o‘yini” boshlandi. -— Dastlab hammasi oson edi. Birga yurish, birga o‘tirish, ataylab balandroq kulish. Minho ba’zida uning yelkasiga qo‘lini qo‘yardi, go‘yo bu odatiy holdek. Hammasi rol edi. Jisung o‘zini shunga ishontirishga harakat qildi. -— Lekin keyin mayda narsalar paydo bo‘ldi. Minho uning qanday qahva ichishini eslab qolishi. Darsdan keyin hech nima demasdan kutib turishi. Qo‘llari tasodifan tegib ketib, ortiqcha bir soniya qolib ketishi. Bu narsalar kelishuvda yo‘q edi.

— Haddan oshma, — dedi Jisung bir kuni qo‘lini tortib.

Minho unga qaradi. — Nimada?

— Shu… — Jisung ularning orasini ko‘rsatdi.

— Juda haqiqiydek tutyapsan. Minho jim qoldi. Va o‘sha jimlik Jisungni ko‘proq bezovta qildi. -— Shundan keyin hammasi murakkablashdi. Chunki Jisung hamma narsani sezishni boshladi. Minhoning qarashlarini. Ismini aytgandagi ohangini. Yaqin kelganda yuragi qanday tezlashishini… va uzoqlashganda nimadir yetishmayotgandek bo‘lishini. Bu endi o‘yin emas edi. Bu xavfli edi. -—

— Qoidalarni unutayapsan, — dedi Jisung bir kuni bo‘sh sinfxonada. Minho partaga suyanib turardi.

— Qaysi qoidalar?

— Bu haqiqiy emas, — dedi Jisung qat’iy.

— Bu vaqtinchalik. Minho unga yaqinlashdi.

— Bilaman, — dedi sekin.

Lekin orqaga chekinmadi.

Ularning orasidagi masofa yo‘qolib ketdi. Jisung nafasini ushlab qoldi.

— Unda menga bunaqa qarama.

— Qanday?

— Go‘yoki men muhimdek.

So‘zlar o‘zi chiqib ketdi. Minho to‘xtab qoldi.

— Sen muhim emassan deb o‘ylaysanmi? — dedi u past ovozda.

Bu gap… reja ichida yo‘q edi. -— Shundan keyin hammasi buzildi. Jisung undan qochishni boshladi. Uzoqroq o‘tirish, tezroq ketish, ko‘rmaganga olish. Agar bu davom etsa… kimdir albatta og‘riq his qiladi. Va Jisung allaqachon kimligini bilardi. -— Gap-so‘zlar asta-sekin yo‘qoldi. Odamlar zerikdi. “Eng chiroyli juftlik” endi qiziq emas edi. Demak… kelishuv tugadi. -

— Minho uni maktabdan keyin to‘xtatdi. — Tugadikmi? — dedi u yo‘lini to‘sib. Jisung yelka qisdi.

— Reja shunaqa edi-ku.

Minhoning jag‘i taranglashdi.

— Shunchaki shumi?

— Yana nima bo‘lishi kerak? — dedi Jisung keskin.

— Hammasi soxta edi. Bu so‘z havoda og‘ir osilib qoldi. -— Minho unga yaqinlashdi.

— Yana bir marta ayt, — dedi sekin. Jisung jim qoldi.

— …Soxta edi.

Minho bosh chayqadi.

— Yo‘q. Boshqa gapni ayt.

Uning ovozi pastlashdi.

— “Hech narsa his qilmadim” deb ayt. Jisung ayta olmadi.

-— Ular orasidagi sukunat chidab bo‘lmas darajaga yetdi. — Men buni rejalamagandim, — dedi Minho oxiri. Jisung unga qaradi. — Hammasi oddiy bo‘ladi deb o‘ylagandim… lekin unday bo‘lmadi. -— — Unda nega to‘xtatmading? — dedi Jisung past ovozda. Minho sekin kuldi. — Chunki xohlamadim. -— Jisung ichida nimadir sinib ketdi. — Sen juda adolatsizsan, — dedi u. Minho unga yaqinlashdi. — Balki. Lekin hozir rost gapiryapman. -— Jisung uzoq qarab turdi. — …Men seni yomon ko‘raman. Minho qosh ko‘tardi. — Buni oldin ham aytgansan. Jisung bir qadam oldinga tashladi. — Bu safar boshqacha. -— Minho nima demoqchi ekanini tushunishga ulgurmay qoldi. Chunki Jisung uning kiyimidan tortib, yaqinlashtirdi. Ularning lablari to‘qnashdi. Bu rejalashtirilmagan edi. Bu ehtiyotkor emas edi. Va eng muhimi — bu soxta emas edi. -— Ular ajralganda, nafaslari biroz tezlashgan edi. Minho unga qarab qoldi. Jisung esa yuzini boshqa tomonga burdi. — Bu kelishuvga kirmagan, — dedi Minho past ovozda. Jisung yengil pufladi. — Kelishuv tugadi. -— Minho asta kuldi. — Yaxshi. U yana yaqinlashdi. — Chunki men endi rol o‘ynashni xohlamayman. -— Jisung javob bermadi. Lekin bu safar u orqaga ham chekinmadi. Ularning orasidagi masofa yana yo‘qoldi… va bu safar hech kim kuzatayotgan ham emas edi. -— …lekin muammo endi boshlanayotgan edi. Chunki ertasi kuni maktabga yangi o‘quvchi keladi. Va u Minhoni juda yaxshi tanirdi. Juda ham yaxshi. Jisung esa hali bilmasdi… bu “soxta sevgi” endi haqiqiy sinovga aylanishini. 😏