Haters to lovers
Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi.
— Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi.
U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi. Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi.
— Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak…
U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi.
— Minho: Qayerga ketayapsan… azizim? Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y…
U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi.
— Minho: Shuncha harakat qilding…
— Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi.
— Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin.
— Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi.
— Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi.
— Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas.
— Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman!
— Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut.
Ularning nafaslari bir-biriga urilardi.
— Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi.
Jisung hayron va g‘azabli qaradi.
— Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi
— Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman.
— Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi.
— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi.
— Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi.
Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi.
— Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli.
— Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq.
Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi.
— Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek.
— Minho: Ishonishing shart emas.
Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu.
— Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi?
— Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi?
— Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun.
Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan.
— Minho: Balki. Lekin ishlayapti.
U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi.
— Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi.
— Jisung (pichirlab): Nafratlanaman…
Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari.
Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi:
U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi.
— Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan.
— Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi.
— Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi?
Jisung ko‘zlarini undan uzmadi.
Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi.
Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi.
— Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi.
— Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi.
U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi.
Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi.
— Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi?
Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi.
Jisung jahli chiqib qaytib keldi.
— Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan.
— Minho: Chunki sen boshqachasan.
Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi.
— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi.
— Minho: Lekin bu hali boshlanishi.
— Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.
— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.
Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.
— Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.
Xona yana jimjit edi. Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi. — Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi. — Jisung: Topdim… U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi. Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi. — Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak… U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi. — Minho: Qayerga ketayapsan… azizim? Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y… U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi. — Minho: Shuncha harakat qilding… U Jisungni o‘ziga tortdi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi. — Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin. — Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi. — Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi. — Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas. Jisung qarshilik qildi. — Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman! — Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut. Ularning nafaslari bir-biriga urilardi. — Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi. — Minho: …menga yoqdi. Jisung hayron va g‘azabli qaradi. — Jisung: Sen kasalsan. Minho beparvo yelka qisdi. — Minho: Balki. U bir qadam ortga chekindi. — Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi. — Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.