Osmonga sevgi va nikoh

Bir kuni ertalab eshik tagida nomaʼlum konvert paydo boʻladi.
Ichida eski surat va qisqa xat bor edi.
Suratda: yosh Jungkook qor ostida kulib turardi.
Orqasiga esa yozilgan:
“Baʼzi insonlar taqdir boʻlib keladi.”
Xotini suratni koʻrib hayron qoladi.
— “Bu suratni kim yuborgan?”
Jungkook asta: — “Bilmadim… lekin bu surat yoʻqolgan deb oʻylagandim.”
deydi.

Oʻsha kecha Jungkook eski qutilarni ochishni boshlaydi.
Bir daftar ichidan yarim yozilgan qoʻshiq chiqadi.
Qoʻshiqni u yillar oldin yozgan, ammo hech qachon tugatmagan edi.
Nomi:
“Before I Found You”
Qoʻshiq satrida shunday yozilgan edi:
“Men olomon ichida yashardim… ammo yuragim boʻsh edi.”
Xotini sekin kuladi.
— “Demak meni uchratishdan oldin ham meni kutgansan.”
Jungkook unga qarab: — “Balki yuragim seni mendan oldin bilgandir.”
deydi.

Qizi bir kuni uyga quvonib keladi.
— “Dada! Men ham sahnaga chiqmoqchiman!”
Jungkook hayron qoladi.
— “Qoʻrqmaysanmi?”
Qizi boshini chayqaydi.
— “Agar siz uddalagan boʻlsangiz, men ham uddalayman.”
Jungkook jim kuladi.
Chunki qizining koʻzlari xuddi oʻzinikidek porlardi.

Maktab festivalida qizi ilk bor qoʻshiq kuylaydi.
Zal jim boʻlib qoladi.
Jungkook esa tomoshabinlar orasida qoʻllarini titratib oʻtirardi.
Qoʻshiq tugaganda hamma qarsak chaladi.
Qizi sahnadan ota-onasiga qarab:
“Bu qoʻshiq meni sevish nima ekanini oʻrgatgan insonlar uchun.”
deydi.
Xotini koʻz yoshini yashiradi.

Kechqurun uchovlari birga qor tomosha qilishadi.
Qizi uxlab qolganidan keyin xotini sekin soʻraydi:
— “Vaqt juda tez oʻtyapti, toʻgʻrimi?”
Jungkook bosh irgʻaydi.
— “Lekin sen bilan oʻtgan har bir kun… men uchun eng chiroyli xotira.”
deydi.

Yillar oʻtadi.
Qizi katta sahnalarda kuylay boshlaydi.
Bir konsertdan keyin jurnalist undan soʻraydi:
— “Sevgi haqida eng katta ishonchingiz nima?”
Qizi kulib javob beradi:
“Men bunga ota-onam sabab ishonaman. Chunki ularning sevgisi oddiy emas edi… osmonda yozilgan edi.”
Shu payt zalda oʻtirgan Jungkook va xotini bir-biriga qarab kulishadi.
Tashqarida esa yana qor yogʻardi.
Goʻyo osmon ularning hikoyasini hali ham eslab turgandek…

Qish bu yil juda sovuq kelgandi.
Uy ichida pechning iliq harorati, deraza ortida esa tinimsiz qor.
Jungkook kechasi uygʻonib ketadi.
Yoniga qarasa, xotini deraza oldida osmonga qarab oʻtirgan boʻladi.
U sekin yoniga boradi.
— “Nega uxlamayapsan?”
Qiz jilmayadi.
— “Shunchaki… bizning hayotimizni oʻylayapman.”

Qizning sogʻligi yana yomonlasha boshlaydi.
Ammo bu safar u hech kimga aytmaydi.
Bir kuni Jungkook uning dorilarini topib qoladi.
— “Nega mendan yashirding?”
Qiz koʻzlarini olib qochadi.
— “Seni yana qoʻrqitishni istamadim…”
Jungkookning ovozi titraydi.
— “Men sensiz yashashdan qoʻrqaman.”
Xona jim boʻlib qoladi.
Faqat tashqaridagi shamol ovozi eshitilardi.

Shifokorlar dam olish kerakligini aytishadi.
Shuning uchun ular yana oʻsha eski dengiz shaharchasiga ketishadi.
Kechqurun uchovlari sohilda oʻtirishadi.
Qizi qumga yurak chizadi.
Ichiga esa:
“Mom + Dad”
deb yozadi.
Jungkook kulib qizini quchoqlaydi.
Xotini esa ularni kuzatib sekin yigʻlaydi.

Oʻsha tun qiz Jungkookka kichkina quti beradi.
— “Agar bir kun men yoningda boʻlmasam… buni och.”
Jungkook darrov bosh chayqaydi.
— “Bunday gaplarni yomon koʻraman.”
Qiz kulishga urinadi.
— “Shunda ham vaʼda ber.”
Jungkook ogʻir xoʻrsinib qutini oladi.
Ammo uni ochishga yuragi chidamaydi.

Bir necha hafta oʻtib Jungkook yangi qoʻshiq yozadi.
Qoʻshiq nomi:
“Stay Until Snow Falls”
Qoʻshiqdagi satr:
“Agar vaqt bizni ajratsa ham, sevgim seni topadi…”
Qoʻshiqni yozayotganda uning koʻzlaridan yosh toʻxtamaydi.
Xotini esa eshik ortida turib hammasini eshitadi.

Bir qorli tong.
Uy ichida sokinlik.
Jungkook pianino oldida oʻtirardi.
Yonida xotini boshini uning yelkasiga qoʻygan.
Qizi esa pol ustida uxlab qolgan edi.
Jungkook sekin pianino chaladi.
Xotini koʻzlarini yumib pichirlaydi:
“Agar keyingi hayot boʻlsa… yana seni tanlayman.”
Jungkook uning qoʻlini mahkam ushlab:
“Men esa har safar seni sevaman.”
deydi.
Deraza ortida qor yogʻardi.
Va osmonda yozilgan sevgi hali ham tugamagandi…

Tun juda jim edi.
Jungkook uxlay olmasdi.
U sekin shkafdan oʻsha kichkina qutini oladi.
Yillar davomida uni ochishga jurʼati yetmagandi.
Qoʻllari titrab qutini ochadi.
Ichida:
eski uzuk,
kichkina surat,
va xat bor edi.
Xatda shunday yozilgan:
“Agar buni oʻqiyotgan boʻlsang, demak men yana seni oʻylayotgan boʻlaman.”
Jungkookning koʻzlari namlanadi.

Qutining tagida yana bir narsa bor edi.
USB fleshka.
Jungkook uni kompyuterga ulaydi.
Videoda xotini kameraga qarab kulib oʻtirardi.
“Salom… agar sen buni koʻrayotgan boʻlsang, demak yana juda koʻp oʻylayapsan.”
Video davomida u:
birinchi uchrashuvlari,
yashirin sayrlari,
qizining tugʻilgan kuni,
va oddiy baxtli lahzalarni eslaydi.
Oxirida esa sekin aytadi:
“Sen menga mashhurlik emas, uy nima ekanini oʻrgatding.”

Jungkook videoni koʻrib uzoq yigʻlaydi.
Shu payt xotini uygʻonib qoladi.
— “Nega yigʻlayapsan?”
Jungkook kulishga urinadi.
— “Chunki seni juda yaxshi koʻraman.”
Qiz uning yoniga kelib quchoqlaydi.
— “Unda yigʻlama… men shu yerdaman.”

Ertasi kuni Jungkook studiyaga boradi.
U tun boʻyi qoʻshiq yozadi.
Nomi:
“Home Was You”
Qoʻshiqdagi satr:
“Men butun dunyoni kezdim… ammo yuragim qaytgan joy — sen eding.”
Qoʻshiq internetga chiqishi bilan millionlab odamlar yigʻlab tinglashadi.
Chunki unda haqiqiy sevgi bor edi.

Bir kuni qizi otasidan soʻraydi:
— “Dada… siz onamni nega bunchalik sevasiz?”
Jungkook bir necha soniya jim qoladi.
Soʻng sekin javob beradi:
“Chunki u meni hamma tark etgan paytda ham sevgan.”
Qizi kulib: — “Unda men ham sizlarga oʻxshagan sevgi topaman.”
deydi.

Bir necha yil oʻtadi.
Uy oldidagi daraxtlar kattalashadi.
Qizi ulgʻayadi.
Ammo ayrim narsalar oʻzgarmaydi:
Jungkookning pianinosi,
qor yogʻadigan tunlar,
va ularning sevgisi.
Bir qorli oqshomda Jungkook balkonada turib osmonga qaraydi.
Xotini orqadan kelib uni quchoqlaydi.
— “Yana oʻsha qor…”
deydi kulib.
Jungkook uning qoʻlidan ushlab:
“Qor yogʻsa, seni birinchi uchratgan kunim esimga tushadi.”
deydi.
Ular jim osmonga qarab turishadi.
Va goʻyo butun olam ularning sevgisini sekin qoʻriqlayotgandek edi…